Wie dezer dagen gromt over 't weer, is ne zagevent. We zijn immers gezegend met een fabelachtige aprilmaand. Nadat de mekanieker aan boord was geweest en de Enya tiptop in orde had gemaakt, werd het tijd om de rest van de werken aan te vatten. Nu alle fuel-filters en oliefilters vervangen waren, de waterafscheider nieuw was, alle olie vervangen en alles nagekeken kreeg de Enya 10 op 10. De motor draaide zoals tevoren en was klaar voor een nieuw vaarjaar. Enya zou een nieuwe verfbeurt krijgen, en daar was Alain voor onder de arm genomen. Het onderschip zou ikzelf doen met enkele vrienden, afspuiten, afschuren en daarna in de antifouling* zetten. Tegen het einde van deze week zou ik dat graag achter de rug hebben, zodat de verfbeurt zou kunnen beginnen volgende week. Eerst moet de vorige boot uit het droogdok komen, en dan is het mijn beurt vandaag (21 april 2011). Maar deze week deed de Enya zowaar aan striptease. Alles aan dek werd afgeschroeft, de ramen verwijderd en alle vijsjes, boutjes en moertjes in aparte zakjes gestopt met daarop plaats (bakboord* of stuurboord*) + daarbij voor welk stuk het moest dienen. Een hele klus, met de hulp van vrienden snel geklaard. Van de opmerkelijke striptease enkele foto's. De foto's zijn uitzonderlijk ook te bekijken voor - 16 jarigen !!!
Merk hoe groot het verschil in de eerste drie en de laatste twee foto's. Vensters weg, inox onderdelen weg, alle dekbeslag* verwijderd, kortom de ENYA klaar om een nieuw verf-kleedje aan te trekken. Verdere foto's op komst. Men zegge het voort.........
* antifouling = verf die voorkomt dat het onderschip snel begroeit met pokken en andere wieren. * bakboord = linkerkant v/h schip - stuurboord = rechterkant v/h schip. * dekbeslag = alle inox onderdelen die op dek zijn geschroeft, zoals relingen, fenderkorven, enz...
Griffioen = ex- el verde
groetjes,
andré de oostvaarder
A
ann vermeulen16 juni 2011 om 08:10
griffioen
Lou en ik laten je met plezier weten dat we al hele fijne maar ook spannende momenten beleefd hebben met de Griffioen.Net 1 week en een lang weekend tocht achter de rug. Gent en Brugge.Deze zomer kijken we uit naar een tocht van 2 weken richting?
Ontwaken in Seefeld, het had altijd iets mistiek, blootsvoets schuifelde ik de living binnen en keek via het balkonraam, richting Karwendelgebergte. Fascinerend ! Seefeld, midden in die soepkom, omgeven door het gigantische gebergte met in het midden de gemeente Seefeld zelf. Wat onmiddelijk opviel, in tegenstelling tot vorige jaren, waren de niet-besneeuwde daken. Alles droog, de wegen, de daken, zelfs het torentje van de Seefelder kirche lag droog. Het zou voor ons een moeilijke skiweek worden, zoveel was duidelijk. Toch beslisten we om een skipas te nemen, om achteraf de vrijheid te hebben om gelijk welke piste te kunnen nemen, zowel voor- als namiddag. Het bleek achteraf gezien een vergissing ! Maar goed, met volle moed er tegenaan. We waren onze eerste skidag reeds om 09.00 u op de Geschwandtskopf. Destijds, jaren geleden, de achtergrond van de Olympische Winterspelen in Seefeld. Ski's gewaxed, de spiertjes terug een jaartje ouder, maar de goesting nog even sterk als bijna dertig jaar terug. Er was duidelijk hard gewerkt aan de piste 's nachts, vast aangereden en nog hard. Toen we de eerste keer beneden waren, viel ons ook het weinige volk op. We waren waarschijnlijk de laatsten die op wintersportverlof kwamen. Terug naar boven, wilde we richting Mosern skieën, onmogelijk, want beneden was de skipiste afgesloten wegens te weinig sneeuw. Jammer. We besloten bij een volgend verlof, een maand vroeger te gaan. De ganse week hetzelfde stramien gevolgd, 's morgens skieën, 's namiddags onmogelijk wegens de papperige sneeuw. Toen het dondermorgen begon te regenen wisten we dat ons skiverlof ten einde was. We stonden allebei beteuterd te kijken, onze handen vlochten zich in elkaar en we keken in elkaars oogjes om zoveel onmacht. Seefeld was immers onze tweede thuis, we waren er in 2007 gehuwd. Ik denk dat ik zo'n 27 of 28 keer in Seefeld was, samen met Petra ondertussen reeds voor de tiende keer. Verplicht wandelden we dan maar door de mooie omgeving van Seefeld. Misschien tot volgend jaar.
De Durme is altijd mijn stokpaardje geweest. Geboren en getogen Lokeraar, heb ik, met lede ogen als 65+ser meegemaakt, hoe Lokeren in zijn geheel, de Durme en omgeving verloederden. Daar waar de leidersrol in het Waasland reeds sedert lang is overgenomen door Sint-Niklaas, is Lokeren een vreemde slaapstad geworden, waar neringdoeners en zelfstandigen wegtrekken wegens "te onveilig en totale verloedering". Het stadsbestuur probeert met alle middelen het tij te keren, maar het kalf lijkt verdronken. Jammer, want het was ooit anders ! De Durme heeft in Lokeren altijd een significante rol gespeeld. Vroeger toen de Durme nog "een economisch leven" had, en er scheepvaart was, bloeide langsheen de boorden fabrieken op die gebruik maakten van laad- en losmogelijkheden. Tenslotte was de Durme nog altijd de kortste vaarweg tussen Antwerpen en Gent. In plaats van de Durme en de Moervaart aan te passen voor schepen tot 1.350 ton (80m x 9,50m), liet men gemakshalve de Durme voor wat ze was, en werd het meer een beek dan een rivier. De gemeentepolitiek heeft dit jaar na jaar kapot gemaakt, door niet te investeren in het uitbaggeren en verbeteren van kunstwerken langsheen onze waterlopen (bruggen, sluizen en aanmeerplaatsen). Nu de beroepsvaart jammer genoeg verdwenen is uit Lokeren, verdwenen ook talloze fabrieken uit onze stad en vestigden zich elders. De laatste jaren, is er weer forse interesse naar vervoer over het water. Goedkoop en milieuvriendelijk ! Promotie Binnenvaart heeft op dit vlak baanbrekend werk geleverd, Lokeren vocht terug en onteigende alle landbouwgebieden tussen Lokeren en Zele en maakte er industrieparken van. In sommige van die parken staan er 50 gebouwen van bedrijven, waar nauwelijks in het totaal 150/200 mensen werken. Daar waar bedrijven langsheen het water veelal er enkele duizenden tewerkstelt. Toen ik over de E17 Lokeren kwam binnengereden verleden week, was ik dan ook blij verrast om een grote gele kraan de Durme te zien verbreden tot een kleine rivier. Aangeslibte zones langs beide kanten werden uitgegraven en daarna nog eens verdiept. Zouden de plannen die reeds jaren in een Brusselse ministeriekast ergens liggen, werkelijkheid worden ? Of zou het een droom blijven van een jongetje dat zijn ganse leven langsheen de Durme woonde, speelde, er viste, in zwom en een reeks kattekwaad uithaalde, " à la "De Witte". Wait and see !!! Ik volg het alleszins met Argusogen.
Vrijdagavond waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje. Beide mensen werden 55 en vervroegden speciaal voor ons één dag hun feestje zodat we aanwezig konden zijn. Daar konden we moeilijk ontbreken ! Bedoeling was om na het feest de tent te verlaten en nog enkele uurtjes te rijden, richting Oostenrijk. Half twaalf 's avonds starten we de motor en reden we vanaf Spanjeveer (waar ons bootje ligt) naar Seefeld. Wat een verschil bij vorig jaar, toen we nauwelijks door de sneeuw de weg zagen, nu mooie droge banen. De kilometers schoten dan ook weg voor we er erg in hadden. Richting Saarbrucken/Pirmasens op echt rustige wegen. Af en toe vroegen we ons af of alle mensen sliepen. Echt alleen op de autobaan, en dit gedurende uren, het was soms angstaanjagend ! In Duitsland rondom de klok van drie, zochten we een felverlichte parking op en dronken iets in de taverne. Eens terug in de auto, dekten we ons toe met dekens en sliepen we enkele uurtjes. Voilà, daar konden we terug tegen ! "Crossing Germany" richting Ulm. Tussen Ulm en Füssen "STAU", file en door doe je niks aan. Voor de tunnels verloren we snel een paar uur. Dit was echt de laatste keer dat ik via Füssen reed. Normaliter neem ik de "Romantische Strasse" richting Fernpass. Ik nam stiekem een stukje autostrade, zonder ticketje te nemen, slechts 3 à 4 km. Afslag Seefeld en na 950 km waren we er terug. Genieten, geblazen mensen. Een snelle blik op de pistes leerde ons dat er voldoende sneeuw lag, in welke staat, dat was de vraag. Aangekomen op ons appartement, was alles zoals verwacht perfekt. Na een lekkere maaltijd in "Alt Seefeld" onder de wol. We moesten trouwens nog een nachtje inhalen, weet je wel !
Volgende week is het weer zover. Met 980 km. voor de boeg vertrekken we terug naar Oostenrijk. Na nog een laat feestje te hebben bijgewoond, vertrekken we vanop Spanjeveer rond 11.00 uur richting Seefeld. We proberen de eerste 300/400 kilometers rond te maken en stoppen dan ergens om te eten in Duitsland. Bedoeling is dan om een paar uur te rusten. Ondertussen is Petra wat uitgerust en rijdt zij verder. Kort na de middag terug een stop, met eten en wat rusten. Vervolgens langs Ulm, de "Romantische Strasse" richting Garmisch Partenkirchen om zo naar Seefeld te rijden. Met de hoop op sneeuw !!! Want met de temperaturen en de laatste sneeuwval denk ik dat de kwaliteit van sneeuw niet zo best zal zijn. Maar goed, bijtijds een "mit ein heisse zitrone und ein Bitburger sind wir zufrieden". Desnoods een fikse wandeling in het gebergte zal ons evenveel deugd doen. De skiën alvast gewaxt en weg zijn we. Onze avonturen horen jullie na 19 maart. Dan wordt het ENYA-tijd. Ons bootje wordt volledig in het nieuw gestoken tegen volgend vaarseizoen. Immers tussen 21 juli en 21 augustus varen we er een maand tussenuit. Maar eerst, schilaufen verdamt nochmal! An jede tschuss und bis dann !
Wanneer je afspreekt met vrienden om de Gentse watersportbeurs Boat Belgium te bezoeken, is dit altijd top. Met vrienden naar je hobby kijken kan moeilijk anders. Met de vrouwen keuvelend voorop verheugden we ons hetgeen ons binnen te wachten stond. Bij binnenkomst viel ons terug het weinige volk op, in tegenstelling tot Nederlandse, Duitse of Franse beurzen was dit een fiasco. Ieder jaar weer verminderde de belangstelling. Zelfs met inbreng van een paar gerenommeerde werven zoals Pedro of Linssen, men kon het tij niet keren. Wat is er toch aan de hand ? Ik weet er maar één antwoord op. We zijn nu éénmaal geen nautisch volkje zoals onze Noorder- Zuider- of Oostelijke buren. Want ga je naar Boot Leeuwarden, de Hiswa, Boot Dusseldorf of de Salon Nautique de Paris, dan kan je er makkelijk op een zaterdag op de koppen lopen. We blijven chocoladesmullers, frieteters en bier- en wijndrinkers,kortom Bourgondiërs in de echte zin van het woord. De rest interesseert ons niet echt. Toch vind ik er ieder jaar weer die ene zonderling, die ene die mij kan verwonderen door zijn aanwezigheid. Dit jaar was het een Amerikaan. En de man glunderde zowaar, toen drie Vlamingen aan zijn stand kwamen en zich gewillig leenden tot zijn deskundige uitleg over het kopen en verwerven van een eigendom (villa) langsheen het water met privé-steiger in het Florida van Obama. Toen we geïnteresseerd afscheid namen van de vriendelijke Amerikaan, straalde de man gewoon. Met een plan van een Amerikaanse villa onder de arm gingen we verder naar de stand van Promotie Binnenvaart, waar we ons vaarvignet kochten. In de verschillende watersportfederaties ontmoeten we wat vrienden en keuvelden over de problemen op vaargebied en waterinfrastructuur die ons allemaal boeiden. Zeven uur in de avond verlieten we Boat Belgium. Ik keek meeuwarig achter me naar die glanzende hall met fel verlichte bootjes en zo weinig volk en dacht: "Bye, bye Boat Belgium." Misschien wel voor altijd !!!
Dikwijls sturen vrienden "powerpoints" over super- of megajachten. Jachten van deze of gene sheik of prins of koning of megamiljardair. De meest exentrieke dingen passeren de revue gaande van garages uitpuilend van Mercedessen of Ferrari's aan boord van deze jachten of speelbootjes van 15m of nog langer. Gouden badkuipen en overal deurklinken in wit goud. Parket op de vloer ingelegd met ivoor met het persoonlijke wapenschild van de familie. Kortom een galerij van luxe, dat zeker niet met arbeid werd verworven. Een voorbeeld: het superjacht van onze vorst, van Italiaanse oorsprong natuurlijk, was een folietje van onze koningin. In 2010 diende het slechts één keer, daar waar drie militairen jaar in, jaar uit aan boord verblijven om het speeltje te onderhouden. Je weet nooit mocht het ooit nog eens gebruikt worden. In een tijd van crisis, waar men spaart op zuurverdiende centen van arbeiders en bedienden is het een schande dat zulke dingen kunnen. Zelf zal ik wat blij zijn weer een jaartje vaarplezier te hebben in Vlaanderen, Nederland of Frankrijk, waar ik, via een vaarvignet, dure verplichte verzekeringen, diesel waarop accijnzen en BTW gerekend worden en steeds duurder wordende ligplaatsen, rechtstreeks of onrechtstreeks de schatkist zal spijzen. Schatkist die dan weer moet dienen om o.a. dure megajachten van koningen en prinsen teonderhouden. Tja, onderscheid moet er zijn.
Wanneer je meer dan 35 jaar op schippersbeurzen gelopen hebt, dan ken je wel een aantal mensen uit de schipperij. Het is voor mij altijd een aangenaam gevoel wanneer ik er ééntje via mijn blog hoor. Hij schrijft mij :"ex-schipper met pensioen". Iets verder lees ik dat hij nu met een kottertje vaart. Volgens mij blijf je schipper tot wanneer ze je tussen zes plankjes wegdragen, in kille aarde waar je verder rust. "Met pensioen" kan, ex-schipper nooit. Wanneer ik vrienden schippers op rust of nog niet hoor, dan komt een gesprek over iets anders dan varen, weersomstandigheden, laden, lossen, vrachten (altijd te weinig !), afrekeningen, nieuw schip afkorten, enz...altijd ter sprake. Iets anders komt nauwelijks aan bod. Mensen zijn bezig met hun beroep. Schippers hebben nauwelijks een beroep, 't is meer een manier van leven. Immers, alles en nog wat staat in het teken van werken met hun schip, tevens hun thuis, met als collega's je vrouw of je zoon of dochter. Dat is hun leven, iets anders, daar is nauwelijks tijd voor.
Wanneer de jaarwende komt, kijk ik ieder jaar weer op de overzichtjes van mijn blog. Meer dan vijf jaar bestaat hij nu. Mijn eerste artikel dateert van 30 november 2005. Nen ancien, zeg maar ! Tot en met december 2010 schreef ik niet minder dan 717 artikels en plaatste er 614 foto's bij. De meest productieve maand bleek juli 2009 te zijn met 37 artikels en 51 foto's. De muze was met verlof gedurende de maand april 2007. Mijn geschrijf bleek in staking met slechts 2 artikels en nauwelijks 1 fotootje. Vermoeidheid, denk ik. De overzichten op mijn blog leren me iets over de lezers. 1 man leest iedere dag mijn blog. Zware vermoedens wijzen in de richting van AmorFati, een blogvriend sedert jaren. 77% van de lezers kwoteert de blog goed tot heel goed. Een stimulans om door te gaan. 3% geeft voldoende en minstens wekelijks lezen er 9 mensen mijn schrijfsels en maandelijks 16, tenslotte zijn er 3 lezers die jaarlijks op bezoek komen. Aan iedere lezer mijn dank !
Tweeduizend elf of MMXI, je mag het nemen zoals je wil. Het is nog maar twee weken oud, en bij zo'n baby zijn er wel al eens kleine onhebbelijkheden of vallen er wel kleine ongemakken voor. Maar deze baby overtreft zowat alles. We komen nog maar pas uit een zeer koude periode, met voor ons land zeer grote hoeveelheden sneeuw. In de Ardennen van 0,6 tot 0,85m. Hoe lang was dit weer geleden ? Onmiddelijk met een forse dooi kwamen felle regenbuien er bovenop die terug onze rivieren en kanalen deden zwellen. Met alle gevolgen vandien. Terug is ons land er één van overstromingen. In Wallonië erger dan in Vlaanderen. Maar overal ter wereld gaat het mis: India, Pakistan en Bangladesh kreunen onder de wateroverlast. In Brazilïë werd de noodtoestand afgekondigd. Bij sommige Duitse rivieren is er een sperring. Tijd om een balans op te maken op wereldschaal. Geen bebouwing meer in de meersen, waar vroeger een meanderende rivier zijn teveel aan water kwijt kon. In ontwikkelingslanden gelden ter beschikking stellen om de nodige infrastructuur te bouwen voor een betere waterbeheersing. Let op: waterbeheersing zal niet altijd economisch verantwoord zijn, maar wel in 't belang van mensen. En daar was het oorspronkelijk voor bedoeld. Waterwegen, langswaar mensen kunnen wonen, elkaar ontmoeten, er kunnen in vissen en voedsel inslaan. Maar een waterweg dient niet om verkracht te worden en te dienen om alle vuil in te gooien, te laten dichtslibben en hem aan te passen aan de altijd maar groeiende economische overwegingen, waar aandeelhouders in hun budgetten reeds HUN begroting over hebben gemaakt. En dat is iedere jaar weer hetzelfde, meer, nog meer, nog meer, nog meer,enz...
Sneeuw, vrieskou, het oogt mooi. Maar het aantel nefaste kanten neemt toe. Ongevallen ten allen kante, overvolle ziekenhuizen en garages met allerhande breuken en deuken. Je ziet het, zowel op menselijk als technisch vlak is het leed soms groot. Enkel de foto's van besneeuwde takken, overal een vlekkeloos wit tapijt, 't oogt prachtig. Het rekord inzake het aantal sneeuwdagen werd gebroken. De ondergesneeuwde dagen sedert 1945, mijn geboortejaar, zijn verpulverd. Met verwachtingen in Groot-Brittanië tot min 27 graden met veel sneeuwval, we zullen het ook hier geweten hebben. Een witte kerst komt er aan met alle goede en slechte gevolgen vandien. En toch... straks wordt het weer lente, druppelt de sneeuw beetje bij beetje weg en komt fris groen van onder de witte vacht piepen. Tijd om nieuw leven in de natuur. Tijd om..... Inderdaad tijd om alle vrienden bloggers toe te schreeuwen : "Een Zalige Kerst en een Spetterend 2011, met er bovenop Een Goede Gezondheid" !
Gisteravond rond 21.50u is een baggerschip gezonken voor Doel, na aanvaring met een containerschip. Het baggerschip zonk vrijwel onmiddelijk. Een bemanningslid werd dood teruggevonden in het schip en van de twee andere vermisten werd geen spoor teruggevonden. Rond 02.00 uur werden de opzoekingen gestaakt wegens ongunstige tij. Deze morgen gaan de opzoekingen verder met sonar door de brandweerkorpsen van Antwerpen en Beveren. Voor de twee vermisten is alle hoop om ze levend terug te vinden, opgegeven.
De rekeningen stromen uit de meest onverwachte hoeken toe ! Eindejaar, december altijd zo'n maand waar alles moet en weinig kan, een maand waarop menig budget overschreden wordt en soms domme dingen gedaan worden. Wij, senioren, genieten daarbij van één groot voordeel, ervaring en verstand. De ervaring die ons vele jaren met ups en downs geleerd heeft om indelingen te maken van goed en kwaad, van te weinig en teveel, van overbodig of broodnodig. De nutteloosheid van sommige dingen waar vele supermarkt blaadjes bol van staan. Dingen die bijna gratis vervaardigd zijn in China of Korea, in Pakistan of Indonesië en dan dikwijls via sluikse transportwegen tegen een hongerloon en dikwijls met inzet van kinderen en onwetenden, die moeten zorgen voor boordevolle prospectussen met overladen bladzijden vol met al of niet nutteloze geschenken. Nee, en nog eens nee, dankjewel ik werk er niet aan mee ! Verstand komt wel degelijk met de jaren, zoveel is duidelijk. Laat ons nuchter zijn en ook eens een hartsgeschenk geven. Wat dacht je van oudere waarden terug opspitten, ze opblinken en terug de glans geven van weleer. Beleefdheid, respect, discretie tegenover anderen, hulpvaardigheid (ook zonder te betalen), geloof in de jeugd, enz... Wanneer dit onze wensen zijn voor 2011, wacht mij nog een mooie toekomst.
Een goeie vriend van me reed de Durme en Moervaart af en maakte foto's van zijn rit. Let op het water aan de Durme aan de Post - aan de beschoeiing en remming van de Durme aan Daknambrug - en talloze hoogwaterstandjes aan de ijzeren brug en andere...
't Is een paar dagen geleden dat 't water z'n kracht nog eens toonde ! Iedereen van ons werd nog maar eens herinnerd dat waterlopen rechttrekken in plaats van ze te laten meanderen zoals vroeger, overvloeiingsgebieden, polders en alles wat vroeger langsheen onze waterlopen lag, nutteloos vol te bouwen met landhuisjes, villa's en namaakhoevetjes, het niet uitbaggeren van rivieren en kanalen zoals voorheen. Dat alles is oorzaak van onze jaarlijkse wateroverlast. Beken en trekgrachten die vroeger voor de nodige irrigatie zorgden werden dichtgegooid of overkapt en in buizen gelegd. Die buizen, na een paar ondergrondse jaren waren half volgelopen met slip en andere vuiligheid. De natuur presenteert nu zijn rekening aan allen die zijn wetten met de voeten traden.De staat speelt de bal naar de provincie en gemeenten, en die kaatsen de bal terug met de verschoning van : "Wettelijk mochten we daar bouwen, er was geen verbod". Wanneer we met onze boot vele dagen langsheen onze waterlopen varen met het nodige respect, valt het ons op hoe slecht die wel onderhouden zijn. Sluizen met kapotte of zeer slechte sluisdeuren. We zagen er zelfs met kleine boompjes die groeiden op de sluisdeuren. Bermen, grachten en beken die uitkomen op onze rivieren en kanalen liggen vol met smeerlapperij (petflessen, blikken, fietsen, noem maar op). Het niet respecteren van één van de voornaamste natuurelementen :WATER, ligt aan de basis van al deze ellende. Mensen die de afgelopen jaren in de nabijheid van rivieren en kanalen bouwden op meestal goedkopere bouwgronden, die vroeger dienden als overvloeiingsgebieden zeg ik enkel dit : "Eigen schuld, dikke bult". We gaan naar een toekomst waarin water, lucht en aarde een significante rol zullen spelen. Weersomstandigheden zullen een grotere rol spelen in ons dagdagelijkse leven. Het niet respecteren daarvan zal ons in alle duidelijkheid aangerekend worden. Wees daar maar van overtuigd.
Eind dit jaar ben ikzelf 2 jaar met pensioen. Iets ongelofelijks, ware het niet dat het merendeel van mijn vrienden in hetzelfde schuitje zitten of in aantocht zijn naar die datum toe. Gisteren was er zo'n vriend aan z'n laatste dag toe op Barco. En eind dit jaar gaat er weer iemand uit mijn vriendenkring met rust. Tijd staat niet stil, mensen. En op zeker moment tracht je naar die datum, maar weet dat er toch enkele addertjes onder het gras zitten. Het is niet dat je het beu bent om te werken, maar veeleer een kwestie dat je het tempo niet meer voldoende aankan. Natuurlijk geef je dat van jezelf niet graag toe. De snelle veranderingen op de arbeidsmarkt gunnen aan de senioren onvoldoende tijd om zich aan te passen bij de steeds veranderende omstandigheden op alle gebied. Niet in het minst, de manier hoe we met elkaar omgaan. 'k Wil niet oudbollig klinken, maar er was vroeger toch een grotere tolerantiegrens als nu ! Het moet nu allemaal, ook sneller en goedkoper. En achter je rug staan er mensen klaar om alles van jou beter te doen en over te nemen. Met die drang kan je op een zekere leeftijd moeilijker om. Deze week ging ik naar zee met het openbaar vervoer. Immers, voor € 5,20 heen en terug naar gelijk waar in België, daar kon ik mijn wagen niet voor buiten halen. Eén verplichting, je mag maar na 09.00 uur vertrekken. Geen probleem, 'k heb tijd. Maar wat ik zag en hoorde van de jeugd, die achter, naast en voor me zaten, grensde aan het ongelofelijke. Dat ze luidruchtig waren en bezig met hun eigen ding, tot daar toe. We waren zelf niet anders op die leeftijd. Maar qua respect, tact en beleefdheid bleken alle grenzen overschreden te worden en was alles toegelaten. Het bleek een studiereis te zijn, maar zo zagen zij het niet. Er werd tegen de verschillende leraars gediscuteerd hoe het kwam dat ze niet de hele dag vrijwaren, zodat ze konden doen en laten wat zij wilden. Voor hen bleek dat een teken dat ze niet vertrouwd werden. Allen waren hooguit 14/15 jaar. In Gent verliet de joelende bende de trein, en zelfs mijn vrouw Petra (toch ook 22 jaar jonger als ik) stond versteld over zo'n instellingen bij de jeugd. Allen gewapend met Ipod of ander spul met denderende muziek in de oren verlieten ze mokkend de trein. Een stel jongens van een andere school bleef achter, één gast die een studieboek bovenhaalde werd uitgelachen, want alle anderen waren met Playstation 2 spelletjes aan 't spelen op de trein. In Brugge verlieten ze ook de trein. De stilte keerde terug. De wagon, slechts gevuld met 10 personen, allemaal van mijn leeftijd werd een oase van rust. We lazen allemaal ons krantje. Zijn we nu echt oud aan 't worden ???
Vanmorgen rond 07.00 uur is er voor de Nederlandse kust ter hoogte van Scheveningen een Griekse olietanker geladen met kerosine in aanvaring gekomen met een Cypriotisch containerschip. Rond 09.00 werd het lek gedicht en een gedeelte overgepompt in een tank. Veel van de gelekte kerosine was toen reeds verdampt, omdat kerosine (vliegtuigbrandstof) een zeer vluchtige vloeistof is. Het Cypriotische schip kreeg toelating om naar Rotterdam te varen.
Enya doet striptease !!!!!!!!!!!!!!!!!!
2 reacties op dit bericht
mijn bootje op 't water
groetjes,
andré de oostvaarder
griffioen