Berichten van 1 januari 2008 tot 31 januari 2008

14 februari komt er weer aan, terug naar Oostenrijk, het land waar we op die datum trouwden verleden jaar. Alweer een jaartje, mensen wat gaat het snel. En 't wordt weer Seefeld in Tirol. We doen, zoals het past, één van onze beste exportproducten mee voor Frln. Sandra Rauth, ambtenaar van de burgerlijke stand in Seefeld, lekkere pralines.
We gaan echter hoofdzakelijk voor het witte tapijt, de sneeuw. Zoals nu ligt er boven ca. anderhalve meter en beneden een half metertje. Meer moet dat niet zijn, we hopen in ieder geval dat de sneeuw van betere kwaliteit is dan in 2007. En dan komen de Gschwandskopf, de Rösshutte, de Birken en zelfs de Seefelder Joch dichterbij. Misschien kijken we zelf iets verder en gaan we ski-pistes in de nabijgelegen dorpen eens proberen. Kwestie om de grenzen te verleggen.
Het wordt hoe dan ook terug een doe-vakantie. Onze latten zijn gewaxed, de fysiek is goed en de goesting om terug eens ongekende hoogtes af te razen is groot.
Misschien ook een uitstapje naar het btw-vrije Samnaun in Zwitserland. We zouden geen "belgen" zijn, nietwaar !

Nog maar pas zijn de bubbels uit ons hoofd, driekoningen is voorbij en de dagen zijn aan het lengen. Tijd om dus de planning te beginnen om met de boot op vakantie te gaan. Hoewel Nederland ons altijd weer naar zich toetrekt, gaan we waarschijnlijk richting Frankrijk. Mister Sarkozy, here we come !
Onze vaarweg die ons nauw aan het hart ligt, blijft via de westhoek. Is het omdat de geschiedenis van Vlaanderen er zo dichtbij is ? Een reden temeer is dat je er op Vlaams grondgebied blijft. Ook in Frankrijk vaar je Frans-Vlaanderen binnen. Duinkerke, Calais (in het nederlands Kales),  Arques, Leffrinckouque en Gravelines. Allemaal steden en gemeenten, waar af en toe door de oudere generatie, nog "Vloamsch" gesproken word. Allemaal dorpjes, niet ver van de "schreve*", waar op de markten nog tal van Belforten te zien zijn. Maar de volgende generatie zal 100% Frans zijn. Jammer om zoveel teloorgang !
In Gravelines en Calais zit je aan de noordkant van de Atlantische kust. Hier "leeft" nog altijd de 2° wereldoorlog. Iets ten zuiden daarvan  begint Normandië. We zouden vooral de Franse kust willen bezoeken. Zo dichtbij, maar zo anders dan onze kust. Veel minder commerce en meer natuur.
Steden als Duinkerke, Calais, Gravelines  en Arques staan op ons programma.
In Arques stappen we zeker de cristallerie eens binnen. Hier bevrachtte ik destijds miljoenen tonnen zand vanaf Maasmechelen, voor de fabricage van het kristal van Arques en de vuurvaste schotels van Arcopal.  Kortom, zo'n reisje is best te doen en blijft beneden de 500 km. Tijd te over dus om iets te gaan bezoeken.  We gaan alles wat verder uitwerken in detail via een pc-programma van noordersoft. De maand mei of de maand september komen in aanmerking.
De details horen jullie beslist later.
Oh ja, voor ik het vergeet, een oproep aan mensen die zeer zeker mijn blogje lezen. Het zou wel eens kunnen dat ook een tweede schip van de partij zou zijn :" ene el verde ???????????????????????????
* schreve = grensovergang

Van onze vrienden Karel en Leon ontvingen we een kaartje met eindejaarswensen,die twee weten me trouwens altijd te verrassen, en uit respect voor mijn oude vriend "el verde" genaamd, kon ik het van mijn kant weer niet laten om het te laten zien.
Hier ga je, oostvaarder !

Vooreerst, aan alle lezers van mijn blogje, mijn beste wensen voor een spetterend en vooral gezond 2008 ! Via mijn vriend Ludo kreeg ik nog een lading foto's binnen over het ongeval van de "Anta" in Zele. Zoals jullie kunnen zien, kan een schip wel degelijk de ganse vaarweg belemmeren.
Het 80m lange schip Anta stremde de zeeschelde in Zele over werkelijk de ganse breedte, duidelijk te zien op deze foto genomen vanuit de helikopter op 15 december ll.
Ondertussen is alles verdwenen richting Nederland, rijp voor de schrootmolen.