Berichten van 1 maart 2009 tot 31 maart 2009

Op zoek gaan naar een bootje is net zoals op zoek gaan naar een lief. Voor beide gevallen moet men opletten dat je hart niet teveel spreekt en je verstand te weinig. Het is de kunst om te trachten die evenwichtsoefening  te maken, die voorkomt dat je voor de rest van je leven opgezadeld zit met iets wat je geen tweede keer zou doen. En dat is verdomd moeilijk ! Reeds vele malen zei ik in mijn leven, wanneer het aankwam op een boot te kopen : "nu ga ik proberen er ééntje met mijn verstand te kopen". Maar ofwel had ik op die moment te weinig verstand en teveel hart, 't zou kunnen. Niet dat ik wil proberen er één te kopen met weinig hart en veel verstand. Tenslotte moet er, zeker in je hobby, een groot stuk "hart" blijven zitten.Nadat er duizenden bootjes de revue zijn gepasseerd, heb ik er twee gevonden die aan mijn eisen voldoen. Met één besturing en één motor, het ene voor de plaatsruimte binnenin, het andere voor het onderhoud en verbruik. Eén heeft enkel een boegschroef, maar kost € 10.000 minder, de andere heeft boeg- en hekschroef. Die keuze zal ik moeten maken. Beiden hebben C.V. aan boord, hetgeen je in staat stelt langere periodes aan boord door te brengen, maar ook je seizoen te verlengen, en van mooie dagen te genieten in 't voor- en najaar. Beiden zijn jong van bouw, de ene is van 2001, de andere van 1998. De ene heeft een  Volvo Penta tmd 31 motor, de andere een Yanmar, beiden 100 pk. Verbruik zal dus ongeveer hetzelfde zijn, 3 à 4 liter per uur varen.
Een proefvaart en een doorlichting van de motor zal doorslaggevend zijn in de beslissing. Ook Petra's ideeën over het interieur en de praktische indeling er van zullen meespelen. Beide prijzen zijn "vraagprijzen", dus kan er nog iets gebeuren. Ook dat speelt een rol. Kortom, 't zal zeker geen beslissing worden die genomen is over één nachtje ijs.
Beide schepen liggen in Nederland en liggen momenteel nog op de wal. Ook dat wil ik in de toekomst doen. Na alle prijzen via internet te hebben opgezocht val je steil achterover wat ze zoal durven te vragen. Voor hetzelfde bootje gaat het van € 400 tot € 1500 per winter buiten. Ik vond een stalling in Emmeloord, 't is drie dagen varen, dus wordt het een jaarlijks reisje. Voor € 408 neemt hij de boot uit het water, spuit volledig het onderschip schoon, zet hem op een bok, parkeert het bootje ergens windvrij, zes maanden stalling op een afgesloten terrein, nadien neemt hij het van de bok terug in het water, en kun je je bootje komen afhalen. Tijdens die periode kun je op de technische diensten beroep doen om het jaarlijkse onderhoud te plegen. Je mag ook altijd zelf kleine werkzaamheden uitvoeren na afspraak. In België heb ik ook prijzen gevraagd, maar hier draait het meestal rond de € 1000. Van die € 600 verschil, daar kan ik nuttiger gebruik van maken.  Ik ga zeker de aankoop van een afdekzeil overwegen, om zodoende mijn schatje voor de winter in te pakken. En laat het dan winteren, zoals we er ééntje hadden. Dan hoef ik niet altijd heen en weer te rijden om te zien of alles nog in orde is, en ik geen schade heb. Eind volgende maand weet ik meer en hoop ik met alles rond te zijn. Intussen, duimen maar !

Een bezoekersaantal dat op 25.000 staat, verraadt meestal "een op weg zijn naar". Een op weg zijn naar iets, wat je nooit voor mogelijk hield. Een op weg zijn naar iets wat dat overtreft en naar iets hoger leidt, daar waar een mens altijd naar tracht. Iets hoger bereiken wat je nooit gedacht had.
't Is zover, wij zijn daarvoor dankbaar aan alle bloggers die ons blogje lazen, misschien een traantje wegpinkten of misschien lachten om zoveel dwaasheid. Maar sinds meer dan drieënhalf jaar, iedere maand weer rollen er artikeltjes van de pers zonder pretentie, maar recht uit het hart geschreven voor mensen die hetzelfde denken en voelen. En gelukkig, zijn we nog altijd in de meerderheid in deze harde en meedogenloze wereld.
groetjes van de oostvaarder en de bemanning van ms enya

Rare titel zul je denken voor een zestiger, maar wintersport is ieder jaar weer een beetje overleven. Schitterend weer, vrolijke mensen, lekker eten en drinken en een prachtig sneeuwlandschap. Wat moet een mens nog meer ! Er lag dit jaar een dik pak sneeuw en gedurende ons weekje verblijf viel er nog een pakje bovenop. Hoeveel het op een nachtje wel kan zijn, laat bijgaande foto duidelijk zien.
De rit naar Seefeld verliep vlot en het venijn zit 'em telkens weer in de staart. Eens voorbij Ulm begint het verkeer te vertragen. Geen kwestie van slecht weer of een ongeval, maar gewoon teveel mensen die op hetzelfde moment op dezelfde plaats willen zijn. Maar goed, al bij al waren we rond vier uur in de namiddag in ons hotel. Ik alles naar boven gesleurd en Petra alles snel uitgepakt. We waren terug in onze vertrouwde verblijfplaats met een prachtig zicht op de Geschwandskopf, een berg uit de serie bergen rondom Seefeld uit het Karwendelgebergte. Seefeld ligt in het midden van een kom met rondom bergtoppen van +/- 2.000m. Dit maakt de temperatuur zo uniek. Daar, waar je op 5 km afstand van het stadje nauwelijks sneeuw ziet, merk je bij het binnenkomen een flink pak. Met andere woorden, de reis er naar toe heb je vrijwel nooit last van slechte of onberijdbare wegen.
Nadat we de wagen in de garage gezet hadden, moment bitte fuer mich ein bier ! De lekker schuimende pint smaakte. Monique en Guy, die over twee jaar ook bij ons waren, toen we huwden in Seefeld, waren er nu terug bij. Ondertussen is Guy ook staatsambenaar geworden, net als ik.
Onze skipassen lagen gereed aan de desk, en omdat we vaste klanten zijn van het huis, was er ééntje gratis. Een mooie geste. Omdat we zeven dagen blijven, betalen we er maar zes, en omdat we altijd cash betalen, krijgen we nog eens 5% rabat. Alles samen goed voor € 375,-
Als dat geen mooi geschenk is. 'k Weet wel dat het ook een lokmiddel is, om ieder jaar er weer te zijn, maar anderen doen het niet. Zo is dat !
Op zondag begonnen we er aan. 't Was weer wennen, maar na enige afdalingen ging het met het skiën altijd maar beter. De afdalingen werden sneller afgelegd en Petra verwittigde me telkens om mijn snelheid aan te passen aan mijn ouderdom.
Maar, je bent drieënzestig en je wil ook nog wel eens wat ! Het kon inderdaad niet ongestraft blijven, en bij één van de volgende dagen maakte ik in volle afdaling een smak tegen "moeder aarde". De realiteit was er weer, en de ouderdom ook. Stommerik, dacht ik. Voor zover ik kon voelen en bekijken was er nauwelijks schade aan de carosserie. De afdalingen verliepen nu op "een meer aangepaste snelheid". en de dag er na, een dagje rusten, want de linkerhiel deed fel pijn. 'k Vermoede ook dat één of meerdere ribben gekneusd waren. Mijn vuist rondom de stokken hadden mij een por in de ribbenkast gegeven. Vandaar. Maar zoals ze in Gent zeggen : "nie pleuen".
's Anderendaags terug op de latten en direct naar 2.000m. Een betere remedie bestaat er niet. Terug vol naar beneden en weer terug. En 's avonds voelde ik me weer "back". Ich mochte gerne ein grosses bier bitte, und auf ihre gesundheit, leute.Bis nächtstens jahr !