Verlof.

Gisteren, 30 juni 2008, een schitterende zomerdag. Nadat de werktijd erop zat, vlug richting Spanjeveer om aan boord nog wat na te genieten van de avond. Vooreerst nog wat verven en klussen en dat was omstreeks kwart over zeven gedaan.
De wind was ondertussen gevallen, en de rust weerspiegelde zich ook in 't water. Kip, wat rijst en een curry-sausje erbij. Met daar bovenop een schitterend zicht met koeien die half-poots in 't water aan pootje-baden doen. Het eten smaakte, met een koffietje na.
Wat krantje gelezen tot half elf. Meer moet dat niet zijn, genietend van mijn bootje in 't zonneken.
De batterijen terug opgeladen om morgenochtend terug aan de slag te gaan. Heeeeeeeeerlijk !

Wanneer de weergoden ons enigszins gunstig gestemd zijn, vertrekken we op 18 juli om gedurende een weekje opnieuw de wateren onveilig te maken. Immers, dan staat de westhoek op het programma. We vertrekken op 18 juli en varen via Gent naar de Leie en kiezen voor de watersportvereniging die vlak achter het kasteel van Ooidonk ligt. Met een bezoekje aan het kasteel (indien mogelijk) vatten we ons verlof aan. 's Anderendaags tufffen we verder en varen het volledige afleidingskanaal van de Leie af tot in Eeklo. 't Is ondertussen zondag, en op 20 juli varen we vanaf Eeklo via de Schipdonksluis om daarna het kanaal Gent-Oostende richting Brugge op te varen, waar we zullen overnachten ofwel in Brugge ofwel in Oudenburg. De volgende dag naar Ieper, met de twee pittoreske sluisjes in Boezinge. Op dinsdag gaan we aan Fintele sluis vragen of we naar Roesbrugge mogen, een stukje IJzer dat ik nog nooit gedaan heb, en nu het bevaarbaar is, wil ik zeker eens bevaren. Woensdag 23/07 vertrekken we vanuit Roesbrugge naar Veurne. We gaan zeker anderhalve dag fietsen in de Westhoek, omdat er teveel mooie dingen zijn. Ieper, Veurne, Roesbrugge, allemaal stuk voor stuk een bezoekje overwaard.'t Zal ondertussen donderdag of vrijdag zijn, tijd om aan de thuisvaart te beginnen. We vertrekken van Veurne, pakweg vrijdagmiddag om 's avonds in Oudenburg te liggen.
Zaterdag gaat het dan van Oudenburg naar Gent (Portus Ganda) en de volgende dag, zondag 27/07 naar onze ligplaats Spanjeveer. Hoeveel kilometer en aantal sluizen dat allemaal betekent, kom je later nog te weten. Daar moet ik  mijn pc navigo eens voor raadplegen.  

Dat is een slogan, waarbij verschillende watersporters aangeven dat je echt fanatiek voor je bootje moet kiezen en voor de watersport in het algemeen. Nochtans is er zo veel moois te beleven, ik prijs me dan ook gelukkig dat ik één van de bevoorrechte mensen ben die in de watersport reeds zeer vele genoegdoeningen kende.
Gisteren ontving ik weer een mailtje van mijn vrienden Karel en Leon, 't is altijd weer plezant om van de huidige eigenaars van de "El Verde" iets te horen. Met een uitstap over de Schelde, Rupel en Nete ging het deze keer tot in Lier.Wanneer je dan leest dat beiden dankbaar zijn, dat ze het bootje van ons konden kopen, zijn we zelf gelukkig bij zoveel wierook. Volgende week koerst de "El Verde" naar Maastricht.
Geniet er van jongens, wij zijn zo blij voor jullie. Best Karel, wat Leon betreft, daar heb ik altijd al een kapitein in spé in gezien. Die man heeft het in z'n genen om trots storm en golven te trotseren.
Keep the boot in right course, Leon.
Wat mijn eigen week-end betreft, ik heb alle fenders* flink wat lucht bijgepompt, wij hebben het ankerlier uiteengenomen, en onze nieuwe buurman Joël heeft het stuk meegenomen om het te verwarmen en uiteen te nemen, zodat we het ankerlier terug in orde kunnen maken.
Verder hebben we het houten luik afgeschuurd en terug in de vernis gezet. Petra heeft ondertussen het zeil terug wit gewassen en is druk bezig om in de kasten alles weg te bergen, voor de komende verloven.Ons bootje begint nu reisvaardig te worden. We denken er aan de ganse week 's avonds te gaan werken, zodat op het einde van de week het bootje vaarklaar zou moeten zijn.
* fenders = stootwillen die tussen wal en schip of tussen twee schepen opgehangen worden.

't Begon goed, men voorspelde immers goed weer, een must voor iedere mens die graag buiten is.We waren vrijdagavond naar onze "Enya" gereden. Er moest uitgeladen worden en eensklaps gebeurde het. Bij het aan boord zetten van een bak vol met spullen, glipte de bos autosleutels uit mijn hand en plons.....
Na het opnoemen van verschillende heiligen in de juiste volgorde, bekwam ik een beetje. Petra stond dan nog te lachen ook !!! Direct aan 't werk. Met een magneet de plaats afgedregd, zonder resultaat.Ook een groot schepnet bracht geen soelaas.
Dan maar te water, dacht ik. Direct mijn zwembroek aangetrokken, en daar verdween ik in de toch frisse Moervaart. Ik probeerde met één voet heel zacht boven de blubber te zweven en alles gewaar te worden. Na 5 minuten had ik hem te pakken. Met de twee voetjes de bos sleutels naar boven gebracht, een druppeltje grafiet in het beweegbare deel aangebracht, de sleutel opengedaan en met een haardroger het beestje gedroogd. Geprobeerd ! bingo ! 't spel werkte feilloos. OEF !
Na dit spannende begin, probeerde ik mijn pc, die uit reparatie kwam, en mijn internet werkte nu aan boord. Historisch toch, verbonden met de ganse wereld van op mijn bootje Enya. Voor mij een grote stap voorwaarts, voor de mensheid te gewoon om te vermelden. Maar toch, kleine dingen kunnen groots zijn voor kleine mensen. Zo is het toch.

Dit week-einde voorspelt men zonnig, maar niet al te warm weder. Net dat wat ik kan gebruiken om een beetje bij te klussen. Wat achterstallig verfwerk wacht me. Ook de motorruimte moet ik nog wat reinigen na de werkzaamheden van vorige week. Kortom het wordt een werkend week-end, tenzij ik natuurlijk vrijdag zo goed zou opschieten, dat er tijd overschiet om toch een kort tripje te doen.
Uiteindelijk heb ik ook iemand gevonden die bereid bleek in mijn ruiten op de boot te boren om er ruitenwissers te plaatsen. Bij twee vorige werven bleek niemand te vinden om dit secure werkje op te knappen. Ook brengt men een nieuwe reserve-morsekabel mee. U merkt het volgende week wel hoe het week einde er uit zag. 

Men had "over het algemeen" droog weder voorspeld. Onze bedoeling om naar Eeklo te varen kwam dichterbij, zeker nadat Patrick en Kristin van de "Ruth" hadden gezegd mee te varen. Vrijdagavond alles klaar gemaakt, oliepeil nagezien en nog eens de vetpot aangedraaid.
Op zaterdagmorgen rond 09.30 u werden de motoren gestart en tien minuutjes later gleden we de toch wel mooie moervaart af, het kanaal Gent-Terneuzen tegemoet. Omdat de lader van mijn 2° marifoon blijkbaar kapot was, zette ik mijn andere marifoon op kanaal 11 om zo luisterend te zijn op het kanaal G-T. Aangezien hij niet voldoende opgeladen bleek, was de batterij leeg. Maandag bij Femm binnenbrengen in Antwerpen, orakelde ons Petra. Gelijk had ze.
Het bleek uiterst kalm te zijn op het kanaal, totaal geen vaart. Zouden de prijzen van de gasolie nu ook de pleziervaart bedreigen, nu ook wij op witte diesel overgeschakeld zijn.
Aan de laadbrug van "Disteel" zag ik de "Ergon" aan de overkant liggen, die moest voor mij de maandag daarop 1550 t coils* laden bij Europickling in Gent met bestemming Maastricht.
Dan maar verder, stuurboord uit richting sluis Evergem. We waren net te laat om mee te kunnen, dan maar efkens aanleggen en wachten op de volgende schutting. Het zonnetje scheen fel en je voelde dat ze practisch recht op je kruin (bij mij, kruintje) scheen. 't Was immers de langste dag geweest.
In een mum van tijd waren we door de sluis. We gingen stuurboord uit richting Brugge.
Het kanaal Gent - Oostende lag er verlaten bij. Tot Schipdonksluis was een klein uurtje. We hadden ons voorgemeld en gevraagd naar de waterstand, omdat Patrick vreesde niet onder de bruggen te kunnen. Maar de sluismeester stelde ons gerust. Dan maar gebeld naar jachthaven Nieuwdorpe (Eeklo) en ook daar waren we welkom en hadden plaats.
We manuvreerden allemaal feilloos de sluis binnen, maar net toen de sluis wilden verladen, kon ik geen gas meer geven. Waarschijnlijk de morsekabel waarmee ik gas gaf, stuk. De binnenbesturing dan maar. Het was de eerste keer dat ik de binnenbesturing bediende, en dat ging vrij vlot. Natuurlijk is het zicht beter op de buitenbesturing, maar kom met een andere kabel te bestellen zou de zaak hersteld zijn. Aanleggen bleek geen groot probleem, en we genoten verder van onze dag. 's Avonds kwam de zus van Kristin op bezoek en met vijf aten we gezellig in het aanpalende restaurant. 't Was nog warm buiten en we genoten van een heerlijke avond.
Bij het ochtendgloren liep ik al vroeg buiten en ook Patrick rookte zijn sigaretje op de steiger. Hij vertelde me dat hij waarschijnlijk nog een gaskabel had liggen, maar wist niet of die paste. Hij besloot om te kijken of hij paste en hem eventueel te plaatsen. De voorbereidende werkzaamheden begonnen. De motorruimte werd vrij gemaakt en we maakten beide kabels aan elkaar vast om langs de bovenbesturing de kabel te geleiden naar de motorruimte. Maar hoe we ook zwoegden, ergens knelde hij en we kwamen geen vinger vooruit. Ik kwam effen uit de machinekamer, want in zo'n kleine ruimte op mijn rug op een ijzeren vloer. Er zijn prettiger dingen in het leven. We gingen het nu anders proberen en de kabel via de machinekamer naar boven te steken. Maar op dezelfde plaats bleven we steken. Met wat verlichting zagen we het euvel. Het gat waardoor alle kabels verdwenen, was te smal. Ik kapte met een grote schroevendraaier wat hout weg van het tussenschot, zodanig dat de kabel wat meer plaats kreeg, en ja hoor, ineens schoot hij naar boven. Ik stak hem op, tot Patrick hem langs boven kon vatten. Oef, zover waren we. We onderbraken het werk om buiten in 't zonnetje een pintje te drinken en wat bij te komen.
De kabel bleek dikker, maar de lengte was identiek. Op een mum van tijd was alles terug vastgemaakt met strips en kon alles terug op z'n plaats. Nu nog testen !
Het "moment surprême". Maar alles bleek perfect, we waren allebei gelukkig, dat we het geshaft hadden. Vandaag geef ik toe, dat enkel een paar spiertjes nog pijn doen, maar dat zal wel van voorbijgaande aard zijn. De terugvaart verliep prima, ik kon opnieuw buitensturen en dat bleek toch wel aangenamer. Aangekomen dronken we nog een pintje op de goede afloop en waren blij dat tenslotte alles nog goed gekomen was. Patrick zou twee nieuwe kabels bestellen, ééntje voor hem en ééntje voor mij, zodat ik er één in reserve had. Ondertussen werd alles terug in de auto geladen en riep de dagtaak ons 's anderendaags op, om terug aan de slag te gaan. 
Toen ik in de auto stapte, en me nog even omdraaide om de mooie "Enya" te bekijken, dacht ik bij mezelf :  "en zeggen dat we gisteravond nog spraken om haar te verkopen." Schande ! 
* coils = ijzeren platen opgerold tot rollen plaat (gewicht 25/35 ton/stuk)

Toen ik in november 2005 met dit blogje begon, beoogde ik niks anders dan andere mensen in mijn fratsen met ons toenmalig bootje "el verde" te laten meegenieten. Ondertussen zijn we enkele jaren en één bootje verder gesukkeld. Bij de aanvang van deze blog, stond er als mogelijkheid een aftelling van dagen, uren en minuten naar een te bepalen gebeurtenis. Bij de meeste mensen was dit een verjaardag of huwelijksverjaardag, maar dit leek mij te alledaags. Ik zou mijn pensioendatum pakken en direct verscheen er op het scherm : nog duizend honderd zevenentwintig dagen zestien uur en vierentwintig minuten. Ik schaterde het uit, het leek de "ver van mijn bed show" wel.
Maar....
De aftelling is nu genaderd tot 200 dagen. Schateren doe ik niet meer, en meer en meer bekruipt mij de angst. Zo van, wat doe je iedere dag, voor de rest van je leven ? Meer sport, sowieso ! Wat meer wandelen, fietsen en zwemmen, om te beginnen. Bij slecht weer wat meer bloggen, het huishouden en wat koken. Bij goed weer is't een kleiner probleem. Op de fiets naar mijn bootje toe, wat onderhoud aan de "enya", een babbeltje met vrienden op de watersportvereniging. En toch...
'k Zal het missen, het werk, de dagelijkse omgang met schippers en het wereldje van de binnenvaart.
De wekelijkse pint met collega's bevrachters en dagelijks het wedervaren op 't kantoor.
Straks is het voorbij, en begint het laatste hoofdstuk. Hoe ik het invul, daar ben ik nu nog niet uit.
Maar 'k weet één ding, een stuk van 't zwarte gat gaapt nog altijd, en 't is aan mij om dit zo snel mogelijk te dichten.

Verleden week-end was het schilderen geblazen. Alle verf, borstels, rollers, stokjes om te roeren, schuurpapier, en schuurmachine, het was er allemaal al. De week daarvoor waren al de plannen in het water gevallen. Nadat we zatermorgen eerst schoonschip gemaakt hadden, werd het weer iets warmer, We konden dan ook volaan met schuren beginnen. De reling, het grote schuifdak en het houten deksel van de gasbun, alles werd zuiver geschuurd en stofvrij gemaakt. Daarna een laag glanzende vernis en alles blonk. Volgende week net hetzelfde werkje, nog eens schuren en een tweede laagje vernis en een derde dekkend laagje. Dit zou moeten volstaan om het houtwerk een jaartje te beschermen. Ook alle houten wanden binnen wachten op een laagje, maar dan matte vernis. Beetje bij beetje komt alles aan de beurt, enkel de factor tijd is een blijvend probleem. Maar mettertijd zal ook dit beteren !