ANTA V

Ik wou jullie de bijgaande foto's niet onthouden van het duitse binnenschip ANTA dat in Zele middendoor brak. Het achterschip ligt op een ponton voor de sluis in Dendermonde, terwijl het voorschip drijvend er voor ligt. Na Nieuwjaar wordt het schip naar een Nederlands sloopbedrijf gebracht. Ook de bok die diende om het schip te lichten hoort bij de foto's

Ik kon het niet nalaten Staf nog eens te fotograferen, toen hij bij ons op kantoor, zijne uitleg kwam doen.
Hier ga je dan, nog eens Staf.

Mijn titel van het verhaal is als het begin van een sprookje, ware het niet dat mijn schrijfsels van vandaag levensecht zijn. Het zijn mensen van bij ons, die om de één of andere reden niet in de grijze massa lopen en er uitspringen omwille van hun excentriek zijn. Zo'n mensen vallen bij mij altijd in de smaak, met daarbij het verborgene dat ik ergens soms ook zo wel wou zijn. Dat de familie De Koninck niet enkel van het bier  gekend is - wie kent er niet als  notoir bierkenner geen "bolleke keuning" - alsook in binnenschippers wereld een bekende familie is, zelfs gekend tot in Lokeren toe. Vermelden we maar even de laatste uitgave van "De Souvereinen"* met het prachtige opzoekingswerk naar het gebombardeerde binnenschip SLAMAT met als bemanning Ernest De Koninck, zijn echtgenote Elsa Bruynseels en hun twee kinderen met als eigenaar van het schip Frans Mees uit Antwerpen. Ze waren, zoals men dat noemt, zetschippers, m.a.w. binnenschippers die geen eigenaar waren van het schip.Door de Duitsers verplicht te varen gedurende de tweede wereldoorlog, werd deze familie gebombardeerd in Bremen (D). Aan de Europahaven waren veel fabrieken, en duikboot werven (U-boot), zo ook aan loods 2 waar de Slamat die bewuste dag, een feestdag, het was Pinksteren 1943 aangemeerd lag. Het zou voor de familie De Koninck de laatste dag worden. Op die dag werd er een hevig bombardement uitgevoerd door de 30e Bombing Group van het 8ste Air Force Bomber Command, waarbij de ganse familie De Koninck omkwam. Het echtpaar en haar twee kinderen overleefden het bombardement niet. De vader van Elsa Bruynseels was eeneens binnenschipper en in Lokeren geboren.Sindsdien rusten alle vier overledenen op de begraafplaats "Osterholz"  in Bremen. Een bronzen beeld en gedenkplaat met de vier namen zijn de stille getuigen van dit familiedrama uit het verleden.
Nog van de familie De Koninck ligt er op de Durme, aan de Durmelaan, de 47m spits "Constance" die ook destijds een schip was, van één van de talrijke familieleden De Koninck. Het schip "Constance" werd trouwens nog gebouwd bij Boel in Temse, de ondertussen verdwenen werf.
Neen, over al deze "De Koninck's" gaat het niet, maar wel over Gustaaf De Koninck, in gans Antwerpen en ook daarbuiten beter gekend als "Staf Mazout".
Een vent uit één stuk, iemand die het in de herfst van zijn leven, misschien nog moeilijk zal krijgen. Met macht zoals een klein paard, met een hart van goud en voor iedereen in de bres. Veel te goed voor deze wereld, en daardoor o zo kwetsbaar. Veel mensen profiteren van Staf en diens goedheid. Ik ben fier dat ik zeker niet tot deze bende behoor. Ik noem het gewoon misbruik. Maar goed, iedereen heeft wel een geweten, neem ik aan. Staf is ondertussen 67, maar vaart samen  met zijn vrouw nog op z'n CARAMONA. Telkens hij in Antwerpen of Luik is belt hij, en de laatste tijd lukt het terug aardig om Staf zijn kostje te bezorgen. De blijdschap en de dankbaarheid  van hem zit in de woordenvloed die hij mij telkens toespeelt. Het is zijn manier om dankbaar te zijn. Blijf nog lang komen, want uw ras sterft jammer genoeg uit. Dat hij daarbij altijd de mond vol heeft hoe slecht politici wel zijn en de namen van Verhofstadt en Dehaene altijd op de lip liggen, verassen mij al lang niet meer. Dat ook de prijs van de mazout een altijd wederkerend gespreksonderwerp vormt, neem ik er graag bij.
Al is zijn soms vreemde verschijning, hoongelach of het aanstoten met de elleboog, zo van...kijk eens, al deze bijkomstigheden storen mij niet. Staf is Staf, en binnenin zit er een magnifieke, goede vent. Blijf nog lang, Beste Staf....

 

nog een beeldje met dank aan Ludo

nog meer beelden van de ANTA

Dat een getijderivier geen gewone rivier is, ondervond de duitse schipper van de "Anta" nog maar eens toen hij, na vruchteloze pogingen, om aan te meren bij grintboer Staf Beerens in Zele, er niet in slaagde zijn schip (een 80 x 8,20m) vast te maken aan de steiger van het grintbedrijf.
Door de sterke stroming bij vallend water, met erbovenop een sterke wind op de kop, kwam de kont van het schip aan de andere oever vast te liggen. Daarna was het kinderspel om beide natuurelementen, wind en stromend water, hun werk te laten doen. Met een lading van 1.080 ton kolen brak het schip in twee en lag schuin dwars op de rivier. Gissingen hoe precies het ongeval gebeurde zijn nog niet allemaal bekend. Zeker is dat een ponton van een nederlands bedrijf ter hulp wou schieten, maar dat dit verhinderd werd door de waterpolitie wegens "het ontbreken van een toestemming om op Belgisch grondgebied te werken". Begrijpe wie kan. Is het niet gerechtvaardigd dat gelijk wie, gelijk wanneer en gelijk waar iemand zich in nood bevind, deze moet geholpen worden ? Meteen werd het toch duidelijk dat iemand die niet bekend is op een getijderivier zeker niet 's nachts in dergelijke weersomstandigheden gaat varen. Maar goed, de man zal wel geweten hebben waarom. De "Anta" had 1.080 ton kolen geladen in Gent bestemming Lünen (D).
De stremming wordt geschat op ca 2 à 3 weken. Alle schippers dienen bijgevolge om te varen via  Antwerpen, daarna Terneuzen terug binnen om Brugge/Zeebrugge te bereiken.
Het kost de schipperij tijd en geld, gezien de hoge brandstofprijzen van de laatste tijd.
Laat ons hopen dat de stremming zo spoedig mogelijk opgelost is.

2008 wordt een bijzonder jaar voor de "Enya". Na nieuwjaar worden alle kussens overtrokken in een zeer lichtbruine/okergele kleur.Waar nodig zullen de kussens bijgevuld worden. Het werd een strijd tussen Petra en mezelf, zij was meer gewonnen voor een lichtere kleur in soepel leder. Ook zeer mooi, dat wel maar in de zomer dragen we frekwent shorts en plakken we op het leder. In het voor- en naseisoen vond ik stof toch warmer. Tenslotte legde Petra zich neer bij mijn beslissing. Ook niet alledaags. Maar ze vond dat ik gelijk had qua warmte, maar leder oogde mooier en was iets duurder. Wij zijn nu éénmaal budget-gebonden en voor ons bootje staan er nog andere kosten te wachten.Ook werden bijpassende gordijnen gekozen, en deze zijn heel mooi. Er zullen nog echter een aantal vlijtige dagen van Monique en Petra nodig zijn om alles in orde te brengen, want kort daarna spreek ik met Eddy af om een nieuwe houten vloer te leggen. Waarom, zult u zich misschien afvragen. Vooral om de toegankelijkheid van de machinekamer te vergemakkelijken.Ik heb me al een paar keer in slang-mens moeten veranderen om in mijn machinekamer te komen.Met de jaren wordt dit moeilijker, geloof me.
De vloer zou in delen eruit moeten, zoals destijds bij de "El Verde". Langs de onderkant van de vloer komen er op maat gesneden vlakken die dienen om zowel geluid als warmte te isoleren. Niet meer die zware isolatieplaten waarmee de "Enya" nu is uitgerust en die nog gevaarlijk zijn op de koop toe. Immers, deze platen werden afgeboord met een aluminium rand, waaraan men zich makkelijk kan snijden. Het aantal delen zou mij toelaten in de machinekamer, ook langs de zijkanten binnen te komen om zo bijvoorbeeld aan de boiler of de accu's te werken. Ook zou een groter aantal delen van de vloer, de stukken op zich lichter maken. Dit zou ook de taak vergemakkelijken om af en toe, wanneer we varen controles uit te oefenen of er voldoende vetsmering is, of het oliepeil nog genoeg is, enz...
Tenslotte kan ik dan ook meer letten waar ik trap, want overal liggen er leidingen van vet, electriciteit en water. En ik heb waarschijnlijk al eens een vet-leiding afgetrapt, door in de machinekamer te willen komen, dus al doende leert men.
Met deze werkzaamheden zal de Enya volledig klaar zijn binnenin.
Buiten worden de werkzaamheden beperkt. De werf Carron in Zelzate, daar gaat mijn bootje op het droge in februari/maart. Na een grondige inspectie wil ik duidelijkheid wat betreft het stukje kiel, onder het kombuis. Hier moet een plaat onder gelast worden ter versteviging. Ook langs de binnenkant van dit stuk, komt er een controle. Omdat de "Enya" dan toch droog staat, laat ik helemaal afspuiten en eventueel, indien nodig, een aantal anodes vervangen + een antifouling-beurt. Dit geeft mij dan terug vijf jaar vrij van zorgen. Ook de ruitenwisser bij de buitenbesturing wordt geplaatst, en het toerenklokje op het dashboard binnen hersteld. De beide marifoons werden van ATIS voorzien, zodat we voor politie-inspectie volledig in orde zullen zijn.
Tegen eind maart zou dit allemaal verleden tijd moeten zijn, want herinnerd u zich de maand april dit jaar met temperaturen van 28/30° !!!
In April wil ik al mijn vrijdagen spenderen aan schilderwerk. Ons  terras-tafeltje verhuisd naar onze boot,  omdat we dan buiten kunnen eten. Mijn besturingsstoel heb ik volledig geschilderd en heb hem voorzien van nieuwe bouten. Hij oogt pico-bello.Ook de grijze verf op de grond moet opnieuw gebeuren. De spatzeilen worden van 't zolder gehaald en komen terug op hun plaats.
De "Enya" zal er dan glanzend en fier bijliggen, want begin mei begint het vaarseizoen, en dat willen we voor geen geld ter wereld missen. De vaarplannen liggen gereed, maar eerst is het werken geblazen !

Wie kan zich nog de "Republica di Genova" herinneren ? De zeeboot die zogezegd "zomaar" kantelde.
Geladen met bulk + aan dek een aantal auto's/containers. Wat de oorzaak is, zal wel nog een tijdje binnenskamers van verzekeringskantoren blijven, tot een nautische rechtbank in Antwerpen schuld uitspreekt. Intussen is dit practisch nieuwe schip terug rechtgezet en zal na de nodige herstellingen terug in de vaart komen. Immers, wat zeker is, aan de stabiliteit van het schip scheelt er niets. In bijlage de statige schone terug rechtop en door twee slepers de haven buiten gesleept.

Gisteren was het zover. Karel en Leon, de nieuwe eigenaars van de "el verde", ons vorig bootje, hadden besloten die dag hun bootje op het droge te zetten om inspectie en enkele werkjes uit te voeren. Eigenlijk waren we benieuwd hoe alles verlopen was en we hadden er graag bij geweest om te zien hoe de el verde probeerde te zwemmen op "den drogen". Gelukkig waren er onze vrienden, Karel en Leon, die waarschijnlijk al konden raden hoe nieuwsgierig we wel waren. We hadden dezelfde avond dan ook reeds een mailtje met enkele foto's van onze chou-chou. Eigenlijk heeft dit bootje een wel heel speciaal plaatsje in ons hart veroverd.Hierbij zie je ons bootje hangend in de touwen, maar zeker niet verslagen. Want zo kennen we hem. Dapper klievend de baren.

't Is me wat, schoonmoeders ! Niet iedereen in 't leven kan vertellen dat z'n schoonmoeder jonger is dan hemzelf.  En toch, ze zijn niet altijd hoe men ze afschildert. Eigenlijk zijn er meer voor-dan nadelen. Ergens over spreken, over gelijk welk onderwerp, levert geen problemen op, want men kan rustig een babbeltje slaan over mensen en dingen die door beiden gekend en/of bekend zijn. Bemoeiziek, zegt men. Daar heb ik, eerlijk gezegd nog nooit last van gehad. Ze is iemand die bescheiden op de achtergrond kan blijven, behulpzaam is waar het kan, en...op de koop toe nog kan blozen ook, wanneer het moet. Een glaasje lust ze af en toe ook wel, en gezelligheid kent er geen grenzen.Kortom, ne crême van een mens. Iemand zoals men die zich wenst.
Reislustig is ze ook al, want nu zijn ze terug weer weg naar "La Douce France" met hun mobilhome. Beiden genieten van 't pensioen, en 't is jullie gegund. Ad multos anos, signora Nadya !