Koop een boot, en werk je dood.

't Begon goed, men voorspelde immers goed weer, een must voor iedere mens die graag buiten is.We waren vrijdagavond naar onze "Enya" gereden. Er moest uitgeladen worden en eensklaps gebeurde het. Bij het aan boord zetten van een bak vol met spullen, glipte de bos autosleutels uit mijn hand en plons.....
Na het opnoemen van verschillende heiligen in de juiste volgorde, bekwam ik een beetje. Petra stond dan nog te lachen ook !!! Direct aan 't werk. Met een magneet de plaats afgedregd, zonder resultaat.Ook een groot schepnet bracht geen soelaas.
Dan maar te water, dacht ik. Direct mijn zwembroek aangetrokken, en daar verdween ik in de toch frisse Moervaart. Ik probeerde met één voet heel zacht boven de blubber te zweven en alles gewaar te worden. Na 5 minuten had ik hem te pakken. Met de twee voetjes de bos sleutels naar boven gebracht, een druppeltje grafiet in het beweegbare deel aangebracht, de sleutel opengedaan en met een haardroger het beestje gedroogd. Geprobeerd ! bingo ! 't spel werkte feilloos. OEF !
Na dit spannende begin, probeerde ik mijn pc, die uit reparatie kwam, en mijn internet werkte nu aan boord. Historisch toch, verbonden met de ganse wereld van op mijn bootje Enya. Voor mij een grote stap voorwaarts, voor de mensheid te gewoon om te vermelden. Maar toch, kleine dingen kunnen groots zijn voor kleine mensen. Zo is het toch.

Dit week-einde voorspelt men zonnig, maar niet al te warm weder. Net dat wat ik kan gebruiken om een beetje bij te klussen. Wat achterstallig verfwerk wacht me. Ook de motorruimte moet ik nog wat reinigen na de werkzaamheden van vorige week. Kortom het wordt een werkend week-end, tenzij ik natuurlijk vrijdag zo goed zou opschieten, dat er tijd overschiet om toch een kort tripje te doen.
Uiteindelijk heb ik ook iemand gevonden die bereid bleek in mijn ruiten op de boot te boren om er ruitenwissers te plaatsen. Bij twee vorige werven bleek niemand te vinden om dit secure werkje op te knappen. Ook brengt men een nieuwe reserve-morsekabel mee. U merkt het volgende week wel hoe het week einde er uit zag. 

Men had "over het algemeen" droog weder voorspeld. Onze bedoeling om naar Eeklo te varen kwam dichterbij, zeker nadat Patrick en Kristin van de "Ruth" hadden gezegd mee te varen. Vrijdagavond alles klaar gemaakt, oliepeil nagezien en nog eens de vetpot aangedraaid.
Op zaterdagmorgen rond 09.30 u werden de motoren gestart en tien minuutjes later gleden we de toch wel mooie moervaart af, het kanaal Gent-Terneuzen tegemoet. Omdat de lader van mijn 2° marifoon blijkbaar kapot was, zette ik mijn andere marifoon op kanaal 11 om zo luisterend te zijn op het kanaal G-T. Aangezien hij niet voldoende opgeladen bleek, was de batterij leeg. Maandag bij Femm binnenbrengen in Antwerpen, orakelde ons Petra. Gelijk had ze.
Het bleek uiterst kalm te zijn op het kanaal, totaal geen vaart. Zouden de prijzen van de gasolie nu ook de pleziervaart bedreigen, nu ook wij op witte diesel overgeschakeld zijn.
Aan de laadbrug van "Disteel" zag ik de "Ergon" aan de overkant liggen, die moest voor mij de maandag daarop 1550 t coils* laden bij Europickling in Gent met bestemming Maastricht.
Dan maar verder, stuurboord uit richting sluis Evergem. We waren net te laat om mee te kunnen, dan maar efkens aanleggen en wachten op de volgende schutting. Het zonnetje scheen fel en je voelde dat ze practisch recht op je kruin (bij mij, kruintje) scheen. 't Was immers de langste dag geweest.
In een mum van tijd waren we door de sluis. We gingen stuurboord uit richting Brugge.
Het kanaal Gent - Oostende lag er verlaten bij. Tot Schipdonksluis was een klein uurtje. We hadden ons voorgemeld en gevraagd naar de waterstand, omdat Patrick vreesde niet onder de bruggen te kunnen. Maar de sluismeester stelde ons gerust. Dan maar gebeld naar jachthaven Nieuwdorpe (Eeklo) en ook daar waren we welkom en hadden plaats.
We manuvreerden allemaal feilloos de sluis binnen, maar net toen de sluis wilden verladen, kon ik geen gas meer geven. Waarschijnlijk de morsekabel waarmee ik gas gaf, stuk. De binnenbesturing dan maar. Het was de eerste keer dat ik de binnenbesturing bediende, en dat ging vrij vlot. Natuurlijk is het zicht beter op de buitenbesturing, maar kom met een andere kabel te bestellen zou de zaak hersteld zijn. Aanleggen bleek geen groot probleem, en we genoten verder van onze dag. 's Avonds kwam de zus van Kristin op bezoek en met vijf aten we gezellig in het aanpalende restaurant. 't Was nog warm buiten en we genoten van een heerlijke avond.
Bij het ochtendgloren liep ik al vroeg buiten en ook Patrick rookte zijn sigaretje op de steiger. Hij vertelde me dat hij waarschijnlijk nog een gaskabel had liggen, maar wist niet of die paste. Hij besloot om te kijken of hij paste en hem eventueel te plaatsen. De voorbereidende werkzaamheden begonnen. De motorruimte werd vrij gemaakt en we maakten beide kabels aan elkaar vast om langs de bovenbesturing de kabel te geleiden naar de motorruimte. Maar hoe we ook zwoegden, ergens knelde hij en we kwamen geen vinger vooruit. Ik kwam effen uit de machinekamer, want in zo'n kleine ruimte op mijn rug op een ijzeren vloer. Er zijn prettiger dingen in het leven. We gingen het nu anders proberen en de kabel via de machinekamer naar boven te steken. Maar op dezelfde plaats bleven we steken. Met wat verlichting zagen we het euvel. Het gat waardoor alle kabels verdwenen, was te smal. Ik kapte met een grote schroevendraaier wat hout weg van het tussenschot, zodanig dat de kabel wat meer plaats kreeg, en ja hoor, ineens schoot hij naar boven. Ik stak hem op, tot Patrick hem langs boven kon vatten. Oef, zover waren we. We onderbraken het werk om buiten in 't zonnetje een pintje te drinken en wat bij te komen.
De kabel bleek dikker, maar de lengte was identiek. Op een mum van tijd was alles terug vastgemaakt met strips en kon alles terug op z'n plaats. Nu nog testen !
Het "moment surprême". Maar alles bleek perfect, we waren allebei gelukkig, dat we het geshaft hadden. Vandaag geef ik toe, dat enkel een paar spiertjes nog pijn doen, maar dat zal wel van voorbijgaande aard zijn. De terugvaart verliep prima, ik kon opnieuw buitensturen en dat bleek toch wel aangenamer. Aangekomen dronken we nog een pintje op de goede afloop en waren blij dat tenslotte alles nog goed gekomen was. Patrick zou twee nieuwe kabels bestellen, ééntje voor hem en ééntje voor mij, zodat ik er één in reserve had. Ondertussen werd alles terug in de auto geladen en riep de dagtaak ons 's anderendaags op, om terug aan de slag te gaan. 
Toen ik in de auto stapte, en me nog even omdraaide om de mooie "Enya" te bekijken, dacht ik bij mezelf :  "en zeggen dat we gisteravond nog spraken om haar te verkopen." Schande ! 
* coils = ijzeren platen opgerold tot rollen plaat (gewicht 25/35 ton/stuk)

Toen ik in november 2005 met dit blogje begon, beoogde ik niks anders dan andere mensen in mijn fratsen met ons toenmalig bootje "el verde" te laten meegenieten. Ondertussen zijn we enkele jaren en één bootje verder gesukkeld. Bij de aanvang van deze blog, stond er als mogelijkheid een aftelling van dagen, uren en minuten naar een te bepalen gebeurtenis. Bij de meeste mensen was dit een verjaardag of huwelijksverjaardag, maar dit leek mij te alledaags. Ik zou mijn pensioendatum pakken en direct verscheen er op het scherm : nog duizend honderd zevenentwintig dagen zestien uur en vierentwintig minuten. Ik schaterde het uit, het leek de "ver van mijn bed show" wel.
Maar....
De aftelling is nu genaderd tot 200 dagen. Schateren doe ik niet meer, en meer en meer bekruipt mij de angst. Zo van, wat doe je iedere dag, voor de rest van je leven ? Meer sport, sowieso ! Wat meer wandelen, fietsen en zwemmen, om te beginnen. Bij slecht weer wat meer bloggen, het huishouden en wat koken. Bij goed weer is't een kleiner probleem. Op de fiets naar mijn bootje toe, wat onderhoud aan de "enya", een babbeltje met vrienden op de watersportvereniging. En toch...
'k Zal het missen, het werk, de dagelijkse omgang met schippers en het wereldje van de binnenvaart.
De wekelijkse pint met collega's bevrachters en dagelijks het wedervaren op 't kantoor.
Straks is het voorbij, en begint het laatste hoofdstuk. Hoe ik het invul, daar ben ik nu nog niet uit.
Maar 'k weet één ding, een stuk van 't zwarte gat gaapt nog altijd, en 't is aan mij om dit zo snel mogelijk te dichten.

Verleden week-end was het schilderen geblazen. Alle verf, borstels, rollers, stokjes om te roeren, schuurpapier, en schuurmachine, het was er allemaal al. De week daarvoor waren al de plannen in het water gevallen. Nadat we zatermorgen eerst schoonschip gemaakt hadden, werd het weer iets warmer, We konden dan ook volaan met schuren beginnen. De reling, het grote schuifdak en het houten deksel van de gasbun, alles werd zuiver geschuurd en stofvrij gemaakt. Daarna een laag glanzende vernis en alles blonk. Volgende week net hetzelfde werkje, nog eens schuren en een tweede laagje vernis en een derde dekkend laagje. Dit zou moeten volstaan om het houtwerk een jaartje te beschermen. Ook alle houten wanden binnen wachten op een laagje, maar dan matte vernis. Beetje bij beetje komt alles aan de beurt, enkel de factor tijd is een blijvend probleem. Maar mettertijd zal ook dit beteren !

Halfweg mei kregen we in de Moervaart een "canal du nord" op bezoek ! Een niet alledaags bezoek, de Challenger - mr Van Belle kwam een stuk ophalen in het suikerfabriek van Moerbeke met bestemming Antoing. Bevrachter was mijn collega Cor van de firma Agro-Minne uit Gent.
Het schip mat 72 x 5,77 en 842 ton grote tonnemaat.
Met 1 ruim van 32m lengte kwam hij een silo ophalen van het ter ziele gegane suikerfabriek in Moerbeke. Tijdens een babbel verwittigde ik toen zowel bevrachter als de schipper zelf dat hij problemen ging krijgen met de hoogte van het schip aangezien 2 of drie bruggen niet volledig verticaal kunnen gedraaid worden.
Met een stuurhut die zeer laag kan zakken zag hij het nochtans zitten. Ik wenste hem veel geluk, wetende dat het niet zou lukken. Maar tegenspreken mag je niet altijd. Met die wetenschap reed ik 's avonds, na een formidabel onweer naar Wachtebeke, waar ik de Challenger zag liggen, neus tegen de brug. Een kleine massa was al aanwezig : brandweer, politie, leden van de jachtclub Wachtebeke, enz... Rustig dronk iedereen z'n biertje bij 't warme weer en meneer Van Belle werd wat zenuwachtig met al die aandacht. Ondertussen had hij al vernomen dat de tweede en derde brug niet rechtop konden en er eerst moest gesleuteld worden alvorens hij doorkon. Op zijn kaart die dateerde uit de late middeleeuwen stond de zwaaikom als zijnde bruikbaar. Zachtjes vertelde ik hem dat er slechts een 40/50 cm diepgang was in de zwaaikom. Ik bracht hem in kontakt met een personeelslid van 't suikerfabriek en samen reden we naar zijn laadplek om de toestand aldaar eens onder ogen te zien. In het terugkeren bleek hij wat pessimistischer. Nadat hij aan boord was, keerden we terug naar ons bootje. 's Anderendaags bezochten we hem in Moerbeke. Hij vertelde me dat hij s'anderendaags 
rond 05.00 uur ging vertrekken. Ik zei hem dat ik de marifoon ging aanlaten, zodat hij, indien nodig mij kon bereiken. Toen hij aan het bochtenwerk begon, na alle bruggen te zijn gepasseerd riep hij me op. Ik hoorde aan zijn stem dat het moeilijke gedeelte achter hem lag. Toen hij voorbijvoer vroeg ik hem :"Et, la prochaine fois de nouveau une pièce pour Moerbeke". Lachend antwoorde hij : "Si on me paye, pourquoi pas" We wensten lachend elkaar het beste. Twee dagen later loste hij in Antoing. Hij belde me, dat alles vlot gegaan was. Nouw, vlot...is toch wat anders, dacht ik.