Berichten van 1 maart 2008 tot 31 maart 2008

Wanneer de weersomstandigheden ons tegenzitten, gaan we misschien naar 't land van Sarkozy en Bruni. Neen, niet omdat we er beiden zo'n fan van zijn, maar wind en golven spelen op 't grote water een rol. Een vignet van het VNF (voies navigables de france) kost in de uitvoering "vacance" voor ons schip, net geen 40m² de ronde som van € 55,40. Daarvoor mag je 14 opeenvolgende dagen in 't land van mooie Carla verblijven. De toer die we voor ogen hebben is 509,3 km en telt 32 sluizen.
Vanaf ons vertrekpunt Spanjeveer gaat het de eerste dag over Gent naar Oudenaarde, en de tweede dag van Oudenaarde over Doornik naar Antoing. We zijn dan dicht tegen de Franse grens.
De derde dag varen we door een industrierijk gedeelte van Frankrijk. Immers deze regio is met zijn overslaghavens Valenciennes, Denain en Douai de bevoorrading voor de ganse regio.
We passeren Valenciennes, gaan richting Douai waar we hopen in de jachthaven een plaatsje te vinden. De volgende dag varen we naar Pont a Vendin, waar we de "port de plaisance la Gare d'Eau"aandoen. Vanaf deze jachthaven gaan we de volgende dag naar La Houlle, een plaatsje waar we beiden een beetje verliefd op zijn, met een rustige ligplaats en een schitterend restaurant. La Houlle ligt in de Audomarois, een streek waar vroeger alles, en nu nog zeer veel per bootje gebeurd. We zagen er onder andere de facteur zijn ronde doen en ook de bouwondernemer kwam met een zeer lange soort prouw aangevaren met bakstenen en cement. Achteraan stond de man te wrikken.*  In de 3km-vaart naar La Houle ligt er een stoombootje "le petit beigneur", een begrip voor iedere Louis de Funès liefhebber. De dag er op varen we het smalle kanaaltje uit en begeven ons richting Calais. De oude Vlaamse stad Kales ligt in het département Nord Pas-de-Calais, rechtover Dover, de Engelse aanloophaven bij uitstek. We verblijven er zeker een dagje. Veerdiensten, Hovercrafts, en de ingang van de Franse kant van de "chunnel" nabij Sangette zullen we zeker bezoeken. Maar ook de oude ingang van een vroegere poging om een tunnel te graven, wil ik zeker zien.. 75.000 inwoners telt Calais en jaarlijks vertrekken er meer dan tien miljoen mensen richting "The British Isles" .
We bevinden ons volop in Vlaanderen en varen van Kales naar Broekburg, ofwel van Calais naar Bourbourg, de Franse benamingen.In de stedelijke jachthaven  kan men rustig liggen op een boogscheut van het kleine ingedommelde dorpje. De volgende dag varen we aan de achterkant van de haven van Duinkerken ofte Dunkerque. Namen zoals Spyker, Grande en Petite Synthe zijn deelhavens van  de noordelijkste haven van de Atlantische Oceaan. Nog noordelijker begint immers  Het Kanaal.
Via een kanaaltje gaan we in Ghyvelde de grens over naar België. We varen voor Veurne, geboortestad van Arthur Blanckaert ofwel Will Tura. Zeer mooie markt met prachtige gebouwen. Kortom een mooi stadje, een bezoek waard. Oudenburg, op het kanaal van Plassendale , is de volgende overnachtingsplaats. We gaan, telkens we hier komen, eten in de mooi gerestaureerde middeleeuwse hoeve. De ligplaats en de elektriciteit zijn hier gratis. 'k Weet trouwens weinig steden of dorpen die zoveel doen om aan de pleziervaart iets aan te bieden. Bedankt, zou'k zeggen.
We gaan nu naar het einde van onze reis en gaan op het kanaal Gent -Oostende, Beernem voorbij, de meest onvriendelijke en dure jachthaven die ik ken. We varen naar Nieuwenrode (Eeklo), passeren de Schipdonksluis, met een immer lachende, vriendelijke en behulpzame crew van sasseniers. Aan de windmolen kan je rechts op het kanaaltje van Eeklo, maar wij gaan richting Balgerhoeke en komen bij de nieuwe club waar vrienden van ons liggen met hun bootje.
Het kanaal van Balgerhoeke en het Leopoldkanaal, vaste lezers van mijn blog herinneren zich misschien nog het verhaal van de Blinker en de Stinker zoals de bijnamen van deze kanalen. Hier broeit ook het plan om een duwvaartkanaal in deze bedding te maken, richting Zeebrugge. Maar vermits een zekere mijnheer Lippens iets zei van : "over mijn lijk", ben ik er tamelijk gerust in.
De laatste dag is aangebroken, schone liedjes duren immers nooit lang. Langs de mooie Blinker, met zijn prachtige Bomen-kathedraal varen we rustig de Schipdonksluis tegemoet, bakboord uit voor Evergem sluis met daarna het kanaal Gent - Terneuzen, waar we aan de koeltoren stuurboord uitvaren om op onze vertrouwde Moervaart te komen. Spanjeveer, we're back !
* wrikken = met één roeispaan achteraan de boot, duwend en trekkend, terwijl draaiend met het roeispaan die in het wrikgat blijft zitten. Vroeger werden alle werkbootjes zo voortbewogen. Nu kunnen nog zeer weinig mensen goed wrikken. 't Is trouwens ook zware arbeid. Men kan het vergelijken met de gondeliers in Venetië, al doen die een andere beweging.

Binnenin zijn enkel alle gordijnen vernieuwd, alsook alle kussens overtrokken. Na de nieuwe machinekamer-vloer en de nieuwe TV, hebben we ook een nieuwe matras besteld. De oude had zijn beste tijd gehad na 24 jaar en was aan vernieuwing toe. Volgende week zou alles af moeten zijn.
Op 11 april ga ik boven op de werf en wordt de rest perfect in orde gemaakt.
Ik hoop dat einde de maand april alles achter de rug is. Mijn ganse bootje zal dan nieuw ogen en klaar zijn om verdere avonturen tegemoet te varen. U krijgt van dit alles ten gepasten tijd de nodige foto's. Tot gauw, varende vrienden.

Een vraag die ieder jaar weer terugkeerd, wanneer we ons verlof plannen, betreft de keuzemoeilijkheid. Alles staat of valt ook wat met het weder samen. Is het betrekkelijk kalm, dan prefereren we Nederland, omdat onze noorderburen nu éénmaal een eeuw voorsprong hebben wanneer het komt op werking van bruggen en sluizen. 509 km verder en 32 sluizen is ons nederlands alternatief.
We vertrekken richting Terneuzen op een donderdagnamiddag en overnachten er. De volgende dag zou de enige zware dag zijn. Bedoeling is om in één ruk de westerschelde over te steken om via Hansweert en Wemeldinge aan de Oosterschelde en het Zijpe te beginnen. Via de Krammer en de Volkerak gaan we naar het Hollands Diep. Iets meer dan 100 km  en vier sluizen verder ligt de Lage Zwaluwe, onze tweede halte. Op zaterdag dwarsen we het Hollands Diep, varen de Biesbosch in en komen via het kleine sluisje in Werkendam. Het zou kunnen dat we zondag houden in de Biesbosch omdat alle sluizen in de buurt toch niet op zondag werken. De meeste mensen zijn kerks en de zondagplicht is er heilig. Geen enkele winkel is er open, en ook alle sluizen en bruggen in de buurt zijn zondaghouders, zoals men ginder zegt.
Via de Boven Merwede gaan we richting Gorkum uit (Gorinchem), de Waal op, naar het kleine verbindingskanaaltje van St. Andries. We varen voor 's Hertogenbosch en gaan er zeker eens aanleggen. We komen op de Zuid-Willemsvaart met Veghel als voornaamste stad en varen tot Beek.
We maken de kromming en de tegenovergestelde richting uit op het Wilhelminakanaal met Tilburg als einddoel. Na Oosterhout komen de sluizen er aan, die ons op het Markkanaal en de Mark brengen met Breda als overnachtingsmogelijkheid. We varen nu verder op de Dintel helemaal tot Heijningen, waar we bakboord uitgaan richting Volkerak. Via het Mastgat, de Keeten en de Zandkreeksluis beland ik op het Veerse Meer en overnacht in Kortgene. We passeren 's anderendaags Veere, nog altijd de Koninginnestad in Nederland en komen er na de sluis op het Kanaal door Walcheren. We hopen te overnachten in Middelburg, maar de vrije plaatsjes zijn op je één hand te tellen. De dag nadien gaat het huiswaarts, de oversteek van de Westerschelde richting Breskens en langs het kleine vaarwater naar Hoofdplaat en Terneuzen. 't Zal wel terug de Oostsluis worden, die ons op het kanaal Gent - Terneuzen brengt, en ons terug zal voeren naar ons ligplaats op de Moervaart, aan de Spanjeveerbrug.
Hoe het Franse alternatief er uit ziet vertel ik jullie in een volgend blogje. Ongeveer gelijk qua kilometers, iets meer sluizen, maar minder druk op de vaarwegen. Tot dan.

Deze week is "den Eddy" aan boord geweest om enkele opmetingen te doen. Hij is het, die de nieuwe houten vloer over de machinekamer moet timmeren. Den Eddy, is ne fantast, daar bedoel ik niets slecht
mee, maar wel letterlijk. "Noa heb ik geenen tijd", orakelde hij in 't antwerps.. Aan boord  bekeek hij alles grondig, zoals hij dat altijd placht te doen, en zei na een kwartiertje. Ok, volgende week zen ik er. Twie dagen weirk en alles is kleir, joeng.
Ik probeerde voorzichtig nog een vouwmeter aan te reiken, maar "den Eddy" zei dat hij dat niet nodig had. "Hier, dréken, hier, 't koppeke, doar moet het zitte "!
Geluidloos en vol schaamte stak ik de vouwmeter terug achter mijn rug. "Zeker, Eddy, zeker" : memmerde ik terug. Ik begeleide hem daarna terug naar zijn wagen, hij nam zijn notaboekje en pende feilloos alle afmetingen die hij nodig had om hout, geluids-isolerende platen en bekleding te bestellen.
"'k Zen toch wat ouwer oant 't weurre, joeng" weerkaatste hij in 't algemeen beschaafd antwerps".
Toen ik daarna de poort opende van de jachtclub voor "den Eddy" buiten te laten, kwam ik al fluitend terug. Bij het aan boord- komen zong ik zowaar. Enigszins verwonderd over zoveel vrolijkheid moest Petra er het fijne van weten.
In 't kort vertelde ik dat ik dat zelf niet meer zou kunnen, zo alles van buiten, maar toen Eddy kort erna alles neerpende, was ik gerustgesteld. Ik kon dan toch nog mee, dacht ik.
's Avonds toen we naar huis reden, speelde die glimlach nog altijd rond mijn mond, zei Petra.
Op z'n antwerps antwoordde ik toen, 'k zen wat ouwer geweurre, maar hier mut het just zitte, 't koppeke, schat, 't koppeke. Beiden zijn we scha-te-rend naar huis gereden.

't Is maar de griep, zegt men, en daarbij houd men blijkbaar geen rekening met de impact van de ziekte op het lichaam. Ik heb er in ieder geval mijn deel van gehad. Griep is natuurlijk in grote mate overdrachtelijk, en of je het nu wil of niet, iedereen staat er open voor. Ten tweede vergemakkelijkt ook ons milieu de overdracht van ziektekiemen door het jaargetijde. Een grote periode van droogte, met veel fijne stofdeeltjes in de lucht dragen bij tot wat wij allemaal inademen : "lucht". Maar welke lucht. Zeker in meerdere mate, reeds gedeeltelijk besmette en vervuilde lucht. Petra was eerst. Drie dagen later had ik prijs. Ik heb dan ook vier volle dagen in bed gelegen, zowat de enige plek waar ik mij in dergelijke omstandigheden goed voelde. Met iedere dag koorts, pijn in al mijn ledematen en gewrichten, met regelmatig hoofd- en keelpijn erbij, voelde ik echt ellendig. Maar gelukkig na deze periode van miserie komt het einde van de tunnel in zicht. Ik ben vandaag voor het eerst deze week naar buiten gewandeld, en het voelde goed. Nu wat op krachten komen, zodat ik maandag weer aan de slag kan.
't Is maar een griep, jaja......