Vrijdag 21 maart 2008
Nu kan het niet rap genoeg meer gaan !
Deze week is "den Eddy" aan boord geweest om enkele opmetingen te doen. Hij is het, die de nieuwe houten vloer over de machinekamer moet timmeren. Den Eddy, is ne fantast, daar bedoel ik niets slecht
mee, maar wel letterlijk. "Noa heb ik geenen tijd", orakelde hij in 't antwerps.. Aan boord bekeek hij alles grondig, zoals hij dat altijd placht te doen, en zei na een kwartiertje. Ok, volgende week zen ik er. Twie dagen weirk en alles is kleir, joeng.
Ik probeerde voorzichtig nog een vouwmeter aan te reiken, maar "den Eddy" zei dat hij dat niet nodig had. "Hier, dréken, hier, 't koppeke, doar moet het zitte "!
Geluidloos en vol schaamte stak ik de vouwmeter terug achter mijn rug. "Zeker, Eddy, zeker" : memmerde ik terug. Ik begeleide hem daarna terug naar zijn wagen, hij nam zijn notaboekje en pende feilloos alle afmetingen die hij nodig had om hout, geluids-isolerende platen en bekleding te bestellen.
"'k Zen toch wat ouwer oant 't weurre, joeng" weerkaatste hij in 't algemeen beschaafd antwerps".
Toen ik daarna de poort opende van de jachtclub voor "den Eddy" buiten te laten, kwam ik al fluitend terug. Bij het aan boord- komen zong ik zowaar. Enigszins verwonderd over zoveel vrolijkheid moest Petra er het fijne van weten.
In 't kort vertelde ik dat ik dat zelf niet meer zou kunnen, zo alles van buiten, maar toen Eddy kort erna alles neerpende, was ik gerustgesteld. Ik kon dan toch nog mee, dacht ik.
's Avonds toen we naar huis reden, speelde die glimlach nog altijd rond mijn mond, zei Petra.
Op z'n antwerps antwoordde ik toen, 'k zen wat ouwer geweurre, maar hier mut het just zitte, 't koppeke, schat, 't koppeke. Beiden zijn we scha-te-rend naar huis gereden.
mee, maar wel letterlijk. "Noa heb ik geenen tijd", orakelde hij in 't antwerps.. Aan boord bekeek hij alles grondig, zoals hij dat altijd placht te doen, en zei na een kwartiertje. Ok, volgende week zen ik er. Twie dagen weirk en alles is kleir, joeng.
Ik probeerde voorzichtig nog een vouwmeter aan te reiken, maar "den Eddy" zei dat hij dat niet nodig had. "Hier, dréken, hier, 't koppeke, doar moet het zitte "!
Geluidloos en vol schaamte stak ik de vouwmeter terug achter mijn rug. "Zeker, Eddy, zeker" : memmerde ik terug. Ik begeleide hem daarna terug naar zijn wagen, hij nam zijn notaboekje en pende feilloos alle afmetingen die hij nodig had om hout, geluids-isolerende platen en bekleding te bestellen.
"'k Zen toch wat ouwer oant 't weurre, joeng" weerkaatste hij in 't algemeen beschaafd antwerps".
Toen ik daarna de poort opende van de jachtclub voor "den Eddy" buiten te laten, kwam ik al fluitend terug. Bij het aan boord- komen zong ik zowaar. Enigszins verwonderd over zoveel vrolijkheid moest Petra er het fijne van weten.
In 't kort vertelde ik dat ik dat zelf niet meer zou kunnen, zo alles van buiten, maar toen Eddy kort erna alles neerpende, was ik gerustgesteld. Ik kon dan toch nog mee, dacht ik.
's Avonds toen we naar huis reden, speelde die glimlach nog altijd rond mijn mond, zei Petra.
Op z'n antwerps antwoordde ik toen, 'k zen wat ouwer geweurre, maar hier mut het just zitte, 't koppeke, schat, 't koppeke. Beiden zijn we scha-te-rend naar huis gereden.
Geschreven door oostvaarder om 15:12
Reageer op dit bericht














