Containers = big business

14 februari komt er weer aan, terug naar Oostenrijk, het land waar we op die datum trouwden verleden jaar. Alweer een jaartje, mensen wat gaat het snel. En 't wordt weer Seefeld in Tirol. We doen, zoals het past, één van onze beste exportproducten mee voor Frln. Sandra Rauth, ambtenaar van de burgerlijke stand in Seefeld, lekkere pralines.
We gaan echter hoofdzakelijk voor het witte tapijt, de sneeuw. Zoals nu ligt er boven ca. anderhalve meter en beneden een half metertje. Meer moet dat niet zijn, we hopen in ieder geval dat de sneeuw van betere kwaliteit is dan in 2007. En dan komen de Gschwandskopf, de Rösshutte, de Birken en zelfs de Seefelder Joch dichterbij. Misschien kijken we zelf iets verder en gaan we ski-pistes in de nabijgelegen dorpen eens proberen. Kwestie om de grenzen te verleggen.
Het wordt hoe dan ook terug een doe-vakantie. Onze latten zijn gewaxed, de fysiek is goed en de goesting om terug eens ongekende hoogtes af te razen is groot.
Misschien ook een uitstapje naar het btw-vrije Samnaun in Zwitserland. We zouden geen "belgen" zijn, nietwaar !

Nog maar pas zijn de bubbels uit ons hoofd, driekoningen is voorbij en de dagen zijn aan het lengen. Tijd om dus de planning te beginnen om met de boot op vakantie te gaan. Hoewel Nederland ons altijd weer naar zich toetrekt, gaan we waarschijnlijk richting Frankrijk. Mister Sarkozy, here we come !
Onze vaarweg die ons nauw aan het hart ligt, blijft via de westhoek. Is het omdat de geschiedenis van Vlaanderen er zo dichtbij is ? Een reden temeer is dat je er op Vlaams grondgebied blijft. Ook in Frankrijk vaar je Frans-Vlaanderen binnen. Duinkerke, Calais (in het nederlands Kales),  Arques, Leffrinckouque en Gravelines. Allemaal steden en gemeenten, waar af en toe door de oudere generatie, nog "Vloamsch" gesproken word. Allemaal dorpjes, niet ver van de "schreve*", waar op de markten nog tal van Belforten te zien zijn. Maar de volgende generatie zal 100% Frans zijn. Jammer om zoveel teloorgang !
In Gravelines en Calais zit je aan de noordkant van de Atlantische kust. Hier "leeft" nog altijd de 2° wereldoorlog. Iets ten zuiden daarvan  begint Normandië. We zouden vooral de Franse kust willen bezoeken. Zo dichtbij, maar zo anders dan onze kust. Veel minder commerce en meer natuur.
Steden als Duinkerke, Calais, Gravelines  en Arques staan op ons programma.
In Arques stappen we zeker de cristallerie eens binnen. Hier bevrachtte ik destijds miljoenen tonnen zand vanaf Maasmechelen, voor de fabricage van het kristal van Arques en de vuurvaste schotels van Arcopal.  Kortom, zo'n reisje is best te doen en blijft beneden de 500 km. Tijd te over dus om iets te gaan bezoeken.  We gaan alles wat verder uitwerken in detail via een pc-programma van noordersoft. De maand mei of de maand september komen in aanmerking.
De details horen jullie beslist later.
Oh ja, voor ik het vergeet, een oproep aan mensen die zeer zeker mijn blogje lezen. Het zou wel eens kunnen dat ook een tweede schip van de partij zou zijn :" ene el verde ???????????????????????????
* schreve = grensovergang

Van onze vrienden Karel en Leon ontvingen we een kaartje met eindejaarswensen,die twee weten me trouwens altijd te verrassen, en uit respect voor mijn oude vriend "el verde" genaamd, kon ik het van mijn kant weer niet laten om het te laten zien.
Hier ga je, oostvaarder !

Vooreerst, aan alle lezers van mijn blogje, mijn beste wensen voor een spetterend en vooral gezond 2008 ! Via mijn vriend Ludo kreeg ik nog een lading foto's binnen over het ongeval van de "Anta" in Zele. Zoals jullie kunnen zien, kan een schip wel degelijk de ganse vaarweg belemmeren.
Het 80m lange schip Anta stremde de zeeschelde in Zele over werkelijk de ganse breedte, duidelijk te zien op deze foto genomen vanuit de helikopter op 15 december ll.
Ondertussen is alles verdwenen richting Nederland, rijp voor de schrootmolen. 

bij deze foto is duidelijk de knik te zien waar het schip plooide.

Ik wou jullie de bijgaande foto's niet onthouden van het duitse binnenschip ANTA dat in Zele middendoor brak. Het achterschip ligt op een ponton voor de sluis in Dendermonde, terwijl het voorschip drijvend er voor ligt. Na Nieuwjaar wordt het schip naar een Nederlands sloopbedrijf gebracht. Ook de bok die diende om het schip te lichten hoort bij de foto's

Ik kon het niet nalaten Staf nog eens te fotograferen, toen hij bij ons op kantoor, zijne uitleg kwam doen.
Hier ga je dan, nog eens Staf.

Mijn titel van het verhaal is als het begin van een sprookje, ware het niet dat mijn schrijfsels van vandaag levensecht zijn. Het zijn mensen van bij ons, die om de één of andere reden niet in de grijze massa lopen en er uitspringen omwille van hun excentriek zijn. Zo'n mensen vallen bij mij altijd in de smaak, met daarbij het verborgene dat ik ergens soms ook zo wel wou zijn. Dat de familie De Koninck niet enkel van het bier  gekend is - wie kent er niet als  notoir bierkenner geen "bolleke keuning" - alsook in binnenschippers wereld een bekende familie is, zelfs gekend tot in Lokeren toe. Vermelden we maar even de laatste uitgave van "De Souvereinen"* met het prachtige opzoekingswerk naar het gebombardeerde binnenschip SLAMAT met als bemanning Ernest De Koninck, zijn echtgenote Elsa Bruynseels en hun twee kinderen met als eigenaar van het schip Frans Mees uit Antwerpen. Ze waren, zoals men dat noemt, zetschippers, m.a.w. binnenschippers die geen eigenaar waren van het schip.Door de Duitsers verplicht te varen gedurende de tweede wereldoorlog, werd deze familie gebombardeerd in Bremen (D). Aan de Europahaven waren veel fabrieken, en duikboot werven (U-boot), zo ook aan loods 2 waar de Slamat die bewuste dag, een feestdag, het was Pinksteren 1943 aangemeerd lag. Het zou voor de familie De Koninck de laatste dag worden. Op die dag werd er een hevig bombardement uitgevoerd door de 30e Bombing Group van het 8ste Air Force Bomber Command, waarbij de ganse familie De Koninck omkwam. Het echtpaar en haar twee kinderen overleefden het bombardement niet. De vader van Elsa Bruynseels was eeneens binnenschipper en in Lokeren geboren.Sindsdien rusten alle vier overledenen op de begraafplaats "Osterholz"  in Bremen. Een bronzen beeld en gedenkplaat met de vier namen zijn de stille getuigen van dit familiedrama uit het verleden.
Nog van de familie De Koninck ligt er op de Durme, aan de Durmelaan, de 47m spits "Constance" die ook destijds een schip was, van één van de talrijke familieleden De Koninck. Het schip "Constance" werd trouwens nog gebouwd bij Boel in Temse, de ondertussen verdwenen werf.
Neen, over al deze "De Koninck's" gaat het niet, maar wel over Gustaaf De Koninck, in gans Antwerpen en ook daarbuiten beter gekend als "Staf Mazout".
Een vent uit één stuk, iemand die het in de herfst van zijn leven, misschien nog moeilijk zal krijgen. Met macht zoals een klein paard, met een hart van goud en voor iedereen in de bres. Veel te goed voor deze wereld, en daardoor o zo kwetsbaar. Veel mensen profiteren van Staf en diens goedheid. Ik ben fier dat ik zeker niet tot deze bende behoor. Ik noem het gewoon misbruik. Maar goed, iedereen heeft wel een geweten, neem ik aan. Staf is ondertussen 67, maar vaart samen  met zijn vrouw nog op z'n CARAMONA. Telkens hij in Antwerpen of Luik is belt hij, en de laatste tijd lukt het terug aardig om Staf zijn kostje te bezorgen. De blijdschap en de dankbaarheid  van hem zit in de woordenvloed die hij mij telkens toespeelt. Het is zijn manier om dankbaar te zijn. Blijf nog lang komen, want uw ras sterft jammer genoeg uit. Dat hij daarbij altijd de mond vol heeft hoe slecht politici wel zijn en de namen van Verhofstadt en Dehaene altijd op de lip liggen, verassen mij al lang niet meer. Dat ook de prijs van de mazout een altijd wederkerend gespreksonderwerp vormt, neem ik er graag bij.
Al is zijn soms vreemde verschijning, hoongelach of het aanstoten met de elleboog, zo van...kijk eens, al deze bijkomstigheden storen mij niet. Staf is Staf, en binnenin zit er een magnifieke, goede vent. Blijf nog lang, Beste Staf....

 

nog een beeldje met dank aan Ludo

nog meer beelden van de ANTA

Dat een getijderivier geen gewone rivier is, ondervond de duitse schipper van de "Anta" nog maar eens toen hij, na vruchteloze pogingen, om aan te meren bij grintboer Staf Beerens in Zele, er niet in slaagde zijn schip (een 80 x 8,20m) vast te maken aan de steiger van het grintbedrijf.
Door de sterke stroming bij vallend water, met erbovenop een sterke wind op de kop, kwam de kont van het schip aan de andere oever vast te liggen. Daarna was het kinderspel om beide natuurelementen, wind en stromend water, hun werk te laten doen. Met een lading van 1.080 ton kolen brak het schip in twee en lag schuin dwars op de rivier. Gissingen hoe precies het ongeval gebeurde zijn nog niet allemaal bekend. Zeker is dat een ponton van een nederlands bedrijf ter hulp wou schieten, maar dat dit verhinderd werd door de waterpolitie wegens "het ontbreken van een toestemming om op Belgisch grondgebied te werken". Begrijpe wie kan. Is het niet gerechtvaardigd dat gelijk wie, gelijk wanneer en gelijk waar iemand zich in nood bevind, deze moet geholpen worden ? Meteen werd het toch duidelijk dat iemand die niet bekend is op een getijderivier zeker niet 's nachts in dergelijke weersomstandigheden gaat varen. Maar goed, de man zal wel geweten hebben waarom. De "Anta" had 1.080 ton kolen geladen in Gent bestemming Lünen (D).
De stremming wordt geschat op ca 2 à 3 weken. Alle schippers dienen bijgevolge om te varen via  Antwerpen, daarna Terneuzen terug binnen om Brugge/Zeebrugge te bereiken.
Het kost de schipperij tijd en geld, gezien de hoge brandstofprijzen van de laatste tijd.
Laat ons hopen dat de stremming zo spoedig mogelijk opgelost is.