Berichten van 1 oktober 2008 tot 31 oktober 2008

11 october hielden de buren van Watersportvereniging Wachtebeke een bbq, ter gelegendheid van het afsluiten van het vaarseizoen. Samen met Rose, Kristin, Joël en Patrick hadden we ons ingeschreven voor dit smulfestijn. We gingen ons bootje nog éénmaal van stal halen en naar Wachtebeke varen, een korte maar altijd mooie vaart. Zeker met dit jaargetijde is het prachtig om in het Vlaamse land nog te varen. Lichtjes nevel, vallende goudgele bladeren en rustig water. Romantischer kan bijna niet !
Kort na de middag schoven we bijna geluidloos over het water naar Wachtebeke toe. De weergoden waren met ons, een prachtige zon, wij met korte mouwen bij een temperatuur van 20°. Gewoon fantastisch. Het aansnijden van de bochtenrijke moervaart, met achter ons het rimpelende water en het zachtjes brommen van "HET BEEST". Zalig gewoon, we genoten beiden en het was veel te vroeg dat we al aankwamen. Deze vaart had veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel langer mogen duren !
We hadden ons beiden vastgemaakt aan de steiger die normaal voorzien is voor wachtenden richting Lokeren bij het blokvaren. Nu het seizoen voorbij was, kon dat.
Een korte wandeling om nog wat boodschappen te doen richting carrefour, en daarna zo snel mogelijk het kortstbijgelegen terras opgezocht om zalig te genieten van de laatste zonnestralen in 2008. Rustig keuvelend over alles en nog wat (hoofdzakelijk over bootjes), was het snel tijd om Rose en Joël op te vangen. Zij kwamen immers van Bellegem met de wagen.
Met ruim 150 mensen waren ze die avond in de feestzaal. Met een vertegenwoodiging van vele clubs van her en der waren ze er op afgekomen. Uit Brugge, Zelzate, Sas van Gent, Spanjeveer, Mendonk en nog andere clubs zaten onder gezellig geroezemoes lekker eten en een pintje te drinken. Mijn maatje werd onwel en spoedig gingen we aan boord, ons gezelschap achterlatend.
's Nachts was mijn matroosje ziek, en we spoeden ons dezelfde voormiddag nog terug naar Spanjeveer. Het zette een beetje een domper op de gezellige vaart die we hadden. Jammer, maar ziek zijn kent geen tijd. De terugvaart was met al die bladeren op de moervaart nog mooier dan voorheen.
Snel vastmaken en wegwezen, want Petra werd echt ziek, grieperign ze wou zo snel mogelijk in haar bedje thuis. Toch hebben we er beiden van genoten, al hadden we alletwee een happy-end er aan willen breien. Wie weet, een andere keer misschien !

1964, in Soest, bij het peleton verkenners van het 5° linie. Daar was soldaat-milicien 64/21398 een zekere André Van Hecke uit Lokeren. Hij kwam veertig jaar na datum (altijd een laatbloeier geweest), op het idee om al zijn ex-legervrienden op te zoeken met alle middelen.
Na één jaar speurwerk vond hij er waarachtig 26 van de 27 terug. Enkel Gui Donners was in rook opgegaan. Het laatste spoor van hem was 's Herenhelderen.
Van alle 26 vrienden zijn er intussen 5 overleden. De 21 anderen heb ik allemaal brieven en mails gestuurd en bij onze eerste samenkomst waren er 10 aanwezig in Waasmunster. We waren eigenlijk gekomen om een pintje te drinken en terug weg, maar de vriendschap opgebouwd in 1964/65 was gebleven. Het was al laat 's avonds wanneer we afscheid namen na een ongelofelijke prachtige namiddag. Ook de vrouwtjes waren er bij en zagen hoe echte mannen-vriendschap kan zijn. We beloofden elkaar iedere twee jaar terug te zien. Twee jaar nadien was er Alden Biezen tegen Tongeren en deze namiddag is er weer die reunie op 't Eilandje in Ieper. Er zullen weer sterke verhalen naar boven komen, over hoe het was. Weer zal het vuur laaiend worden en wanen we ons 19/20 jaar in 1964. Maar... tussen die twintigers lopen nu grijsaards en kalende koppetjes. We zijn immers 2008. Vlug een sjaaltje of een petje op het hoofd of we zitten morgen met een verkoudheid. Tja...

De laatste zondag van september. We hebben heerlijk geslapen. Wanneer ik buiten kom, ben ik in de kortste keren terug binnen. 't Is fris en binnen lekker warm. Een pull meer en mijn pet op en buiten maar. Ik zeem het schip schoon, maar drogen doet het slecht. 't Is een dikke mist en de brug achter ons is onzichtbaar. Ik wandel over de steiger en doe een babbeltje met Joël. We spreken af om wat te wandelen, naar de andere kant van 't eilandje naar het andere deel van de jachthaven.
Rond half elf komt er een voorzichtig zonnetje te voorschijn achter de wolken. Het wordt direct een stukje warmer. Iets na elven lost ze alle mist op, en geeft de warmte die men beloofd had.
Terug aan boord nemen we het aperitief en keuvelen wat. De verhalen van Joël over "la douce France" doen ons watertanden. Petra en Rose hebben allebei hapjes gereed gemaakt. We besluiten dan ook om vlak na het aperitief te starten en te varen. Immers, mocht het in de late namiddag terug mistig worden ! Rond kwart na twee starten we, en varen rustig het kanaal af in een schitterende en deugdoende zon. Eventjes voor drie duiken we de Moervaart in en om kwart over drie liggen we vast op onze plaats. Omdat Petra reeds alles klaar had gezet, hebben we niet al te veel werk om alles in de wagen te zetten. We hebben dit jaar bijna 97 uur gevaren. Dat is bijzonder weinig, maar het is dan ook een rotjaar geweest. Dikwijls slecht weer en/of winderig.
Maar goed, we kijken in de kantine naar 't wereldkampioenschap wielrennen en zien hoe "les petits belges" naar huis gereden worden. Zelf koesteren we grootse plannen, maar die vertel ik later wel.
Immers, er wacht mij een speciaal jaar, een jaar waar ik 365 dagen verlof zal hebben en staatsambtenaar wordt !