De terugtocht.

Toen ik in november 2005 met dit blogje begon, beoogde ik niks anders dan andere mensen in mijn fratsen met ons toenmalig bootje "el verde" te laten meegenieten. Ondertussen zijn we enkele jaren en één bootje verder gesukkeld. Bij de aanvang van deze blog, stond er als mogelijkheid een aftelling van dagen, uren en minuten naar een te bepalen gebeurtenis. Bij de meeste mensen was dit een verjaardag of huwelijksverjaardag, maar dit leek mij te alledaags. Ik zou mijn pensioendatum pakken en direct verscheen er op het scherm : nog duizend honderd zevenentwintig dagen zestien uur en vierentwintig minuten. Ik schaterde het uit, het leek de "ver van mijn bed show" wel.
Maar....
De aftelling is nu genaderd tot 200 dagen. Schateren doe ik niet meer, en meer en meer bekruipt mij de angst. Zo van, wat doe je iedere dag, voor de rest van je leven ? Meer sport, sowieso ! Wat meer wandelen, fietsen en zwemmen, om te beginnen. Bij slecht weer wat meer bloggen, het huishouden en wat koken. Bij goed weer is't een kleiner probleem. Op de fiets naar mijn bootje toe, wat onderhoud aan de "enya", een babbeltje met vrienden op de watersportvereniging. En toch...
'k Zal het missen, het werk, de dagelijkse omgang met schippers en het wereldje van de binnenvaart.
De wekelijkse pint met collega's bevrachters en dagelijks het wedervaren op 't kantoor.
Straks is het voorbij, en begint het laatste hoofdstuk. Hoe ik het invul, daar ben ik nu nog niet uit.
Maar 'k weet één ding, een stuk van 't zwarte gat gaapt nog altijd, en 't is aan mij om dit zo snel mogelijk te dichten.

Verleden week-end was het schilderen geblazen. Alle verf, borstels, rollers, stokjes om te roeren, schuurpapier, en schuurmachine, het was er allemaal al. De week daarvoor waren al de plannen in het water gevallen. Nadat we zatermorgen eerst schoonschip gemaakt hadden, werd het weer iets warmer, We konden dan ook volaan met schuren beginnen. De reling, het grote schuifdak en het houten deksel van de gasbun, alles werd zuiver geschuurd en stofvrij gemaakt. Daarna een laag glanzende vernis en alles blonk. Volgende week net hetzelfde werkje, nog eens schuren en een tweede laagje vernis en een derde dekkend laagje. Dit zou moeten volstaan om het houtwerk een jaartje te beschermen. Ook alle houten wanden binnen wachten op een laagje, maar dan matte vernis. Beetje bij beetje komt alles aan de beurt, enkel de factor tijd is een blijvend probleem. Maar mettertijd zal ook dit beteren !

Halfweg mei kregen we in de Moervaart een "canal du nord" op bezoek ! Een niet alledaags bezoek, de Challenger - mr Van Belle kwam een stuk ophalen in het suikerfabriek van Moerbeke met bestemming Antoing. Bevrachter was mijn collega Cor van de firma Agro-Minne uit Gent.
Het schip mat 72 x 5,77 en 842 ton grote tonnemaat.
Met 1 ruim van 32m lengte kwam hij een silo ophalen van het ter ziele gegane suikerfabriek in Moerbeke. Tijdens een babbel verwittigde ik toen zowel bevrachter als de schipper zelf dat hij problemen ging krijgen met de hoogte van het schip aangezien 2 of drie bruggen niet volledig verticaal kunnen gedraaid worden.
Met een stuurhut die zeer laag kan zakken zag hij het nochtans zitten. Ik wenste hem veel geluk, wetende dat het niet zou lukken. Maar tegenspreken mag je niet altijd. Met die wetenschap reed ik 's avonds, na een formidabel onweer naar Wachtebeke, waar ik de Challenger zag liggen, neus tegen de brug. Een kleine massa was al aanwezig : brandweer, politie, leden van de jachtclub Wachtebeke, enz... Rustig dronk iedereen z'n biertje bij 't warme weer en meneer Van Belle werd wat zenuwachtig met al die aandacht. Ondertussen had hij al vernomen dat de tweede en derde brug niet rechtop konden en er eerst moest gesleuteld worden alvorens hij doorkon. Op zijn kaart die dateerde uit de late middeleeuwen stond de zwaaikom als zijnde bruikbaar. Zachtjes vertelde ik hem dat er slechts een 40/50 cm diepgang was in de zwaaikom. Ik bracht hem in kontakt met een personeelslid van 't suikerfabriek en samen reden we naar zijn laadplek om de toestand aldaar eens onder ogen te zien. In het terugkeren bleek hij wat pessimistischer. Nadat hij aan boord was, keerden we terug naar ons bootje. 's Anderendaags bezochten we hem in Moerbeke. Hij vertelde me dat hij s'anderendaags 
rond 05.00 uur ging vertrekken. Ik zei hem dat ik de marifoon ging aanlaten, zodat hij, indien nodig mij kon bereiken. Toen hij aan het bochtenwerk begon, na alle bruggen te zijn gepasseerd riep hij me op. Ik hoorde aan zijn stem dat het moeilijke gedeelte achter hem lag. Toen hij voorbijvoer vroeg ik hem :"Et, la prochaine fois de nouveau une pièce pour Moerbeke". Lachend antwoorde hij : "Si on me paye, pourquoi pas" We wensten lachend elkaar het beste. Twee dagen later loste hij in Antoing. Hij belde me, dat alles vlot gegaan was. Nouw, vlot...is toch wat anders, dacht ik.

Ik was op één mei met verlof tot en met twaalf mei. Het leek een eeuwigheid. Stiekem had ik gehoopt dat mijn bootje klaar zou zijn. Maar de Carron marine-werf verwittigde me dat het een week later zou worden. Ik had dan ook niets anders te doen dan te genieten met volle teugen van het prachtige zomerweer.
In de voorbije cursiefjes kon je reeds lezen hoe het was op de werf, en hoe de werkzaamheden vorderden. Op vrijdag 9 mei was het dan eindelijk zover !
We moesten om 09.00 uur daar zijn. Het was nauwelijks halfacht toen we op de club aankwamen, waar we één van de auto's zouden achterlaten en waarna Petra ging terugkomen met de andere wagen,  ik zou dan alleen varen richting Spanjeveer. Bij aankomst op de club  was Robert al wakker en groette ons van ver. Van hem mochten we natuurlijk dat niet doen. Hij zou ons zelf voeren naar Zelzate, zodat we samen konden varen. Er zijn nog schatten van mensen. Mensen die belangeloos iets doen voor iemand anders, ze worden zeldzaam !
Robert, een ex-schipper is er zo één, nog ne vent uit het goede hout gesneden.
Iets over halfnegen waren we in Zelzate op de werf. Ons bootje werd net uit de hangaar gereden, richting kraan. Enkele minuten over negen lagen we in 't water. We verheugden ons op het tochtje naar onze ligplaats.Maar het noodlot sloeg toe ! Bij het opstarten van de motor spoot de olie in de machinekamer. Een lek, riep Diederik en stopte ogenblikkelijk de draaiende motor. Het euvel werd snel gevonden. Het bleek, één van de nieuwe oliefilters te zijn,die niet recht was opgeschroeft. Oef, terug naar normaal. Na enig kuiswerk, de motor terug opgestart en alles bleek goed te draaien. De kraan loste nu zijn greep op het bootje en enkele seconden later spartelde de "Enya" terug als een visje in 't water. 't Was niet druk op het kanaal Gent - Terneuzen. Tussen de binnenschepen en coasters door laveerden we richting Gent, en eens aan stuurboordkant het "groene plakkaat" met daarop Moervaart en Lokeren, gingen we bakboord uit, de Moervaart op. Met aan stuurboord de koeltoren van Langerbrugge tuften we naar onze club. Na één uur en veertig minuten lagen we vast op ons plekje, Spanjeveer. Dit was verlof voor ons. Nu begon het werk, de boot terug in orde maken.
Een aantal werkjes had men niet op de werf gedaan, omdat die te arbeidsintensief zijn :
de beschietingen* achterin de kasten, waarachter het waterlek was, moesten terug geplaatst worden en in de machinekamer moest alle olie onder de motor verwijderd worden, en gereinigd. De boot moest volledig afgewassen worden, alle kasten binnen uitgekuist en op orde gezet, de nieuw letters "Enya" geplaatst. Kortom, onze dagen zouden goed gevuld zijn.
We hebben het beide met graagte en liefde gedaan ! Na twee en een halve dag waren alle klussen geklaard, maar ons pijpje was uit. Vooral de machinekamerklus was er voor mij teveel aan. Gebukt en op de knieën bijna drie uur. Meer dan vijftien liter vervuilde olie haalde ik vanonder de motor. Een kl...e klus. Maar goed, alles is droog nu en in de namiddag heb ik de beschieting teruggeplaatst. Op zaterdag hebben we de ganse boot afgewassen en de resterende lijmresten verwijderd. De TV antenne afgebroken en drie brandblusapparaten geplaatst + branddeken in onze keuken. Onze spatzeilen* aangehangen. Ons bootje begon te schitteren. Fier, maar moe genoten we op maandag van onze laatste dag. Twaalf dagen, 't is inderdaad niet lang.
* beschietingen : houten schotten achterin de kasten tegen de scheepswand.
* spatzeilen : zeilen die achteraan het dek geplaatst worden om het achterdek te beschermen.

Ons Bootje verlaat de Haven van Zelzate en kiest voor 't grote Vaarwater ! (Elke andere afkorting berust louter op een toevalligheid). 't Is immers vandaag donderdag 8 mei 2008 en zelfs tot in het grote Brussel spreekt men over B-H-V. Raar, maar kom !
Alle gekheid op een stokje, deze namiddag kregen we goed nieuws vanuit Zelzate. Ons bezoek gisteren aan de werf moet toch wel indruk gemaakt hebben. Ne mens moet van tijd tot tijd zeggen waar 't op staat.  Altijd akkoord zijn met alles is niet altijd goed. Maar kom, het lek bleek achter het houten beschot te zitten, daarvoor moesten twee kasten ontdaan worden van hun houten beschieting tegen de scheepswand. De koperen waterleiding bleek uit elkaar te zijn gesprongen .  Nieuwe vijzen en rubbers werden bevestigd en daarmee bleek alle ellende voorbij. De koppeling werd direct aan een nieuwe waterpomp geschakeld, alles bleef droog en werkte goed. Oude pomp en expansievat liggen ondertussen bij 't groot vuil. De nieuwe pomp werkt op 12 of 24 V en is bijna geruisloos. Alle accu's kregen nieuwe klemmen. Op het dashboard van de binnen-besturing werd een nieuwe urenteller aangesloten alsook een tweede marifoon. Verder werden bij het volledige motor-nazicht alle filters alsook de olie volledig ververst. De kleppen zijn afgesteld en zowel de buiten-besturing als de boegschroef werden nagekeken.Tenslotte werd het onderschip tweemaal in de grondlaag gezet en nadien tweemaal antifouling. Roer en roerkoning werden terug in 't vet gestoken. Daarmee was het werf-nazicht klaar.Het enige wat niet werd gedaan was een nieuwe ruitenwisser plaatsen bij de buiten-besturing, niemand bleek bereid om te boren in het glas. 'k Heb dan maar gemailed naar een oude kennis van me, den Dress, Patrik Dresselaers van de gelijknamige firma uit St. Niklaas is zowat de enige die mij kan helpen. Wanneer iemand verstand heeft van glas, is hij het. Ik wacht op z'n antwoordje.
We kregen dan ook groen licht om vrijdagmorgen 09.00 uur om de kraan te hebben die ons terug in 't water laat. Een vis zwemt nu éénmaal graag, mijn bootje ook.
Behouden vaart, enya.

Vandaag, zaterdag was een prachtige dag. Het mooie weer lonkte uitnodigend en ook wij boden geen enkele weerstand. Bij gebrek aan ons bootje, besloten we om te fietsen. Waar kan je per definitie het mooiste fietsen overal in 't Vlaamse land ? De jaagpaden natuurlijk. Deze paden, eertijds aangelegd om de schepen over kanalen en rivieren verder te trekken, lenen zich nu perfect om te fietsen. Wanneer daar in den beginnen gerekend werd op de kracht van de vrouw, de man moest immers aan het roer staan, werden het later paarden en soms ook ezels die het schip voorttrokken. Tja, het schippersleven van weleer was bikkelhard. Het waren verharde paden langswaar gejaagd werd. Met de opkomst van de stoom lagen deze paden er jarenlang verlaten bij, dikwijls overwoekert met diverse soorten onkruid.
Maar toen de mens wat meer vrije tijd kreeg, en de rage van het fietstoerisme weer toenam, werden ook de jaagpaden herontdekt.
Aangenaam, dat is alles wat men kan zeggen, fietsend van Lokeren naar Daknam langs een andere weg van vroeger, een afgebroken spoorweg. Deze holle weg is een fietsautostrade geworden Lokeren over Daknam, Sinaai naar Moerbeke. Wanneer dan het vroegere station van Daknam, per toeval bewoond is door Petra's pa, dan weet je dat een welgekomen halte nooit veraf is.

Drie, zeer voorname onderdelen op het onder-schip, hier in de zwarte antifouling verf gezet.
Bemerk op het roer en de midden-vin er voor, de zink-anodes, die het roest moeten weren.
Van hun goede of slechte staat hangt af in welke mate het roest zich op het ijzer zet.Dus heeeeel belangrijk !

Petra op de roltrapkes, en mijn hemd assorti op het kleur van de trappen !