14 februari of Valentijnsdag staat of valt bij het gemeend liefhebben van iemand. Meestal is het een platvloers, commercieel gedoe waar ik geen boodschap aan heb. Wel aan het gemeende liefhebben of goed zijn voor mensen rondom u. Meestal verblijven we die tijd in Oostenrijk. We zijn immers gehuwd op 14 februari in Seefeld/Oostenrijk, een rijk verhaal van bureaucratische rompslomp dat ik reeds eerder vertelde. Maar goed, we gaan nu skiën op 7 maart en hadden met Valentijns week-end iets gepland in de nabijheid van de zee. Allebei zijn we liefhebbers pur-sang van de Noordzee, maar asjeblief niet in de zomer. Spaar ons die volle toeristen-stranden en dito restaurants. Het op de koppen lopen om winkels te bezoeken, enz... Erger kun je ons niet aandoen.
We hadden een hoeve week-end geboekt in Wulpen, deelgemeente van Oostduinkerke. Een bezoek aan het Paul Delvaux-museum en het "Peirdevisschers-museum stonden op het programma plus enkele deugddoende strandwandelingen. Ons week-end begon met ontbijt in een schitterende bakkerij in Brugge, een kadootje van mijn oppensioenstelling. We bleven in Brugge en wandelden wat in de stad. Mooi toch, maar ook hier is het nu bezoeken een must, want straks zijn ze er weer, de alom foto's trekkende chineesjes en japannertjes, en achter ieder pittoresk hoekje bestaat de kans overreden te worden door paardenkoetsen van wie de koetsiers in vele talen, maar achterom kijkend de historie over hun stad vertellen.
Na Brugge volgden we de bomenrijen, kromgewaaid richting kust en zo prachtig bezongen in Brels "la mer du nord". Hier was er nog ruimte, bij ons is alles volgebouwd. Hier hoor je nog de stilte, al rukt de kustlijn verder het poldergebied binnen.
Met St. Idesbald, Oostduinkerke en Koksijde aan de horizon hadden we een wijde blik over de polders. Heerlijke rust. 'k Had zo graag het Paul Delvaux museum bezocht, maar het was gesloten tot 7 maart, en niet vermeld in de brochure. Volgende keer zeker.
Het liep al tegen de middag, en wanneer ik aan de vlaamse kust ben, moet er tong op het menu staan.
We aten in restaurant Venice, betaalbaar en ongelofelijk lekker. Een verse tongetje klaargemaakt in romige boter met knapperige frietjes. Wat is het leven toch heerlijk. Vlak er na een stevige strandwandeling tot aan de jachtclub. Een frisse pint voor mij en voor Petra een lekker glas wijn. Bootjes kijken, natuurlijk. Terug gewandeld, nu richting het "Peirdenvisschers museum en de aanpalende Estaminet met dito naam en biertje.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat het nieuwgebouwde museum mooi en leerzaam was.Bij het binnenkomen was er een portretten-galerij van koppen van vissers. Prachtig was het, de verweerde en getaande gezichten van mensen van de zee. Gewoon, mooi ! De O.D.1 ligt er nagebouwd, foto's van mensen die op zee bleven, de bijgelovigheid van de vissers met zwarte katten, vreselijke zeedieren, nooit het haar snijden op vrijdag, geplette eierschalen uitstrooien op zee, enz... Ook de visserskapel in het museum met talloze godsvruchtige vaantjes en beeldjes uit een rijk vissersverleden. Oud vissersgetuig al of niet opgevist, naamborden van schepen, maquettes van verschillende visserijschepen (ieder dorp aan zee had zijn eigen bouw van schepen), eigendomscertificaten van schepen, meetbrieven enz... Het lag er allemaal. Een mooi zee-aquarium tot slot met vele prachtige zeevissen. Laat in de namiddag kwamen we buiten en gingen in de Estaminet een "peirdevisscherke" drinken, een donker biertje dat mij aan iets Engels deed denken. Petra bleef, zoals altijd trouw aan haar wit wijntje. Terug naar onze kamer op de boerderij. Een heerlijk verfrissende douche en ik was klaar voor het avondmaal. We namen de wagen en reden langs het kanaal Veurne - Duinkerke naar restaurant 't Schipken en aten er een zeeduiveltje.
Rond tienen reden we terug, richting onze kamer en sliepen onvoorstelbaar snel in bij zoveel polder-stilte.
's Zondags was een dag om te rusten, te wandelen en te genieten, want na de middag reden we huiswaarts. Zo goed en zonnig het op vrijdag en zaterdag was geweest, zo grauw en overtrokkken was het zondag. Men voorspelde regen en soms wat sneeuw. Na afscheid te hebben genomen voelden wij ons voldaan over zoveel. En zeggen dat er nog zijn, die klagen. Foei, mensen.
We reden niet rechtstreeks naar huis, maar via ons bootje om te kijken of alles in orde was. Daarna huiswaarts, want Petra wou nog wassen. Nog honderduit verteld over ons zalig week-end en vroeg slapen, want morgen was het voor Petra terug vroeg dag, iets na vijven gaat hier het wekkertje. Maar wel met een fijn gevoel over ons zalig verblijf ginder.
Ongelofelijk toch, die Valentijn.
Schilaufen in Seefeld !
Ons jaarlijks terugkerend ritueel is weer in aantocht. We vertrekken op 7 maart naar Seefeld / Oostenrijk.
