Het eilandje - deel V

Het gedeelte van Antwerpen, dat nu zo in de picture staat en zo trendy is, denken we maar even aan de flashy Jachthaven en dito gebouwen er rond, was niet altijd zo.Eén van de oudste havenbuurten met schippers, dokwerkers, hoertjes, maar vooral veel mensen met een directe link naar de oude haven toe.
Een drukte van jewelste, omdat computer en de vele automatiseringen van allerlei tuig, gebruikt bij havenbewerkingen nauwelijks bestond. Er werd meer op mankracht en inzet gerekend. Nu een groter toevloed van mensen met vele diploma's, maar dikwijls weinig van inhoud. Over deze buurt in het bijzonder heb ik wat losse stukjes gemaakt. De geschiedenis en de mensen, daar gaat het over in de volgende stukjes. Een buurt, waar ik bijna veertig jaar vertoefde en die ik als geen ander ken, maar vooral liefheb : " 't eilandje".

14 februari of Valentijnsdag staat of valt bij het gemeend liefhebben van iemand. Meestal is het een platvloers, commercieel gedoe waar ik geen boodschap aan heb. Wel aan het gemeende liefhebben of goed zijn voor mensen rondom u. Meestal verblijven we die tijd in Oostenrijk. We zijn immers gehuwd op 14 februari in Seefeld/Oostenrijk, een rijk verhaal van bureaucratische rompslomp dat ik reeds eerder vertelde. Maar goed, we gaan nu skiën op 7 maart en hadden met Valentijns week-end iets gepland in de nabijheid van de zee. Allebei zijn we liefhebbers pur-sang van de Noordzee, maar asjeblief niet in de zomer. Spaar ons die volle toeristen-stranden en dito restaurants. Het op de koppen lopen om winkels te bezoeken, enz... Erger kun je ons niet aandoen.
We hadden een hoeve week-end geboekt in Wulpen, deelgemeente van Oostduinkerke. Een bezoek aan het Paul Delvaux-museum en het "Peirdevisschers-museum stonden op het programma plus enkele deugddoende strandwandelingen. Ons week-end begon met ontbijt in een schitterende bakkerij in Brugge, een kadootje van mijn oppensioenstelling. We bleven in Brugge en wandelden wat in de stad. Mooi toch, maar ook hier is het nu bezoeken een must, want straks zijn ze er weer, de alom foto's trekkende chineesjes en japannertjes, en achter ieder pittoresk hoekje bestaat de kans overreden te worden door paardenkoetsen van wie de koetsiers in vele talen, maar achterom kijkend de historie over hun stad vertellen.
Na Brugge volgden we de bomenrijen, kromgewaaid richting kust en zo prachtig bezongen in Brels "la mer du nord". Hier was er nog ruimte, bij ons is alles volgebouwd. Hier hoor je nog de stilte, al rukt de kustlijn verder het poldergebied binnen.
Met St. Idesbald, Oostduinkerke en Koksijde aan de horizon hadden we een wijde blik over de polders. Heerlijke rust. 'k Had zo graag het Paul Delvaux museum bezocht, maar het was gesloten tot 7 maart, en niet vermeld in de brochure. Volgende keer zeker.
Het liep al tegen de middag, en wanneer ik aan de vlaamse kust ben, moet er tong op het menu staan.
We aten in restaurant Venice, betaalbaar en ongelofelijk lekker. Een verse tongetje klaargemaakt in romige boter met knapperige frietjes. Wat is het leven toch heerlijk. Vlak er na een stevige strandwandeling tot aan de jachtclub. Een frisse pint voor mij en voor Petra een lekker glas wijn. Bootjes kijken, natuurlijk. Terug gewandeld, nu richting het "Peirdenvisschers museum en de aanpalende Estaminet met dito naam en biertje.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat het nieuwgebouwde museum mooi en leerzaam was.Bij het binnenkomen was er een portretten-galerij van koppen van vissers. Prachtig was het, de verweerde en getaande gezichten van mensen van de zee. Gewoon, mooi ! De O.D.1 ligt er nagebouwd, foto's van mensen die op zee bleven, de bijgelovigheid van de vissers met zwarte katten, vreselijke zeedieren, nooit het haar snijden op vrijdag, geplette eierschalen uitstrooien op zee, enz... Ook de visserskapel in het museum met talloze godsvruchtige vaantjes en beeldjes uit een rijk vissersverleden. Oud vissersgetuig al of niet opgevist, naamborden van schepen, maquettes van verschillende visserijschepen (ieder dorp aan zee had zijn eigen bouw van schepen), eigendomscertificaten van schepen, meetbrieven enz... Het lag er allemaal. Een mooi zee-aquarium tot slot met vele prachtige zeevissen. Laat in de namiddag kwamen we buiten en gingen in de Estaminet een "peirdevisscherke" drinken, een donker biertje dat mij aan iets Engels deed denken. Petra bleef, zoals altijd trouw aan haar wit wijntje. Terug naar onze kamer op de boerderij. Een heerlijk verfrissende douche en ik was klaar voor het avondmaal. We namen de wagen en reden langs het kanaal Veurne - Duinkerke naar restaurant 't Schipken en aten er een zeeduiveltje.
Rond tienen reden we terug, richting onze kamer en sliepen onvoorstelbaar snel in bij zoveel polder-stilte.
's Zondags was een dag om te rusten, te wandelen en te genieten, want na de middag reden we huiswaarts. Zo goed en zonnig het op vrijdag en zaterdag was geweest, zo grauw en overtrokkken was het zondag. Men voorspelde regen en soms wat sneeuw. Na afscheid te hebben genomen voelden wij ons voldaan over zoveel. En zeggen dat er nog zijn, die klagen. Foei, mensen.
We reden niet rechtstreeks naar huis, maar via ons bootje om te kijken of alles in orde was. Daarna huiswaarts, want Petra wou nog wassen. Nog honderduit verteld over ons zalig week-end en vroeg slapen, want morgen was het voor Petra terug vroeg dag, iets na vijven gaat hier het wekkertje. Maar wel met een fijn gevoel over ons zalig verblijf ginder.
Ongelofelijk toch, die Valentijn.

Het was gisteren zijn laatste werkdag. Guy, beroeps-ober en kok sedert vele jaren hangt het schortje aan het spreekwoordelijke haakje.Vanaf nu bedient hij enkel Moniekske, en dan moet ze het hem nog schoon vragen ook. Of hij niet in dat zwarte gat valt, is af te wachten. Maar met hobby's als schilderen en de koningshuizen binnenste buiten keren, zal het wel geen probleem worden, dacht ik zo. Moniekske moet efkes nog wat voortwerken. Dus, Guy nog iets meer dan één jaartje rust. Ondertussen zullen ze in Boom in Restaurant Den Boom de Guy nog wel eens moeten missen. Of zou het Guy zijn die Den Boom wel eens zal missen. Wie weet.
Weet, Guy er komt een zee van tijd op je af. Eerst is het wat wennen, maar eens je het gewoon bent, is het zalig om te genieten en dingen te doen op een tijd en een ritme dat je het best past en ze niet te doen wanneer het je niet past.Dat is puur luxe !
Beste Guy, geniet van deze luxe oeverloos ! Maak er werk van door niet te werken en te genieten.
Ad multos anos en carpe diem moeten leuzen zijn die hoog in je vaandel zullen en moeten prijken.
Het ga je goed !
Oostvaarder

Reeds meer dan 4 maanden ben ik op zoek naar een bootje, waar ik bovenop dat bootje iets zou bijbetalen. Het één is te groot, maar de meeste bootjes zijn eenvoudig weg te duur. Je word er natuurlijk ook kritischer bij. Je wil één besturing omdat je meer plaats hebt binnen. Je wil een boeg- en hekschroef omdat je overal beter tussen kan en makkelijker kan aanleggen. Je wil C.V. aan boord omdat tijdens de winter de verwarming kan laten aanstaan aan boord. Bovendien is de wettelijke verplichting om b.v. een tweede marifoon, een vuil-watertank te hebben, allemaal vervuld. Als kers op de taart heeft het bootje ook een bijbootje, een zodiac 2,85m met een Honda 6 pk, die met een elektrisch kraantje aan boord kan gezet worden. Deze week nemen we een kijkje en plannen misschien wel een proefvaart, één van de volgende weken. Nadien wordt er afgewogen wat en hoe we het financieel kunnen waarmaken.
't Is een Condor 108, die met zijn 12m lengte en een breedte van 3,85m, er prachtig uitziet binnenin met een Deutz motor van 198 pk - elektrisch wordt er gekookt en opgeladen door een generator Barco van 6,5 kva. Ik probeer er wel een fotootje van te pakken te krijgen.

Ik was gisteren aan mijn bootje.'t Was ijs kappen geblazen. Het schip lag gewoon vast. De fenders die de boot uit de wal moeten houden, zaten geperst tussen wal en schip. Om beschadigingen te voorkomen, zat er niets anders op dan het ijs los te kappen.Toen alles los kwam langs de waterkant en ook voor- en achter, kwam ons bootje van zelf  los en konden de touwen en fenders zich ontspannen. Bij meting van de dikte van de ijsschotsen kwamen we tot meer dan 10 cm. Een groot probleem op de moervaart is dat door het drukke scheepvaartverkeer op het kanaal Gent-Terneuzen, er plots een zakking plaats heeft van de waterspiegel. Alle schepen die dan vastzitten in het ijs, zakken door hun gewicht naar de waterspiegel, met een mogelijkheid op schade. Beter voorkomen dan genezen, dus !
Met dank aan Jacques, onze voorzitter, voor de mooie foto's !