Blijkbaar wordt op verlof gaan even moeilijk voor ons als de juiste zes getallen invullen bij Lotto. Telkens we thuisbleven na slechte weersvoorspellingen was het prachtig weer en als we dan toch eens weggeraken is het zo, zo ! We waren donderdag in Oostende bij het jaarlijks weerkerende festival "Oostende voor anker". Na het vorig bezoek moet ik zeggen dat de inrichters er telkens op vooruitgaan. Meer nog, ondanks een gure wind, werd het best gezellig in onze koningin der badsteden. We lieten onze auto achter aan de rand van de stad en liepen onder een zonnetje dat moeite deed, richting centrum. Natuurlijk gingen we via de haven omdat bootjes nu éénmaal een deel van ons leven zijn. De Mercator nog altijd statig in zijn eigen dok verdiende beter. Althans, zo dachten wij er over. Een Kathedraal Van De Zee moet varen. Wanneer men hetzelfde lef aan de dag zou leggen als bij de opgraving van Brel's jacht, dan vaarde onze nationale trots reeds lang. Blijkbaar wegen economische belangen harder door dan al de rest. Na de bootjes kwam de Kapellestraat met al zijn winkeltjes. Petra kocht een blouse, een paar schoenen voor mij en voor haar, diverse rokken en broeken werden gepast, maar geen enkele viel in de smaak. Moe van al dat geslenter was ik enorm blij met een rustig, zittend moment. In een smaakvol ingerichte brasserie aten we zeer lekker. Krantje er bij en de moeite vloeide uit mijn schoenen. Dan maar terug de hort op, richting zee. Het water trekt op een onverklaarbare manier ons altijd aan. Altijd anders, zoutig en fris ruikend, zelfs wanneer je je lippen aflikt speelt het zoutige om je gehemelte. Ik word er begot "lyrisch" van. Flinke werkzaamheden aan de gang in de nabijheid van 't klein strand, waar baggerwerkzaamheden gecompenseerd worden met verhogingen van stranden. Dan maar naar "Oostende voor Anker" waar al het maritieme onze aandacht trok. We kochten een nieuwe verrekijker aan € 25,00, jawel je leest het goed ! Dezelfde verrekijker stond 100 meter verder 100 euro, en in de winkels nog eens 75 euro duurder. De onze vonden we tussen andere rommel gestald. Het bleek een echt koopje ! Als twee gelukkige kinderen met een nieuwe verrekijker op zak werd de terugweg naar de auto aangevat, soms met een halte om onze nieuwe aanwinst eens te testen naar één of ander gebouw in de verte. De terugweg verliep zonder noemenswaardige problemen en eens thuis werd er een grondige test van het toestal gedaan. Het werd 10 op 10. We besloten 's anderendaags te varen, naar Terneuzen toe, want ook daar was het koopzondag. Vrijdagochtend scheen warempel de zon en beleefden een prachtige dag. We fietsten naar Aricom, een bedrijf waar misschien straks onze Enya zal overwinteren in een verwarmde loods. Eens terug aten we aan boord. We hadden ons ondertussen voorzien in het nieuwe winkelcentrum van een wok met de nodige ingrediënten er bij. Dat werd smullen vanavond, zoveel was zeker. In de namiddag richting pier, de ogen richting schelde waar altijd iets te zien is. De mens werd versterkt met koffie + en een geboterde wafel. Een uurtje later terug naar boord. Rustig krantje lezen terwijl Petra het nieuwe winkelcentrum nogmaals afschuimde. 's Avonds wokken, daarna gezellig tafelen en vroeg ons bedje in, want TV bleek niet te kunnen. Op zaterdag was er een flauw zonnetje met steeds dreigende wolken. In de namiddag kreeg Petra een briljant idee. Kunt gij eens tanken, ons water raakt op. Onze slang bleek te kort, maar Louis, de havenmeester wist raad en kwam met een zeer lange slang. Tijdens het water tanken viel er een stortbui uit de hemel, die je niet voor mogelijk houd. Net dan was de tank vol en moest ik buiten om de slang op te rollen, het water af te zetten en de dop er terug op te plaatsen. Ik bleek onder de douche gestaan te hebben met kleren aan. Druipend en zeiknat kwam ik aan boord. Petra was tevreden dat de tank vol was. Mijn toestand werd kort beantwoord : "ge zijt toch ne man". Ja, antwoorde ik maar een str...natte ! Daar stond ik dan. We besloten om na een regenachtige nacht, niet te blijven tot zondagavond, en 's morgens vroeg te vertrekken. Bij het uitkomen aan de sluis achter een zeeschip aan, richting België, Vlaanderen, Spanjeveer, kortom ons gezellig nest, tussen onze vrienden. Om halftien voeren we de Moervaart in, ik belde Patrick over onze aankomst. Onze beide vrienden stonden reeds op de wacht om te helpen bij het afmeren. Feilloos aanleggen, met zo'n boeg- en hekschroef blijkt alles te kunnen. Daarna een pintje onder vrienden, een leuke babbel. Tijd om naar huis te rijden via Petra's ouders, waar we een goeiedag gingen zeggen. Thuis uitpakken en nog eens napraten over ons week-endje en onze...verrekijker. Hemels !
Wanneer ik de naam van Deboosere of een andere weergoser hoor, word ik onwel. Deze kl... schept er een hemels genoegen in om weersvoorspellingen te plegen die kant noch wal raken. Voor de tweede maal reeds valt een verlof(je) letterlijk en figuurlijk in 't water of niet. We keken gisteren woensdagavond 26 mei naar "het weer" van mijnheer Frank. Hij voorspelde voor donderdag "plaatselijke buien", voor vrijdag "een droge dag" en zaterdag en zondag "buien met 4 tot 5 beaufort". Dag verlof, tot volgend jaar. Daar ga je. Terwijl Mijnheer Frank al dat onheil vertelt, speelt er een duivels lachje om z'n mond. Satanische kerel, die Frank. Reeds voor de tweede maal in mei blijven we thuis i.p.v. op vaar-verlof te gaan. Misschien valt er wel een blitz-verlof uit de kast. Wie weet het ?
Donderdag, los dat touw en vier dagen bootje varen. Zelfs een mindere weersvoorspelling stoort ons niet. We zijn er echt aan toe. Allebei. Effe bijtanken, want de laatste jachtige tijd heeft spoortjes nagelaten. En dat mag niet. Wij, zijn tweetjes en ons bootje. Wat kan een mens meer verlangen ? Donderdag gaan we naar Brugge, waar we in de namiddag zullen aankomen. Vrijdag shopping in Brugge voor Petra en een goed boek voor den Dré. 's Avonds, vermits we in de VPF Coupure liggen, een lekker etentje in "De Schaar" vlakbij. Een wandelingetje door het park, misschien nog wat televisie kijken en vroeg slapen. Zaterdagmorgen weg, richting Maldegem bij onze vrienden van JCN. De fietsjes aan boord voor een tochtje langsheen het kanaal, nu eens richting Zomergem en Ursel. Zondag komen we terug naar onze thuisstek "Spanjeveer", onzen tweeden thuis geworden. En de laatste tijd, meer dan ooit, onzen echte thuis !!!
Het deed weer deugd, zo enkele dagen echt op de boot leven zoals bootmensen doen. 't Was dan wel maar naar Sas van Gent, waar ooit Louis Neefs zo lyrisch over zong, maar toch... Sas van Gent in Zeeland, waar we met onze club zovele vrienden tellen. Tijdens het week-end de buurman van de Wodan zijn bootje zien afschuren en terug flink in de verf zetten. Wat zie je toch een grote liefde tijdens het werk. Man, man toch, zoveel zielsvreugd in zijn bootje steken.We zijn toch niet alleen gek, da's ook al iets. Op de "Savannah" de duwboot die omgevormd werd tot clubhuis gezellig pinten gedronken met Jan, en Kees die Servaes bleek te heten. Oergezellige Hollandse leute. Naarmate het aantal pintjes en de tijd vorderderde steeg de gezelligheid met een flink aantal graden. Nadien effen serieus naar een bootje gaan kijken, een Antwerpenaar in 't Sas, op zijn eigenste plek in de buitenhaven, een beauty van een 15m lange Stentor, net gemaakt voor de Nederlandse werf in Roemenië failliet draaide. De man vroeg ons binnen, we droomden volledig weg van al dat fraais. Mooie betimmering, toegankelijke motor en electra en sanitair. Echt ons goesting. Ontnuchterd door de prijs die de man er voor betaalde stapten we terug in de frisse lucht. 's Avonds gezellig gegeten in 't Stramien. Moe van het Bourgondische leven geslapen tot acht uur, voor ons een ongelofelijk laat uur. Met Petra een wandelingetje door Sas, een beetje shopping en ons bootje schoongemaakt. Aperitiefje hier, een snabbeltje daar, wat lezen en wat bezoekjes bij werkende buren. De dag en 't week-end ging zo om. Hoewel maar een goed uurtje varen en een uurtje terug vonden we het allebei zaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalig ! Nog, nog, nog, nog.....
Temse, 9 mei 2010, in de ochtend. Het is fris buiten en het weerbericht voorspelt veel bewolking, maar geen regen. Het licht speelt mysterieus, en over het water hangt de lucht dik van de nevel. 't Is prachtig. We kijken van op de dijk over de Schelde, zoals we al zo dikwijls hebben gedaan. Maar de natuur geeft geen 2 dagen hetzelfde beeld te zien en dus blijft het boeien. In de verte komen 2 mensen aangestapt: het zijn onze gasten voor vandaag die speciaal wat vroeger dan afgesproken waren gekomen om ook van 't uitzicht te genieten. We kennen ze nu drie jaar, toen ze ons hun "El Verde" verkochten, hun vriendschap hebben we er bij gekregen ! Vandaag varen ze dus mee, voor 't eerst sinds wij de boot onder onze hoede hebben. Het tij zit perfect om naar Mechelen te varen. En vermits Petra en André nog nooit op de Rupel waren geweest is dat de aangewezen bestemming.
Om 09.20u. varen we al af om tegenstroom op te tornen naar Rupelmonde. Ons bezoek geniet er zichtbaar van om nog eens op dat kleine bootje te zitten dat ooit hun hart gestolen had. Het water is vlak en de vaart verloopt rustig. De zondagochtendstilte heerst nog over 't water, maar op de steiger van Steendorp zijn toch al enkele watersporters wakker die duidelijk ook wel plannen hebben met deze dag. En verderop in Rupelmonde zijn ze ook al op en zelfs heel bedrijvig. Vanop een afstandje voelen we al dat ze daar iets van plan zijn. De "Vrouwe Nele", een mooie tweemaster uit Willebroek, ligt er aangemeerd en we steken het vaarwater over om er keurend en genietend langs te glijden. Enkele "Zodiacs" voor ons maken rondjes voor de kade. Dan zien we dat een politieboot van de partij is met veel geüniformeerd volk aan boord. De sfeer is er duidelijk erg gemoedelijk en er wordt kameraadschappelijk over en weer gezwaaid. Een prettige start van de dag dus... Als we achter het lichtschip uitkomen, merken we dat er ook op de kade veel leven is : Rupelmonde maakt zich duidelijk op voor een dag vol animo langs de waterkant ! We gaan door en draaien over stuurboord de Rupel op. Vanaf nu hebben we het getij mee en gaan een flink stuk sneller. Ik laat het toerental prompt wat zakken, dan is het ook wat stiller aan boord en ligt het verbruik nog wat lager. Ik stel de oud-schipper van de El Verde voor om zijn vroegere plaats nog eens in te nemen en dat moet ik duidelijk geen twee keer zeggen ! Het geeft mij de gelegendheid om zelf eens de toerist uit te hangen aan boord. Na precies anderhalf uur varen leggen we aan in Boom en ik moet zeggen : een bootje van 9 meter aanleggen met drie getrainde matrozen aan boord is natuurlijk een pure luxe. In Boom strekken we de benen en de wandeling doet ons deugd. Het mocht wel wat warmer zijn terwijl we ons ogen de kost geven aan de vele art-deco huizen die we tegenkomen. We stappen in een ruime boog door de stad tot we vlak bij de gerenommeerde werf "Vennekens" uitkomen. Vandaar af tot over de dijk terug naar ons bootje en om 11.28u zetten we onze vaart naar de Maneblussers verder. De Rupel is vanaf hier op haar mooist met het summum waar ze splitst in Nete en Dijle. We houden stuurboord wal en varen de Dijle op. Dit veel smallere water is ook intens mooi en we genieten volop. Ik schakel de marifoon naar kanaal 20 - het werkkanaal - en roep benedensluis Mechelen alvast op. Maar er komt geen antwoord. Geen nood, want we moeten tenslotte het Zennegat eerst nog voorbij. Onze gasten kijken hun ogen uit. André is altijd scheepsbevrachter geweest en kent dus elke plaats uit het hoofd (bovendien weet ie van elke beroeps die we zelfs op deze rustige ochtend passeren de naam te noemen) maar dat is nog iets anders dan het in levende lijve te zien ! Als we de toegang tot de Zennegatsluis aan stuurboord voorbij zijn gevaren roep ik de benedensluis nog eens op, maar weer zonder resultaat. We hebben tijd genoeg, dus ik maak me er geen zorgen over. In 't slechtste geval kan ik nog eens lekker ouderwets -.- blazen om toegang tot de kolk te vragen. Dat blijkt echter niet nodig want de sluiswachter heeft ons al zien aankomen en draait prompt de deuren open. Bij 't binnenvaren roept hij ons toe : waarom we niet opgeroepen hebben want dan hadden de deuren al opengestaan ? Na enig over en weer gepraat blijkt dat de sluismeester uitluistert op kanaal 10. In het boekje van W&Z staat er echter kanaal 20 aangeduid, dus mogen ze dat dan wel aanpassen in een volgende editie ! Als we ons vastmaken aan een staketsel in de sluis is het wel opletten om recht te blijven liggen. Waarom leggen ze geen balken van het ene staketsel naar het andere ? Het stoort de beroepsvaart niet maar maakt het voor jachtjes veel gemakkelijker om veilig vast te liggen. Ik neem meteen het besluit om een beoordelingsformulier in te vullen wanneer ik thuis ben. Het formulier is te vinden op www.waterrecreatie.be en je kan er een prijs mee winnen.
Maar verder niet getreurd : het gaat allemaal snel en goed - dankjewel sluismeester ! en al gauw komen we aan het hoogtepunt van deze mooie trip, het binnenvaren van Mechelen. Bijzonder pittoresk. Kort maar knap. Dit is concurrentie voor Brugge en Gent. De steigers liggen bijna vol en we vinden het laatste plaatske om aan te meren. Het is 12.50u We halen onze pick-nick boven en laten de verse koffie goed smaken. De jachthaven ligt werkelijk in 't centrum van deze Bourgondische stad. Als we op de kade stappen lopen we al onmiddelijk over een oud bruggetje en kijken tegen een perfect onderhouden houten gevel aan. Indrukwekkend ! We lopen over de Haverwerf en langsheen de "Lamotsite" steken het water weer over en langs de IJzeren Leen - een sfeervolle winkelstraat - naar de Markt. Die is ronduit mooi. Hier "spreekt" de geschiedenis van een zelfbewuste stad. Vele goed bewaarde oude gevels en de statige Sint-Rombautstoren. We steken de Markt over naar het paleis van Margaretha van Oostenrijk, onze vroegere landvoogdes. Een pareltje ! (dat paleis bedoel ik dan wel). Vooral de overkapping van het voetpad in de Befferstraat doet onze monden openvallen van bewondering. We lopen door tot op de zonnige Veemarkt en hebben ondertussen al opgemerkt dat ook hier in de stad wat staat te gebeuren. Er is een gezellig geroezemoes in de straten en overal komen we tribunes tegen. Petra informeert bij een agente wat er op til is. "Oh"er is een bloemenstoet op komst; begint om 3 uur. Sta je hier geparkeerd want dat kan dan niet hoor !" We stellen haar gerust, van onze boot zullen ze geen last hebben in de Mechelse straten !We besluiten om op deze "bloemenstoet" niet te wachten, want om 16u. moeten we alweer aan de sluis zijn. Wat een dwaasheid, denk ik 's avonds als ik de tv aanzet om naar 't nieuws te kijken. Die "bloemenstoet" was zowaar de historische Hanswijkprocessie !!! Daar had ik wel een uurtje vertraging voor over ! Maar niet getreurd : we keren terug aan boord en om 15.45u varen we af met de prettige gedachte dat Mechelen het aanbevelen waard is, zowel de stad als de haven. Ik roep al dadelijk de sluis op, nu dus via kanaal 10, en krijg prompt antwoord. De sluisdeuren zwaaien open, als we er aankomen. Samen met nog een andere jachtje worden we versast en vangen de terugtocht aan. Het is nu net hoogtij geweest en dat geeft een nog mooier uitzicht van de stroom. De terugreis verloopt vlot en om 18.30u liggen we weer vast aan onze thuissteiger. Hoe kunnen we de dag beter afsluiten dan met een etentje bij Marianne en Michel in 't clubhuis. Een heel goeie beslissing, zo blijkt achteraf. In 't clubhuis waren vele tafels gevuld met andere leden en de sfeer zat er goed in. Het eten smaakte en we hebben weer eens een mooie dag op en rond het water gehad.
Tot slot nog een bedenking van de Oostvaarder : Beste Karel en Leon, telkens we samen iets doen, valt vooral het aangename gezelschap op. Het blijve nog lang zo........
Petra was in alle staten. En wanneer een kapitein zijn matroos in alle staten is, dan is het opletten geblazen. Er werd in de slaapkamer een waterlek ontdekt onder een deksel dat toegang geeft tot bedrading aan de ene kant en de schroefas aan de andere kant. Er kwam een halve emmer water uit. Zou het condens zijn van tijdens de winter of zou het een gevreesd waterlek zijn. De meningen van collega's werd er bij gehaald en ook het eigenaarsboek van het schip werd bovengehaald om de juiste loop van alle waterbuizen te situeren. Warm of koud water, het moest en zou allemaal onder handen genomen worden. Panelen onder het bed werden er afgevezen en ik lag in alle bochten onderaan het schip. Ik schoof de dweilen iedere dag op een andere plaats, om zo te bepalen van welke richrting het water wel kwam. Daarmee kon ik de aftapping van het toilet, de waskom en de douche uitsluiten. Enkel de buitendouche kon de schuldige zijn. Alles werd er uitgeschroeft en bekeken en daar werd de schuldige gevonden. Op het uiteinde van de darm bleek een kunststof schroef die op de warmwaterdarm zat gescheurd te zijn en druppelde langzaam naar beneden. Vermits in de boot het lekkende water altijd het diepste punt opzoekt, kwam het water van achteren naar midscheeps waar het tegen een schot stopte met alle gevolgen vandien. Direct nam mijn vriend Joël de darm mee om te kunststof slutingen te vervangen door roestvrij stalen exemplaren. Iedere dag, wanneer ik aan boord kwam, keek ik toch nog eens naar het putje. Maar het gevreesde lek was verholpen, en alles stond weer kurkdroog, zoals het hoort op een boot.
Het binnenschip "Amberes" (spaanse woord voor Antwerpen) heeft verleden week-end zijn stuurhut afgevaren aan de IJzerlaanbrug over het Albertkanaal, de schade was enorm. Het zal snel een paar honderduizende euro's gaan kosten. Ook al omdat in de tegenwoordige stuurhuizen alle electronica zoals stuurautomaten, radars, bochtmeters, enz... zijn ingebouwd. Dikwijls is het voor de veiligheid bij deze moderne schepen nog dubbel ingebouwd. Ook hydraulisch zal het één en ander aan vervanging toe zijn. Werk voor de verzekeringen op de plank...
't Is een waarheid als een koe, maar mensen die fervent hun hobby uitoefenen, kunnen soms tot in het extreme gaan. Bewijzen doen we met volgende foto's.
Op onze jaarlijkse zegening wordt Pater Willy steevast geflankeerd door Fredjen, een bijzonder vriendelijk, maar toch een gevaarlijk man. Vaste medewerker in "het Pater Willy Team" kortweg PWT genaamd, vind deze schelm, gewapend met het Heilige Water en kwispel er een satanisch genoegen in, om telkens hij één van onze boten nadert, de kwispel zeeeeeeer diep in het Heilige Water te steken en de kwispel vervolgens te overhandigen aan de Pater. Deze zegent dan niet enkel de boot, maar laat ook de diverse bemanningen genieten van een overvloedig en gul bedeelde zegening. De schelm geeft daarbij een ontwapenend lachje ten beste, zoals enkel hij dat kan, en vervolgt zijn weg naar een ander slachtoffer, niet nalatend om nog even over de schouder te genieten van zijn wandaad.
Zaterdag 24 april, een gezegende dag kan je wel zeggen. Immers, naar jaarlijkse gewoonte zakte onze plaatselijke pastoor, Pater Willy af naar Spanjeveer. Na de verwelkoming door onze Vice-Voorzitter Jan (vast lid van het "Pater Willy-team), begon de Pater achteraan de ligplaatsen, aan de zegening van onze bevlagde bootjes. Geflankeerd door zijn vaste team-leden, misdienaar bij uitstek "Fredje", en zelfs een speciaal overgevlogen Afrikaanse medewerkster, zegende de Pater één voor één onze boten. Een speciaal gebedje voor alle varenden en hun boten, met overhandiging van het vaantje en het gebed. Met een gerust hart voor het komende vaarseizoen werd nadien overgegaan tot een receptie, die gladjes overvloeide in een schitterend avondfeest. Aan tafel zat ik naast de Pater. Ik kon dan ook niet nalaten om enkele geheimen van hem te proberen ontfutselen. "Hoe komt het toch, Pater" vroeg ik hem in een geanimeerd gesprek, "dat je telkens voor zo'n prachtig weer zorgt" vroeg ik geïnteresseerd. Hij fronste eventjes het voorhoofd, dacht diep na, keek me recht in de ogen en antwoorde : " je moet weten, André (we tutoyeerden elkaar reeds) dat mijn verbindingen met de Heilige Clara van in mijn Congolese tijd dateren". Met gefronste wenkbrouwen keek ik de Pater ongelovig (kleine woordspeling) aan." Allez, Pater, da kan toch nie" probeerde ik nog. Maar de Pater overtuigde me dat telkens hij het nodig vond, hij met eieren naar de "Arme Claren" trok en via de Heilige Clara bekwam wat hij vroeg. Volledig van de kaart, stamelde ik : Meende gij da" ? Vol vuur knikte hij. Ontzet en volledig van mijn melk zat ik daar en dacht diep na, welk groot man er naast zat. Relaties met het Vaticaan, tot daar toe, maar rechtstreeks met hierboven. Verdorie, verdorie, dat ik dat nog mocht meemaken ! Slim, als ik dacht te zijn in mijn naiviteit probeerde ik nog : "kan ze ook iets aan lotto-cijfers doen". Verschrikt en rood aanlopend keek hij me vermanend aan : "André, allez, toch geen wereldse en nutteloze dingen." Het werd stil aan tafel. Ik dacht vooral na over "nutteloze dingen". Ik vond zes op de lotto toch verre van nutteloos, hij dacht waarschijnlijk meer aan "het slijk der aarde". Zouden ze hierboven dan toch met slijk betalen ?
Weg, dat is moeilijker dan we denken.
