Het salon van het bootje.

Ruim vier maanden was ik bezig met een ander bootje te bekijken, en de nodige afspraken te maken gekoppeld aan een overname van mijn oude bootje. Als ik mij kan verbeteren, wacht ik immers niet. Het doel is verjonging. Het gaat niet enkel om de boot op zich, maar ook indien nodig om voldoende reservestukken te kunnen bekomen. Begonnen met de El Verde die dateerde van 1970 met daarna de Enya uit 1983, was ik en ben ik nog altijd bezig met het zoeken van een waardige opvolger. Ik had die gevonden op het einde van het vaarseizoen 2008, een Vri-Jon uit 1993, 13,75m lang en 4,10m breed, een juweeltje, goed onderhouden en op een vuilwatertank en marifoon na, vaarklaar. Plaats zat om de motor te onderhouden, en dat is het waar ik achter zocht. Ondertussen was de man naar de enya komen zien en deed ik een bijkomend bod bovenop de overname. Na een paar week-ends heen en weer te hebben gereisd, vertelde hij me beter wat te wachten tot na Nieuwjaar, om de verkoper van de boot de gelegenheid te geven een beetje te zakken met z'n prijs. We lagen nog iets te ver uit elkaar. Het was toen al einde november, en ik dacht dat deze vier bijkomende weekjes er nog bij konden. Maar toen ik niets meer hoorde na Nieuwjaar, belde ik zelf en vernam dat het bootje ondertussen verkocht was. Met veel verontschuldigingen kwam de verkoper af dat hij de boot verkocht had zonder overname, en dat dit voor hem gunstiger was. Vanaf September was ik bezig geweest en het was op niets uitgedraaid.Diep ontgoocheld ben ik nu op zoek naar wat anders. Maar nog steeds spelt die ontgoocheling, bij mij is immers een gegeven woord heilig. Bij anderen blijkbaar minder.

De dagen van zwelgen en vreten zijn voorbij, terug naar het normale, bijna ascetische leven van voordien. 't Is 2009 geworden en nooit stond de wereld er zo onzeker voor als nu. Velen fabrieken sluiten tijdelijk of permanent, duizenden mensen stappen in een onzekere toekomst. Tweeduizend en negen wordt een moeilijk jaar, zoveel is duidelijk. En toch, naast al het negatieve, zijn er positieve kanten. Zeer veel mensen komen met beide voetjes terug op de grond. Ondanks vele onzekerheden, gaan mensen misschien teruggrijpen naar vastere waarden in het leven, zoals vriendschap en inzet voor anderen in de samenleving die het moeilijker hebben door de slechte economische omstandigheden. Al bij al is er een mogelijkheid om verbeterd uit deze tijd te komen. Sterker en meer gelouterd.
Ik zie dan ook dit positieve als mijn streefdoel, er komt voor mij een tijd waarin ik alle kansen krijg om te doen waar ik goed en dienstig in kan zijn. Tijd om terug te blikken op een drukke werkperiode, tijd om te genieten van de vrije tijd, en tijd om dit te doen samen met mijn vrouwtje.
Tijd om in mijn hobby te groeien, en meer tijd door te brengen tussen vrienden, die ik in het verleden wegens "te weinig tijd" verwaarloosd heb.
Kortom, een nieuwe tijd, waar kwaliteit moet boven drijven. Carpe diem wordt één van mijn deviezen !
Het woord waarrond alles in dit artikeltje draaide, was tijd. Tijd, beste vrienden die genadeloos doortikt en onomkeerbaar is, met andere woorden NOOIT meer terugkomt.
Aan al mijn blog-vrienden, geniet van de tijd en wees er spaarzaam mee.

tot het laatste bochtje, de thuishaven tegemoet.

de moervaart op...

en idyllische plekjes...

met sluimerende bomen...

Varend in de mist...

In oktober voeren we naar Wachtebeke - een kort, maar gezellig reisje, wars van het goede weer, maar met de charme van de eerste koude, de vallende bladeren, de mist en de schitterende gezichten langsheen het water.

Voor het komende jaar beginnen onze plannen ernstig vorm te krijgen. Het wordt definitief Nederland. Er liggen een aantal bestemmingen voor die gezelligheid waarborgen en een vaarroute geven waar zeker en vast iets te zien zal zijn. De Zaanstreek spreekt mij wel aan. Het is een vaargebied met steden als Zaanstad, Beverwijk, Purmerend, Heiloo en Alkmaar om daarna via Schagen en Middenmeer naar Medemblik te varen. Daarna een stukje IJsselmeer, indien de weergoden ons gunstig gezind zijn, via Enkhuizen met zijn Krabbegatsluizen naar Hoorn, te mooi om links te laten liggen. Vandaar verder over het IJsselmeer naar Edam, waar we het IJsselmeer achter ons laten om richting Amsterdam te varen, met de ringvaart naar Leiden toe. Delft is de volgende bestemming. Verder volgen Overschie en Rotterdam om daarna via de Noord naar Dordrecht te gaan. Eens "Dort" voorbij, gaan we via de Dortsche Kil richting Hollands Diep. Het zal daarna afhangen van de tijd die eventueel overblijft of we via het Veerse Meer naar huis varen of via de Krammer, het Mastgat en de Keeten, Oosterschelde in en dan naar het Kanaal door Zuid-Beveland, om via Terneuzen huiswaarts te keren.

Hij was van 11, zegden ze me altijd, precies of ik er bij was geweest. 'k Was gisteren terug bij HEM, en ik betrap er mij op dat hoe ouder ik word, hoe emotioneler en bijgevolg moeilijker ze worden, die kerkhofbezoeken. Maar voor HEM doe ik het. HIJ was mijne god. Een weergaloos mens, graaggezien door iedereen. Het werkvolk van Trefin op kop. Daar was hij altijd voor in de weer. Het was voor de tijd van computers en machines, en de lonen werden bijgevolg allemaal verwerkt met het kopken en een ingewikkelde machiene, dat rekenmachien heette. Geen vergelijk mogelijk met de huidige, handige machientjes, maar complexe gevallen waarvoor men gestudeerd moest hebben.
Mijn vader was praktisch gans zijn leven intern. Toen HIJ het middelbare moest aanvatten werd HIJ naar Malonne gestuurd, waar een zeer grote broederschool gevestigd was.  Een dorpje in de schaduw van Namen. Er werd Frans gesproken. De Broeders keken streng toe, en wanneer iemand één woord Nederlands sprak volgden een aantal strafstudies. Behalve de studies was mijn vader enorm verslaafd aan sport. Zo was er op de school een zwembad, een boksring, een voetbalveld en een rugby veld. Voor die tijd een enorme uitzondering. Voetbal, Rugby en Boksen droegen ZIJN voorkeur weg. Iedere maand kwamen de internen naar huis, met de vuile was. Thuis had men een grote zaak van textielstoffen, zowel heren als dames. Opa Fons deed de markten, terwijl mémé Charlotte de winkel beheerde. Nadat mijne pa zijn humaniora doorlopen had, ging hij verder studeren in Frankrijk. Noord-Frankrijk, dat toen het mekka was van de textielindustrie met Tourcoing en Roubaix als uitschieters, daar deed mijn vader stage als jong ingenieur weefkunde, zijn broer Roger deed er spinkunde.
Beiden studeerden af met de grootste onderscheiding. Maar eind de jaren twintig, begin dertig waren het crisisjaren. Nergens was er werk te vinden. Zeker niet in de altijd gevoelige industrietakken zoals textiel. Ik hoor mijn vader nog altijd vertellen dat HIJ directeur kon worden in een fabriek in Ronse, waar 800 mensen werkten. Loon : "kost en inwoon".
Maar... na ZIJN studies bleek mijn vader ook een gezonde interesse te hebben voor het andere geslacht. Hij ontmoette via "den toeristenbond" mijn moeder. Den toeristenbond was een verzameling van jongen mensen die per fiets uitstappen deden, en zowel mijn moeder als mijn vader waren er lid van.
Al waren ze beiden reeds ver in de twintig, bij den toeristenbond reden ook altijd een paar "chaperonnes" mee. Dat waren mannen of vrouwen, wiens geloofwaardigheid boven alle verdenking stond' en die na de uitstap alles doorvertelden aan de ongeruste ouders. Want iedereen mocht niet met iedereen zo maar wat hebben. Oooooooooooo, nee ! Maar verschillende leden-vernuftelingen kregen het klaar om nu en dan voor een korte tijd te verdwijnen, tot grote ergernis van de chaperonnes.
In juli 1938 trouwden mijn vader en moeder, en een jaartje later, in augustus, kwam mijn broer Marc ter wereld. Mijn vader die aan de slag was bij "Cockes" in Lokeren verdiende er een bescheiden loon. Het waren de magere jaren, en alhoewel zij beiden van "ne goeien thuis" waren, was het bij ons thuis gene vetpot. Maar treuren deden we er niet om en hadden beiden een gelukkige jeugd. Ik kwam in 1945 ter wereld, zes jaar na mijn broer. Mijn moeder heeft mij altijd verteld, dat toen ik geboren werd en ze hoorde dat het weer een jongen was, ze tegen de verpleegster had gezegd : "draag hem maar terug, 'k moet hem nie zien". Het zou tekenend zijn voor mijn verder leven. Mijn moeder had, wat haar betrof, één zoon, Marc. Mijn vader had twee kinderen, en van tijd tot tijd kreeg ik soms van HEM een compensatie, maar bovenal zeer veel vriendschap. Ieder keer wanneer ik HEM terugzie, daar op dat koude kerkhof, denk ik aan die dingen, dingen die je als klein kind ondergaat, maar als volwassen man NOOIT vergeet. HIJ werkte ondertussen op het kantoor Keppens-Bracke op de markt, een handel in Koloniale Waren. Hij deed er de ganse boekhouding en het stockbeheer. Die groothandel had in den beginne een kar met twee paarden er voor, die zijn me altijd bijgebleven. Later werd het een camion en werd er een chauffeur in dienst genomen. Toen die handel sloot, verkaste mijn vader naar Trefin. HIJ werd hoofd van de boekhouding, en ging dikwijls in de clinch met de directie, ten gunste van zijn werkvolk. Zijn vrije tijd was en bleef voetbal. Samen gingen we kijken naar de sporting, HIJ de kalmte zelve, ik soms opverend bij alles wat voor mij niet kon. HIJ legde dan ZIJN arm zacht op mijn voorarm, tuitte ZIJN mond en deed teken om te gaan zitten. Rustig, jongen, rustig. Volgend jaar word ik even oud als HIJ was, toen hij overleed. Ik denk regelmatig nog aan die 8e november 1975, nu drieëndertig jaar terug, 'k mis HEM nog iedere dag. Even erg zoals ik die andere jongen in mijn leven mis, mijn kleinzoon Wout. Hij is jarig op 5 november. Misschien schrijft hij ooit wel eens op zijn blog of in zijn dagboek over zijnen opa, die hij veel te weinig zag.

Bedankt, Pa !