Net als bij auto's, begint er in het voorjaar altijd boten - beurzen. Met honderden staan ze er, alle bootjes van groot naar klein, van een paar tienduizenden euro's naar enkele miljoenen euro's. Het is maar een stap. Honderdduizenden mensen vergapen zich aan de weelderig uitgestalde, glimmende speedboats tot de overweldigende en soms protserige jachten. In een verslechterende economische toestand zoals we die nu beleven, is iedereen nieuwsgierig hoe het zal verlopen. Wanneer we de brokers horen, dan is de crisis nauwelijks voelbaar in het segment van jachten boven het miljoen euro, dat soort mensen heeft altijd geld. Anders is het gesteld met de "normale markt", bootjes van 10/14m, die ook al gauw de prijs van een huis benaderen. In die categorie 250.000/350.000 euro gaat het nog altijd redelijk. De grootste europese beurs sloot net zijn deuren, Boot Duesseldorf, met optimisme. Tot nog toe blijkt de crisis nog niet toe te slaan op het koopgedrag. Ik hoorde trouwens ook hetzelfde verhaal na het autosalon in Brussel.Gek, hé maar 't is zo. Goed voor de economie, zou ik zeggen, want moest iedereen niets meer aankopen, de werkloosheid zou nog drastischer naar beneden tuimelen.Maar goed, na Duesseldorf komt Gent en de Hiswa. 'k Heb jaren geweest dat ik de vier beurzen bezocht, Duesseldorf, Gent, Amsterdam en Parijs. Maar zo gek ben ik niet meer. Toch moet je er heen omwille van de vernieuwing die ook in de boten business toeslaat. Electronica komt er aan, of het nu in de wagen of op een boot is. It's a booming business, zoals de Amerikanen ons voorhouden. Toch komt Europa meer en meer op het voorplan en treed zelf meer innovatief op. Da's tof, want ook in het oude continent zitten vernieuwende geesten. Gent en Nederland staan sowiso op mijn agenda, al weet ik niet wat het wordt in Nederland. Daar kan ik trouwens kiezen tussen Leeuwarden (stalen schepen) de natte Hiswa (IJmuiden) en/of de droge Hiswa in de Rai in Amsterdam. Het is ieder jaar afwisselend droge of natte Hiswa. Alle beurzen trekken samen meer dan anderhalf miljoen mensen. Er zijn trouwens ook zeer velen, die zich nooit een bootje zullen kopen, maar toch ieder jaar weer naar een boot show trekken. 't Zit gewoon ingebakken in de mens, die bootje varen nog altijd assimileert met ontsnappen uit de realiteit en ginder verre, aan de nieuwe horizon een land betreden dat nog niet of nauwelijks is ontdekt. Droom maar, mensen ! 'k Doe het ook, nog altijd !
Reeds meer dan 4 maanden ben ik op zoek naar een bootje, waar ik bovenop dat bootje iets zou bijbetalen. Het één is te groot, maar de meeste bootjes zijn eenvoudig weg te duur. Je word er natuurlijk ook kritischer bij. Je wil één besturing omdat je meer plaats hebt binnen. Je wil een boeg- en hekschroef omdat je overal beter tussen kan en makkelijker kan aanleggen. Je wil C.V. aan boord omdat tijdens de winter de verwarming kan laten aanstaan aan boord. Bovendien is de wettelijke verplichting om b.v. een tweede marifoon, een vuil-watertank te hebben, allemaal vervuld. Als kers op de taart heeft het bootje ook een bijbootje, een zodiac 2,85m met een Honda 6 pk, die met een elektrisch kraantje aan boord kan gezet worden. Deze week nemen we een kijkje en plannen misschien wel een proefvaart, één van de volgende weken. Nadien wordt er afgewogen wat en hoe we het financieel kunnen waarmaken. 't Is een Condor 108, die met zijn 12m lengte en een breedte van 3,85m, er prachtig uitziet binnenin met een Deutz motor van 198 pk - elektrisch wordt er gekookt en opgeladen door een generator Barco van 6,5 kva. Ik probeer er wel een fotootje van te pakken te krijgen.
Wie zei er weer, dat winters niet meer zijn wat ze waren ? Dat er opwarming is, en er geen winters meer komen zoals vroeger ! 'k Ben potverdorie blij dat deze achter de rug is. Al bij al zijn we er goed doorgekomen. Het laatste winter week-end zijn we ijs gaan kappen rondom ons bootje en ik durf je te vertellen dat er schollen ijs bij waren van meer dan 10 cm dikte. Vrienden, die bleven slapen op hun bootje, vertelden dat het 's nachts een gekraak van jewelste was en ze bijna geen oog meer dicht deden. Het water zakt, door voorbijvarende schepen op het kanaal Gent - Terneuzen plots met een aantal cm. Wanneer je bootje dan vastzit in het ijs, zakt hij ineens, door zijn gewicht, een aantal cm tot hij weer op het water komt. Bij een paar mensen is er wel wat schade. Zij hebben alles gemeld aan hun verzekering. Maar ja, verzekeringen zijn wel echt krenterig als het op betalen op aankomt. Natuurelementen, uitzonderlijk winter, en meer van die flauwe kul. Precies of we hebben er om gevraagd. Gelukkig valt het bij mezelf allemaal reuze mee. Immers met een zee van tijd voor mij, ben ik regelmatig bij het bootje geweest en losgekapt, zodat het geen tijd kreeg om vast te liggen. Nu het ijs weg is kregen we een tweede probleem. Eén van de Nederlandse baggerschepen is gezonken op de Moervaart. Reeds dikwijls hebben we de mensen van het Vlaamse gewest er op gewezen, dat het zo niet verder kan. Nederlanders maken hier misbruik van een lakse wetgeving om hun overtollig materiaal te dumpen langsheen onze rivieren en kanalen. Zie in mijn vorige artikels met foto's over het roestige materiaal schuin over de suikerfabriek en de lashbakken en zinkende werkpontons langsheen de Moervaart. Wie is de eigenaar ? Juist, allemaal hollanders die hier GRATIS hun materiaal dumpen. Na het zinken van het baggerscheepje kwamen immers de mazouttanks leeg en liggen we nu, nu het ijs verdwenen is, in de mazout. Een flexibele dam werd reeds door de brandweer opgeworpen en vandaag of uiterlijk morgen komt de burgerbescherming om met detergent alle smurrie op te lossen. Dankjewel, lieve buren uit het noorden, die de mond vol hebben over : HET MILIEU !
Ik ben nu reeds twee maanden thuis, na mijn werk stopgezet te hebben. Wanneer je dan in een periode terechtkomt zoals we er net ééntje achter de rug hebben, mis je ze wel, de vrienden van weleer. Ik heb sinds mijn echtscheiding vele zogezegde vrienden verloren. Mensen die partij gekozen hebben voor "de andere kant". In zo'n levensfase komt er een rollenpatroon naar voor, waar je sommige mensen verliest, soms na jaren vriendschap. Maar goed, 't zal dan wel geen echte vriendschap geweest zijn, denk ik. De ene kant krijgt de rol van de sukkel, waar iedereen over zegt : 't is toch erg, hé. De andere rol, die van mij dus, is de rol van de smeerlap. Een rol waar mensen zich in verkneukelen en de smeerlap niet meer aankijken, wat hij verdient niet beter. En de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik het er aanvankelijk moeilijk mee had. Die tijd ligt nu achter mij, en ik prijs me gelukkig dat ik nooit de weg van kwaadsprekerij en achterklap bewandeld heb. Modder gooien is zooooo gemakkelijk ! Een scheiding is altijd de fout van twee personen, de ene al wat meer dan de andere, zegt men. Dat ligt inmiddels vijf jaar achter me en sindsdien heb ik het geluk gehad nieuwe mensen te leren kennen die achteraf gezien tot het betere "soort vrienden" behoorde.Ook via deze blog waren er mensen, die ik, al zie ik hen nooit, tot mijn vrienden reken. Ook vrienden van op 't werk zijn tijdelijk, hoewel na meer dan vijfenveertig werken er mensen zijn die aan je blijven plakken en bij wie je altijd welkom bent en soms steun kan vinden in moeilijke dagen. Vrienden bij wie het goed toeven is, en tijd en hulp geen geld hoeft te kosten. Zulke vrienden zijn er om te koesteren. Vrienden die soms een é-mailtje of telefoontje plegen om je te laten voelen dat ze nog aan je denken. Zo'n dingen doen deugd. Iedereen heeft ze nodig. In het kleine kringetje rondom mij, zijn er zo'n mensen, mensen om wie ik kan wenen wanneer het hen niet goed gaat, en kan schaterlachen als het goed is. DAT, ZIJN MIJN ECHTE VRIENDEN !
Ik was gisteren aan mijn bootje.'t Was ijs kappen geblazen. Het schip lag gewoon vast. De fenders die de boot uit de wal moeten houden, zaten geperst tussen wal en schip. Om beschadigingen te voorkomen, zat er niets anders op dan het ijs los te kappen.Toen alles los kwam langs de waterkant en ook voor- en achter, kwam ons bootje van zelf los en konden de touwen en fenders zich ontspannen. Bij meting van de dikte van de ijsschotsen kwamen we tot meer dan 10 cm. Een groot probleem op de moervaart is dat door het drukke scheepvaartverkeer op het kanaal Gent-Terneuzen, er plots een zakking plaats heeft van de waterspiegel. Alle schepen die dan vastzitten in het ijs, zakken door hun gewicht naar de waterspiegel, met een mogelijkheid op schade. Beter voorkomen dan genezen, dus ! Met dank aan Jacques, onze voorzitter, voor de mooie foto's !
Ruim vier maanden was ik bezig met een ander bootje te bekijken, en de nodige afspraken te maken gekoppeld aan een overname van mijn oude bootje. Als ik mij kan verbeteren, wacht ik immers niet. Het doel is verjonging. Het gaat niet enkel om de boot op zich, maar ook indien nodig om voldoende reservestukken te kunnen bekomen. Begonnen met de El Verde die dateerde van 1970 met daarna de Enya uit 1983, was ik en ben ik nog altijd bezig met het zoeken van een waardige opvolger. Ik had die gevonden op het einde van het vaarseizoen 2008, een Vri-Jon uit 1993, 13,75m lang en 4,10m breed, een juweeltje, goed onderhouden en op een vuilwatertank en marifoon na, vaarklaar. Plaats zat om de motor te onderhouden, en dat is het waar ik achter zocht. Ondertussen was de man naar de enya komen zien en deed ik een bijkomend bod bovenop de overname. Na een paar week-ends heen en weer te hebben gereisd, vertelde hij me beter wat te wachten tot na Nieuwjaar, om de verkoper van de boot de gelegenheid te geven een beetje te zakken met z'n prijs. We lagen nog iets te ver uit elkaar. Het was toen al einde november, en ik dacht dat deze vier bijkomende weekjes er nog bij konden. Maar toen ik niets meer hoorde na Nieuwjaar, belde ik zelf en vernam dat het bootje ondertussen verkocht was. Met veel verontschuldigingen kwam de verkoper af dat hij de boot verkocht had zonder overname, en dat dit voor hem gunstiger was. Vanaf September was ik bezig geweest en het was op niets uitgedraaid.Diep ontgoocheld ben ik nu op zoek naar wat anders. Maar nog steeds spelt die ontgoocheling, bij mij is immers een gegeven woord heilig. Bij anderen blijkbaar minder.
Inderdaad, dit artikel draagt nummer 256 op mijn blog, ik schrok er zelf van. Eerst was het de bedoeling om maandelijks in mijn blogje iets op te tekenen over mijn bootje, maar met startdatum 30/11/2005 stonden er met nieuwjaar 2006 reeds 5 artikels op de blog. 2006 was blijkbaar een vruchtbaar jaar, dat niet toevallig ook het jaar was met het mooiste weer, dus met de meeste vaar-dagen. In dat jaar kwamen niet minder dan 107 artikels uit mijn pen gekropen. In 2007 kwamen er nog eens 70 pennevruchten bij en het net afgesloten jaar nog eens 72 cursiefjes. Samen met de twee gepleegde werkjes in 2009 maakt dit TWEEHONDERD ZES EN VIJFTIG werkstukken, kwalitatief soms beschamend achteraf bekeken door de nutteloze of stomme inhoud, anderen waarvan ik vond dat ze tot het betere behoorden dat op mijn blog te vinden was. Maar...eerlijkheid gebied mij te zeggen, het werd altijd geschreven met een groot hart. Dikwijls ging het over mijn bootjes, de EL VERDE eerst, daarna ENYA. Het werden verhalen die vele mensen boeiden, omdat zowat iedereen (ik niet in het minst), gefascineerd ben door boten en reisverhaaltjes met bootjes. Het boeit me nog steeds en iedere keer weer verneem ik van vele blog-vrienden dat die het ook leuk vonden. Dus in de toekomst, vrienden, doe ik verder. De ene keer wat minder en de andere keer iets beter. Of hoe het leven zich afspiegelt in hetgeen men schrijft.
De dagen van zwelgen en vreten zijn voorbij, terug naar het normale, bijna ascetische leven van voordien. 't Is 2009 geworden en nooit stond de wereld er zo onzeker voor als nu. Velen fabrieken sluiten tijdelijk of permanent, duizenden mensen stappen in een onzekere toekomst. Tweeduizend en negen wordt een moeilijk jaar, zoveel is duidelijk. En toch, naast al het negatieve, zijn er positieve kanten. Zeer veel mensen komen met beide voetjes terug op de grond. Ondanks vele onzekerheden, gaan mensen misschien teruggrijpen naar vastere waarden in het leven, zoals vriendschap en inzet voor anderen in de samenleving die het moeilijker hebben door de slechte economische omstandigheden. Al bij al is er een mogelijkheid om verbeterd uit deze tijd te komen. Sterker en meer gelouterd. Ik zie dan ook dit positieve als mijn streefdoel, er komt voor mij een tijd waarin ik alle kansen krijg om te doen waar ik goed en dienstig in kan zijn. Tijd om terug te blikken op een drukke werkperiode, tijd om te genieten van de vrije tijd, en tijd om dit te doen samen met mijn vrouwtje. Tijd om in mijn hobby te groeien, en meer tijd door te brengen tussen vrienden, die ik in het verleden wegens "te weinig tijd" verwaarloosd heb. Kortom, een nieuwe tijd, waar kwaliteit moet boven drijven. Carpe diem wordt één van mijn deviezen ! Het woord waarrond alles in dit artikeltje draaide, was tijd. Tijd, beste vrienden die genadeloos doortikt en onomkeerbaar is, met andere woorden NOOIT meer terugkomt. Aan al mijn blog-vrienden, geniet van de tijd en wees er spaarzaam mee.
De beurzen beginnen weer !
