Bij nazicht in mijn bootpapieren, kwam ik allerlei boekjes tegen van mijn vroeger bootje. Boekjes over de dieptemeter, over het kompas, over mijn boordradio enz... Ik belde onmiddelijk naar de huidige eigenaars Karel en Leon, en kwam te weten dat onze vrienden op verlof zijn met ons, sorry, hun bootje. Vermits ze die avond in Gent aankwamen, boden we aan hun de boekjes te brengen waarop ze ons prompt uitnodigden op een etentje aan boord. 24 juli, één van de weinig prachtige avonden reden we naar Gent, Snepkaai waar de El Verde lag. Van ver zagen we ons prachtig bootje glimmen in de avondzon. Karel kwam ons al tegemoet gelopen en onder de brug was er een nieuw soort voet- en fietsbrug aangebracht. Kortom, bij aankomst, kwam ook Leon buiten. Hij fungeerde als kok van dienst. Na de begroeting werd ons een vegetarisch driegangen maaltijd opgediend. Het smaakte. Gewoon prachtig, die avond, met een goede temperatuur. Tot 23.00 uur zaten we buiten gezellig te keuvelen. Die avond was weer te kort en ons afscheid was weer van : "tot ziens". Met een beetje weemoed keken we nog eens naar ons bootje, dat de dag nadien naar Oudenaarde ging varen. Behouden vaart, El Verde.
Folkert Harmens Kuipers emigreerde vanuit het friese straatarme Akkrum naar de Verenigde Staten. Bij één van zijn bezoeken aan zijn vader, viel het hem op hoe arm de bevolking die hij achtergelaten had wel was.Hij besloot tot het bouwen van woningen voor behoeftigen. In het park rondom kun je een karpervijver bewonderen en een zonnewijzer. Ook een mausoleum en een regentenkamer behoren tot het estate. Mr. Kuipers was ondertussen in de U.S.A. omgedoopt als Cooper. Coopersburg werd gebouwd en een aantal jaren geleden gerestaureerd. Ook vandaag worden deze mooie woningen bewoond door behoeftige, oude ééns- of tweepersoonsgezinnen. Volgens mij, maar wie ben ik, het mooiste gebouw uit Akkrum.
Lang, heeeeeeeeeel lang geleden gingen mensen naar 't noorden. Ze baanden zich een weg door bossen, rivieren en meren, en moesten ontberingen doorstaan. Ze groeven putten, droogden turf en staken het in brand om zich te verwarmen. Ze leefden aan 't water en bouwden boten, die dan weer dienden om andere mensen te bezoeken en er handel mee te drijven.'t Waren harde tijden, en de mensen van toen kwamen na lange tijd noordwaarts in het verre Fryslan aan. Die mensen werkten hard en onder hen twee reuzen die sloten groeven, de ene heette Manke Meine, de andere Kromme Knilles. Ze werkten altijd samen, doch die ene keer liep het fout. Manke Meine groef de sloot kaarsrecht, Kromme Knilles had een sloot gegraven met prachtige bochten waarin het water keerde en draaide. De perfecte Manke Meine verweet de Kromme Knilles dat ie zijn werk niet goed deed en dat de boeren rondom zich een hoedje schrokken van al dat gekronkel. Kromme Knilles draaide zich om en zei teleurgesteld : "Ach, krom". Verscheidene mensen rondom hadden het gehoord en vonden het een waardige naam, passend voor hun nederzetting : "Akkrum". Die ene reus, Manke Meine, groef de perfecte kaarsrechte Meinesloot, die loopt van Akkrum naar Terhorne. Zijn vroegere vriend en reus Kromme Knilles, minder perfect en meer levensgenieter, groef het kronkelende, bochtige water van Akkrum naar Irnsum. Zo'n gemoedelijk man als Kromme Knilles past in het beeld van Akkrum, noordelijke levensgenieters, daar waar wij zuiderlingen en bourgondiërs bij uitstek, het zeker nooit gedacht hadden. Geen wonder, dat op deze plek we ons thuisvoelen. Waar het verhaal vandaan komt en mij zo boeide, kun je vinden op de site van een prachtig dorpscafé, zoals er bij ons geen meer zijn. www.krommeknilles.nl
Van onze werf in Akkrum kreeg ik groen licht, we kunnen als we dit willen reeds volgende week ons bootje overbrengen. Eén probleem, ik ben al 1 week bezig met mijn bootje te betalen. Eerst moest de betaling doorgestuurd worden naar de hoofdzetel en na die beslissing mag de betaling plaats vinden. Op vrijdag 13 juli vroeg ik de betaling aan, en deze ging van mijn rekening op donderdag 19 juli. Nog erger dan in de middeleeuwen. En dit in een tijd van computers en gsm's. Je zou denken dat het land ergens in donker Afrika ligt, maar nee, het is betalend verkeer tussen Vlaanderen en Nederland. Gek, toch ! Maar goed. Alles is nu gestart en het tijdstip om onze "Enya" naar Akkrum te varen is vlakbij. Wij gokken op maandag 23 juli, we hebben beiden verlof, en indien het KNMI in De Bilt menselijke voorspellingen doet qua weersomstandigheden, zijn we weg. Een vijftal uurtjes later zouden we dan op de Meindersloot in Akkrum moeten liggen bij Wolter. Vandaag ontvang ik een telefoontje met de voorspelde kosten aan ons bootje. Valt dit mee, dan kunnen we gaan. Anders maken we reeds de grootste kosten en daarna zien we wel. Nog een jaartje sparen, dan maar. We zouden graag de vuilwatertank steken + de boiler omdat dit breekwerk is. Er moet geboord worden en de binnenbekleding dient weggenomen te worden, dit kan beter in één maal. Meteen laat ik ook de gijser wegnemen en het volledige gascircuit nazien. Minder prioriteit heeft de buitenbesturing, indien dit ook kan en we niet buiten ons budget zitten, staat onze Enya perfect in orde. We vertrekken dan vanaf de Langweerder wielen en hopen in Akkrum kort na de middag te zijn. Dan moet er mij iemand terugvoeren naar Langweer om mijn auto op te halen, zodat we naar huis kunnen, want 's anderendaags is het weer werkendag. Daarna is het wachten tot hij klaar is en het weer een beetje verbeterd is. Dan nemen we een weekje verlof en brengen onze schat naar huis. Toch prachtig om naar uit te kijken, niet !
Er is momenteel zo veel werk op de nederlandse werven, dat het quasi onmogelijk is om je boot te laten herstellen of er werkzaamheden te laten uitvoeren. We hebben toch nog een deal kunnen sluiten bij onze "oude" jachtwerf Oost in Akkrum. Na een mailtje en een telefoontje naar Wolter besloten we onze Super Lauwersmeerkruiser daar heen te brengen voor een paar op te knappen werkjes. We hebben een offerte ingediend en daarvoor prijs gevraagd, Wolter schat dat de bijpassingen zouden kunnen aanvangen op 30 juli. Dit zou voor ons een schitterende oplossing zijn. We kunnen dan in de week van 14 augustus onze "Enya" afhalen. Een weekje verlof zou ons beiden deugddoen na alle afgelopen stressy-weken. Alle papieren zijn nu in orde, het geld is gestort en eindelijk kan ik zeggen : "mijn bootje". Ik heb er eventjes mee kunnen varen op de Langweerder wielen afgelopen week-end. Er mee varen is een droom, de motor hoor je nauwelijks, in achteruit loop ie kaarsrecht en op minder dan twee bootlengten ligt hij stil. Daarenboven is de draaicirkel heel klein. Allemaal weetjes die heel belangrijk zijn. Zijn verbruik valt heel goed mee : 4 liter per uur. Met een fueltank van ca 1.000 liter vaar je dus circa 250 uren. Een hele geruststelling. Eén maal tanken per jaar en klaar is kees. Bovendien zit de tank barstensvol, ook dat is meegenomen. 800 liter water is er aan boord en daar komt nu ook een vuilwatertank bij van ca 100 liter, die vanaf volgend jaar verplicht zal worden. Gelijkertijd wordt het toilet nagekeken en eventueel vervangen. De gijser moet weg, geen van ons beiden kunnen leven met de telkens aanspringende vlam. We gaan hem vervangen door een electrische boiler van 31 liter, die dan weer een onderkomen vind in de machinekamer. Na nazicht van de verwarming en de koelkast gaan we de buitenbesturing aanpakken. Die is wat povertjes uitgerust. Alle lampjes worden vervangen door metertjes, samen met een deugdelijke dieptemeter en dito toerenteller. Een nieuwe marifoonantenne wordt ook geplaatst. Ik zal dan wettelijk in regel zijn tegen 2009 met twee marifoons omdat ik twee besturingen heb. 't Is gek, maar wettelijk. Niet alle wetten zijn logisch. Daarna is ons bootje als nieuw, alles van de motor is nagekeken, koelstof is toegevoegd en de DAF loopt als een naaimachine. Hij is ook veel geruislozer dan onze vorige motor Indenor. Gewoon het verschil tussen 4 en 6 cylinders maakt hem minder luidruchtig. Buiten staat hij strak in de verf, alle zinkanodes zijn nieuw, oliefilters en andere filters zijn vernieuwd. Met onze kosten die we er aan hebben gedaan zal ons spaargeld van een jaartje sparen, weg zijn. Maar 't is goed besteed. Ook zijn we de eerste keer aan boord blijven slapen. Enig, gewoon. Wat er allemaal in de haven van Langweer lag, hou je gewoon niet voor mogelijk. Net voor ons een nieuwe boot, 1.200.000 € met alles derop en eraan. Zelfs vloerverwarming. Zijn naam was "Octopus" net zoals een zekere James er ééntje had. Een mens mag dromen nietwaar ! Wij hebben nog maar eens gezegd, moest ik de lotto winnen, ik 'k zou 't wel weten ! Maar toen ik wakker werd en de cijfers nakeek had ik er maar drie, genoeg voor 2,5 €. 't Is een begin !
Lauwersmeer, omdat de kruiser die ik kocht er gebouwd en geboren werd, stel ik mij altijd vragen en wil ik er alles van weten. Het Lauwersmeer behorende tot een natuurpark van niet minder dan 5500 ha, deels voor recreatief gebruik, deels voor militair gebruik. Meer dan 2000 ha afgesloten water en niet minder dan 6700 ha droogvallend gebied. Voeg daarbij nog een agarisch gebied van meer dan 1100 ha, en men krijgt en gigantisch groot natuurgebied dat kort tegen dat andere groot natuurgebied ligt, de wadden met haar eilanden lopend tot ver boven Duitsland. Vanaf 2003 is dit gebied dan ook nationaal park geworden en is het beschermd. Het is hier een rust- en foerageergebied voor vele vogelsoorten tijdens hun trektochten. Het Lauwersmeer is een water- en poldergebied aan weerszijden van de grens Friesland/Groningen. Het was tot 1969 de Lauwerszee, een inham van de Waddenzee. Een deel van het Lauwersmeer is militair domein (Marnewaard). Het wordt gebruikt door de nederlandse marine voor schietoefeningen. Voor de rest heerst hier vooral rust.Wegens de vele overstromingen (1953/1954) werd in 1960 besloten om de Lauwerszee af te sluiten en in te dammen. De afsluiting was een feit op 25 mei 1969. Via de sluis van Lauwersoog komt men op de Waddenzee. Vanaf Lauwersoog is er ook een bootverbinding met het nabijgelegen waddeneiland Schiermonnikoog. Een bezoek meer dan waard !
Die vraag stellen we ons nu ook wel een beetje. We zitten met een dilemma. Pracisch alle papieren zijn binnen, behalve de zendmachtiging van het BIPT. Volgend week-end gaan we weer naar Langweer met een tweede lading voor ons bootje. Ondertussen heb ik gemailed naar de werf van oorsprong, Frisian Motor Boats in Westergeest, tegen het Lauwersmeer aan. Zij maken de Lauwersmeerkruiser en kotters. Omdat er volgend jaar enkele nieuwigheden ons te wachten staan, zou ik aan de werf opdracht geven om enkele werken uit te voeren. Een vuilwatertank en boiler om mee te beginnen en verder ook de buitenbesturing een beetje verbeteren. Ze is wat sober uitgevoerd. Ook de dieptemeter is zo'n voorhistorisch ding van Seafahrer. Mensen met bootjes kennen die wel, die dingen die ronddraaien. Geef mij maar de digitale dieptemeter, zoveel gebruiksvriendelijker. Ik wacht nog op een definitief antwoord van de werf en hoop dat ze mijn bootje kunnen aannemen. Ik sta alvast op de wachtlijst. Ja, jullie horen het goed, die werven draaien zo goed dat er een wachtlijst is voor klanten. Maar omdat mijn bootje zo dicht bij de werf ligt, en ikzelf van zo ver moet komen, zou men een uitzondering maken voor mij. Afwachten, dus ! Als de werkzaamheden achter de rug zijn, zou ik met een weekje verlof terugkeren van het Lauwersmeer, het noordelijkste meer tegen de wadden aan, tegenover Terschelling. Terug een avontuur om naar uit te kijken, waar we vol ongeduld op wachten. Volgende week wat meer foto's en misschien wel een vaart op de Langweerder Wielen. Ook onze eerste overnachting op ons bootje staat ons te wachten. We kijken er vol spanning naar uit.
Vanmorgen heb ik alles in orde gemaakt voor de immatriculatieplaat en de vlaggebrief, voor het één € 50,- en het andere € 32,50. Een pleziervaartuig is, ook voor de staat, een bijkomende melkkoe geworden. Voeg daar een vaarvignet jaarlijks van € 50,- plus ca € 500,- verzekering waarop ook BTW en taksen geheven worden. Dan spreken we over business. Ook de jachthavens en de steden en dorpen errond varen er wel bij. Afgelopen week-end was ik weer in Frylan in Langwar, alle passantenhavens nokvol. De meren vol, en 's avonds in de steden langsheen het water een beweging van jewelste. Watersport is in Frÿlan een superinkomen. Met duizenden en nog eens duizenden zitten alle meren en havens er langsheen vol. 's Avonds overal barbecue, waar de jonge klare bij beekjes stroomt. Alle rivieren en kanaaltjes vol met sloepen, zeil- en motorjachten, kayak en kano's. Kortom, alles wat drijft, drijft rond.Vanavond ga ik shoppen met Petra. Benodigheden zoals een marifoon, een koord van 40m, enkele fenders nog, misschien een dieptemeter, een nieuwe radio, een lampje hier, nog wat zekeringen daar. Daarna begint de afdeling Petra met nieuwe overtrekken in het salon, overal nieuwe gordijnen, enz... Kortom, wanneer alles klaar zal zijn, zal de Enya er prachtig bijliggen.
Vanaf volgende week begint ook een koopjesjacht op diverse dingen die we nodig hebben voor ons schip. Een tweede marifoon, een draagbare, de "zwarte bol" voor het stilliggen, de radarreflector, de diverse letters die vanaf 1 januari 2008 van kracht worden in het nieuwe politiereglement. Een fotootje van Petra, het eerste bakje troost aan boord van het m/s Enya.
Wij zijn gisteren weer naar "Langwar" gereden, waar ons bootje nog voorlopig onder dak lag. We hebben haar buiten gebracht, en daar lag ze dan te blinken in een waterzonnetje. Langweer zoals het in het nederlands heet, barste gisteren uit zijn voegen. Op de Langweerder Wielen waren het zeilwedstrijden voor jongeren, de passantenhaven lag dan ook vol met boten allerhande van ouders die hun "youngsters" kwamen aanmoedigen. Ook de kleinkinderen van Menno deden mee, en ééntje van hen werd eerste in zijn categorie op 42. Een lefgozertje dus, zoals men daar zegt. We beginnen stilaan in onze "Enya" onze weg te vinden. Zoals beloofd hierbij ook enkele foto's.
Volgende week begint de race naar de papierwinkel. Nog drie papiertjes scheiden ons van het varen met onze Lauwersmeer Kruiser, de immatriculatieplaat, de vlaggebrief en de zendvergunning van het BIPT. Vooral deze laatste instelling is de stugheid in persoon. Heel anders vergaat het Nederland, één papiertje en alle toelatingen zijn ok. Wanneer ik de ganse wirwar van vignetten en benodigde papiertjes aan hen probeer uit te leggen, vallen bij onze noorderburen de monden open. Deze week kwam de verzekering in orde en de vaarvignet. Voor de rest had ik de verkoopsoverdracht nodig en die heb ik nu. Cross fingers, zou ik zeggen.
Terug op de El Verde.
