Tweeduizend en zeven.

Toen we in Geraardsbergen lagen met onze "El Verde", fotografeerde Petra mij op de achterplecht van ons kottertje. Dromend voor mij uitstarend. Was het naar het verleden of de toekomst ? Alleen ik weet het, maar wees gerust, het is de toekomst. 't Verleden is voorbij, de toekomst ligt voor ieder van ons vlakbij. Langs deze weg hoop ik voor iedere blogger en zijn familie, het allerbeste in 2007 : zakelijk, privé en zeker op gebied van gezondheid. Vaart wel, vrienden, het ga jullie allemaal goed in het komende jaar 2 0 0 7 ! 

Nog maar net is het reizen met ons bootje achter de rug, de winterslaap begonnen met het klaarmaken van de "El Verde", of daar verschijnen weer, zoals ieder jaar, de beurzen.
Ik nam ze vroeger allemaal mee, te beginnen met de grootste : "boot Düsseldorf", boat belgium in Gent en de beide hiswa's, de droge in Amsterdam en de natte in IJmuiden. Vroeger meer specifiek gericht op de verkoop van boten, de laatste tijd geëvolueerd naar all roundbeurzen. Op een beurs zoals Düsseldorf, zowat de grootste in de wereld, kan je dan ook zowat alles wat met watersport verband houd, zien in alle kleuren en geuren. Niet minder dan 17 paleizen tonen je alles. Tweeduizend boten staan er tentoongesteld in negen paleizen, zeil- en motorboten, speedboten, jetski's. De overige paleizen staan ter beschikking van andere watersportgebonden gebieden, zoals duiksport, vissport en visboten. Voor kano's en kanotoerisme werd ook een paleis voorbehouden. Scheepstoebehoren is verspreid over drie paleizen. Dat heeft de laatste tijd zo'n hoge vlucht genomen, denken we maar even aan radar, gps, marifoon en andere electronische toestellen. Ook wat boot-toebehoren betreft is het aanbod oneindig. Het enige paleis wat overschiet, herbergt maritieme kunst.  
De paleizen met boten worden ingenomen door hoofdzakelijk nederlanders met stalen motorboten en zeiljachten. Nederland behoort samen met de scandinavische landen tot de wereldtop. 95% van alle stalen motorboten komen uit Nederland. In Finland is het bootbezit het grootst. Eén op vier Finnen is in het bezit van een boot, terwijl er in Nederland één op vijfendertig is. Wij, Belgen komen wat verder aangesloft met één op driehonderd tachtig. Maar...de Belgen zijn bezig aan een inhaalbeweging. En dat heeft alles te maken met de verbeterde infrastructuur de laatste jaren. Kanalen en rivieren liggen er beter bij dan enkele jaren geleden. Aanlegplaatsen, haventjes komen links en rechts erbij. Wanneer de overheid blijft investeren in waterwegen, sluizen, jachthavens en aanmeermogelijkheden is dit zeker geen weggegooid geld. Wij zien meer en meer Duitsers, Fransen en Nederlanders gebruik maken van deze mogelijkheden en wij kwamen dit jaar ook regelmatig Engelsen tegen. Overal stonden ze in dezelfde winkels om proviand in te slaan en aten ze in dezelfde restaurantjes. Daar is ook onze economie mee gediend. Bunkeren, motoronderhoud kunnen langs onze rivieren en kanalen nog veel verbeterd worden. Kortom, er is nog werk aan de winkel.
In diverse paleizen promoten ook landen hun watersportmogelijkheden.Niet enkel Frankrijk, Duitsland, Engeland, Nederland maar ook België is op diverse beurzen aanwezig. Tenslotte liggen er in ons landje prachtige steden langs het water met Brugge en Gent op kop, maar ook Antwerpen, Hasselt en Brussel delen mee in de koek. In het zuiden hebben we steden zoals Doornik, Namen en Luik die zich promoten. Charleroi heeft een slecht imago wegens het teveel aan vervuilende industrie en het niet te stoppen banditisme. Maar ook veel kleinere steden hebben inmiddels ontdekt dat er via het watertoerisme mensen en geld kan aangetrokken worden. Aalst, Beernem, Péronnes, Lokeren, Geraardsbergen, Veurne, Deinze, Diksmuide, Mol, Turnhout, iedereen pikt zijn graantje mee.
En zeer vele gemeenten staan te trappelen om een steigertje aan te leggen.
Wij, van onze kant, kijken onze ogen uit naar al dat moois, maar blijven ondertussen met onze voetjes op de grond. Tenslotte doet onze "El Verde" het nog zeer goed, en kan je ons overal tegenkomen. Grote rivieren en meren, wij zijn er al geweest en hopen met ons kottertje nog op veel meer. Nederland of Frankrijk, er staat niets vast voor volgend jaar. Maar genieten zullen we zeker doen. Wij hopen op een minder winderig jaar, want dan gaan we vast richting IJsselmeer en zullen we Urk, Leeuwarden, Medemblik en andere noordelijke steden aandoen. Indien de wind ons weer parten speelt, wordt het sowieso Frankrijk en waarschijnlijk de Champagnestreek of Parijs. Maar dan hebben we iemand nodig om ons bootje naar ginds te brengen, zodat wij op ons gemak terug kunnen komen.We zien wel wat er van groeit.
En mochten wij zes op de lotto spelen, tja dan weet ik het niet, maar dan gaan we wonen op ons bootje, die dan wel wat groter zal zijn en boot heten in plaats van bootje.  

Champagne, de godendrank bij uitstek situeert zich in Frankrijk rondom de streek van Reims. Het was, is, en blijft de economische motor van deze streek aan de Marne.Wanneer men een tijdje er verblijft, kan men zich niet van de indruk ontdoen dat dit nektar alles beheersend is. Overal staat de naam Champagne op borden, wegwijzers, boeken, uitstalramen. Het ene na het andere huis is een champagnehuis, het ene al rijkelijker dan het andere. Allemaal kleine kasteeltjes, het interieur rijk, rijker, rijkst. Reims en ook Epernay zijn de twee champagnesteden bij uitstek aan de Marne. Ook in het nabijgelegen Damery zijn er een paar champagnehuizen. En precies daar ontdekten we toevallig onze champagne. Het huis Louis Casters is een bijna-vlaams huis. "La Patronne" komt uit Bocholt en haar kliënteel is 80% vlaams. Er wordt in de launch dan ook meer Vlaams dan wel Frans gesproken. Wij kochten dan ook enkele kistjes in dit Champagnehuis.
Tegelijkertijd keken we ook rond qua aanlegmogelijkheden aan de Marne. In Damery, vlak voor het champagnehuis lag er een steiger met electra en water. Dus daar zouden we rustig een nachtje kunnen verblijven. Maar ook in Epernay en Reims zelf, zijn er aanlegmogelijkheden. Epernay steekt er, wat mij betreft, als champagne-stadje bovenuit. Reims is te groot, Epernay is kleiner en oogt mooier. Met veel groen en overal bloemen is dit stadje ook een echte shoppingstad.
Voor de amateurs van dit heerlijke vocht, deze interessante site : www.champagne-casters.com.
Ad fundum ofte schol !

  

Nog een foto, met daarop de berging van RU SAN !

Het zijn niet enkel bootfanaten, maar ook fietsers bij uitstek. Het zijn vooral de schitterende jaagpaden van vroeger die nu dienst doen als fietspad langsheen rivieren en kanalen. En zeggen dat hier, op deze jaagpaden, vroeger mensen en/of paarden de binnenschepen trokken, net voor de tijd van de stoom. Gelukkig is die "goeie, oude tijd" voorbij !
Op de foto, Chris tijdens een pitstop van Stalhille naar Zeebrugge. 

Je moet wel een echte dierenvriend zijn, om met je hond in een kar het ganse land te bezichtigen.

Heden ten dage is vluchtigheid iets wat de mens in zich heeft. Het snelle leven levert flashes op van beelden, zodanig dat zelfs jongeren zich nog nauwelijks kunnen herinneren wat ze de vorige dag deden, of wie ze voor zich hadden. Het heeft inderdaad weinig te maken met Alzheimer, maar alles met de vluchtigheid van het leven zelf. Het was dan ook plezant, toen we deze week in onze mailbox een berichtje mochten ontdekken van twee nieuwe vaarvrienden uit Diksmuide, de bemanning van de Brutus III, Chris en Dan met de hondenkar. Zij waren de Dendre aan het afvaren, terwijl wij in de tegenovergestelde richting aan de opvaart bezig waren. Het was aan één van de talrijke sluisjes op de Dendre tijdens het wachten, dat wij elkaar leerden kennen. De Brutus III lag wat verder op, en zij waren het trajekt dat ze de dag daarop gingen varen aan het verkennen met de fiets. Tijdens het wachten aan de sluis deden we een babbeltje, zij waren twee maanden aan het varen. Wij stonden er wat bedremmeld bij met onze 14 dagen vaarverlof. Maar ja, meer hadden we niet. In ieder geval werd het een goed gesprek tussen vier bootfanaten die vol liefde spraken over hun bootje en de lotgevallen over hun reis. Voor één keer kwamen de sluiswachters te vroeg, en moesten we afscheid nemen. De volgende dag immers zouden we elkaar ergens kruisen op de Dendre. Petra stond, de dag daarop, dan ook bij iedere aantocht van elke boot, op de uitkijk of het de Brutus III niet was die kwam afgevaren. Eventjes verder zagen we elkaar, zwaaiend en toeterend kruisten we elkaar en wuifden nog een tijdje na. Dat was het dan, dachten we. Jammer dat we niet meer tijd kregen om elkaar wat beter te leren kennen. Maar ja, die bekende vluchtigheid van ons, weet je wel ! Na de reis kwamen die mensen menigmaal ter sprake zo van : "weet ge't nog, da waren die mensen met hun hondenkar. Maar verder kwam het ook niet. Tot deze week. Het was leuk en plezant, dat mailtje en vooral goed om weten, dat vluchtigheid niet overal bestaat.

Iedereen die met de binnenvaart in Vlaanderen en België bekend is, kent hem. Jan Meuris, schipper van de Rusan. Een grote, bonkige man, met handen zoals koolschoppen, en een hart van koekebrood. Vechtend voor zijn idealen tot op de laatste dag. Die laatste dag van de schippersbeurs was een moeilijke dag voor Jan. Hij had gestreden tegen Europa, iets wat je bij voorbaat verliest. Maar hij vond het zijn verdomde plicht om dit te doen. Met volle geloof tot op het laatste moment stond hij op de barricades. En hoewel we van elkaar wisten dat we geen gelijklopende ideeën hadden op gebied van het beheersen van de binnenvaartmarkt, toch konden we het goed vinden met elkaar. Na de schippersbeurs werd er, op café veel gediscussieerd met elkaar. Met Jan heb ik veel gebabbeld, en al waren we het zelden eens, toch heb ik hem veel bevracht met cellulose, richting Lanaken en Maastricht. Dat was Jan zijne kant. Het was ook een propere lading en het betaalde goed. Kortom, het was Jan zijn favoriete reis.
Ik vergeet nooit de woorden die Jan me zei na de laatste schippersbeurs : " 't Is afgelopen, 'k heb er tot het laatste in gelooft, maar het mocht niet. Morgen, André gaan we het anders doen, maar toch met elkaar ! Ik vond dit Jan ten voeten uit.
Via mijn vriend Ludo kreeg ik foto's te zien van het schip Rusan, na een aanvaring. Het schip werd drijvende gehouden. Hoewel ik thuis zit, herstellend van een operatie, wens ik via deze weg Jan heel veel sterkte. Moed houden, Jan, want achter iedere zware tijd komt er een goeie. Wie weet wat 2007 allemaal in petto heeft voor ons.

Ook om na de koffie te genieten, deze cake.
Ik denk dat ik nu maar beter stop, anders ben ik rijp om een damesrubriek te beginnen bij een vrouwenblad. Zo ver ben ik...nog niet.
Oostvaarder.

Wat doet iemand die thuis is en met ziekenverlof, die moet rusten en niet te veel inspanningen mag doen, maar voor de rest ok is ? Hij komt op plaatsen waar hij anders nooit of zelden komt. De winkels bijvoorbeeld, een grote brok van ergernis voor mij omdat daar altijd geslenterd wordt. Meestal aan stands, waar ik weinig of geen kaas van gegeten heb. Uitgebreid aan stands die me niet interesseren en tegen een grote snelheid voorbij de dingen die mijn aandacht wel genieten. Alleen winkelen geeft het grote voordeel dan ook dat je bekijkt wat je bevalt.
Bij Aveve stond ik zo aan een geweldige stand met allemaal bakproducten. Via een scherm legde men mij op no time uit hoe geweldig het is om je eigen brood te eten en vooral hoe simpel het is om het klaar te maken. Zelfs iemand met twee linkerhanden kon het !
Om kort te gaan kwam ik buiten met een nieuwe bakvorm en vier soorten brood en twee pakken cake. Om na de koffie nog wat na te genieten.
Direkt ging ik aan de slag, en het moment dat Petra van haar werk kwam en de deur openstak snoof zij de ongelofelijke geuren op van mijn bakkunsten. Die mochten er ook zijn trouwens.
Ik heb nu reeds mijn tweede brood gebakken, een meergranen, en eerlijk waar, mijn broodje smaakt beter, blijft langer vers en toont mooier. Nu weet ge't, chauvinisme bestaat ook in Vlaanderen !

Een vriend van mij verkocht laatst zijn boot om hem een andere in de plaats te kopen. Lager van opbouw, zodat de mogelijkheden om te varen werden uitgebreid. Petra en ikzelf werden uitgenodigd om het schip te bezoeken. Binnenin afgewerkt met wit leder en lichte houtskleur maakten de boot tot een juweel. Petra en ikzelf stonden perplex van zoveel schoonheid. Het ga jullie goed, Patrick en Ruth.Veilige waters tegemoet en veel verlof. Geniet er van !

'k Kan nie laten, maar hij moet er ook nog bij. Mijnen beste vriend Wout bezocht mij in 't ziekenhuis. Ondertussen 8 geworden en een flink uit de kluiten gewassen boy. Opa wacht al met spanning op een bezoekje van u, maatje.

Na het bovenwater halen van het wrak is dit het resultaat. Daarna gaan de verzekeringsexperten aan de slag. Allemaal wie gaat dit betalen en hoeveel ? Niewaar Ludo ?

Het lichten van een scheepswrak heeft mij altijd al geboeid, te meer omdat ik ook al scheepswrakken bezocht onder water. Om ze boven te krijgen zijn gespecialiseerde, zeg maar, altijd bijna nederlanders nodig om het wrak te lichten. Dit wrak heeft maanden gezonken gelegen bij de firma Van Hyghen die schepen sloopt op het kanaal Gent-Terneuzen. Ik was er bij, dank zij vriend Ludo, toen het wrak bovenkwam. Het gele gedeelte op de foto is de motor van de boegschroef.