Het was een tijdje geleden dat ik nog mijn berichten las. Foei ! Ik was aangenaam verrast door te lezen dat kotter ICHTUS van Wim en Ida Fokkens, Streefkerk inmiddels verlaten heeft op 1 april en richting zuiden stoomt voor een 7 maandenlange reis. De reis er heen gaat langs de westkant en de andere kant dient om de terugreis te voltooien. Wim beloofde mij alvast foto's van deze reis. Ik hou je aan deze belofte, Wim, met je commentaar er bij zou dit enkele schitterende artikels kunnen zijn voor mijn blogje.
Beste Ida en Wim,
Waar jullie ook zijn met die prachtige kotter ICHTUS, geniet van deze zeven maanden, weet me zeker te vertellen bij je terugkomst al je belevenissen met de foto's er bij. Geniet van het leven en beleef deze spreuk dagelijks:
"LEVEN ALS GOD IN FRANKRIJK"
Het ga jullie allebei goed. Een mailtje mag en kan altijd. Oostvaarder vanheckeandre@skynet.be
Voor iedere bootbezitter boezemt het schrik in. "DE WERF", niet enkel alle beslommeringen omtrent de keuze van werf, de financiële aspecten zijn van een even groot belang en spelen een rol van betekenis. Immers, niet alle afspraken worden nageleefd in de huidige maatschappij en al te dikwijls blijft de kliënt verweesd achter met een levensgrote kater, om niet te spreken van de financiële gevolgen er van. En toch... De dag voordien ben ik geholpen, door jawel alweer een vriend, jongens wat is het leven toch mooi met zoveel vrienden, aan het afbreken en voorbereiden van de Enya. Alles wat niet hoort bij het schilderen van een boot, moet er af. Alle inox-onderdelen haak om de reddingsboei, sloten en scharnieren van de bakskisten, fenderkorven, houder voor borstels. Zelfs de doppen in de gangboorden van fuel, water en vuilwatertanks worden losgemaakt. Ook de vensters boven worden allemaal één voor één, netjes losgemaakt en binnen gelegd. Naakt, zo voelt het, ligt de Enya daar, gestript van al dat moois, klaar voor de grote beurt. Met wat kennis, vergaard bij vrienden en kenissen, kom je al een heel eind. Ok, niet iedereen is geloofwaardig en menigen vertellen kwakkelverhalen waar je 's nachts van wakker ligt, maar de keuze van werf en de mensen die aan je boot zullen werken is belangrijk. Die keuze heb ik gemaakt. Tot nu toe heb ik daar geen spijt van, als gepensionneerde had ik tijd en legde zowat overal mijn oor te luisteren. Wanneer verschillende verhalen positief bleken, dan begin je al een vast gegeven te hebben. Immers vertrouwen stoelt, althans bij mij, op geloofwaardigheid en ondervinding. Wanneer je zelf niet "pietje handig" bent, wordt je verplicht om je vertrouwen aan anderen te schenken. En met wat hulp van vrienden werd de motor nagekeken. Hij werd niet enkel nagekeken, ook werd mij gewezen op vele zaken die ik in de toekomst zelf kan. Is er immers geen spreekwoord dat zegt: "Wat je zelf doet, doe je over het algemeen beter"!!! Tijd voor de werf. Ik koos voor kleinschaligheid. Niet dat grote bedrijf, waar je meer een nummer bent, maar voor het kleine, waar je aanwezigheid welkom is en je eventuele hulp geen probleem vormt.Neem daarbij, dat de mensen bij mij qua profesionnaliteit heel hoog genoteerd staan, de werf in de nabijheid ligt, daarmee is de keuze snel gemaakt. 21 april 2011, ik vaar binnen in het droogdok, het grote avontuur begint ! Samen met vriend Patrick, glij ik langzaam de loods binnen. De touwen worden binnen aangenomen door Alain en Marcel, twee schatten van mensen, zo blijkt later. Gepiloteerd door Alain en Patrick lig ik op de plaats recht bovenop de bokken, die straks het gewicht van de Enya zullen moeten torsen. De pompen worden in gang gezet en 13.000 kilogram staal poot zich neer op twee bokken. Na een paar uur zakt het water snel weg. De Enya is nu ook zijdelinks gestut en kan geen mm meer voor-of achteruit. Her roer komt boven water met nadien de schroef. Geen enkele beschadiging aan de schroef. Goed gevaren, skipper ! Gestaag daalt het water. Het onderwaterschip en de kiel liggen nu ook bloot. De balken waarop de Enya rust komen aan de oppervlakte. Nog een uurtje en alles rondom is droog. Boeg- en hekschroef, geen beschadiging. Alles valt reuze mee tot nu toe. We staan verstomd hoe groot een boot is, wanneer hij helemaal droog staat. Daar ligt hij nu te pronken, onzen Enya. Het onderschip ziet er goed uit, maar het werd tijd voor een behandeling, zo blijkt. Eén van de volgende komt deel II, van de werf. Blijven volgen, vrienden, blijven volgen.
Wie dezer dagen gromt over 't weer, is ne zagevent. We zijn immers gezegend met een fabelachtige aprilmaand. Nadat de mekanieker aan boord was geweest en de Enya tiptop in orde had gemaakt, werd het tijd om de rest van de werken aan te vatten. Nu alle fuel-filters en oliefilters vervangen waren, de waterafscheider nieuw was, alle olie vervangen en alles nagekeken kreeg de Enya 10 op 10. De motor draaide zoals tevoren en was klaar voor een nieuw vaarjaar. Enya zou een nieuwe verfbeurt krijgen, en daar was Alain voor onder de arm genomen. Het onderschip zou ikzelf doen met enkele vrienden, afspuiten, afschuren en daarna in de antifouling* zetten. Tegen het einde van deze week zou ik dat graag achter de rug hebben, zodat de verfbeurt zou kunnen beginnen volgende week. Eerst moet de vorige boot uit het droogdok komen, en dan is het mijn beurt vandaag (21 april 2011). Maar deze week deed de Enya zowaar aan striptease. Alles aan dek werd afgeschroeft, de ramen verwijderd en alle vijsjes, boutjes en moertjes in aparte zakjes gestopt met daarop plaats (bakboord* of stuurboord*) + daarbij voor welk stuk het moest dienen. Een hele klus, met de hulp van vrienden snel geklaard. Van de opmerkelijke striptease enkele foto's. De foto's zijn uitzonderlijk ook te bekijken voor - 16 jarigen !!!
Merk hoe groot het verschil in de eerste drie en de laatste twee foto's. Vensters weg, inox onderdelen weg, alle dekbeslag* verwijderd, kortom de ENYA klaar om een nieuw verf-kleedje aan te trekken. Verdere foto's op komst. Men zegge het voort.........
* antifouling = verf die voorkomt dat het onderschip snel begroeit met pokken en andere wieren. * bakboord = linkerkant v/h schip - stuurboord = rechterkant v/h schip. * dekbeslag = alle inox onderdelen die op dek zijn geschroeft, zoals relingen, fenderkorven, enz...
Ontwaken in Seefeld, het had altijd iets mistiek, blootsvoets schuifelde ik de living binnen en keek via het balkonraam, richting Karwendelgebergte. Fascinerend ! Seefeld, midden in die soepkom, omgeven door het gigantische gebergte met in het midden de gemeente Seefeld zelf. Wat onmiddelijk opviel, in tegenstelling tot vorige jaren, waren de niet-besneeuwde daken. Alles droog, de wegen, de daken, zelfs het torentje van de Seefelder kirche lag droog. Het zou voor ons een moeilijke skiweek worden, zoveel was duidelijk. Toch beslisten we om een skipas te nemen, om achteraf de vrijheid te hebben om gelijk welke piste te kunnen nemen, zowel voor- als namiddag. Het bleek achteraf gezien een vergissing ! Maar goed, met volle moed er tegenaan. We waren onze eerste skidag reeds om 09.00 u op de Geschwandtskopf. Destijds, jaren geleden, de achtergrond van de Olympische Winterspelen in Seefeld. Ski's gewaxed, de spiertjes terug een jaartje ouder, maar de goesting nog even sterk als bijna dertig jaar terug. Er was duidelijk hard gewerkt aan de piste 's nachts, vast aangereden en nog hard. Toen we de eerste keer beneden waren, viel ons ook het weinige volk op. We waren waarschijnlijk de laatsten die op wintersportverlof kwamen. Terug naar boven, wilde we richting Mosern skieën, onmogelijk, want beneden was de skipiste afgesloten wegens te weinig sneeuw. Jammer. We besloten bij een volgend verlof, een maand vroeger te gaan. De ganse week hetzelfde stramien gevolgd, 's morgens skieën, 's namiddags onmogelijk wegens de papperige sneeuw. Toen het dondermorgen begon te regenen wisten we dat ons skiverlof ten einde was. We stonden allebei beteuterd te kijken, onze handen vlochten zich in elkaar en we keken in elkaars oogjes om zoveel onmacht. Seefeld was immers onze tweede thuis, we waren er in 2007 gehuwd. Ik denk dat ik zo'n 27 of 28 keer in Seefeld was, samen met Petra ondertussen reeds voor de tiende keer. Verplicht wandelden we dan maar door de mooie omgeving van Seefeld. Misschien tot volgend jaar.
De Durme is altijd mijn stokpaardje geweest. Geboren en getogen Lokeraar, heb ik, met lede ogen als 65+ser meegemaakt, hoe Lokeren in zijn geheel, de Durme en omgeving verloederden. Daar waar de leidersrol in het Waasland reeds sedert lang is overgenomen door Sint-Niklaas, is Lokeren een vreemde slaapstad geworden, waar neringdoeners en zelfstandigen wegtrekken wegens "te onveilig en totale verloedering". Het stadsbestuur probeert met alle middelen het tij te keren, maar het kalf lijkt verdronken. Jammer, want het was ooit anders ! De Durme heeft in Lokeren altijd een significante rol gespeeld. Vroeger toen de Durme nog "een economisch leven" had, en er scheepvaart was, bloeide langsheen de boorden fabrieken op die gebruik maakten van laad- en losmogelijkheden. Tenslotte was de Durme nog altijd de kortste vaarweg tussen Antwerpen en Gent. In plaats van de Durme en de Moervaart aan te passen voor schepen tot 1.350 ton (80m x 9,50m), liet men gemakshalve de Durme voor wat ze was, en werd het meer een beek dan een rivier. De gemeentepolitiek heeft dit jaar na jaar kapot gemaakt, door niet te investeren in het uitbaggeren en verbeteren van kunstwerken langsheen onze waterlopen (bruggen, sluizen en aanmeerplaatsen). Nu de beroepsvaart jammer genoeg verdwenen is uit Lokeren, verdwenen ook talloze fabrieken uit onze stad en vestigden zich elders. De laatste jaren, is er weer forse interesse naar vervoer over het water. Goedkoop en milieuvriendelijk ! Promotie Binnenvaart heeft op dit vlak baanbrekend werk geleverd, Lokeren vocht terug en onteigende alle landbouwgebieden tussen Lokeren en Zele en maakte er industrieparken van. In sommige van die parken staan er 50 gebouwen van bedrijven, waar nauwelijks in het totaal 150/200 mensen werken. Daar waar bedrijven langsheen het water veelal er enkele duizenden tewerkstelt. Toen ik over de E17 Lokeren kwam binnengereden verleden week, was ik dan ook blij verrast om een grote gele kraan de Durme te zien verbreden tot een kleine rivier. Aangeslibte zones langs beide kanten werden uitgegraven en daarna nog eens verdiept. Zouden de plannen die reeds jaren in een Brusselse ministeriekast ergens liggen, werkelijkheid worden ? Of zou het een droom blijven van een jongetje dat zijn ganse leven langsheen de Durme woonde, speelde, er viste, in zwom en een reeks kattekwaad uithaalde, " à la "De Witte". Wait and see !!! Ik volg het alleszins met Argusogen.
Vrijdagavond waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje. Beide mensen werden 55 en vervroegden speciaal voor ons één dag hun feestje zodat we aanwezig konden zijn. Daar konden we moeilijk ontbreken ! Bedoeling was om na het feest de tent te verlaten en nog enkele uurtjes te rijden, richting Oostenrijk. Half twaalf 's avonds starten we de motor en reden we vanaf Spanjeveer (waar ons bootje ligt) naar Seefeld. Wat een verschil bij vorig jaar, toen we nauwelijks door de sneeuw de weg zagen, nu mooie droge banen. De kilometers schoten dan ook weg voor we er erg in hadden. Richting Saarbrucken/Pirmasens op echt rustige wegen. Af en toe vroegen we ons af of alle mensen sliepen. Echt alleen op de autobaan, en dit gedurende uren, het was soms angstaanjagend ! In Duitsland rondom de klok van drie, zochten we een felverlichte parking op en dronken iets in de taverne. Eens terug in de auto, dekten we ons toe met dekens en sliepen we enkele uurtjes. Voilà, daar konden we terug tegen ! "Crossing Germany" richting Ulm. Tussen Ulm en Füssen "STAU", file en door doe je niks aan. Voor de tunnels verloren we snel een paar uur. Dit was echt de laatste keer dat ik via Füssen reed. Normaliter neem ik de "Romantische Strasse" richting Fernpass. Ik nam stiekem een stukje autostrade, zonder ticketje te nemen, slechts 3 à 4 km. Afslag Seefeld en na 950 km waren we er terug. Genieten, geblazen mensen. Een snelle blik op de pistes leerde ons dat er voldoende sneeuw lag, in welke staat, dat was de vraag. Aangekomen op ons appartement, was alles zoals verwacht perfekt. Na een lekkere maaltijd in "Alt Seefeld" onder de wol. We moesten trouwens nog een nachtje inhalen, weet je wel !
Volgende week is het weer zover. Met 980 km. voor de boeg vertrekken we terug naar Oostenrijk. Na nog een laat feestje te hebben bijgewoond, vertrekken we vanop Spanjeveer rond 11.00 uur richting Seefeld. We proberen de eerste 300/400 kilometers rond te maken en stoppen dan ergens om te eten in Duitsland. Bedoeling is dan om een paar uur te rusten. Ondertussen is Petra wat uitgerust en rijdt zij verder. Kort na de middag terug een stop, met eten en wat rusten. Vervolgens langs Ulm, de "Romantische Strasse" richting Garmisch Partenkirchen om zo naar Seefeld te rijden. Met de hoop op sneeuw !!! Want met de temperaturen en de laatste sneeuwval denk ik dat de kwaliteit van sneeuw niet zo best zal zijn. Maar goed, bijtijds een "mit ein heisse zitrone und ein Bitburger sind wir zufrieden". Desnoods een fikse wandeling in het gebergte zal ons evenveel deugd doen. De skiën alvast gewaxt en weg zijn we. Onze avonturen horen jullie na 19 maart. Dan wordt het ENYA-tijd. Ons bootje wordt volledig in het nieuw gestoken tegen volgend vaarseizoen. Immers tussen 21 juli en 21 augustus varen we er een maand tussenuit. Maar eerst, schilaufen verdamt nochmal! An jede tschuss und bis dann !
Dromen mag (tot nu toe !!!)
Het was een tijdje geleden dat ik nog mijn berichten las. Foei !
