Mijn titel van het verhaal is als het begin van een sprookje, ware het niet dat mijn schrijfsels van vandaag levensecht zijn. Het zijn mensen van bij ons, die om de één of andere reden niet in de grijze massa lopen en er uitspringen omwille van hun excentriek zijn. Zo'n mensen vallen bij mij altijd in de smaak, met daarbij het verborgene dat ik ergens soms ook zo wel wou zijn. Dat de familie De Koninck niet enkel van het bier gekend is - wie kent er niet als notoir bierkenner geen "bolleke keuning" - alsook in binnenschippers wereld een bekende familie is, zelfs gekend tot in Lokeren toe. Vermelden we maar even de laatste uitgave van "De Souvereinen"* met het prachtige opzoekingswerk naar het gebombardeerde binnenschip SLAMAT met als bemanning Ernest De Koninck, zijn echtgenote Elsa Bruynseels en hun twee kinderen met als eigenaar van het schip Frans Mees uit Antwerpen. Ze waren, zoals men dat noemt, zetschippers, m.a.w. binnenschippers die geen eigenaar waren van het schip.Door de Duitsers verplicht te varen gedurende de tweede wereldoorlog, werd deze familie gebombardeerd in Bremen (D). Aan de Europahaven waren veel fabrieken, en duikboot werven (U-boot), zo ook aan loods 2 waar de Slamat die bewuste dag, een feestdag, het was Pinksteren 1943 aangemeerd lag. Het zou voor de familie De Koninck de laatste dag worden. Op die dag werd er een hevig bombardement uitgevoerd door de 30e Bombing Group van het 8ste Air Force Bomber Command, waarbij de ganse familie De Koninck omkwam. Het echtpaar en haar twee kinderen overleefden het bombardement niet. De vader van Elsa Bruynseels was eeneens binnenschipper en in Lokeren geboren.Sindsdien rusten alle vier overledenen op de begraafplaats "Osterholz" in Bremen. Een bronzen beeld en gedenkplaat met de vier namen zijn de stille getuigen van dit familiedrama uit het verleden.
Nog van de familie De Koninck ligt er op de Durme, aan de Durmelaan, de 47m spits "Constance" die ook destijds een schip was, van één van de talrijke familieleden De Koninck. Het schip "Constance" werd trouwens nog gebouwd bij Boel in Temse, de ondertussen verdwenen werf.
Neen, over al deze "De Koninck's" gaat het niet, maar wel over Gustaaf De Koninck, in gans Antwerpen en ook daarbuiten beter gekend als "Staf Mazout".
Een vent uit één stuk, iemand die het in de herfst van zijn leven, misschien nog moeilijk zal krijgen. Met macht zoals een klein paard, met een hart van goud en voor iedereen in de bres. Veel te goed voor deze wereld, en daardoor o zo kwetsbaar. Veel mensen profiteren van Staf en diens goedheid. Ik ben fier dat ik zeker niet tot deze bende behoor. Ik noem het gewoon misbruik. Maar goed, iedereen heeft wel een geweten, neem ik aan. Staf is ondertussen 67, maar vaart samen met zijn vrouw nog op z'n CARAMONA. Telkens hij in Antwerpen of Luik is belt hij, en de laatste tijd lukt het terug aardig om Staf zijn kostje te bezorgen. De blijdschap en de dankbaarheid van hem zit in de woordenvloed die hij mij telkens toespeelt. Het is zijn manier om dankbaar te zijn. Blijf nog lang komen, want uw ras sterft jammer genoeg uit. Dat hij daarbij altijd de mond vol heeft hoe slecht politici wel zijn en de namen van Verhofstadt en Dehaene altijd op de lip liggen, verassen mij al lang niet meer. Dat ook de prijs van de mazout een altijd wederkerend gespreksonderwerp vormt, neem ik er graag bij.
Al is zijn soms vreemde verschijning, hoongelach of het aanstoten met de elleboog, zo van...kijk eens, al deze bijkomstigheden storen mij niet. Staf is Staf, en binnenin zit er een magnifieke, goede vent. Blijf nog lang, Beste Staf....
Seefeld !
De vroegste geschiedschrijving van Seefeld vermeld in 1022 dat het dorp op een plateau lag dat ongeveer 1180 meter boven de zeespiegel lag, zeer dun bevolkt en moerassig was.
