Op zoek naar een bootje ! (vervolg)

                                                   www.klokkendokter.be

Nieuwsgierigheid is in mijn leven altijd aanwezig geweest. Ik sukkelde reeds geruime tijd met een scheepsklok die in onze woonkamer hangt. Ruim dertig geleden zag ik een dergelijk uurwerk aan boord van een zeeschip hangen. De kapitein vertelde me dat het de glazen sloeg. Mijn nieuwsgierigheid was direct geprikkeld. Wat was dat voor iets "de glazen slaan" ? Ik was al bang dat kapitein Ben van de Adriana me voor de gek hield. Stipt iedere week laadde de man voor de firma waarvoor ik werkte allerlei goederen met bestemming Ierland. Ik zorgde voor alle papieren die mee aan boord moesten.Ook het voorvragen van treinen moest ik regelen, want iedere week ging er een partij landbouwmachines van de Duitse firma Claas mee. Thuisgekomen bladerde ik in een Winkler Prins encyclopedie, maar daar werd ik niets wijzer van. Een bevriend uurwerkmaker vertelde me dat scheepsklokken die de glazen sloegen verband hielden met zandlopers omdat die toen van glas waren. Ik moest en zou er het fijne van weten. De scheepsklokken sloegen om de vier uur acht glazen en ieder glas duurde een halfuur. Ieder vier uur was één wachtdienst aan boord. Vermits aan boord altijd iemand de wacht liep, moest die bij acht glazen de wacht op. De klok liep van 00.00 tot 24.00 uur. Om 00.30 één slag, om 01.00 twee glazen, om 01.30 uur drie glazen, enz... Wanneer het 04.00 uur was en de klok acht glazen sloeg, wist de man met wachtdienst dat hij op moest, en de man die wacht liep wist dat hij naar zijn kooi kon. Het waren simpele tijden.
Om terug te keren naar mijn klok. Gisteren, zondag was er de dag van het ambacht. Via internet wist ik dat er in het Antwerpse een klokkenmaker woonde. Bernard Meier was zijn naam en men noemde hem de klokkendokter Eerst moest ik weten welke klok ik nu feitelijk had. Het bleek een scheepsklok te zijn, vervaardigd door de firma Schatz. August Schatz werd geboren in Engelswies/Tübingen in Duitsland op 25 juni 1854 en overleed er op 7 februari 1927. De zaak werd nadien door zijn beide zonen verdergezet in Triberg, het zwarte woud gebied, altijd reeds gekend geweest om zijn uurwerkmakers. Begin de tachtiger jaren kwam het bedrijf in moeilijkheden met de goedkopere landen en in 1985 sloot Schatz na zijn 104 jarig bestaan. Waar hebben we dat verhaal nog gehoord ! Tegenwoordig wordt "Schatz" nog gebouwd met een batterijtje. Maar mijn klokje is nog mechanisch. Veel waarde heeft de klok niet, maar de herinneringen aan het verhaal er rond, de collega's en vrienden van toen, deden mij van het klokje gaan houden. Dus de klokkendokter gebeld, en nu ligt mijn klokje te wachten tot het zijn beurt is om hersteld en gerefit te worden. 't Zal me meer kosten dan een nieuwe, maar deze klok heeft iets, geschiedenis, verhalen. En ergens de wetenschap dat dingen uit het verleden best gekoesterd worden en euro's niet alles betekenen, ook niet in het leven van een scheepsklok met zo'n mooie naam: " Schatz "

Net als bij auto's, begint er in het voorjaar altijd boten - beurzen. Met honderden staan ze er, alle bootjes van groot naar klein, van een paar tienduizenden euro's naar enkele miljoenen euro's. Het is maar een stap. Honderdduizenden mensen vergapen zich aan de weelderig uitgestalde, glimmende speedboats tot de overweldigende en soms protserige jachten. In een verslechterende economische toestand zoals we die nu beleven, is iedereen nieuwsgierig hoe het zal verlopen. Wanneer we de brokers horen, dan is de crisis nauwelijks voelbaar in het segment van jachten boven het miljoen euro, dat soort mensen heeft altijd geld. Anders is het gesteld met de "normale markt", bootjes van 10/14m, die ook al gauw de prijs van een huis benaderen. In die categorie 250.000/350.000 euro gaat het nog altijd redelijk. De grootste europese beurs sloot net zijn deuren, Boot Duesseldorf,  met optimisme. Tot nog toe blijkt de crisis nog niet toe te slaan op het koopgedrag. Ik hoorde trouwens ook hetzelfde verhaal na het autosalon in Brussel.Gek, hé maar 't is zo. Goed voor de economie, zou ik zeggen, want moest iedereen niets meer aankopen, de werkloosheid zou nog drastischer naar beneden tuimelen.Maar goed, na Duesseldorf komt Gent en de Hiswa. 'k Heb jaren geweest dat ik de vier beurzen bezocht, Duesseldorf, Gent, Amsterdam en Parijs. Maar zo gek ben ik niet meer. Toch moet je er heen omwille van de vernieuwing die ook in de boten business toeslaat. Electronica komt er aan, of het nu in de wagen of op een boot is. It's a booming business, zoals de Amerikanen ons voorhouden. Toch komt Europa meer en meer op het voorplan en treed zelf meer innovatief op. Da's tof, want ook in het oude continent zitten vernieuwende geesten.
Gent en Nederland staan sowiso op mijn agenda, al weet ik niet wat het wordt in Nederland. Daar kan ik trouwens kiezen tussen Leeuwarden (stalen schepen) de natte Hiswa (IJmuiden) en/of de droge Hiswa in de Rai in Amsterdam. Het is ieder jaar afwisselend droge of natte Hiswa. Alle beurzen trekken samen meer dan anderhalf miljoen mensen.
Er zijn trouwens ook zeer velen, die zich nooit een bootje zullen kopen, maar toch ieder jaar weer naar een boot show trekken. 't Zit gewoon ingebakken in de mens, die bootje varen nog altijd assimileert met ontsnappen uit de realiteit en ginder verre, aan de nieuwe horizon een land betreden dat nog niet of nauwelijks is ontdekt. Droom maar, mensen ! 'k Doe het ook, nog altijd !

Wie zei er weer, dat winters niet meer zijn wat ze waren ? Dat er opwarming is, en er geen winters meer komen zoals vroeger ! 'k Ben potverdorie blij dat deze achter de rug is. Al bij al zijn we er goed doorgekomen. Het laatste winter week-end zijn we ijs gaan kappen rondom ons bootje en ik durf je te vertellen dat er schollen ijs bij waren van meer dan 10 cm dikte. Vrienden, die bleven slapen op hun bootje, vertelden dat het 's nachts een gekraak van jewelste was en ze bijna geen oog meer dicht deden. Het water zakt, door voorbijvarende schepen op het kanaal Gent - Terneuzen plots met een aantal cm. Wanneer je bootje dan vastzit in het ijs, zakt hij ineens, door zijn gewicht, een aantal cm tot hij weer op het water komt. Bij een paar mensen is er wel wat schade. Zij hebben alles gemeld aan hun verzekering. Maar ja, verzekeringen zijn wel echt krenterig als het op betalen op aankomt. Natuurelementen, uitzonderlijk winter, en meer van die flauwe kul. Precies of we hebben er om gevraagd. Gelukkig valt het bij mezelf allemaal reuze mee. Immers met een zee van tijd voor mij, ben ik regelmatig bij het bootje geweest en losgekapt, zodat het geen tijd kreeg om vast te liggen.
Nu het ijs weg is kregen we een tweede probleem. Eén van de Nederlandse baggerschepen is gezonken op de Moervaart. Reeds dikwijls hebben we de mensen van het Vlaamse gewest er op gewezen, dat het zo niet verder kan. Nederlanders maken hier misbruik van een lakse wetgeving om hun overtollig materiaal te dumpen langsheen onze rivieren en kanalen. Zie in mijn vorige artikels met foto's over het roestige materiaal schuin over de suikerfabriek en de lashbakken en zinkende werkpontons langsheen de Moervaart. Wie is de eigenaar ? Juist, allemaal hollanders die hier GRATIS hun materiaal dumpen. Na het zinken van het baggerscheepje kwamen immers de mazouttanks leeg en liggen we nu, nu het ijs verdwenen is, in de mazout. Een flexibele dam werd reeds door de brandweer opgeworpen en vandaag of uiterlijk morgen komt de burgerbescherming om met detergent alle smurrie op te lossen. Dankjewel, lieve buren uit het noorden, die de mond vol hebben over : HET MILIEU !

Ik ben nu reeds twee maanden thuis, na mijn werk stopgezet te hebben. Wanneer je dan in een periode terechtkomt zoals we er net ééntje achter de rug hebben, mis je ze wel, de vrienden van weleer. Ik heb sinds mijn echtscheiding vele zogezegde vrienden verloren. Mensen die partij gekozen hebben voor "de andere kant". In zo'n levensfase komt er een rollenpatroon naar voor, waar je sommige mensen verliest, soms na jaren vriendschap. Maar goed, 't zal dan wel geen echte vriendschap geweest zijn, denk ik. De ene kant krijgt de rol van de sukkel, waar iedereen over zegt : 't is toch erg, hé. De andere rol, die van mij dus, is de rol van de smeerlap. Een rol waar mensen zich in verkneukelen en de smeerlap niet meer aankijken, wat hij verdient niet beter. En de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik het er aanvankelijk moeilijk mee had. Die tijd ligt nu achter mij, en ik prijs me gelukkig dat ik nooit de weg van kwaadsprekerij en achterklap bewandeld heb. Modder gooien is zooooo gemakkelijk ! Een scheiding is altijd de fout van twee personen, de ene al wat meer dan de andere, zegt men. Dat ligt inmiddels vijf jaar achter me en sindsdien heb ik het geluk gehad nieuwe mensen te leren kennen die achteraf gezien tot het betere "soort vrienden" behoorde.Ook via deze blog waren er mensen, die ik, al zie ik hen nooit, tot mijn vrienden reken.
Ook vrienden van op 't werk zijn tijdelijk, hoewel na meer dan vijfenveertig werken er mensen zijn die aan je blijven plakken en bij wie je altijd welkom bent en soms steun kan vinden in moeilijke dagen. Vrienden bij wie het goed toeven is, en tijd en hulp geen geld hoeft te kosten. Zulke vrienden zijn er om te koesteren. Vrienden die soms een é-mailtje of telefoontje plegen om je te laten voelen dat ze nog aan je denken. Zo'n dingen doen deugd. Iedereen heeft ze nodig. In het kleine kringetje rondom mij, zijn er zo'n mensen, mensen om wie ik kan wenen wanneer het hen niet goed gaat, en kan schaterlachen als het goed is. DAT, ZIJN MIJN ECHTE VRIENDEN !