Het zijn niet enkel bootfanaten, maar ook fietsers bij uitstek. Het zijn vooral de schitterende jaagpaden van vroeger die nu dienst doen als fietspad langsheen rivieren en kanalen. En zeggen dat hier, op deze jaagpaden, vroeger mensen en/of paarden de binnenschepen trokken, net voor de tijd van de stoom. Gelukkig is die "goeie, oude tijd" voorbij ! Op de foto, Chris tijdens een pitstop van Stalhille naar Zeebrugge.
Heden ten dage is vluchtigheid iets wat de mens in zich heeft. Het snelle leven levert flashes op van beelden, zodanig dat zelfs jongeren zich nog nauwelijks kunnen herinneren wat ze de vorige dag deden, of wie ze voor zich hadden. Het heeft inderdaad weinig te maken met Alzheimer, maar alles met de vluchtigheid van het leven zelf. Het was dan ook plezant, toen we deze week in onze mailbox een berichtje mochten ontdekken van twee nieuwe vaarvrienden uit Diksmuide, de bemanning van de Brutus III, Chris en Dan met de hondenkar. Zij waren de Dendre aan het afvaren, terwijl wij in de tegenovergestelde richting aan de opvaart bezig waren. Het was aan één van de talrijke sluisjes op de Dendre tijdens het wachten, dat wij elkaar leerden kennen. De Brutus III lag wat verder op, en zij waren het trajekt dat ze de dag daarop gingen varen aan het verkennen met de fiets. Tijdens het wachten aan de sluis deden we een babbeltje, zij waren twee maanden aan het varen. Wij stonden er wat bedremmeld bij met onze 14 dagen vaarverlof. Maar ja, meer hadden we niet. In ieder geval werd het een goed gesprek tussen vier bootfanaten die vol liefde spraken over hun bootje en de lotgevallen over hun reis. Voor één keer kwamen de sluiswachters te vroeg, en moesten we afscheid nemen. De volgende dag immers zouden we elkaar ergens kruisen op de Dendre. Petra stond, de dag daarop, dan ook bij iedere aantocht van elke boot, op de uitkijk of het de Brutus III niet was die kwam afgevaren. Eventjes verder zagen we elkaar, zwaaiend en toeterend kruisten we elkaar en wuifden nog een tijdje na. Dat was het dan, dachten we. Jammer dat we niet meer tijd kregen om elkaar wat beter te leren kennen. Maar ja, die bekende vluchtigheid van ons, weet je wel ! Na de reis kwamen die mensen menigmaal ter sprake zo van : "weet ge't nog, da waren die mensen met hun hondenkar. Maar verder kwam het ook niet. Tot deze week. Het was leuk en plezant, dat mailtje en vooral goed om weten, dat vluchtigheid niet overal bestaat.
Iedereen die met de binnenvaart in Vlaanderen en België bekend is, kent hem. Jan Meuris, schipper van de Rusan. Een grote, bonkige man, met handen zoals koolschoppen, en een hart van koekebrood. Vechtend voor zijn idealen tot op de laatste dag. Die laatste dag van de schippersbeurs was een moeilijke dag voor Jan. Hij had gestreden tegen Europa, iets wat je bij voorbaat verliest. Maar hij vond het zijn verdomde plicht om dit te doen. Met volle geloof tot op het laatste moment stond hij op de barricades. En hoewel we van elkaar wisten dat we geen gelijklopende ideeën hadden op gebied van het beheersen van de binnenvaartmarkt, toch konden we het goed vinden met elkaar. Na de schippersbeurs werd er, op café veel gediscussieerd met elkaar. Met Jan heb ik veel gebabbeld, en al waren we het zelden eens, toch heb ik hem veel bevracht met cellulose, richting Lanaken en Maastricht. Dat was Jan zijne kant. Het was ook een propere lading en het betaalde goed. Kortom, het was Jan zijn favoriete reis. Ik vergeet nooit de woorden die Jan me zei na de laatste schippersbeurs : " 't Is afgelopen, 'k heb er tot het laatste in gelooft, maar het mocht niet. Morgen, André gaan we het anders doen, maar toch met elkaar ! Ik vond dit Jan ten voeten uit. Via mijn vriend Ludo kreeg ik foto's te zien van het schip Rusan, na een aanvaring. Het schip werd drijvende gehouden. Hoewel ik thuis zit, herstellend van een operatie, wens ik via deze weg Jan heel veel sterkte. Moed houden, Jan, want achter iedere zware tijd komt er een goeie. Wie weet wat 2007 allemaal in petto heeft voor ons.
Ook om na de koffie te genieten, deze cake. Ik denk dat ik nu maar beter stop, anders ben ik rijp om een damesrubriek te beginnen bij een vrouwenblad. Zo ver ben ik...nog niet. Oostvaarder.
Wat doet iemand die thuis is en met ziekenverlof, die moet rusten en niet te veel inspanningen mag doen, maar voor de rest ok is ? Hij komt op plaatsen waar hij anders nooit of zelden komt. De winkels bijvoorbeeld, een grote brok van ergernis voor mij omdat daar altijd geslenterd wordt. Meestal aan stands, waar ik weinig of geen kaas van gegeten heb. Uitgebreid aan stands die me niet interesseren en tegen een grote snelheid voorbij de dingen die mijn aandacht wel genieten. Alleen winkelen geeft het grote voordeel dan ook dat je bekijkt wat je bevalt. Bij Aveve stond ik zo aan een geweldige stand met allemaal bakproducten. Via een scherm legde men mij op no time uit hoe geweldig het is om je eigen brood te eten en vooral hoe simpel het is om het klaar te maken. Zelfs iemand met twee linkerhanden kon het ! Om kort te gaan kwam ik buiten met een nieuwe bakvorm en vier soorten brood en twee pakken cake. Om na de koffie nog wat na te genieten. Direkt ging ik aan de slag, en het moment dat Petra van haar werk kwam en de deur openstak snoof zij de ongelofelijke geuren op van mijn bakkunsten. Die mochten er ook zijn trouwens. Ik heb nu reeds mijn tweede brood gebakken, een meergranen, en eerlijk waar, mijn broodje smaakt beter, blijft langer vers en toont mooier. Nu weet ge't, chauvinisme bestaat ook in Vlaanderen !
Gezondheid is iets wat men niet kan uitdrukken in geld. Het feit dat ik onlangs in een kliniek terechtkwam om er een operatie te ondergaan drukte me nog maar eens met de neus op de feiten. Jong en oud, lelijk en mooi, rijk en arm, alles ligt hier door elkaar en ondergaat dezelfde miseries en verdrietjes. Mensen die uit een jaguar stappen wenen evenzeer als kwamen ze uit deux chevauxtje.Verdriet kent geen grenzen en wordt nu éénmaal niet afgemeten aan geld. Na een operatie komt ook het puur menselijke boven. Gesprekken tussen mensen met kamerjas en vastgelinkt aan een rijdend paaltje met infuus, verbaasden me mateloos. De boer praat er met een manager en de bediende met een poetsvrouw. Alles is hier gelijk. Daartussen glijden verpleegsters in verblindend wit geruisloos door de gangen. Altijd glimlachend en altijd behulpzaam. En ook al lopen er altijd kankeraars tussen de tijdelijke bewoners van een hospitaal, voor wie niets goed is qua eten of verzorging, het merendeel van de bewoners heeft alle respect voor de meisjes in het wit. Voor mij was het slechts vier dagen, maar genoeg om al deze kleinmenselijke dingen te observeren. 't Is nu éénmaal beter thuis dan in een kliniek, dat weet je, maar het respect dat ik voor verpleegsters had is nog gegroeid. 's Nachts en in de week-end dikwijls onderbemand in een soms ronduit gevaarlijke situatie, veel vers geopereerden, mensen die labiel of agressief zijn, of gewoon kankeraars die denken dat het belletje dat boven hen hangt, dient om verpleegsters om de haverklap bij hen te roepen om iets nutteloos te doen.Gegroet, verplegers en verpleegsters, bedankt voor de goede zorgen, ook in naam van alle kankeraars.
Een vriend van mij verkocht laatst zijn boot om hem een andere in de plaats te kopen. Lager van opbouw, zodat de mogelijkheden om te varen werden uitgebreid. Petra en ikzelf werden uitgenodigd om het schip te bezoeken. Binnenin afgewerkt met wit leder en lichte houtskleur maakten de boot tot een juweel. Petra en ikzelf stonden perplex van zoveel schoonheid. Het ga jullie goed, Patrick en Ruth.Veilige waters tegemoet en veel verlof. Geniet er van !
'k Kan nie laten, maar hij moet er ook nog bij. Mijnen beste vriend Wout bezocht mij in 't ziekenhuis. Ondertussen 8 geworden en een flink uit de kluiten gewassen boy. Opa wacht al met spanning op een bezoekje van u, maatje.
Na het bovenwater halen van het wrak is dit het resultaat. Daarna gaan de verzekeringsexperten aan de slag. Allemaal wie gaat dit betalen en hoeveel ? Niewaar Ludo ?
Het lichten van een scheepswrak heeft mij altijd al geboeid, te meer omdat ik ook al scheepswrakken bezocht onder water. Om ze boven te krijgen zijn gespecialiseerde, zeg maar, altijd bijna nederlanders nodig om het wrak te lichten. Dit wrak heeft maanden gezonken gelegen bij de firma Van Hyghen die schepen sloopt op het kanaal Gent-Terneuzen. Ik was er bij, dank zij vriend Ludo, toen het wrak bovenkwam. Het gele gedeelte op de foto is de motor van de boegschroef.
Om je direct een bootje aan te schaffen zou je best misschien wachten, en eerst, zoals je zegt proeven, of er ééntje huren of met iemand meevaren die een boot heeft. Vanaf nu tot en met maart komen de meeste occasies of zoals de nederlanders het zeggen occasions op de markt. Privaat kopen is altijd voordeligst. Bij een broker kopen is altijd duurder, omdat de goede man er ook aan moet verdienen. De broker verdient door zijn tussenkomst ca. € 10.000,- bij een goede occassion. Dat geld kun je best zelf proberen in je zakken te houden. Eerst zou je moeten weten welke boot je eigenlijk wil en wat je er mee wil doen. Is het voor te spelevaren met kinderen of kleinkinderen in de buurt, dan hoef je geen dure aankoop te doen. Weet, wat je ook koopt, je geen boot koopt om er 's zondags een doos met gebakjes op te eten in het gezelschap van vrienden en/of familie. Dan koop je beter een caravan. Indien het is om in de toekomst van watersport je hobby te maken, moet je partner dit ook graag delen. Velen doen na één of twee jaar hun bootje weg omdat moeder de vrouw zaagt. Gaan we nu WEER varen ? Tja, dit is een keuze. Maaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar !!!!!!!!!!!!!!!!!! Indien dit allemaal lulkoek is wat ik hier vertel, en zowel jij als je partner aan je bootje verslingert raken, weet dan dat je de mooiste hobby te pakken hebt die je kunt dromen. Nooit meer files, overal plaats, rustige momenten en traag varen langs idyllische plekjes. Zelfs na jaren te hebben gevaren in België, Frankijk en Nederland komen wij nog altijd op plaatsen waar van alles te beleven valt. Meer en meer bouwt men in België verder aan waterwegeninfrastructuur zodat men overal langsheen rivieren en kanalen overnachtingsplaatsen en clubs bijkomen met allerhande faciliteiten. Een bijzonder goede site is www.marktplaats.nl daarna ga je verder naar "motorboten". Hier staan duizenden boten in allerlei maten en materialen. Heel voornaam is de motor, het hart van uw schip. Wanneer je zelf geen "mekanieker" bent neem je best iemand mee met verstand van motoren. Ook het materiaal waarin de boot gemaakt is, is belangrijk : staal of polyester. Elk materiaal heeft voor- en nadelen. Staal kan roesten en polyester kan osmose hebben, een verrottingsproces dat van binnen naar buiten gaat. En dan is er het financiële plaatje, niet onbelangrijk. Weet dat je niet je ganse budget spendeert aan je boot. Want nadien komen er taks, verzekering, ligplaats, tanken, en eventuele veranderingen door je zelf doorgevoerd. Best is altijd om wat geld achter de hand te houden. Een bootje moet je behandelen zoals een vrouw. Toon haar het nodige respect en ze geeft je het honderdvoudige terug. Indien je nog mocht twijfelen over andere aspecten van "bootje varen", mag je gerust altijd vragen stellen. Bij mij kost dat niets !
De foto werd genomen door Ludo, met mijn fiere scheepsmaatje op de voorplecht. We varen in de moervaart, richting onze vaste ligplaats aan de Spanjeveerbrug.
Ik had vele schippers horen vertellen hoe nauw het is om met een 1200 tonner door het Pont des Trous te komen, net voor de stad van Doornik. Nu ik er zelf ben doorgevaren met een bootje van 3,15m breed moet ik zeggen, dat het met een schip van 9,50m breed wel andere koek is.
't Is weer zo ver, ons bootje begint terug aan zijn winterslaap. Volgende week komt de mecanieker aan boord om alles in orde te brengen voor de overwintering. Ook wordt hij volgende week volledig afgetankt, kwestie van zo weinig mogelijk lucht in de fueltank te laten om het vocht te weren. Terug nieuwe filters en olie vervangen. Antivries in het water op de motor en de watertank en de boiler ledig.En dan, slaap bootje slaap tot in de lente wanneer het terug begint te kriebelen.
Daar waar ik in het verleden telkens een artikeltje over bootjes of varen in het algemeen pleegde, heb ik vandaag bewust gekozen voor "de andere kant". Een kant die menige senioor kent, maar blij is, wanneer die achter hem ligt. Ik werd kortgeleden opgenomen in het ziekenhuis van mijn woonplaats.Een ingreep, simpel langs de ene kant en niet zo simpel langs de andere kant. Simpel, vanwege het feit dat je bekend bent met de goedaardigheid er van, minder simpel omdat je nooit weet welke gevolgen het voor de rest van je leven impliceert. Na drie en een half jaar bezoeken bij de arts, en wetende dat een ingreep mij wachtte, kwam de melding van : "je zou beter binnenkomen" toch nog onverwacht. Maar goed, je bent 61 en volwassen genoeg om sommige dingen des levens recht in de ogen te kunnen kijken en de gevolgen er van te kunnen en willen dragen.En toch... ergens diep in jou wordt het ventje wakker dat zegt. Pas op, 't kan toch erg zijn. Een fanatiek ventje dat kan knagen en dan weegt op je, dat je soms wakker houd 's nachts, en er voor zorgt dat je niet te pruimen bent. Die u in gemoedsstemmingen brengt die moeilijk zijn voor je omgeving of nog erger, die je in een depressieve toestand zouden kunnen brengen. Zo 'n ventje, daar heb ik ook tegen gevochten. Maaaaaar.......mijn tomeloosheid inzake energie en optimisme brachten me in de kortste keren naar huis. Dokters en verpleegsters verbaasden zich over zoveel genezing. En alles zonder medicamenten. In stilte nam ik iedere dag mijn eigen geneesmiddel, het geloof in het leven en zijn goedheid, flink geholpen door mijn schitterende vriendin Petra. En nu, na 10 dagen thuis, bruist het weer, het geloof in het leven, de toekomst, de plannen en alles wat je maar wilt. En ja, ook over mijn bootje heb ik nagedacht. Kortom, het leven is nog altijd waard om geleefd te worden, en dat, dat is mijn allergrootste waarheid.
Voor alle booteigenaars begint nu een moeilijk moment - het bootje moet gestript worden - alles hetgeen niet tegen koude en/of vocht kan, moet er uit. De watertank moet ledig en de fueltank moet vol. Het water om niet te bevriezen, en de fuel omdat er geen condenswater zou ontstaan. De motor moet zijn winternazicht krijgen, de filters dienen vervangen te worden en diverse vochtvreters worden uitgezet. Alles wat niet aan vocht kan weerstaan, word thuis gestapeld op een droge plaats. De tijd van varen is voor mij voorbij dit jaar, temeer daar er dit jaar niet veel vrije tijd meer overschiet. Volgend jaar zijn we er weer, met meer varen dan we dit jaar deden, hoop ik. Maar ook andere nieuwsjes verschijnen op dit blogje. Tot de volgende.
1 november, het blijft voor mij geen "feest"dag, eerder een dag om te herdenken diegenen die er niet meer zijn. Naarmate de ouderdom stijgt, wordt men ook meer geconfronteerd met de dood. Wanneer ik naar het graf van mijn ouders wandel, ken ik ieder jaar meer en meer mensen die met hun foto op de graven staan.En veeg teken, als ge 't mij vraagt. Maar de natuurwetten zijn nu éénmaal onomkeerbaar. Tegelijkertijd daalt er ook een rust over mij neer, omdat de dood voor iedereen is en elkeen van ons te wachten staat. Voor het graf van mijn ouders, denk ik aan hen, de goede en minder goede momenten van beiden. Iedereen heeft altijd beweerd dat ik op mijn vader trok, en dat is voor mij nog altijd een eer. Hij probeerde voor iedereen goed en eerlijk te zijn, wat hem niet altijd in dank werd afgenomen. Ik herinner mij nog altijd hoe alle werkmensen, waarvoor hij de lonen uitrekende, hem graag zagen komen. Hij was iedereens vriend en sterk sociaal ingesteld. Hij had het altijd moeilijk met onrecht, ofwel was het goed ofwel slecht. Hij pleitte ook steeds bij de directie voor de zwakkere, en dat viel niet altijd in goede aarde. Maar hij bleef wie hij was, recht door zee, tot aan zijn dood. Zijn laatste week verbleef hij in de kliniek. Hij herkende mij niet meer, het was voor mij bijzonder pijnlijk. Tot opeens, de voorlaatste dag van zijn leven hij mij terug kende. Hij had weer die schittering in zijn ogen. Hij werd weer mijne pa ! Toen men de nacht daarop mij belde, met de melding dat hij overleden was, storte mijn wereld in. Op 8 november 1975 verloor ik mijne beste vriend. En nu, net 31 jaar later moet ik op dezelfde dag geopereerd worden. Niets gelijkaardigs, moet ik zeggen, maar ik heb reeds veel aan hem gedacht. In het graf liggen ze naast elkaar, zoals ze het gewild hebben. Mijn moeder, één en al rechtlijnigheid, streng voor haar en iedereen, naast mijn vader, de zachtaardige bon-vivant die van het leven hield en van iedereen die hem omringde. Vandaag sta ik weer voor zijn graf en voel de harde blikken van mijn moeder, en de zachte lach van mijn vader. Rust zacht, beiden !
Met 14 waren we op Alden Biesen. Vertrouwde gezichten, veertig jaar ouder weliswaar, maar ze straalden, ginds in het verre Bilzen. De landcommanderij Alden Biesen, eens hoofdzetel van een Duitse ridderorde en bestuurd door een commandeur, is nu volledig gerestaureerd en eigendom van de Vlaamse Gemeenschap. De meesten waren stipt, ééntje was het vergeten en verbleef in de Ardennen in zijn buitenhuisje. Jammer, Hugo, want het was weer een treffer van belang. En zoals ik al zei : "de afwezigheden hadden dik ongelijk". Een wandelingetje vooraf rond het domein, bleek een goed idee. Dat er druk verteld werd, was normaal. De meesten hadden elkaar gedurende twee jaar niet gezien. Vijf nieuwe gezichten waren er ook bij, voor hen bleek het een prettig terugzien. Omdat de weersomstandigheden zo goed bleken, werden de aperitiefhapjes buiten opgediend. Met een glaasje champagne er bij. De meesten hadden voordien ook al een biertje gedronken. Kwestie van goede gewoonten niet te vergeten. Vele foto's gingen van hand tot hand en deden herinneringen terugkomen. 't Deed deugd, en sommigen mijmerden ver weg. Het werd tijd om te eten. Honderduit werd er verteld over vroeger. De echtgenotes ondertussen discusieerden over alles en nog wat aan de andere tafel. De avond was weer veel te kort. Het werd ook tijd om een volgende afspraak te maken. Het werd Ieper en onze vriend André Depuydt organiseert het in 2008. Ik ben er zeker van dat velen er naar uitkijken. Deze jongen lag rond half twee in zijn mandje, dik tevreden over een schitterende dag Ieper, here we come.
De leuke fietsers.
Het zijn niet enkel bootfanaten, maar ook fietsers bij uitstek. Het zijn vooral de schitterende jaagpaden van vroeger die nu dienst doen als fietspad langsheen rivieren en kanalen. En zeggen dat hier, op deze jaagpaden, vroeger mensen en/of paarden de binnenschepen trokken, net voor de tijd van de stoom. Gelukkig is die "goeie, oude tijd" voorbij !
