Berichten van 1 december 2008 tot 31 december 2008

De eindejaarsfeesten komen er weer aan, tijd om korven met goeie wensen uit te spreken aan al onze geliefden. Tijd misschien ook voor bezinning voor wat achter ons ligt, en toekomstgericht in alle stilte bij onszelf de hand in eigen boezem te steken. Ook daar dient de kerst voor. Voor velen komt er een bevreemdende tijd aan, vol vraagtekens en onzekerheden qua toekomst. Hoe zal de wereld en zijn economieën er uitzien de volgende twaalf maanden en wat zal de repercussie ervan zijn op de tewerkstelling. Vragen en nog eens vragen. Voor de vele mensen die met nieuwbouw zitten, jonge kinderen hebben, op leningen zitten kortom, zeker geen gemakkelijke tijd. Maar weet, dat altijd, achter de wolken de zon weer kan schijnen, en de dingen die vandaag nog donker waren, morgen laten baden in het licht. Mijn wens is dan ook voor iedereen :

EEN VREDIG KERSTFEEST EN EEN GELUKKIG NIEUWJAAR !

Wie kent er een parlevinker ? Weinigen, waarschijnlijk. Nochtans bestaat het beroep sinds dit jaar niet meer. In Europa stopte de laatste "Parlevinker". Het beroep heeft natuurlijk te maken met binnenvaart, of wat dacht je anders. Parlevinkers waren er in België, Frankrijk, maar vooral in Nederland. Het waren koopmannen die met hun bootje, zowat alles aan de binnenvaart, maar ook de pleziervaart konden leveren. Natuurlijk waren dat vooral levensmiddelen, maar ook alles wat de binnenvaart nodig had bracht de parlevinker aan met zijn bootje.Ook het model van het bootje werd Parlevinker genoemd. De luiken werden weggeschoven en de schippersvrouw kon zien wat de man allemaal te bieden had.
In mei stopte de laatste parlevinker, Wim Van Hooren uit Belfeld. Zijn bootje verdwijnt gelukkig niet, maar gaat naar het museum. Nederlanders dragen nu éénmaal zorg voor hun varend patrimonium. Na 44 jaar met zijn bootje "time is money" stopte de man, gezien er geen opvolging meer was. Zijn vader was ook parlevinker op de Maas, begonnen in 1932 met z'n roeibootje. Omdat er toen in Belfeld slechts één sluis was, duurde het schutten er langer, zodat de parlevinker meer tijd had om z'n waar aan de man te brengen. Zijn bootje werd nadien een motorboot en had een Lister-motor van 88 pk. De boot zelf was 11m lang en 3,60m breed met een diepgang van 1,40m. Men had deze mensen zowat overal in Nederland tien/twintig jaar terug. De grote meren, alle grote rivieren, de havens en de Zuiderzee (het huidige IJsselmeer) enz...
Op kanaal 77 zal het in Belfeld iets stiller worden, want de parlevinker is er niet meer !!!

Gisteren, een koude, maar verder toch mooie dag, besloot ik om naar 't kerkhof te gaan. Allerheiligen was een tijdje voorbij en de bloemen zouden wel al bevroren zijn. Toen ik aan 't graf van mijn ouders stond, was alles reeds opgeruimd. Dan maar verder een beetje onderhoud doen, ik had toch een schoffel en spade bij. Ze lagen er na vijf minuten weer netjes bij, en zo hoort het ook.
Nu ik over de luxe beschik, om mijn dagen zelf in te delen, deed ik nog een wandelingetje over het lokerse kerkhof. Een vrouw was bezig met op diverse graven heidekruid te planten, en ging volledig in haar werk op. Ik ging de andere kant op, dan waar mijn ouders lagen. Je kan je moeilijk inbeelden welke leeftijdsgenoten je allemaal tegenkomt. Nou ja, tegenkomen is niet direct het juiste, want enkel de foto's op de zerken brachten hen weer voor de geest. Schoolkameraden, speelmaatjes van toen, prille liefjes, het hoorde er allemaal bij. Je geest dwaalt dan af, terug naar een onbezorgde periode, toen meer kon en mocht als nu. Toen in dit provincie-stadje iedereen, iedereen kende en elkaar begroeten een normale zaak leek. Weg dit alles, want het hoeft allemaal niet meer ! Alles moest en zou vrij zijn, bevrijd van al die strakke taboes uit het verleden.
Meerdere vrienden die daar lagen waren reeds tien, twintig jaar dood. Ik schrok me rot. Toen ik over die graven heen alle data las van overlijden, huiverde ik. Snel de kilte door en terug naar mijn fiets. Onderweg moest ik aan allen denken die ik "gezien" had op 't kerkhof en er nu niet meer waren. We zouden elkaar nooit meer groeten. Nu ik tijd had om te vragen :"wat deed ge vroeger" of "met wie zijt ge getrouwd" of nog  "heb ge kinderen ?" Te laat voor al deze vragen. Gemiste kansen, dat zeker.
Thuisgekomen koesterde ik me in de knusse warmte.
Maar ergens anders had ik het koud, koud om zoveel verlies en gemiste kansen.

We hebben het deze maand reeds allemaal gehad, regen, wind, sneeuw, vries en ga zo maar door. Geen dingen waar je direct vrolijk van wordt. Mijn bootje is nu in volle winterrust. Volledig afgetaped en beplakt met zilver afplak-vellen die ik ieder jaar weer gebruik om alle vensters af te sluiten. Daarenboven heb ik 5 grote condens-boxen geplaatst om ieder resterend condenswater op te vangen. Aan de dakvensters is bijkomende isolatie langs de binnenkant geplaatst. Alle water is uit de watertanks en in de leidingen is er een beetje antivries achtergelaten om alle waterleidingen te vrijwaren. Alle kussens werden van boord gehaald en gestockeerd op onze droge zolder, zodat het vocht geen kans krijgt.De spatzeilen achteraan werden er ook afgehaald en op een droge kamer gezet. Een weekje geleden heb ik de motor nog eens een kwartiertje laten draaien en de batterijen worden bij deze weersomstandigheden continu bijgevuld. Het bootje is klaar om de winter door te komen.