Berichten van 1 juli 2008 tot 31 juli 2008

25u 06' - 33u 30' - (8u 24') - 55,8 km - 3 sluizen - 8 bruggen.

Waarschijnlijk vandaag veel wapengekletter in Brussel, gepaard gaande met een paar miljoenen euro's op overschot, zomaar in de lucht geblazen. En wij maar besparen op onze dieselrekening. Maar de jongens met gouden epauletten en stijf in 't kostuum keken vanop de eretribune en zagen dat het "goed" was ! Maar genoeg gekanker. Vandaag stond de kattestad op het programma. Tien voor negen werd er gestart met terug een forse wind, maar af en toe kwam het zonnetje piepen.
Het rechtlijnige kanaal van Plassendale dat uitmond in de St. Jorissluis in Nieuwpoort werd betrekkelijk snel genomen, mede dank zij een redelijk goede werking van de mobiele ploeg.
Kwart voor één voeren we dan ook in de kom van de IJzer, thuisbasis van de windsurf-fanaten van het BLOSO. Met redelijk veel wind was het dan ook opletten geblazen met kruisende surfers. Die vlogen tegen hoge snelheden rakelings voorbij ons.
Wat verder begon de IJzer, een historisch zwaarbeladen rivier die in het Verenigd Koninkrijk, Canada, zelfs Indië meer tot de verbeelding spreekt dan hier in Vlaanderen. Een schande, want vele Vlaamse jongens lieten hier hun leven. Maar de jeugd blijkt meer begaan met computerspelletjes, uitgaan en muziek. Voor hun eigen geschiedenis blijkt geen plaats meer te zijn.
Rond tweeën passeren we Diksmuide. Een watersportvereniging die in de lift zit, want ieder jaar komen er steigers bij, dunkt me. Ook een plaats langs het water waar je kan bunkeren*. Samen met Nieuwpoort vormen zij de enige mogelijkheid.
Rond drie uur zijn we aan de Knokkebrug, de laatste brug voor we aan het kanaal Ieper - IJzer zijn.
We vragen nog voor passage aan de twee Boezinge sluizen, maar de man aan de brug zegt dat alles OK is. Dit kanaal is al jaren bijna onbevaarbaar aan 't worden. De diepgang is nauwelijks 1 m. En dan is het wachten geblazen want Boezinge Sas blijkt niet OK te zijn. De sluismeester is een man die blijkbaar al jaren naar zijn pensioen snakt, maar nog 5 jaar moet. Iedere keer weer, wanneer we er passeren heeft hij het over teveel werk, te weinig personeel en te weinig onderhoud. We kennen zijn relaas al van buiten. Toegegeven, dat er af en toe een drukte ontstaat, omdat hij, behalve de 2 sluizen ook normaliter de Knokkebrug moet bedienen. Het is kwart over vijf wanneer we de eerste sluis induiken. Eerst wil hij ons niet schutten voor de tweede sluis, maar wanneer ik er hem op wijs dat hij nog een uur langer moet werken dan hijzelf beweerd, belt hij eerst naar de vakbond voor hij gromment buitenkomt en zegt :"Dju, g'et nog gelijk ook" ! Hier lijkt een serieze aanpak nodig om althans tijdens de zomer een deftiger personeelsbezetting en een betere uurregeling tot stand te brengen. 1 km verder en anderhalf uur later vaar ik uit de tweede sluis, Boezinge dorp. 't Is nu al kwart voor zeven, nog een halfuurtje en we zijn in Ieper. Links varen we voorbij de L&H gebouwen, eens Vlaanderens trots, waar de vloer plat werd gelopen door koningen en eerste ministers, die de loftrompetten luid lieten schallen over zoveel wijsheid. Nu blijkt het vooral een kater voor vele zelfstandigen uit West-Vlaanderen, die hun geld in een bodemloze put zagen verdwijnen. Ondertussen is het zo, dat L&H technologie, zowat in de ganse wereld verdeeld wordt, door........Amerikaanse bedrijven. Een beetje meer hulp destijds door de overheid had misschien beter geweest om de spraaktechnologie in eigen land te houden. Wat verder op de Ieperlee, den "DELVA", maar daar wil ik het morgen over hebben. We leggen aan om 19.15 u en voelen ons moe, maar gelukkig. Na een flinke wasbeurt trekken we de stad in, maken om 20.00 uur de "last post" mee en trakteren ons op mosseltjes op de markt. Hm. lekker.

Bang afwachten wordt het, mijn matroosje heeft een geknelde zenuw in de nek. Gaan we op verlof of wordt het niks ?
Wanneer we kunnen vertrekken, gaat het richting Brugge op vrijdagnamiddag.
Veurne en Ieper staan zeker op het programma, met in Ieper een fietstochtje langsheen het verdwenen kanaaltje van Ieper naar Komen. Het zou een prachtig jaagpad moeten zijn met volop natuur en overgebleven sluisjes en brugjes. Een bezoekje overwaard, zeker nu Petra haar nieuwe fiets kan showen. In Veurne houden we sowieso halt, omdat we het stadje gewoon mooi vinden. In de sluis Fintele gaan we zeker een passage aanvragen voor Roesbrugge. Kort tegen "de schreve" ligt dit West-Vlaamse dorpje dat sedert kort kan worden aangevaren met schepen die maximum 12m lengte zijn, kwestie om nog te kunnen keren in Roesbrugge. Een nieuw stuk IJzer waar ik nog nooit kwam, en dat alleen boeit me enorm. Voor de rest wordt het fietsen en varen met tussendoor een bezoekje aan het één of ander museum.
Tenminste wanneer het spiertje van mijn matroosje niet meer knelt !

Met drie schepen zijn ze, de "estuaire schepen". Het zijn schepen die containers moeten varen naar Zeebrugge buitenom, zoals de schippers zeggen.Schepen die gebouwd zijn om via de westerschelde de noordzee een stukje op om binnen te lopen in "Zeebrugge buiten".
En toch, het blijven gewone schepen, deze estuairs. Wanneer de Banco 2, de Amberes ontmoet en beide denken die gaat wijken, dan gebeurd er dit.

Onze verloven krijgen stilaan vorm. Nog maar pas heeft ons verlof vanaf 18/07 tot en met 27 juli een vastere vorm gekregen of we kijken al gretig naar de volgende vakantie in september.
We blijven ook deze keer in Belgenland, bij onze zuiderburen, Wallonië. Vertrek via de bovenschelde richting Doornik, met daarna het canal de Nimy à Blaton, gevolgd door het canal du centre. In het canal du centre nemen we de nieuwe scheepslift van Strépy-Thieu, een lift die ons 72 meter hoger brengt. Daarna nog eens stukje canal de Charleroi à Bruxelles en vervolgens, éénmaal Charleroi/Damprémy gepasseerd, volgt  de Samber die via Farciennes en Auvelais tot Namur loopt, om daarna aan het mooiste stukje te beginnen,  de Belgische Maas met Dinant als eerste passagepunt.
Anseremme en Waulsort zijn normaal de eindpunten van onze reis. Maar wie weet, misschien varen we wel door tot Givet. We nemen onze fietsen mee, want deze streek leent zich uitstekend tot een nadere kennismaking met mooie jaagpaden langsheen het water, uitstekende restaurantjes en rust. Ver van alle stress en lawaai zijn we van plan rustig onze batterijtjes op te laden zodat we er terug tegenkunnen om de eindsprint in te zetten naar, voor mij althans, het eindpunt. Immers eind dit jaar is deze jongen voor eeuwig en altijd met verlof ! 

Gisteren, 30 juni 2008, een schitterende zomerdag. Nadat de werktijd erop zat, vlug richting Spanjeveer om aan boord nog wat na te genieten van de avond. Vooreerst nog wat verven en klussen en dat was omstreeks kwart over zeven gedaan.
De wind was ondertussen gevallen, en de rust weerspiegelde zich ook in 't water. Kip, wat rijst en een curry-sausje erbij. Met daar bovenop een schitterend zicht met koeien die half-poots in 't water aan pootje-baden doen. Het eten smaakte, met een koffietje na.
Wat krantje gelezen tot half elf. Meer moet dat niet zijn, genietend van mijn bootje in 't zonneken.
De batterijen terug opgeladen om morgenochtend terug aan de slag te gaan. Heeeeeeeeerlijk !