Op zoek naar een bootje !

Wie zei er weer, dat winters niet meer zijn wat ze waren ? Dat er opwarming is, en er geen winters meer komen zoals vroeger ! 'k Ben potverdorie blij dat deze achter de rug is. Al bij al zijn we er goed doorgekomen. Het laatste winter week-end zijn we ijs gaan kappen rondom ons bootje en ik durf je te vertellen dat er schollen ijs bij waren van meer dan 10 cm dikte. Vrienden, die bleven slapen op hun bootje, vertelden dat het 's nachts een gekraak van jewelste was en ze bijna geen oog meer dicht deden. Het water zakt, door voorbijvarende schepen op het kanaal Gent - Terneuzen plots met een aantal cm. Wanneer je bootje dan vastzit in het ijs, zakt hij ineens, door zijn gewicht, een aantal cm tot hij weer op het water komt. Bij een paar mensen is er wel wat schade. Zij hebben alles gemeld aan hun verzekering. Maar ja, verzekeringen zijn wel echt krenterig als het op betalen op aankomt. Natuurelementen, uitzonderlijk winter, en meer van die flauwe kul. Precies of we hebben er om gevraagd. Gelukkig valt het bij mezelf allemaal reuze mee. Immers met een zee van tijd voor mij, ben ik regelmatig bij het bootje geweest en losgekapt, zodat het geen tijd kreeg om vast te liggen.
Nu het ijs weg is kregen we een tweede probleem. Eén van de Nederlandse baggerschepen is gezonken op de Moervaart. Reeds dikwijls hebben we de mensen van het Vlaamse gewest er op gewezen, dat het zo niet verder kan. Nederlanders maken hier misbruik van een lakse wetgeving om hun overtollig materiaal te dumpen langsheen onze rivieren en kanalen. Zie in mijn vorige artikels met foto's over het roestige materiaal schuin over de suikerfabriek en de lashbakken en zinkende werkpontons langsheen de Moervaart. Wie is de eigenaar ? Juist, allemaal hollanders die hier GRATIS hun materiaal dumpen. Na het zinken van het baggerscheepje kwamen immers de mazouttanks leeg en liggen we nu, nu het ijs verdwenen is, in de mazout. Een flexibele dam werd reeds door de brandweer opgeworpen en vandaag of uiterlijk morgen komt de burgerbescherming om met detergent alle smurrie op te lossen. Dankjewel, lieve buren uit het noorden, die de mond vol hebben over : HET MILIEU !

Ik ben nu reeds twee maanden thuis, na mijn werk stopgezet te hebben. Wanneer je dan in een periode terechtkomt zoals we er net ééntje achter de rug hebben, mis je ze wel, de vrienden van weleer. Ik heb sinds mijn echtscheiding vele zogezegde vrienden verloren. Mensen die partij gekozen hebben voor "de andere kant". In zo'n levensfase komt er een rollenpatroon naar voor, waar je sommige mensen verliest, soms na jaren vriendschap. Maar goed, 't zal dan wel geen echte vriendschap geweest zijn, denk ik. De ene kant krijgt de rol van de sukkel, waar iedereen over zegt : 't is toch erg, hé. De andere rol, die van mij dus, is de rol van de smeerlap. Een rol waar mensen zich in verkneukelen en de smeerlap niet meer aankijken, wat hij verdient niet beter. En de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik het er aanvankelijk moeilijk mee had. Die tijd ligt nu achter mij, en ik prijs me gelukkig dat ik nooit de weg van kwaadsprekerij en achterklap bewandeld heb. Modder gooien is zooooo gemakkelijk ! Een scheiding is altijd de fout van twee personen, de ene al wat meer dan de andere, zegt men. Dat ligt inmiddels vijf jaar achter me en sindsdien heb ik het geluk gehad nieuwe mensen te leren kennen die achteraf gezien tot het betere "soort vrienden" behoorde.Ook via deze blog waren er mensen, die ik, al zie ik hen nooit, tot mijn vrienden reken.
Ook vrienden van op 't werk zijn tijdelijk, hoewel na meer dan vijfenveertig werken er mensen zijn die aan je blijven plakken en bij wie je altijd welkom bent en soms steun kan vinden in moeilijke dagen. Vrienden bij wie het goed toeven is, en tijd en hulp geen geld hoeft te kosten. Zulke vrienden zijn er om te koesteren. Vrienden die soms een é-mailtje of telefoontje plegen om je te laten voelen dat ze nog aan je denken. Zo'n dingen doen deugd. Iedereen heeft ze nodig. In het kleine kringetje rondom mij, zijn er zo'n mensen, mensen om wie ik kan wenen wanneer het hen niet goed gaat, en kan schaterlachen als het goed is. DAT, ZIJN MIJN ECHTE VRIENDEN !

Inderdaad, dit artikel draagt nummer 256 op mijn blog, ik schrok er zelf van. Eerst was het de bedoeling om maandelijks in mijn blogje iets op te tekenen over mijn bootje, maar met startdatum 30/11/2005 stonden er met nieuwjaar 2006 reeds 5 artikels op de blog. 2006 was blijkbaar een vruchtbaar jaar, dat niet toevallig ook het jaar was met het mooiste weer, dus met de meeste vaar-dagen. In dat jaar kwamen niet minder dan 107 artikels uit mijn pen gekropen.
In 2007 kwamen er nog eens 70 pennevruchten bij en het net afgesloten jaar nog eens 72 cursiefjes. Samen met de twee gepleegde werkjes in 2009 maakt dit TWEEHONDERD ZES EN VIJFTIG werkstukken, kwalitatief soms beschamend achteraf bekeken door de nutteloze of stomme inhoud, anderen waarvan ik vond dat ze tot het betere behoorden dat op mijn blog te vinden was. Maar...eerlijkheid gebied mij te zeggen, het werd altijd geschreven met een groot hart. Dikwijls ging het over mijn bootjes, de EL VERDE eerst, daarna ENYA. Het werden verhalen die vele mensen boeiden, omdat zowat iedereen (ik niet in het minst), gefascineerd ben door boten en reisverhaaltjes met bootjes. Het boeit me nog steeds en iedere keer weer verneem ik van vele blog-vrienden dat die het ook leuk vonden. Dus in de toekomst, vrienden, doe ik verder. De ene keer wat minder en de andere keer iets beter. Of hoe het leven zich afspiegelt in hetgeen men schrijft.