Berichten van 1 januari 2007 tot 31 januari 2007

Vrienden : mensen die elkaar graag mogen, zegt het woordenboek. Met zo'n mensen komen we elke dinsdagmiddag samen, mensen die dezelfde job uitoefenen aan de haven van Antwerpen. Jaren terug, toen de schippersbeurs aan de Lange Nieuwstraat nog bestond, besliste Europa dat deze beurs moest ophouden en de vrije markt zijn rol moest spelen. Op die dag in november beslisten sommige mensen om iedere dinsdagmiddag samen een pint te drinken. Zo gezegd, zo gedaan ! De bevrachters van binnenschepen zagen elkaar iedere dinsdag en vertelden honderduit over alles en nog wat. Sindsdien wordt de traditie in ere gehouden met ups en downs. Soms zijn we met tienen, soms met twee, maar iedere week doen we verder. Over kinderen, geliefden, vakanties, zware moppen, alles komt aan bod. Ook het werk steekt af en toe de neus aan het venster. We hebben ondertussen al een paar "reisjes met bootjes" gemaakt, een huifkarrit in de kempen, een poppenkast en een stadsbezoek. Velen hebben genoten van deze samenkomsten met echtgenoten en kindjes. De afwezigen hadden altijd ongelijk.
                                  En dan... valt er iets voor in je leven, iets ingrijpends !
En dan weet je pas, wat het is : "vrienden hebben"!

Tendenzen worden meestal gevolgd, of ze nu goed of slecht zijn. Zo ook in de binnenvaart, waar de schaalvergroting zo'n vaart neemt, dat ze voor sommigen nauwelijks meer bij te benen is. De laatste generatie van binnenschepen is er zo één, de 135ers, schepen van 135m lang bij 11,40m breed. Spectaculair kun je ze noemen met 1 ruim zoals een balzaal er uitziet. Een breedte van 10,10m, net genoeg voor vier containers naast elkaar en een lengte van 100m. Een stuurkot dat hydraulisch omhoog kan, naar alle waarschijnlijkheid om over de berg schulden heen te kunnen kijken. En dikwijls blijkt één familie niet genoeg, maar worden sommige schepen gekocht door twee families. Eéntje 14 dagen op en af, en dan de volgende familie. Het beeld dat ik overhoud aan meer dan 35 jaar in de binnenvaart is er niet meer. Het is een onbestaand nostalgisch beeld geworden dat meer en meer vervaagd. Waar is de tijd, nog niet zo lang geleden, dat de dokken krioelden van spitsen, kempenaars, 55meters en 1000 tonners. Momenteel beginnen de 80m schepen (1250 ton) reeds tot de kleinere schepen te behoren. En straks zal het ganse kliënteel dat langs kleine waterwegen ligt, niet meer kunnen bediend worden door de binnenscheepvaart, omdat de kleine scheepvaart er niet meer zal zijn. Meer en meer dringt het zakelijke naar voor en meer en meer verdwijnt het vriendschappelijke in de omgang met varenden. Maar zijn ze even gelukkig dan hun vaders en moeders ? Hebben ze dezelfde gedrevenheid, dezelfde fierheid over hun schip of is het een " duur stuk metaal onder hun gat geworden, vol met flikkerende lichtjes in de stuurhut en hoogtechnologische snufjes ? Ik weet het niet meer, misschien, heel misschien zijn het de overpeinzingen van een oudere, nostalgische kwast die met weemoed terugdenkt aan zijn jeugd. Of toch niet...... 

Wanneer alles volgens plan verloopt, zou het wel eens kunnen dat Oostende terug een vaste verbinding krijgt met Engeland. Aankomst zou niet meer Dover zijn, maar Sheerness. Deze haven werd vroeger bediend vanuit Vlissingen met twee schepen van de duitse rederij, Olau lines, die met de Olau Hollandia en Olau Brittania een vaste dienst verzorgde. Nadien verhuisden deze beide schepen naar het franse Calais.
Momenteel zou het gaan om de zogenaamde BGV's, bateau à grande vitesse, futuristisch van uitzicht met twee drijvers achteraan. Er zou opgestart worden vanuit Boulogne en Oostende. Er zou ook een bijkomende vaste verbinding komen tussen Boulogne en Noorwegen. De schepen van 210m lang kunnen ca 260 auto's en 10 autobussen nemen plus een tachtigtal autobussen. Daarenboven kunnen 1.500 passagiers mee. P&O en Sea France zullen alvast hun tarieven dienen aan te passen, willen ze op de markt blijven zodat het voor de toeristen meegenomen is qua tarieven. Goed nieuws dus, voor zij die "good old england" volgende zomer willen bezoeken. De franse uitbaters van deze snelle verbindingen investeerden inmiddels niet minder dan een half miljard euro. Het wordt menens en een prijzenoorlog lijkt daarbij niet uitgesloten. Met zijn allen naar the united kingdom !

Een nieuw jaar is weer begonnen. We hebben terug met z'n allen teveel gegeten en gedronken. Waarschijnlijk hebben we ook goede voornemens en beloften gemaakt, wetende dat wij deze misschien wel niet zullen kunnen waarmaken. De ene belooft om niet meer te roken, de andere om gezonder te gaan leven. Meer sport te doen. Ouderen doen het simpeler, hun beloftes zijn niet meer van dit kaliber dat grote investeringen nodig zijn om "het" waar te maken. Ik heb mezelf beloofd om tevreden te zijn met wat ik heb. Mijn vriendin, de gezondheid van beiden, het bootje dat we hebben en onze vrienden. En dan de plannen ? Die liggen klaar. Vooreerst is er de wintersport. Dit jaar voor de eerste maal, twee weken op de latten in plaats van ééntje. Nog drie weken en we zijn weg. De latten gewaxed en dan met de vrienden naar Oostenrijk.
Foto's en lotgevallen komen later op deze blog. We kennen de streek en het hotel, maar kennen we onze grenzen ? Behalve skiën, gaan we ook een dagje naar Zwitserland. Aangezien onze vrienden geen fervente skieërs zijn, zullen wandelen en langlaufen op het programma staan. Wijzelf doen aan alpijns skiën. 's Avonds, je weet wel, après-ski en dan lekker eten. Het avondprogramma zal wel gevuld worden met een pint drinken en gezellig keuvelen over alles en nog wat. 
Pas als we terugkomen, komt ons bootje weer op het voorplan. We gaan dan richting maart en hopen en dromen van lange mooie dagen, die we vullen met reizen en reisjes met ons bootje : "de el verde".