We gaan hier een paar dagen blijven. Veurne, kleine stad die zoveel te bieden heeft. Vriendelijke mensen, een propere stad met een schitterend verleden. Genoeg om hier enkele dagen te blijven en er onze verjaardag te vieren. Immers op 31 juli zijn zowel Petra als ikzelf jarig. We boeken een goed restaurant om dit gepast te vieren. Op de markt is er kermis. Iedere keer we hier zijn is dat zo. Zou het toeval zijn of doen ze het voor ons ? Van hieruit is het slechts enkele km tot de kust. ook in de omgeving is heel wat moois te beleven. En op onze verjaardag gaat de Boeteprocessie uit. Iets wat ik wel wil zien ! 31 juli, onze verjaardag is het schitterend weer. Het mooiste cadeau, beter kon niet ! Meer dan twee uur gaat de processie, met vele mensen blootsvoets en een zwaar houten kruis dragend onder een loden zon. Van boete gesproken ! We wandelen daarna terug naar ons bootje en frissen ons op om onze verjaardag te vieren. Rond halfzeven zijn we aan het restaurant. We krijgen een plaatsje aan de venster, met overzicht op de markt. Beginnen doen we, hoe kan het anders, met een glas champagne. Dag bubbels, we hopen allebei op nog vele gezonde jaren. Na een goed maal, tijd voor een wandeling. We flaneren door de straatjes met enkele mooie historische panden en genieten. Terug naar de kermis. Ik kan niet voorbij het smoutebollenkraam. Petra vraagt zich af waar ik het steek !!! Ik neem een pak met negen bollen, suiker tot op de neus en ver er boven. Petra lacht, maar neemt er toch ook eentje. Een duwtje en ook zij zit tot aan de neus in de bloemsuiker. Lachend om het leuke van de toestand wandelen we terug naar ons bootje. Tafeltje buiten, flesje wijn open en zoals "God in Frankrijk" gaan we naar het einde van de dag. Petra leest de krant en ik mijn boek "Congo, een geschiedenis" van David Van Reybrouck. 'k Zit in de buurt van bldz 500, het Mobutu regime achter de rug, het Kabila regime van vader en zoon volgt. Jammer dat zo'n schitterend land zoveel ellende meemaakt en de mensen er verpletterd worden door de ene na de andere oorlog.'t Wordt donker en wat frisser. Tijd om nog wat TV te kijken. Iets later worden de oogleden zwaar. We twijfelen niet en kruipen onder de wol. Morgen na "'t schoonschip maken" is het varen geblazen. Een mens moet dan in orde zijn, of niet soms.
Deze illustere bewoner,is beter bekend als Will Tura.
*Het portretteren van de kapitein van het motorjacht Enya, terwijl deze een "Brugse Zot" achterover kapt, berust op een loutere, zeldzame toevalligheid. Het weze gezegd ! *De tweede foto is ons bootje, verscholen tussen het groen van de overkant aan de schuine kant van de openstaande sluis in Veurne. *De derde foto is mijn maatje, mijn matroosje en mijn vrouwtje, zonder wie vele dingen scheef zouden lopen aan boord. Ook waarheid heeft haar rechten.
Voor we vertrekken hebben we een ontmoeting met Carl Decaluwé, Vlaams parlementariër, die me vraagt waar m'n bootje geschilderd is. Ik geef hem een kaartje van Alain,de schilder. Zijn motorboot is dringend aan een schilderbeurt toe. Er wordt niet over politiek gepraat, en dat vindt de man goed. Voldoening loopt over zijn gezicht. Eigenlijk staan we daar niet bij stil, maar het moet soms irriterend zijn wanneer iedereen je persé wil aanspreken over: "wanneer gaan we een regering hebben", "wat zitte gulle doar te doen in Brussel ?"enz... Niets van dat alles, enkel wij tweeën op een rustige steiger in Ieper lullen over diepgang van de Durme, waar aanleggen, hoogte van bruggen en nog meer dood-banale dingen die het leven soms ingrijpend aangenaam kunnen maken. Maar er wacht een afspraak met de sluismeester, dus neem ik met een stevige handdruk afscheid van een getekend man, die wars van onze of zijne politieke bezigheid, nood heeft aan vakantie met familie en vriernden. 't Was plezant Carl, je te leren kennen. Zwaaiend nemen we afscheid en tuffen verder in de richting van Boezinge. Nauwelijks één kilometer van elkaar liggen ze "De Boezingse Tweeling, Sas en Dorp genaamd. Het schutten gaat moeizaam, want met vier in een sluis die iets langer is dan 40 meter is het passen en meten geblazen. Het natuurlijke deel van het kanaal wacht ons, bij het uitkomen er van draaien we bakboord, richting Fintele Sluis. Een flauwe zon brokkelt met veel moeite door en dringt regenachtige wolken opzij. Tweehonderd meter voor de sluis roep ik Fintele op. "De sluis staat klaar", meneer antwoordt de sasmeester. Samen met een collega uit het Antwerpse schutten we in Fintele. We blijken allebei een Haven van Antwerpen-verleden te hebben, hij als kraanman, ikzelf als bevrachter van binnenschepen. Op de Lovaart gaat alles z'n gangetje. De bruggen die onderweg moeten gedraaid worden, gebeuren stipt manueel of via de camera's. In het openstaande sluisje in Veurne draai ik direct stuurboord af en leg mij aan de schuine kant, net voor Oscar, ex-schipper van de Kamina en clubgenoot op Spanjeveer. Achter de Kamina een groot jacht. Het blijkt later eigendom te zijn van Robert Troch, nog iemand uit mijn binnenvaart-verleden.'k Lig op mijn plaats, tussen mensen die ik ken en waarvan iets uitstraalt, nl. warmte. In een tijd van zoveel hateloosheid, van zeer groot belang ! Of niet, soms !
Met een flauw zonnetje gaan we wandelen in Ieper. Ondanks Ieper wereldfaam geniet en met het imposante Belfort een fascinerend beeld vormt op de Markt, er dagelijks een "kippevelmoment" plaatsgrijpt met "The Last Post" onder de Menenpoort, vind ik dat de stad meer en meer afglijd naar een verwaarloosde stad. We krijgen in Vlaanderen meer en meer steden die fel op elkaar gaan lijken. Brugge, Gent en Ieper zijn fotocopies geworden van elkaar. "Belgian Chocolates", "The Best Beer in the World" en "Belgian Lace". Voeg daarbij paardenkoetsen à volonté door de straten en we zijn klaar. Fototrekkende Chinezen, Japanners en Amerikanen en we worden in Vlaanderen een groot Bokrijk. Overal horeca zaken met te grote terrassen, dagschotels aan 12,11,10 en soms minder euro's en klaar ben je. Kluts daarbij een Delhaize, een Colruyt, een Gamma, een Hubo, een Kruidvat en een Standaard Boekhandel. Zo, dat is het gamma van 95% van alle Vlaamse steden geworden ! Het zij zo. Ieper, die de "Grote Oorlog" in zich draagt, waar het verleden er één is van met bloed doordrenkte grond, is veraf. We nemen de buitenkanten van de kattestad waar echte Ieperlingen wonen, velen verarmd door de crash van L&H. Zij die zich een villa kochten, want de hemel was plots nabij. Was daar niet de koning zelf die het tweetal bijna heilig verklaarde en waar Dehaene de beide schurken de hemel in prees. Niets bleef er over. De omringende dorpjes zijn nog authentiek gebleven. Zij nog wel, omdat ze met een goed boerenverstand niet geloofden in de gouden koets waar de beide Ieperlingen door de stad gereden werden. Zij bleven nuchter en hielden dat wat iedereen had moeten doen, hun spaarcentjes !
25.08.2011 - Oudenburg - Ieper jachthaven 56,5 km met 3 sluizen en 5 bruggen.
't Wordt zonnig, zegt iedereen en het lijkt nog bewaarheid te worden, ook. Rond 09.00 uur verlaten we Oudenburg. Mieken en François zwaaien ons uit, zij keren terug naar Gent. De mobiele ploeg 2 volgt ons. Alle brugjes over de vaart openen snel en degelijk. Nadat we de laatste brug zijn gepasseerd, roepen we de St. Jorissluis op. De sluismeester antwoord, dat de sluis klaar zal staan. Ik steek een tandje bij, want Petra heeft gemerkt met de verrekijker dat er al iemand in ligt. Niemand wacht graag, denken we. 'k Heb de kaart van mijn vignet klaargelegd, want hier wordt die telklens gevraagd. Bij het buitenvaren van de sluis, komen we op de grote kom van de IJzer. Hier zijn de kinderen, die bij het BLOSO zeilles volgen, de baas. Jonge gasten komen hier leren plankzeilen of zeilen met de optimistjes, een klein zeilbootje. Op de IJzer wachtten ons nog 2 bruggen, Tervatebrug en Knokkebrug. Vooral die laatste is een gevaarlijke, want ze wordt bediend door de mensen van Boezinge-sluizen. Wanneer die net aan 't versassen zijn, kan het een tijdje duren. Na een kleine wachttijd is de Knokkebrug verleden tijd en duiken we het kanaal IJzer - Ieper op met wat verder 2 sluizen in Boezinge, nl Boezinge Sas en Boezinge Dorp. Op het kanaal is het eerste stuk erg mooi en volle natuur. Eénmaal een paar woonboten gepasseerd, komen we de Ieperse industrie binnen, met vroeger de gebouwen van L&H, de software-gigant die Ieper op z'n grondvesten deed daveren. Velen verloren hier immers al hun spaarcenten. In de jachthaven merken we dat ze zijn overgenomen. Men is al begonnen met nieuwe steigers, electra en water zullen ook vernieuwd worden, zegt men. Alles moet klaar zijn in 2014, honderd jaar na het begin van de "GROTE OORLOG", wanneer men grote feesten plant in Ieper. Bij de nieuwe sluismeesteres betalen we € 29,00 voor 2 nachten, electra en water inbegrepen. Voor we ons bootje opkuisen, bunkeren we water. Morgen wandelen we door Ieper. 's Avonds plannen we onze verdere trip, naar Veurne waar we vier dagen zullen verblijven en fietstochten maken.
24.07.2011 - Brugge Coupure - Oudenburg 21,8 km met 1 sluis en 8 bruggen.
Het wil maar niet zomeren, het blijft somber en grijs. Vandaag maken we een korte trip met de meest watersportvriendelijkje gemeente die ik ken, Oudenburg, langsheen de vaart naar Plassendale. De gemeente bood als eerste gratis electra en water, met ook vuilophaling aan, aan de watersporters. Het heeft hun zeker geen windeieren gelegd. Velen stoppen er, om te gaan eten, inkopen te doen of 's avonds ergens een pintje te drinken. Dus wij ook, François en Mieken van de Speedy wachtten ons op en hielpen ons bij het aanleggen. Nadat we ons bootje opgekuist hadden binnen en buiten, hadden we afgesproken om er ééntje te gaan drinken wat verderop. 't Zonnetje scheen, en op het terras genoten we van een "Brugse Zot", de vrouwtjes namen een wit wijntje. François speelde me de gsm nr door van de havenmeesteres van Ieper, club die nu door de grote broer uit Nieuwpoort overgenomen was. Tegen achten werd het wat frisser, keerden terug naar ons bootje en keken wat TV. Voordien hadden we nog snel afgesproken met de mobiele ploeg om ons door de bruggen te loodsen, richting Ieper.
22 juli 2011 - Spanjeveer - Brugge Coupure 51,3 km met 1 sluis.
Plan A, plan B, vergeet het ! De wind en de regen, kortom de slechte weersomstandigheden hebben alles in de war gegooid. Nederland niet, want met 4/5 Beaufort gaan we niet over Wester- en/of Oosterschelde. Frankrijk niet, want het nodige vignet is te nadelig voor onze reis. Dan maar Vlaanderland, dat prachtige streepje land onder de Noordzee, waar de lucht zo mooi kan zijn, maar nu afgrijselijk grijs blijft. 't Is kwart over acht wanneer we de motoren starten. We koppelen onze electra af en schrijven onze meter op. We tanken water, noteren de waterstand en om vijf voor halfnegen, boeg- en hekschroef aan en de gas erop, een nieuw vaar-avontuur tegemoet. Met spijt in het hart, dat we de geplande reis naar het noorden niet kunnen doen, want daar ligt ons hart. 't Zal voor nen andere keer zijn ! Kan het niet laten en zeg tegen Petra: "En toch wordt het goed". Ze kijkt me beteuterd aan vol ongeloof. Net voor 't uitvaren van de Moervaart maakt een binnenschip zich los. Ik roep "de buurman" op en vraag zijn planning. Hij wacht op voorbijgaande vaart en zet zich daarna in beweging richting Zelzate en roept via de marifoon: "Buurman, kom er maar uit, het kanaal ligt vrij. Vol gas kom ik op het kanaal Gent-Terneuzen. We wensen mekaar nog een goeie reis en gaan bakboord, richting Evergem sluis. Ik kruis het veer in Langerbrugge en ga nabij STORA stuurboord uit. Ik merk aan Petra's gedrag dat de sluis nadert. Maar, na onze eerste sluis wordt dit weer een gewoonte. Ik meld me op kanaal 28, waar de vrouwelijke sluismeester(es) me begroet met:"goeie morgen, Enya". Met een schorre stem meld ik me ook:"goeie morgen, mevrouw de Enya opvarig voor de sluis". "Er kom er ééntje naar beneden, en dan mag jij er in"antwoord ze. "Dat gaat vlotjes, zeg ik tegen Petra. Ze knikt zonder iets te zeggen. Zenuwkes, denk ik. We minderen vaart en op 100m gaat de sluis open en komt er een binnenschip uit. We lopen moeiteloos binnen en maken vooraan vast, stuurboordkant, zoals opgegeven. 'k Zie Petra glimlachen, de kop is er af, denk ik. Tien minuten later lopen we het kanaal Gent-Oostende op, richting Brugge. Een Franse spits loopt de oude sluis uit op hetzelfde moment dat ik de nieuwe sluis verlaat. Beroepsvaart gaat voort, dus laat ik hem voor. Op het rechte stuk in Lovendegem roep ik hem op, dat ik hem ga oplopen. "Aucune problême, Enya, va's y. Ik stuur de Enya de verkeerde kant en loop de spits op. We zwaaien naar elkaar. Ik bedank hem via kanaal 10 en wens hem een goeie reis. Een krakende stem wenst me goed verlof. Na een uurtje lopen we schipdonksluis voorbij, richting keersluis Beernem. Eens in Beernem is het nog een uur varen tot de eerste twee bruggen in Brugge. Het durft hier al eens fout gaan in Brugge met de goede werking van de bruggen. Moerbruggebrug, Steenbruggebrug, Katelijnepoortbrug en de Gentpoortbrug, telkens meld ik me voor op kanaal 20. Iedere keer kom ik op 100m van de brug, wanneer de lichten op groen/rood slaan. Ik sta versteld over de goede werking. Ik roep op 20 Jacques, de havenmeester van de Coupure op. Bij hem bestelde ik gisteren een ligplaats voor 2 nachten. Ik draai op boeg- en hekschroef feilloos tussen 2 aangemeerde boten in. Touwtje voor en achter en een spring op de middenbolder en klaar is kees. Kwart over één, wouw, ongelofelijk snel. "En, Poes, alles kits" vraag ik. Ze blaast met volle wangen "oef". Haar lach wordt breder, de stress is er af. Rond 18.00 uur ploffen we neer in makkelijke zeteltjes van een knap restaurant, ons aangeraden door de havenmeester. Petra neemt tongetjes en ik côte à l'os. We hebben er geen van beiden spijt van en het smaakt heerlijk. Na een uurtje gaan we hand in hand naar boord. We zetten onze schotel goed en kijken TV, de Tour en Vive le Vélo. Nadien volgt er nog een knappe documentaire. 't Is elf wanneer het kastje uitknipt. Een vermoeiende dag. Morgen wordt het shoppen voor Petra. Zelf loop ik rond acht uur naar de bakker, haal een krant en koop bij de beenhouwer gehakt voor mijn spaghetti. 'k Kan't nie nalaten een vers gedroogd worstje mee te pikken. Ondertussen heeft Petra vers fruitsap en verse koffie gezet. We eten onder het lezen van de krant over de vreselijke schietpartij in Noorwegen. Wat is er in de wereld aan de hand, mensen ! Moet het zo verder ? Ontzet verneem ik later op de radio, dat het dodental richting honderd gaat, wat dan later weer wordt ontkend. Ikzelf blijf aan boord, en werk aan mijn eerste artikeltje voor mijn blog-vrienden op seniorennet.be. Na een klinkende zoen verdwijnt Petra richting Brugge.
Veurne.
