Dinette.

Inderdaad, dit artikel draagt nummer 256 op mijn blog, ik schrok er zelf van. Eerst was het de bedoeling om maandelijks in mijn blogje iets op te tekenen over mijn bootje, maar met startdatum 30/11/2005 stonden er met nieuwjaar 2006 reeds 5 artikels op de blog. 2006 was blijkbaar een vruchtbaar jaar, dat niet toevallig ook het jaar was met het mooiste weer, dus met de meeste vaar-dagen. In dat jaar kwamen niet minder dan 107 artikels uit mijn pen gekropen.
In 2007 kwamen er nog eens 70 pennevruchten bij en het net afgesloten jaar nog eens 72 cursiefjes. Samen met de twee gepleegde werkjes in 2009 maakt dit TWEEHONDERD ZES EN VIJFTIG werkstukken, kwalitatief soms beschamend achteraf bekeken door de nutteloze of stomme inhoud, anderen waarvan ik vond dat ze tot het betere behoorden dat op mijn blog te vinden was. Maar...eerlijkheid gebied mij te zeggen, het werd altijd geschreven met een groot hart. Dikwijls ging het over mijn bootjes, de EL VERDE eerst, daarna ENYA. Het werden verhalen die vele mensen boeiden, omdat zowat iedereen (ik niet in het minst), gefascineerd ben door boten en reisverhaaltjes met bootjes. Het boeit me nog steeds en iedere keer weer verneem ik van vele blog-vrienden dat die het ook leuk vonden. Dus in de toekomst, vrienden, doe ik verder. De ene keer wat minder en de andere keer iets beter. Of hoe het leven zich afspiegelt in hetgeen men schrijft.

De eindejaarsfeesten komen er weer aan, tijd om korven met goeie wensen uit te spreken aan al onze geliefden. Tijd misschien ook voor bezinning voor wat achter ons ligt, en toekomstgericht in alle stilte bij onszelf de hand in eigen boezem te steken. Ook daar dient de kerst voor. Voor velen komt er een bevreemdende tijd aan, vol vraagtekens en onzekerheden qua toekomst. Hoe zal de wereld en zijn economieën er uitzien de volgende twaalf maanden en wat zal de repercussie ervan zijn op de tewerkstelling. Vragen en nog eens vragen. Voor de vele mensen die met nieuwbouw zitten, jonge kinderen hebben, op leningen zitten kortom, zeker geen gemakkelijke tijd. Maar weet, dat altijd, achter de wolken de zon weer kan schijnen, en de dingen die vandaag nog donker waren, morgen laten baden in het licht. Mijn wens is dan ook voor iedereen :

EEN VREDIG KERSTFEEST EN EEN GELUKKIG NIEUWJAAR !

Wie kent er een parlevinker ? Weinigen, waarschijnlijk. Nochtans bestaat het beroep sinds dit jaar niet meer. In Europa stopte de laatste "Parlevinker". Het beroep heeft natuurlijk te maken met binnenvaart, of wat dacht je anders. Parlevinkers waren er in België, Frankrijk, maar vooral in Nederland. Het waren koopmannen die met hun bootje, zowat alles aan de binnenvaart, maar ook de pleziervaart konden leveren. Natuurlijk waren dat vooral levensmiddelen, maar ook alles wat de binnenvaart nodig had bracht de parlevinker aan met zijn bootje.Ook het model van het bootje werd Parlevinker genoemd. De luiken werden weggeschoven en de schippersvrouw kon zien wat de man allemaal te bieden had.
In mei stopte de laatste parlevinker, Wim Van Hooren uit Belfeld. Zijn bootje verdwijnt gelukkig niet, maar gaat naar het museum. Nederlanders dragen nu éénmaal zorg voor hun varend patrimonium. Na 44 jaar met zijn bootje "time is money" stopte de man, gezien er geen opvolging meer was. Zijn vader was ook parlevinker op de Maas, begonnen in 1932 met z'n roeibootje. Omdat er toen in Belfeld slechts één sluis was, duurde het schutten er langer, zodat de parlevinker meer tijd had om z'n waar aan de man te brengen. Zijn bootje werd nadien een motorboot en had een Lister-motor van 88 pk. De boot zelf was 11m lang en 3,60m breed met een diepgang van 1,40m. Men had deze mensen zowat overal in Nederland tien/twintig jaar terug. De grote meren, alle grote rivieren, de havens en de Zuiderzee (het huidige IJsselmeer) enz...
Op kanaal 77 zal het in Belfeld iets stiller worden, want de parlevinker is er niet meer !!!

Gisteren, een koude, maar verder toch mooie dag, besloot ik om naar 't kerkhof te gaan. Allerheiligen was een tijdje voorbij en de bloemen zouden wel al bevroren zijn. Toen ik aan 't graf van mijn ouders stond, was alles reeds opgeruimd. Dan maar verder een beetje onderhoud doen, ik had toch een schoffel en spade bij. Ze lagen er na vijf minuten weer netjes bij, en zo hoort het ook.
Nu ik over de luxe beschik, om mijn dagen zelf in te delen, deed ik nog een wandelingetje over het lokerse kerkhof. Een vrouw was bezig met op diverse graven heidekruid te planten, en ging volledig in haar werk op. Ik ging de andere kant op, dan waar mijn ouders lagen. Je kan je moeilijk inbeelden welke leeftijdsgenoten je allemaal tegenkomt. Nou ja, tegenkomen is niet direct het juiste, want enkel de foto's op de zerken brachten hen weer voor de geest. Schoolkameraden, speelmaatjes van toen, prille liefjes, het hoorde er allemaal bij. Je geest dwaalt dan af, terug naar een onbezorgde periode, toen meer kon en mocht als nu. Toen in dit provincie-stadje iedereen, iedereen kende en elkaar begroeten een normale zaak leek. Weg dit alles, want het hoeft allemaal niet meer ! Alles moest en zou vrij zijn, bevrijd van al die strakke taboes uit het verleden.
Meerdere vrienden die daar lagen waren reeds tien, twintig jaar dood. Ik schrok me rot. Toen ik over die graven heen alle data las van overlijden, huiverde ik. Snel de kilte door en terug naar mijn fiets. Onderweg moest ik aan allen denken die ik "gezien" had op 't kerkhof en er nu niet meer waren. We zouden elkaar nooit meer groeten. Nu ik tijd had om te vragen :"wat deed ge vroeger" of "met wie zijt ge getrouwd" of nog  "heb ge kinderen ?" Te laat voor al deze vragen. Gemiste kansen, dat zeker.
Thuisgekomen koesterde ik me in de knusse warmte.
Maar ergens anders had ik het koud, koud om zoveel verlies en gemiste kansen.

We hebben het deze maand reeds allemaal gehad, regen, wind, sneeuw, vries en ga zo maar door. Geen dingen waar je direct vrolijk van wordt. Mijn bootje is nu in volle winterrust. Volledig afgetaped en beplakt met zilver afplak-vellen die ik ieder jaar weer gebruik om alle vensters af te sluiten. Daarenboven heb ik 5 grote condens-boxen geplaatst om ieder resterend condenswater op te vangen. Aan de dakvensters is bijkomende isolatie langs de binnenkant geplaatst. Alle water is uit de watertanks en in de leidingen is er een beetje antivries achtergelaten om alle waterleidingen te vrijwaren. Alle kussens werden van boord gehaald en gestockeerd op onze droge zolder, zodat het vocht geen kans krijgt.De spatzeilen achteraan werden er ook afgehaald en op een droge kamer gezet. Een weekje geleden heb ik de motor nog eens een kwartiertje laten draaien en de batterijen worden bij deze weersomstandigheden continu bijgevuld. Het bootje is klaar om de winter door te komen.

't Was gisteren de raarste dag van mijn leven, er kwam immers een totaal onverwacht einde aan mijn beroepsleven. Door een foute inschatting van het aantal verlofdagen waar ik nog recht op bleek te hebben, kon ik met directe ingang stoppen. Ik bleef nog wel de ganse dag werken, maar toen ik 's avonds de lucht opsnoof langsheen het Houtdok in Antwerpen, besefte ik dat het gedaan was. Voordien waren alle collega's me het beste komen wensen, zo van : "profiteer er van, geniet er van, bel maar eens en nog veel vaargenot en nog andere dingen, te mooi om in de openbaarheid te brengen.
En daar stond ik dan, over het water turend met betraande ogen. Het zou nooit meer worden wat het was. Drukke telefoons over en weer tussen schepen en collega-bevrachters, deals sluiten met de schippers en verladers, 't was allemaal voorbij. 46 jaar en 't was als een rook voorbij. Gedaan, finito !
Ik wandelde in de koude lucht naar mijn wagen. Het weer bleek bondgenoot te spelen van de somberheid van het moment. Koud, sneeuw en vries ! Gelukkig moest ik die avond naar een baby-borrel, met opnieuw mensen om me heen, die het leed schenen te verzachten. Petra stond me op te wachten aan de Frankrijklei. Eénmaal binnen was het handjes schudden en de meesten weer hetzelfde, proficiat met uw pensioen, geniet er van, enz...
Toen we naar huis reden, waren we allebei stil. We beseften dat het de laatste keer was dat we van Antwerpen, onze werkstede, naar huis reden. Morgen zou Petra alleen zijn om naar Antwerpen te rijden. Thuis, ver van al het volk en de vrienden, hebben we in alle stilte een traantje gelaten.
We zouden het missen, de gezellige ritten naar- en van het werk. Vanaf nu namen we beiden een andere weg, ik thuis, en mijn Petra aan 't werk.
't Zal nooit meer 't zelfde zijn !

Neen, niet naar dit Mekka, waar het religieuze primeert, wel naar het Mekka van de watersport. Daar waren we afgelopen week-end. Patrick, Kristin, Petra & ikzelf gingen afgelopen week-end naar de randmeren, het prachtigste vaargebied, waar we allemaal  verliefd op zijn. Net wanneer je de oranje-sluizen in Amsterdam uitvaart en het vaarwater dwarst, beginnen deze meren ter hoogte van de as Almere-Muiden met het Gooimeer. Eens dit voorbij komt het Eemmeer er aan met Eemdijk, Bunschoten en Spakenburg. We komen nu aan het Nijkerkernauw met de eerste twee sluizen op de randmeren en Nijkerk als belangrijkste stad. Met Nuldernauw komt het vierde deel-meer er aan met steden als Zeewolde, Wolderwijd en Harderwijk. Het Veluwemeer ontsluit de prachtige Veluwestreek, hier is het prachtig om fietsen en liggen nog ongerepte stukjes veen. We varen voorbij Elburg en Biddinghuizen en varen nu op het Drontermeer, richting de tweede sluis, de Roggebotsluis.Het Vossemeer met rechts het Zwarte Meer en links richting het IJsselmeer ligt het laatste van de randmeren, het grote Ketelmeer. Het IJsselmeer heette vroeger IJsselzee en had een open verbinding met de Noordzee. Het was een echte binnenzee. Nu vormt deze zee een aantal binnen-meren(Markermeer en IJsselmeer) en één open binnenzee (Waddenzee). Het IJsselmeer is de gevaarlijkste vaarplek in Nederland, maar tevens de mooiste. Met zijn maximum diepte van 4,50m geeft het IJsselmeer en zeer korte en gevaarlijke golfslag. Ieder jaar weer gaan schepen naar de dieperik. Zowel beroeps- als pleziervaartuigen. De randen van het IJsselmeer en de Randmeren zijn bezaaid met bedrijven die als hoofdtaak "pleziervaart" hebben. Tienduizenden verdienen hun brood met jachten te verkopen, te herstellen, te schilderen, te bunkeren, in jachthavens enz...
Jaarlijks verdient de Nederlandse staat een slordige vijf miljard euro aan de pleziervaart.
In tegenstelling tot België is Nederland nog steeds en nautische staat. Afgelopen week-end kwamen honderden surfers, al of niet kite-surfers (je weet wel met een zeil in de lucht surfen). De parking vol met auto's om de adepten hun sport te laten beoefenen. Hier zaten de watersporters achter de "stoof". Een groot verschil. We kwamen verschillende jachtjes tegen. Ongelofelijk, een land waar de watersport zo leeft. Toen we terugkwamen hadden we weer dat goede gevoel. 't Is en blijft heerlijk. Lekker, toch !

Enige maanden geleden scheelde het weinig of ik had mijn bootje geruild. Immers, nu hij volledig in orde staat, is de belangstelling groot. Maar 'k heb wat te lang "getreuzeld" zoals ze in Lokeren zeggen. En weg was ie. Jammer, maar er komen nog gelegenheden. Teveel mensen hebben zich vergaapt op de beurs en doen nu dingen die ze verleden jaar niet zouden gedaan hebben. Met de overgang van rode naar witte diesel er bij en de vele jachten met twee motoren, dus dubbel verbruik, zit de pleziervaart dit jaar in een dipje. Maar, reilen en omzien, zei mijn vader altijd, hij bedoelde daarmee dat je nooit financieel risico mag nemen. Ook een hobby moet een hobby blijven.
Ik heb sinds september een mooi bootje op het oog, maar de inruilwaarde voor mijn bootje vind ik nog wat te nederig. Dus wacht ik maar af, want het mekka van de boten-verkoop ligt in Nederland. En Nederlanders zijn sinds mensenheugenis handelaren. Dat weet ondertussen de helft van de wereld. Reden te meer om deze verkoper wat te laten sudderen.De man heeft ondertussen al te kennen gegeven dat er kan "onderhandeld" worden. Ik heb wat bedenktijd gevraagd tot eind dit jaar. Met de slechte gang van zaken in de verkoop van jachten, zullen er mogelijkheden komen, zoveel is zeker. Dus wacht ik af, en verzorg de "Enya" zoals het hoort. Ik was gisteren, samen met Petra, de ganse voormiddag in de weer om hem winter-klaar te maken. Al het water is ondertussen uit de tank en leidingen en toilet werd gevuld met antivries. Enkel de boiler moet ik nog leeg laten lopen en ons bootje staat klaar. De Enya staat nu ook volledig afgeplakt met een zilverfolie tegen condens. Tevens werden vijf grote vocht-vreters over de ganse oppervlakte verdeeld van de boot, zodat vocht geen kans krijgt. Alle kussens en lakens werden van boord gehaald en de matras werd recht gezet, zodat nergens de vochtigheid schade kan berokkenen. Het heeft ons immers een aardige cent gekost om alles te laten vernieuwen. Boven op zolder ligt alles luchtig en droog. Regelmatig doe ik een controle om te zien of alles nog in orde is. Volgend jaar staan er grotere plannen klaar. Met een zee van tijd die me wacht, zal er flink wat geschilderd en gesleuteld worden aan ons bootje. Tenzij, ja tenzij....
De Nederlanders wat inschikkelijker worden...