onze thuisbasis

Seefeld, het hartje van Oostenrijks Tirol, geniet zoals steeds onze voorkeur om te gaan skieën.
Reeds meer dan twintig jaar mijn voorkeur om er mijn skiverlof door te brengen. WAAROM ?
Hier, in Seefeld, is alles mogelijk. De verschillende skipistes kunnen zwart, blauw of rood zijn. In Seefeld waren er destijds Olympische Spelen.
Twee prachtige springschansen en een Olympische schaatspiste staan ter beschikking.
Men heeft prachtige wandelingen in de buurt, alsook een 180 km loipes (langlaufpistes).
Afstand tot Seefeld : ca 975 km. Snelwegen tot op 20 km van Seefeld.
Pas op : in Oostenrijk verplicht om sneeuwkettingen mee te hebben.
Het stadje zelf is een provinciestadje met de shopmogelijkheden, alsook ontspanning op horeca-gebied. Op familiegebied is Seefeld zeer sterk in matige prijzen voor gezinsvakanties.
Onze skilatten werden reeds gewaxed en liggen klaar voor \'t vertrek.
De nacht van 10/11 maart 2006 vertrekken we \'s nachts rond 03.30 uur. Normaal staan we 10 uur later in Seefeld. Sneeuwhoogte op dit moment : 23.02 - dal 1,75m - boven 2,25m
En nu maar aftellen : 15d -  14d - 13d......
U hoort er later van.

'k Zal je altijd blijven missen, als je niet bij mij bent. Gelijk waar je bent, gelijk wat je bezielt, opa denkt altijd aan zijnen "beste vriend", zo gaat dat nu éénmaal met opa's !

kleinzoon, maar al zo snel groot - aan mijnen beste vriend wout !

't Is 20 februari - buiten is het st...weer ! Regen, wind en dergelijke plezante weersomstandigheden houden ons meestal binnen. Maar plannen, ja daar zijn we volop mee bezig. Het wordt Nederland. Nu hoor ik vele mensen al zeggen : "ocharme" maar toch. Alhoewel we vele dingen hebben die ons scheiden, toch hebben we ook vele dingen die ons binden.
1. de taal : altijd makkelijk wanneer je in je eigen taal terecht kunt.
2. op gebied van watersport is Nederland het Mekka. Overal aan bruggen, sluizen en jachthavens is men gewillig om te helpen, en, dat dient gezegd, overal is men beleefd. Dit in tegenstelling van ons eigenste Belgenland, waar beleefdheid iets is, wat men wel eens vergeet.
3. Toen ik verleden jaar twee maal naar het noorden ben gevaren, is het mij opgevallen hoe de horeca er ook op vooruitgegaan is. En wat merkwaardig is, bijna iedereen die ik tegenkwam in de betere restaurants, had gestudeerd in België, meestal Spermalie in Brugge. Dus ook op dat gebied is er vooruitgang.
De tocht is berekend op drie weken. Er wordt weer vertrokken vanaf de Moervaart en langs Terneuzen op de Westerschelde naar Vlissingen gevaren, daarna het kanaal van Middelburg om naar het Veerse  Meer te varen. Daar willen we ca 2 dagen blijven, omdat niet alleen het Veerse Meer zeer mooi is met stadjes zoals Veere en Middelburg, maar ook om de dam aan de Oosterschelde te bezoeken, een gigantisch waterbouwwerk. Vanuit het Veerse Meer richting Oosterschelde, met daarna het Grevelingenmeer om daarna richting Rotterdam te varen via de Spui, de Oude Maas en de Noord.
We gaan dan naar Gouda, waar we zeker een bezoekje gaan doen, daarna volgt naar Alphen a/d Rijn. Via de universiteitsstad Leiden gaat het altijd maar noordelijker naar Haarlem, Alkmaar en Schagen. We zitten nu echt in het noorden. De bedoeling is dan om via Kolhorn naar Medemblik te gaan en, indien de weersomstandigheden het toelaten het IJsselmeer over te steken.
De oversteek naar Stavoren langs de smalste kant is toch nog altijd 28 km.
Indien er niet teveel wind is op dit immens grote meer, doen we zeker deze oversteek. De reden waarom dit meer zo gevaarlijk is, is de diepte van het meer. Ca. 125 km lang en op sommige stukken ruim 40 km breed, is het slechts 4,5m diep. Dat geeft een geweldige korte golfslag. Bij wind is dit zeer gevaarlijk. Er vergaan dan ook jaarlijks meerdere schepen, zowel pleziervaart als beroepsvaart.
We zullen dan ook blij zijn, indien we het Vrouwtje van Staveren in de verte zien staan ! We komen dan in Friesland en dat is bekend gebied voor ons. Bij goed weer blijven we op het IJsselmeer tot Urk en gaan dan naar het Ketelmeer en Zwarte Meer om via het Zwarte Water naar de IJssel af te zakken, met steden zoals Zwolle, Deventer en Arnhem. Via een stukje Nederrijn en Waal gaan we richting Nijmegen. Dan varen we de Maas op naar de Bergse Maas en komen voorbij de Biesbos op de Amer, Drimmelen voorbij naar het Hollands Diep, Oosterschelde en Kanaal door Zuid-Beveland naar de Westerschelde.
Dan zoeken we terug Terneuzen op en hopen via kanaal Gent-Terneuzen terug naar onze stek te varen.
Met deze gegevens ga ik via de computer een berekening maken om de haalbaarheid na te gaan. Hoeveel sluizen ? Hoeveel bruggen ? Hoeveel km ? Eens dat in kaart, beginnen we dan aan de dagindelingen, uitstappen hier en daar, waar we dokumentatie moeten aanvragen, enz...
Ge ziet, niet simpel, en nog veel werk voor de boeg ! Maar goed, ne mens moet zijn week-ends met iets gevuld krijgen. Eerst nog op wintersport gaan, van 11/3 t/m 18/3.
In een volgend bericht heb ik het daar over, eens iets anders, tenslotte is sneeuw ook water.

Wout in z\'n element, in \'t bos

We vertrekken rond 07.15 u. Dit wordt een dagje om met een slakkengangetje achter de beroepsvaart aan te tuffen. Aangezien de beroepsvaart altijd eerst in de sluis moeten, duurde het redelijk lang voor ons.Onderweg, begon de motor op bepaalde momenten zijn toeren te verliezen, en dit was voor ons geen gezellig geluid.
Aangezien we reeds hetzelfde hadden gehoord toen we het bootje gingen afhalen in Akkrum, maakte ik mij toch niet al te veel zorgen.
Net boven de sluis Grand Carré (Lille) viel de motor plotseling stil.
Na wat pogingen om hem terug aan de praat te krijgen, lukte dat en heeft de motor zich verder koest gehouden. Rond 17.30 u voeren we net voorbij de oude fabrieken van Noyelles Godault. Ik herinnerde mij uit mijn varend verleden dat er net voorbij een rustig jachthaventje was. Ik had vroeger zelf gespeeld met het idee om met de spits daar eens in te varen.Zo gezegd, zo gedaan met de El Verde voeren we in het jachthaventje en meerden af op een prachtig steigertje. Samen met nog een paar jachten lagen we op deze prachtige plaats. Een overnachting in het haventje kostte € 9,- incl. water en electra alsook gratis douchen. Hebben \'s avonds lekker ons eigen potje gekookt na wat gebabbeld te hebben met de mensen van de andere jachtjes. Aangezien onze tocht lang en vermoeiend was geweest, kropen we snel nadien onder de wol.
\'s Anderendaags (05.08.05) worden we wakker onder een regenachtige hemel rond 06.00 u en beslissen om op te staan en vandaag een mooie trip te doen tot bijna aan de tunnel op het kanaal St. Quentin. Een redelijke afstand, ook met oog om morgen gelijk met de \"TOUEUR\"*door de tunnel getrokken te worden.
Op het moment dat ik de sleutel wil omdraaien om de motor te starten, blijkt die geen kik te geven. Ik had \'s avonds de batterijlader aangesloten, zodat de batterijen voldoende stroom zouden moeten hebben. Na wat gevloek en het zoeken van een verklaring, komt er hulp van een buurman. Die meent dat er één van de accu\'s kapot is.
Hebben dan maar, na wat gesleutel, de batterij losgekoppeld en verder gewerkt op één batterij. De behulpzame schipper van de \"CLOCHARD\", onthou die naam want die komt later nog terug, was diegene die ons zo snel terhulp kwam. Na alles gestart te hebben, zijn we vanuit Courcelles rond 10.00 u gaan varen op zoek ook naar een nieuwe batterij. Van vroeger wisten we nog dat er in Douai, enige scheepswinkels waren en dat was ons doel. We komen aan in Douai, maar wat blijkt, alle scheepswinkels zijn verdwenen, zelfs het scheepswerfje boven de sluis van Couchelettes kan ons geen acuu aan de hand doen. Wat nu ! Wel had ik ondertussen een tip gekregen, alsdat er in de jachthaven van Cambrai alle nutvoorzieningen voorhanden waren, om enig reparatiewerk te doen.
Dan maar naar Cambrai, maar onderweg nog meer problemen. Bij het indraaien van het Canal de St. Quentin valt de heleboel stil en daar drijven we dan ! Een geluk dat we met onze boegschroef ons naar de wal konden opduwen en eens aan een boompje vastgemaakt, dit, met de nodige nondes en miljaars, voorlopig gered waren.
Motor toch terug aan de praat gekregen, niet zo evident, want er moest alles gebeuren op één accu.
Na 5 sluizen = 5 keer stilvallen, komen we rond 18.00 u in het jachthaventje van Cambrai aan, waar een zeer gewillige havenmeester het nodige doet om ons \'s anderendaags via een verkoper van auto-onderdelen, ons van een nieuwe batterij te voorzien. Dit was me wel het dagje ! Ik heb nu wel een terrasje verdiend, en dat gunnen we ons ook. Nadien wordt er rustig aan boord gegeten. Op hoop van zegen, voor morgen. 
Dit was me wel het dagje.miljaars en nondes, toch terug de motor  aan de praat hebben gekregen. Dit ondanks we moesten opstarten aan één accu. Na vijf sluizen, vijf maal te hebben stilgevallen komen we rond 18.00 u in de jachthaven aan van Cambrai, waar een gewillige havenmeester ons een mooie ligplaats bezorgd. Ook geeft hij ons de naam van een verkopen van auto-onderdelen die ons \'s anderendaags in de voormiddag een nieuwe batterij kan bezorgen. Het was me wel het dagje, maar na een verdiend terrasje, eten we \'s avonds aan boord.

* TOUEUR = machine, die je verplicht bent te nemen en te betalen, bij het doorvaren van tunnels op kanalen in Frankrijk.

Beste Wout, we staan nu ook samen op het internet.
Formidabel, geweldig, wie zei dat ook weer !
groetjes van den opa !

Mijn enige kleinzoon, Wout, een wissel op de toekomst !
groetjes van je opa !

Rond halfnegen worden we door de havenmeester gewekt die ons komt vertellen dat de mensen met de nieuwe batterij er aankomen.Carina kleed zich vlug, vertsteld van zoveel Franse ijver.
Op 10 minuten was de zaak beklonken, de nieuwe accu geplaatst, tot we.... de sleutel omdraaide en alles muisstil bleef. Enkel een klik van de relais. De reparateur melde dat dit geen probleem vormde en hij een nieuwe relais ging halen.
Ondertussen was Carina naar de markt van Cambrai gegaan, kwam terug met een lekker stukje kaas met baguette om 's middags op te eten. Rond 15.00 u niets gehoord van de man, dan maar bellen, de man meldde droogweg dat hij geen zelfde relais had en dat was het.
Ik ben toen even in een"Franse collère" geschoten en heb hem verteld dat de boel moest draaien, hoe dan ook. Rond 18.30 u was dit euvel opgelost en konden we terug starten.
's Avonds met 't vrouwtje rustig restaurantje gedaan.
We zetten op 7 augustus, na een rustige nacht onze tocht verder naar de Somme. Na 2 uur varen begint de motor opnieuw te sputteren. We hebben ons vastgemaakt in de omgeving van Masnières en terug aan 't sleutelen. Leidingen los, reinigen, uitblazen en terug vastgesleuteld.
't Probleem bleek maar niet op te lossen, want de motor bleef sputteren en viel op bepaalde momenten stil. We beslissen dan maar om terug naar het haventje van Cambrai te varen en krijgen van de havenmeester ons plaatsje terug. Omstreeks 14.00 u was ons dagje weer voorbij.
Op 08/08 is in Cambrai alles gesloten en hebben we ons beziggehouden met reinigen van het bootje. 's Namiddags komt er een kennis van ons, de "CLOCHARD" het haventje binnengevaren. Hij komt ons direct goedendag zeggen. Hij raad ons aan om er een specialist bij te roepen en alles eens na te kijken.
Bezoeken samen een Marokkaans restaurant, maar zelfs 's anderendaags blijken onze haren nog pijn te doen van de zware Marokkaanse wijn. We bellen op 09.08 rond 09.00 u met de firma Intertec. Deze mensen zijn een halfuurtje later reeds aan boord. Zij vinden het probleem vrij snel. De eerste voorfilter en de slang die van de tank naar deze filter loopt, zitten vol gruis afkomstig uit de tank.
Rond 11.00 u draait het motortje als een naaimachientje. 's Avonds komen Petra en André aan boord om de reeds gemaakte kosten te vergoeden en af te spreken hoe het nu verder moet.
Onze plannen voor de Somme worden spijtig genoeg definitief opgeborgen. Wij spreken af in Courcelles elkaar de boot over te dragen en met mijn wagen naar ginder te komen. We eten 's avonds samen gezellig. Onze laatste vaardag 10.08. varen we richting het haventje van Courcelles. We vertrekken in Cambrai rond 10.00 u en komen in de namiddag rond 16.00 u in Courcelles aan.
En wil je eens wat weten..... de motor draait nog altijd als een naaimachientje.
11 augustus is onze laatste dag aan boord. Na een goede nachtrust worden we wakker gemaakt door de hongerige eendjes. We beginnen met tegenzin onze koffers te maken.'s Middags komen Petra en André toe met onze auto, zodat we alles kunnen overladen en naar huis rijden. Na de middag drinken we rustig samen nog iets en verlaten onze vrienden, die met de El Verde terug naar België zullen komen, en hun vacantie verder te zetten.

* bedenking van André : ik vond het spijtig wat Carina en Ludo overkwam. ik heb mijn bootje uitgeleend in de veronderstelling dat deze perfekt in orde was. Men mag aannemen, dat na één maand werf, zulke dingen, normaal NIET mogen voorkomen Pittig detail is wel dat alle andere filters werden vernieuwd, net die ene niet. Op mijn vraag waarom, bleef de werf het antwoord schuldig ! Jammer.

U heeft zich misschien afgevraagd hoe het komt dat we in augustus ineens vanuit Frankrijk konden vertrekken. Di kwam door een afspraak tussen een collega-bevrachter en  mezelf.  Ludo voer vroeger met de spits beroepshalve naar Frankrijk. De bedoeling was om naar de Somme te varen en in Abbeville om te wisselen. Maa.........
Brute pech achtervolgde Carina en Ludo en hun reis eindigde vervroegd ergens in la douce....
Ziehier wat hij opschreef en mij onlangs bezorgde.
\"Vanaf de eerste keer dat ik jullie bootje zag, was ik bijna even verliefd als jullie zelf. En vanaf het moment dat u tegen ons had gezegd dat we het bootje mochten naar Frankrijk brengen, om jullie vacantie wat langer te maken, waren we meteen verkocht.
Hier onze herinneringen : op 2 augustus vertrekken we \'s avonds vanuit Merksem richting Mendonk met de wagen. Petra en jijzelf stonden ons reeds op te wachten, zodat we het bootje konden beginnen met laden en de sleutels kregen van de \"El Verde\". Na wat herschikkingen van kussens, vielen we beiden in slaap in het rustige Mendonk. \'s Anderendaags was ik reeds vroeg uit de veren (03.08.05), deels om zo vroeg mogelijk te vertrekken. Ons Karina echter had nog geen goesting van opstaan. \'k Heb dan zelf maar een bakje koffie gemaakt en naar haar bedje gedragen. (Mooi hé !)
Aangezien we \'s avonds onze proviand voor de komende dagen niet hadden opgeruimd, struikelden we over alles en nog wat in de stuurhut.Opruimen was de boodschap.
Rond 08.00 u motor gestart en langzaam wegvaren uit Mendonk richting Frankrijk. Met een rustig brommende motor waren we na een uurtje al aan de sluis van Evergem, waar we alleen geschut werden.
Eens uit de sluis varen we de ringvaart op, richting Merelbeke om de Oude Leie te nemen, richting Deinze, voorbij al te grote villa\'s die daar staan. Rond 13.00 u komen we uit de Oude Leie en varen nu naar Kortrijk. Ook de volgende sluizen, St. Baafs Vijve en Harelbeke zijn we helemaal alleen om te schutten. Daardoor komen we aan in Menen rond 17.00 u. waar we een rustig plekje opzoeken voor onze eerste overnachting. We lagen nog maar net vast, of de politie stond al op de kade om te vragen wat we daar lagen te doen. Na een korte uitleg, konden we net beneden de brug van Menen blijven liggen voor de nacht, zolang we de beroepsvaart maar niet hinderden, want anders waren we verplicht de jachthaven te gebruiken.
Na een stevige wandeling en een lekker restaurant zat onze eerste vaardag erop.
 

De regen is wat verminderd en gelukkig is de wind weggevallen Om kwart na acht varen we al op het Hollands Diep richting Volkeraksluis die we na tweeenhalf uur bereiken.De eerste 26 km zit er al op en het verschil tussen Volkerak- en Kreekraksluis bedraagt ongeveer 20 km.Nadien gaan we om op de Oosterschelde te komen het Zijpe, het Mastgat en de Keeten nemen. Wanneer we het Mastgat uitkomen staat er een fikse wind met flinke golven. Ik merk gefronste wenkbrouwen bij Petra. Na de Keeten, dat het moeilijkste stuk bleek komen we op een ietwat kalmere Oosterschelde. Zeer veel verkeer van grote binnenschepen en coasters. We kruisen de rivier op 2100 toeren en komen rond halfdrie in Wemeldinge. Dan nemen we de beslissing om te trachten Terneuzen te bereiken aangezien het nog zo vroeg is.Na het rustige kanaal over Zuid-Beveland te hebben genomen, komen we rond 15.05 aan in Hansweert. We zijn net te laat voor de stuwboordsluis en de sluiswachter geeft order om de bakboordsluis te nemen. Bij het uitvaren van deze sluis valt het ons op hoe rustig de Westerschelde er bij ligt, in tegenstelling tot de Oosterschelde. De avond begint te vallen in het zicht van Terneuzen en we varen langs groen om zo de zeevaart te ontwijken. Ik roep de Oostersluis op kanaal 18 en om tien na zes liggen we al in \'t sas.\'t Is nu ondertussen compleet donker geworden. Bij het buitenvaren nemen we de strekdam tot het einde en varen erachter terug tot het einde waar de jachthaven ligt.Om kwart voor zeven liggen in onze box voor de nacht. Alles wordt aangesloten. We hebben vandaag 105,5 km gevaren gedurende 10,28 uur. We trekken onze \"walkledij\" aan en gaan op stap omdat we vinden dat we na zo\'n tocht iets extra verdiend hebben. We gaan eten op de Pier en genieten van......................jawel voorbijvarende schepen. Na het wandelingetje terug moeten we niet gewiegd worden en kruipen onder wol.

Een beetje regen met redelijk wat wind maakt het niet makkelijk om te varen vandaag.We moeten kost wat kost de Lage Zwaluwe bereiken want de havens ervoor hebben allemaal een sluis om binnen te varen en zijn gesloten op zondag. De zwarte-kousenkerk weet je wel. Een streng gereformeerde kerk rond de streek van Werkendam.
De Muider trekvaar ligt algauw achter ons, en we varen het Amsterdam-Rijnkanaal op, dat zowat drie uur zal in beslag nemen.
Rond de middag ligt het kanaal achter ons en tuffen we de Zuidersluis in, om op de Merwede te komen, die we in zijn ganse lengte gaan afvaren om uiteindelijk in Gorinchem te komen. Onderweg blijft het maar regenen en waaien. Een uurtje later rond éénen liggen we in de Koninginnesluis. We komen na drie uur varen aan het einde van de Merwede, in de Grote Merwedesluis om op Nieuwe Merwede, de achterkant van de Biesbosch, een wirwar van kanaaltjes en slootjes die uitkomt op de Nieuwe Merwede en langs de andere kant op de Amer tegenover Drimmelen. Het begint te deemsteren en het is half zeven wanneer we de jachthaven de Lage Zwaluwe binnenvaren. Nog net zie ik de jachthavenmeester verdwijnen langs de poort. Ik roep de man terug en vraag om electriciteit. Neem maar, zegt de man wanneer hij hoort dat we morgenvroeg reeds vroeg zullen weg zijn.We hebben 84 km gevaren gedurende bijna 10 uur. Onze teller staat ondertussen op 4.393,55 hetgeen betekent dat we bijna 299 uur gevaren hebben.

Het ligt in onze bedoeling om alle meren af te werken vandaag, en voorbij Muiden te geraken om in de trekvaart nog te geraken. We moeten er VOOR VIJF UUR geraken, want anders draaien de brugjes op de trekvaart niet meer. Van het Ketelmeer naar de Roggebotsluis is 16 km.Om naar het Veluwemeer te geraken moeten we eerst deze sluis nemen. \'t Is kwart voor tien wanneer we de sluis binnenlopen en vijf minuten later zijn we er alweer uit. \'Klinkt misschien als afgezaagd, maar telkens valt ons de efficiency op, waarmeer sluizen, bruggen en alle infrastructuur op het water werken. Tot de volgende sluis de Nijkerkersluis is het 49 km varen. We varen dan op het Nijkerkernauw. Om 13.35 u nemen we ook deze sluis en zetten nu volop gang voor Muiden. We draaien op 2200 toeren en lopen tussen de 13 en 14 km/uur. Een snelheid die we nooit gehaald hebben met onze \"El Verde\" Voor vijf uur moeten we in de sluis zitten in Muiden.Het is uiteindelijk 16.20 u wanneer we aan de sluis komen. We hebben nog nooit zo graag € 2,50 betaald aan de sluis. In tegenstelling tot de andere sluizen dient hier betaald te worden om alzo de stadsrechten te vergoeden die nog dateren uit de middeleeuwen.Aan de sluis horen we dat ze de dame zullen verwittigen die de twee brugjes bedient, zodat we nog op de trekvaart geraken. Er heerst een sterke wind op de trekvaart en we leggen ons tegen de wind in aan de wal. We hebben acht uur gedraaid en legden 107 km. af.
\'s Avonds stappen we richting Muiden om te gaan eten in hetzelfde restaurant waar we eerder waren. Toen buiten op het terras, nu knus binnen. We lezen nog eens het verhaal toen vijf Franse dragonders de stad binnenreden om die te bezetten, maar in deze herberg zoveel te eten en te drinken kregen, dat er ondertussen Hollanders te paard onderweg waren om de vijf Fransen gevangen te zetten. Wij eten voortreffelijk en kruipen na een zware dag onder de wol.