Eens de trots van Moerbeke...

Aan de Kalvebrug ligt deze kajak en kano-zaak ! Een must voor iedereen die de kriebel voor de watersport gewaar wordt.

't Is vrijdagavond 13 juni. We zitten thuis, en donkere wolken drijven voorbij ons raam. Wordt dit de zomer van 2008 ? We vragen het ons af. Mistroostig staan we beiden voor 't raam.  We overleggen of we naar de boot zouden gaan. 't Is een spelletje van welles-nietes. Eigenlijk hadden we afgesproken met onze vrienden Karel en Leon, maar Leon blijkt grieperig te zijn.Het liefst gaan we natuurlijk met beiden en we besluiten dit tochtje uit te stellen. Of misschien toch niet.
We pakken snel alles in, en zouden graag de tweede wedstrijd meepikken van het europees kampioenschap voetbal. Beide zijn we voetbalminded. De tweede wedstrijd is Nederland - Frankrijk, en die willen we zeker niet missen. Onze noorderburen spelen immers onaards voetbal voor 't moment.
Snel is alles klaar en met een waterzonnetje arriveren we op spanjeveer. Alles uitgepakt en voor het scherm. Ondertussen zijn we beide akkoord, mocht het een beetje weer zijn, dat we alleen naar Lokeren varen. Later zullen we dit eens overdoen met Karel en Leon.
Zaterdagmorgen schijnt er zowaar een flauw zonnetje. We zijn toch geen watjes ze, varen potverdorie.
De regenkledij wordt bovengehaald, en in de machinekamer haal ik de vetpot met een draai aan, zodat de leidingen terug vol zitten. Het oliepeil geeft ok en onze motor wordt gestart rond de klok van negen.
Immers, om tien uur moeten we aan de Overledebrug in Wachtebeke  zijn. Langsheen de Moervaart (22 km) tussen Tildonk en Daknam, vroeger ook wel eens  Moererivier of Noord-Lede genaamd, varen we richting Wachtebeke. De bevaarbaarheid van de Moervaart dateert uit de 15e eeuw en werd hoofdzakelijk gebruikt voor het vervoer van turf, aal en bouwmaterialen. Later werd er ook bieten vervoerd,  maar ook dat is geschiedenis. Het suikerfabriek van Moerbeke legde immers enkele maanden geleden  het bijltje er bij neer. Terug naar de Overledebrug, één van de zeven te draaien bruggen. Reeds jaren wordt deze job uitgevoerd met een buitengewoon enthousiast team brugdraaiers. Mensen die stuk voor stuk  MEER DOEN dan gewoon hun job.
We zijn met twee bootjes. De Enya ligt vlak voor de Octopus uit Gent te wachten aan het wachtsteigertje , als onze brugdraaier vriendelijk lachend als altijd en in korte broek ons tegemoet komt. Beide krijgen we een boekje met het verhaal van een kanaal en een rivier en de dorpjes en mensen er omheen.
Als de brug opent, vaart de enya er onderdoor met in zijn zog de octopus. Kijkend naar een hemel die je enkel maar inVlaanderen vind, en waarover Brel zo prachtig zong : "mijn Vlaanderland, mijn vlakke land, le pays qui est le mien...
't Geluchte wordt steeds dreigender wanneer de volgende brug, de Kalvebrug, zich aandient. We gaan regen krijgen, zoveel staat vast, in welke hoeveelheid dat wachten we af. We varen nu door het hart van de Moervaartdepressie, een poldergebied dat zich uitstrekt met de woonkernen van  Tildonk, Desteldonk, Ooidonk en Mendonk. Het verbindt de Durmevallei met de Kalevallei (de voormalige bovenloop van de Durme). We verlaten Wachtebeke en gaan nu richting Moerbeke. De drooglegging van alle buitendijkse gronden destijds is hier het werk van de monniken van Baudelo en Wulfsdonk. Zij toverden de moerasgronden om tot landbouwgronden. Net voor we het oude suikerfabriek voorbijvaren passeren we aan sb* de zwaaikom waar we tal van oude werkbakken zien liggen oproesten. Moerbeke is twee bruggen rijk, met de Terwestbrug en de Dambrug. Eens deze twee bruggen en het centrum van Moerbeke voorbij, valt het ons op hoeveel Moerbeke veranderd en vernieuwd. Wonen aan 't water is trendy en duur geworden.
Voorbij het centrum van Moerbeke en op de grens tussen Moerbeke en Sinaai ligt de Coudenbornbrug. Hier ligt het Hof van Coudenborne, een vroegere tiendenschuur met een watermolen van de Baudelo-abdij.Hier op het rechte stuk tussen Moerbeke en Sinaai, ligt de Stekense Vaart. We hopen ook daar ooit te kunnen varen tot Stekene.
Als laatste brug op de Moervaart varen we onder de Sinaaibrug. Onze volgende brug zal de eerste brug van de Durme worden, Daknambrug. Zeven km. scheiden ons van Lokeren, onze thuishaven.
Wanneer we in Lokeren aangemeerd liggen hebben we honger, we duiken de "Postiljon" in en eten Lokerse paardenworsten met frieten. We zijn echte toeristen.

Er was van alles te doen in Lokeren. Open Dam-dag, Provinciale school, Politie en Electrabel hielden open deur. Vooral de Politie was in volle actie, zowel op het water met een zodiac, de paarden die rondjes draaiden met kleine kinderen en ook alle motoren van de politie reden rondjes met kleine mannen er op. De zodiac uit Brussel was met ganse families volgeladen en vaarde op en neer op de Durme. Maar de plicht riep.
We hadden beloofd rond 15.40 u aan Daknambrug te zijn. Zwaaiend van ver zien we de brugwachter, onderweg tussen Sinaai en Moerbeke overvalt ons een formidabele regenbui. Regenvesten komen boven en eens in Moerbeke houd het op en 't weer wordt beter en beter. Onderweg zien we kajakkers, verzopen in hun bootjes. Zij hebben hun douche al gehad. De taverne, gelegen vlak achter de bocht waar onze club gevestigd is, is bezig met zijn aanlegsteiger te verlengen. Jaja, de watersport verovert ook de horeca.
We zijn rondom 18.00 uur terug op de club, waar we 's avonds samen met Patrick en Kristin lekkere maatjes eten, met liefde opgediend door onze vaste gastvrouw Anita. Rond half elf kruipen we in ons mandje, moe maar blij. Ons bootje deed het prachtig.

Oostvaarder in volle actie ! Let goed op de foto :  't is een uitdaging voor hij die bijgelovig is, genomen op een vrijdag de dertiende, om dertien uur, dertien minuten. Nu nog een zwarte kat zoeken die onder een ladder loopt en klaar is kees.

Deze morgen was ik terug in Zelzate op de werf Carron, waar alles rustig zijn gangetje gaat ! Onderschip is nu volledig afgewerkt en vandaag is de motor startklaar. De kleppen werden nagezien, olie is ververst en de verschillende filters (olie en mazout) zijn vernieuwd. Vandaag en morgen zal het lek opgespoord worden en komt er een nieuwe waterpomp in. Dan zijn er enkel nog het aansluiten van de tweede marifoon en het eventueel nakijken en/of vervangen van de uur-teller. Ik hoop dat ik woensdag/donderdag groen licht krijg en terug in 't water kan. Alles wordt dan nog eens grondig gecheckt in 't water en een proefvaart gemaakt. Dan zal moeten blijken of alles perfect werkt, maar ik verwacht het wel vermits het bootje reeds in prima conditie stond. Ik denk dan naar Lokeren te varen en er enkele dagen nog wat te schilderen. Ondertussen ben ik een heel eind gevorderd met onze jaarlijkse reis.
De bedoeling is om dit jaar een stuk van de Maas vanaf Namur te doen, en verder het Canal de l'est af te zakken, indien mogelijk tot in Verdun. Of dat zal lukken is een andere vraag, want de afstand bedraagt zo maar eventjes 984,18 km heen en weer. Niet minder dan 144 sluizen ver ligt Verdun en Petra kijkt bezorgd wanneer ze al deze getallen hoort. Ik denk dat ik de reis, jammer genoeg, iets zal moeten inkorten wegens tijdsgebrek.Maar dat zijn dan weer zorgen voor later.