Berichten van 1 april 2007 tot 30 april 2007

Neen, geen late aprilgrap maar de keiharde realiteit. Nu mijn bootje op en top klaar is om een nieuw vaarseizoen te trotseren, denken we er aan onze "El Verde" te verkopen. De reden ligt voor de hand.
We zouden nog wat meer tijd willen doorbrengen aan boord en onze reizen iets langer maken. Met het pensioen voor de deur is dit een evidentie. Daarvoor stellen we eisen zoals wat meer ruimte en vermogen.
Ruimte, omdat de tijd, die men doorbrengt aan boord langer zal zijn, hopen we.
Vermogen, omdat we graag ook op snelstromende rivieren zouden zitten en dan best over een iets krachtiger motor willen beschikken.
Alhoewel !
Er scheelt niets aan onze "El Verde". Het is een bootje met sentiment. En wat een zeeg ! En zijn ronde kontje zouden we kunnen missen.'t Zijn niet enkel mannen die zich omdraaien wanneer ze de "El Verde" zien passeren. We hebben ondertussen zo wat gans nederland, belgië en een mooi stuk frankrijk gerond. De prachtige dingen die we gezien hebben, zouden we wat meer willen uitdiepen. Ook de andere kant van nederland zouden we graag eens bekijken. We moeten daarvoor niet enkel over drukbevaren rivieren en kanalen, maar ook snelstromend water. Niet dat ons bootje dit niet aankan, zij heeft integendeel bewezen zo wat alles aan te kunnen. Zij voerde ons tot in frylän, jawel friesland, zijn thuisstek. Op de randmeren, ijsselmeer, sneekermeer, overal was zij thuis. Maar ook de dender, schelde en maas nam zij zonder moeite en op de diverse "canals" en france voelde zij zich "comme chez soi".
Indien zij verkocht zou worden, zal ik haar missen, mijn bootje. 't Is altijd een stukje sterven, iets wat een ziel heeft, te moeten uitwuiven. Ad multos anos, El Verde !