over de Merwede naar Vreeswijk

In afwachting van onze trip naar het noorden van Nederland (Akkrum), willen we ons bootje eens testen op snelheid. Het kanaal van Gent naar Terneuzen lijkt ons uitermate geschikt, om dat daar km-palen langs de oever staan.
We varen tot in het zicht van de sluizen in Terneuzen en keren dan terug om de metingen te doen. Er gaan veel meer schepen richting Terneuzen, dan naar Gent.
We doen drie verschillende testen op drie verschillend aantal toeren.
We lopen maximum zo'n 11,5 km/uur. Dit bootje moet meer kunnen en dat is één van de redenen dat we terug naar de werf gaan. Ook een mooie reis hangt er aan vast, want zowel Petra als ikzelf zijn toch wel een beetje verliefd aan het worden op noord-nederland, het ware mekka van de watersport. Rond zes uur zijn we terug op onze stek.
We besluiten onze boot volgende week een grondige beurt te geven alvorens we gaan afreizen.
uurstand : 4.319,41

We hebben afgesproken om vandaag met de boot naar de markt van Wachtebeke te varen, samen met Christophe en Wendy van de "Undine". Niets wereldschokkends, maar gewoon amusant !
't Is dikke mist 's morgens en wachten het optrekken van de mist af om te vertrekken. De korte vaart op de Moervaart laat ons nog eens zien hoe mooi de Moervaart wel is. Vele mensen die niet eens kunnen genieten van de streek, die rond hen ligt. Jammer. We leggen aan in Wachtebeke en gaan naar de markt. Een kraampje of tien, maar daar is het ons niet om te doen. Gewoon gezellig samen eens varen, hoe kort ook, samen gezellig tafelen doen we in "Sophie's Taverne" en wandelen rustig terug. Op een slakkegangetje varen we terug en leggen rond halfvier terug aan.

\'t Is triestig, maar \'t regent alweer wanneer we wakker worden in Oudenburg. We zijn vroeg uit de veren, want de jongens die naast ons een rond puntje aanleggen begonnen direct met de kraan te werken.
Na een lekker bakje koffie en een paar sneetjes brood, starten we onze motor rond kwart over acht, na eerst een dagelijkse portie vet in de schroefas gepompt te hebben. Oliepeil duidt voldoende aan, en een kwartiertje nadien verlaten we Oudenburg. Toch aangenaam verrast dat meer en meer dorpen en steden langs het water, steigers maken met de nodige voorzieningen, water en electra. Meer hebben we niet nodig, en we willen er nog voor betalen ook.
Eens aan de verbindingssluis gekomen, moeten we 10 minuutjes wachten. Ook aan de Nieuwwegebrug wachten we nog eventjes op nog 2 jachtjes. We komen aan in de sluis van Brugge rond 11.50 uur, net op de spertijd. Het ontgaat mij nog altijd dat enkel de sluizen van Brugge een spertijd kennen in België. We maken gebruik om tijdens de spertijd het middagmaal  te gebruiken.Na geschut te zijn in de sluis moeten we aan de Kruispoortbrug wachten om nog 3 spitsen te laten passeren. We komen aan in de jachtclub Flandria (net achter het station) rond 13.25 u. Onderweg bemerken we dat er een tweede jachtclub bijgekomen is. We gebruiken de namiddag om de nieuwe jachthaven te bezoeken en daarna de stad. Wanneer we \'s avonds terugkomen, zegt Petra dat het te druk geworden is in Brugge en dat we volgende keer ergens anders gaan zoeken om te overnachten. Ik ga volledig akkoord, Brugge is mooi, maar veel te druk geworden de laatste jaren.
Tijdens ons bezoek aan de nieuwe jachthaven, de dag voordien, heeft Petra een nieuw adresje gevonden om te gaan eten. Bistro De Schaar aan de Hooistraat blijkt een heel goede keuze om \'s middags te eten.
We tafelen zoals je alleen in België kunt, en zijn beiden dringend aan een fikse wandeling toe.
Tijdens het doorkruisen van de stad gaat Petra shoppen, terwijl ik rustig op een terrasje geniet van een wijntje tijdens het lezen van mijn krant. Dit is voor mij echt verlof. Zonder benul van tijd, staat Petra plots voor mij. Het shoppen is gedaan, en samen wandelen we beiden rustig naar ons bootje. We liggen langs de overkant van de jachthaven, en dat is de weg naar de industrie, zoals Bombardier. Rustig is anders, en we gaan morgen de laatste dag in van ons verlof.
We gaan \'s avonds in de vernieuwde kantine van de club nog iets drinken, en maken kennis met een paar mensen van de club.
Rond 11 uur liggen we beide in onze kooien. 

\'t Is halftwaalf als we vertrekken in Veurne. We hebben een gunstige tij afgewacht, om de sluizen Veurne en Grave te nemen. We komen op het kanaal van Plassendale. Normaal volgt hier een mobiele ploeg om alle bruggen te draaien. Matroos Petra heeft een eitje gebakken voor de kapitein, met verse garnalen en vers brood erbij. Rustig in de graskant, is het lust om te eten in het zonnetje. De rattevallebrug en de volgende bruggen dragen allemaal prachtige namen. Daar er iemand uit Leuven in slaap gevallen is op zijn boot moeten we allemaal blijven wachten voor de brug. Daardoor halen we Brugge niet. We besluiten dan maar om te overnachten in Oudenburg, waar een nieuw steigertje met water en electra op ons ligt te wachten.De motorteller wijst nu 4.302,53 aan. Het is 17.40 uur. We eten \'s avonds in de kasteelhoeve met een lekker wijntje erbij. We wandelen terug, lezen nog wat buiten en gaan dan pitten.
22.08.05

Vermits we afgesproken hebben rond halftien in Boezinge met de sasmeester, vertrekken we rond negen. Een keer voorbij het industirepark, is het weer genieten. Dit stuk doet me een beetje aan de Durme denken. Mooi, en nu richting Fintelesluis en Lovaart. Fintele sluis scheidt de IJzer van de Lovaart.De sluismeester vertelt dat de IJzer nu ook bevaarbaar is tot in Roesbrugge voor schepen van max. 10 meter. Het zal voor een volgende keer zijn. We moeten wachten tot een ander jacht de sluis uitkomt. Na de sluis rijd er iemand mee om alle bruggen voor jou te draaien.We komen in Veurne aan en besluiten er een dagje te blijven. Het is een schitterend stadje.
20/21.08.05

Bij slecht en regenachtig weer starten we rond tien uur de motor. Na tien minuten varen we de IJzer op, richting Diksmuide. Iedere naam draagt hier een stuk geschiedenis mee uit " de grote oorlog" zoals de eerste oorlog genoemd werd. Pervijze, Schoorbakke en Stuivekeskerke liggen achter ons, wanneer we in de verte de IJzertoren zien. Hier werd door tienduizenden vlaamse jongens iedere vierkante meter verdedigd tegen de duitsers, en dit meestal onder het commando van franstalige officieren. Hier ontsond ook de idee van een vlaamse ontvoogding in het toenmalige Belgique. Na een bezoek aan de toren, kopen we een vlaamse vlag om in mast te hangen. We fotograferen onze "El Verde" met de vlag voor de IJzertoren. Wat verder werd een nieuwe brug gebouwd, ze is bemand, de Tervatebrug. We gaan bakboord uit en komen op de Ieperlee. Vanaf hier tot het industriepark in Ieper is het mooi varen. We hebben nog twee sluizen te doen. Het zijn twee van de meest memorabele sluizen in België. Door het goede onderhoud door de staat groeien er bomen in de sluisdeur. De vriendelijkheid van de sasmeester maakt alles goed, want hij blijkt zelf een fervent watersporter te zijn. De sluizen Boezinge sas en Boezinge dorp worden in de gietende regen genomen. Wij wuiven de man toe en bedanken hem voor alles. We hebben al afgesproken voor de terugvaart, morgen. Rond 17.30 komen we in Ieper aan.We bezoeken de Menenpoort en tijdens het eten blaast men de "last post". Ik beloof Petra eens terug te komen en de ceremonie eens mee te maken.
19.08.05

\'t Is vandaag 17 augustus en terug een kortere vaardag. \'t Is rond halftien wanneer we vertrekken, waardoor we een halfuurtje later op het kanaal zijn. Onderweg zien we nog een klein, oud stoombootje, waarschijnlijk een oud slepertje. De eigenaar zwaait ons trots toe, wanneer hij merkt dat we het druk fotograferen. Het noemt : \"le petit beigneur\", naar één van de legendarische films van Louis de Funès. Nadat we aan de eerste brug komen, moeten we bellen want de brug is niet bemand. Ze zijn er trouwens een nieuwe steiger aan het aanleggen. We maken van de wachttijd gebruik om langs de overkant een bakkerij binnen te stappen en er een vers brood te gaan kopen. Petra komt terug met een groot rond wit brood. Na tien minuten verschijnt er een jonge gast aan de brug, die ons zegt dat hij de sluis en ook de twee bruggen voor Bourbourg moet doen.Rond de middag komen we aan de sluis \" Le Guindal\" met een verval van nauwelijks 15 cm. De sluismeester is bereid ook de 2 bruggen te draaien, hoewel het middag is. Een klein uurtje later leggen we aan in het zonovergoten Bourbourg. \'s Namiddags gaan we naar het stadhuis met onze vaarboek in de hand, er op wijzende dat er geen electriciteit voorhanden is, daar waar in het boek wel electra staat genoteerd. De man verontschuldigt zich en zegt dat het de fout is van de laatste overstroming, maar dat hij het zal oplossen. We hebben ons toen wel voorgedaan alsof we controleerden of het boek wel klopte. En aangezien toerisme hoog in het vaandel staat, is er een kwartuur later een werkman van de stad die ons electriciteit bezorgd vanuit het stadsmagazijn gratis, zich nogmaals verontschuldigend. De man zal \'s anderendaags terugkomen om 08.00 uur om alles los te koppelen. Wat een luxe ! In de namiddag slaan we proviand op in de plaatselijke carrefour. We keren zwaar beladen terug met 2 kratten plat water. Omdat het hier goedkoper is, zegt Petra. Inmiddels overleef ik de tocht nauwelijks met de twee kratten. \'s Avonds heerlijk barbecuen en lekker buiten genieten in het zonnetje. Onze teller staat ondertussen reeds op 4.276,11, we hebben al meer dan 281 uur gevaren dit jaar.
17.08.06

We varen vandaag terug richting België. Om 08.45 u starten we de motor en tien minuten later varen we weg. Bij het afscheid hebben we de mensen van de stad Bourbourg bedankt voor hun gulle medewerking. De dag voordien hadden we reeds een afspraak gemaakt om rond 09.00 uur in de sluis te liggen. Terug is dit een sluis waarin het verval slechts een twintigtal cm. is.
Eénmaal het rechtlijnige kanaal voorbij nemen we de richting sluis Jeu de Mail gevolgd door sluis Furnes.  Dit is het noorden van Frans-Vlaanderen en niet zo lang geleden spraken de ouderen hier nog vloamsch. Namen uit de eerste wereldoorlog schuiven hier voorbij. Hier werden honderden jonge vlamingen als kanonnenvlees gebruikt. Hier was de 1° wereldoorlog op zijn ergst. Tijdens de middag is het rustpauze aan de bruggen. We eten een stukje en wachten rustig af tot de bruggen weer aan de slag gaan. Na halftwee passeren we  Zuydcoote en Ghyvelde. We zijn nu in België terug en varen wat sneller omdat we de getijdesluis Veurne. We kunnen nog net mee. Nu richting Gravesluis, om daarna de eendepoot voorbij te varen en via de St. Jorissluis de haventje van Nieuwpoort Westhoek te bereiken, waar we gaan bunkeren. We tanken 122 liter mazout aan € 0,65/ltr. Twintig minuutjes later liggen we aan de steiger. We hebben 46 km gevaren vandaag.

Na alle lange vaardagen voordien, was het wel effe wennen vandaag. Er stond immers een "vaardagje" op het programma. Zoals gebruikelijk laten we de motor een kwartuurtje draaien, nadat eerst vet is gestoken en het oliepeil is gecontroleerd. We voelen het aan als een rustige dag. Warm en windstil, meer moet dat niet zijn.De mensen die we de avond voordien hebben geholpen met aan te leggen zwaaien ons uit. Terug op het grote kanaal gaan we stuurboord uit, richting Duinkerken. Enkele kilometers verder (ca 6km) gaan we bakboord uit in het kanaaltje van de Audomarois streek. Ik kwam hier enkele jaren geleden, en had Petra er al honderduit over verteld. Ze bleek dan ook vol verwachting. Naarmate het kanaaltje vorderde (4km) werd ze meer en meer vrolijker. Langs de ene kant bebouwd met allerlei soorten van buitenhuisjes, groot en klein, langs de andere kant vrolijke bootjes her en der. Alles gebeurd hier via het water. Of je nu postbode of aannemer bent, per boot a.u.b. Geweldig, vind ik dat. Rond elf uur leggen we aan in La Houle. Naast ons een parkje, redelijk goed onderhouden door het VNF met een bankstel om buiten te kunnen eten. Twee aanlegsteigers (ca. 15m elk) met in de midden een slipway. We wandelen het dorpje in, en vragen aan iemand die in zijn groententuin staat te werken, waar we best te eten kunnen krijgen. De man zegt niet het eerste maar wel het tweede hotel te nemen. Wij luisteren naar de inboorling en komen een hotel binnen met een eetzaal, goed voor 150 personen. Enkel wij tweetjes, zitten er. Wij kijken mekaar argwanend aan. Wij nemen een menu met drie gangen. Tot onze niet geringe verbazing, komen druppelsgewijs mensen binnen. Wanneer onze tweede gang binnen is, is de zaal volgelopen. Met een fruitig wijntje erbij, ronden we een schitterend etentje af. Op de terugweg ontbloot Petra zich zoveel mogelijk, teneinde de huid zo bruin mogelijk te laten branden. Namiddag rusten geblazen, en 's avonds beleven we pret met de "zeelieden" die er hun motorbootje of kano" komen tewaterlaten. Wij blijven, met deze zomeravond zo laat mogelijk op, en kruipen wanneer het donker wordt, naar binnen !
In een komplete stilte dommelen we in en genieten mateloos van een subliem, stille audomarois-streek.

We hebben heerlijk geslapen en willen de franse leie bevaren, tot aan het Parc du Hem, een mooi park vergelijkbaar met een provinciaal domein. Het park ligt niet ver van Deulemont, een grensstadje op de frans-belgische grens. We verlaten onze overnachtingsplaats na een kwartuurtje warmdraaien. In Fort Gassion, de eerste sluis op de franse leie, dienen we twintig minuten te wachten voor er een jonge gast verschijnt, die ook de brug van Thiennes zal draaien en de sluis van Witz zal bedienen. Eén ding staat vast, in het vervolg bel ik op voorhand. We vertrekken voor de derde sluis St. Venant waar we het middagmaal zullen gebruiken. Onder de middag gebruiken ze daar een spertijd van anderhalf uur. In het jachthaventje eet ik een steak met gebakken aardappeltjes. Lekker, na wat rusten varen we om halftwee de sluis van St. Venant in, en horen dat de laatste sluis Bac St. Maur in panne ligt en dat dit een uur kan duren. We zijn ondertussen op weg naar Merville en verlaten er om halfvijf de sluis. De sasmeester die zich met moeite kan bewegen door zijn omvang draait lagnzaam het sas open, en geeft ons een bakje om de laatste sluis zelf te bedienen via een afstandsbediening.De bediening gaat feilloos en rond 19.00 uur draaien we het jachthaventje van Parc du Hem in. De vorige keer dat ik er was, was de haven nieuw. Nu, een paar jaar later kom ik er weer en tref een wat verloederde jachthaven aan.Niet onderhouden steigers, electra idem, zelfs een gezonken jacht dat al ettelijke maanden op de bodem rust. We krijgen een fikse bui en besluiten hier morgen een rustdag te houden. We maken ons klaar om het stadje te gaan verkennen. € 12,- per nacht kost het hier en dat vind ik veel voor dit pover aanbod.In de plaatselijke kroeg drink ik een paar stella's en bestel er tegen zondagmiddag tweemaal mosselen-frites. Terug naar het park en met de sleutel binnen om naar het jachthaventje te wandelen.
Heerlijk rustig park met prachtige bomen ! Op zondag komt de regen met bakken uit de hemel. Ik loop in de ochtend naar de bakker rechtover het park, en kom terug met verse croissants en een baguette, franser kan nauwelijks. Het smaakt bij een bakje koffie aan boord. Wij maken er echt een luie dag van. Een wandeling door het park leert ons, dat dit een deel was van de vroegere smokkelroute tussen Deulemont en de belgische grens. 's Middags eten we lekkere frieten en mosseltjes en gaan daarna aan boord waar het programma "krakelingen" opstaat. Gast is Julien Vreebos, die het heeft over zijn relatie met zijn vader, leven en dood van z'n vader en de invloed ervan op zijn leven. Ik krijg het benauwd om zoveel gelijklopende emoties. We kraken na het avondeten een fles goede franse wijn, en na wat muziek beluisteren,
slapen we rustig in.
We vertrekken om kwart voor tien en varen terug. De bedoeling is om via Duinkerke terug naar België te varen. We zouden graag in St. Omer slapen vanavond, eens een machtige vlaamse stad. Regenachtig, wat wind, kortom een echt vlaams weertje.
We moeten alle sluizen terug doen, die we gisteren deden. De Franse Leie is een rustige rivier die af en toe veel water geeft. Het moet een visrijke river zijn, want langs beide kanten is het uitkijken voor vissers.De werkloosheid hier is enorm. dat merkt men ook aan beide kanten van de river, alle fabrieken staan leeg. Een prachtige oude brouwerij, is sinds kort, terug in gebruik en wordt verhuurd aan diverse kleinschalige fabriekjes. Wat verderop tegen Merville, is een splinternieuw fabriek in gebruik genomen. Er ligt een spits te laden. 't Is terug etenstijd wanneer we in St. Venant liggen. De volgende sluizen zijn snel genomen, zodat we rond drie uur op het canal de neufossé komen. Nog twee sluizen staan er op de wachtlijst : les fontinettes en ecluse de flandres. De eerste met een verval van 13,80m. Petra is verbaasd. Wij varen uit de sluis langs torenhoge sluismuren, de volgende sluis tegemoet, waar we door een verkeerd maneuver van mij ronddraaien vooraleer we eruit gaan. Groot jolijt van de toeristen langs de kant om zoveel onkunde. Gelukkig zonder al te erge gevolgen.
Ik vloek zachtjes en zweer bij mijn eigen, dat dit de laatste maal is, en ik in het vervolg wat minder nonchalant zal zijn. Bij het buitenvaren van de sluis lig ik even stil om wat foto's te maken van de oude scheepslift in Arques. We varen door het dorp, waar het wereldberoemde kristalfabriek is : "Cristal d'Arques" Het draait nog altijd op vlaams zand uit Lommel. Ik heb er, in mijn hoedanigheid van scheepsbevrachter, miljoenen tonnen zand voor bevracht. De binnenschepen die er liggen, ken ik allemaal. Het jachthaventje van St. Omer binnen. De kantine van de club is gesloten. De baas ligt in het ziekenhuis. Jammer, wij gaan op zoek naar een restaurant en eindigen op de markt aan een grote frituur, waar we heerlijke frietjes eten. Geen enkel restaurant blijkt open te zijn. Morgen hebben we een korte vaardag. Wij maken een bijzonder lange wandeling door de stad en kruipen vermoeid in ons bedje.
13/14/15.08.05

Wij staan vol goede moed op rond 08.00 uur en zijn niet van plan ons verlof te vergallen door de eerdere pannes. Rond kwart voor tien, is het zover. De motor draait reeds een kwartuur en we varen achteruit uit de box en draaien met behulp van onze boegschroef, in de richting van het brugje aan de overkant van het meer.
Petra rolt de touwen en legt ze klaar voor de volgende sluis. Op het kanaal Schelde-Duinkeren gaan we bakboord uit. Enkele km verder varen we voorbij het fabriek van Noyelles Godault, eens de werkplaats van duizenden mensen, nu leeg. Aan de hallen werden miljoenen tonnen ertsen uit binnenschepen gelost en bewerkt. Nu is alles er akelig stil.
Wij varen voorbij Dourges en Courrières en vlak daarachter komen we aan bakboord voorbij het Canal de Lens.
We komen ook voorbij Harnes en Pont a Vendin en komen nu aan de splitsing van Canal de la Deule en Canal d'Aire, Meurchin en Beauvin laten we achter ons. Eens voorbij La Bassée komen we onze eerste sluis tegen "Cuinchy", met een verval van 2 meter.
Na een kwartuurtje ligt de sluis achter ons en komen voorbij de stad Bethune, eens een vlaamse stad. Getuige daarvan de nog bestaande adelijke familie : "de Bethune".
Aangezien er in Bethune geen goede aanlegplaats voorhanden is, varen we richting Aire sur la Lys en komen voorbij Isbergues.We komen in Aire aan na bijna zes uur varen. We vinden het genoeg en meren aan in een oude arm van het kanaal. Hebben ongeveer 58 km gevaren.
We liggen er zonder electra en moeten 's avonds en 's morgens een paar tsunami's doorstaan door voorbijvarende binnenschepen die zich weinig houden aan de maximale snelheid.
12.08.05

Ludo en Carina hebben onze "El Verde" naar Frankrijk gebracht. Oorspronkelijk was de bedoeling Abbeville op de Somme geweest, maar een technisch probleem heeft daar een stokje voor gestoken. Verder dan Courcelles in het noorden zijn Ludo en zijn echtgenote niet geraakt. Wij stappen in Ludo's rode Ferrari en tuffen richting Frankrijk voor ons verlof. Niet schrikken, 't Is geen Ferrari, wij noemen hem enkel zo. 't Is een rode Nissan van meer dan 20 jaar oud. Niet over de 110 km/u had hij gezegd, voor mijn beestje...
In een paar uurtjes zijn we in Courcelles en beginnen de jachthaven te zoeken. Wij vragen de weg en de man wijst ons een binnenmeertje aan, waar we ons bootje direkt zien liggen. Ik vertel Ludo dat zijn rode Ferrari nog best optrekt en dat we op de autostrade tot zo'n 140 km/u gedaan hebben. Ludo valt bijna in zwijm en lispelt mijn beestje...
We stellen hem gerust en vertellen dat we de 100 km niet overschreden hebben. Hij komt er weer helemaal door.
11.08.05
Ongeloofelijk rustig is het hier. 't Is gelegen in een park en onder een brugje komt men op het kanaal Duinkerken - Schelde.
We gaan eten in de kantine, wat vis en sla, maar de Franse keuken wordt geen eer aangedaan. We nemen een kijkje in de machinekamer. Er blijkt een noodreparatie gebeurd te zijn. Er is een draad met schakelaar tussen starter en accu gelegd, zodat men altijd in de machinekamer moet zijn om te starten en de start op het dashbord onderbroken is. Ook werd een nieuwe accu geplaatst. Ik wil alles laten zoals het is, en in België alles laten nazien en in orde maken. Weg met de zorgen, 't is vakantie ! Ik kijk het oliepijl na en haal de vetpomp boven en geef de beide smeernippels wat vet. Zo, morgen kunnen we starten. Naast mij ligt een Duitser, langs de andere kant een Fransman, internationaler kan het niet. We maken een korte wandeling rond het meer, en gaan verder tot aan het kanaal waar we morgen beginnen.
We kijken er beide naar uit.
11.08.05

De elfde juli is het prachtig weer met weinig wing. We besluiten dan ook om naar Eeklo te varen, ideaal voor een week-end tochtje. Na onze moervaart komen we aan de koeltoren en gaan bakboord uit en steken het kanaal Gent-Terneuzen over en varen langs het eilandje van Langerbrugge naar de ringvaart toe waar we de Evergemsluis zo kunnen binnevaren. Tien minuten later kunnen we al verder en gaan stuurboord uit op het kanaal Gent-Oostende. Een zonnige namiddag op dit kanaal, het kan allemaal zo rustig zijn. Na een klein uurtje kom ik aan het Schipdonkkanaal. Aangezien het de week ervoor flink geregend heeft, wordt er gespuid aan de sluis. Aangezien de kolk achter de remming is, is dit voor mij niet zichtbaar. Bij de afdraai achter de remming kom ik dan ook onzacht met de kont tegen de remming. Met een klein beetje verfschade tot gevolg.Ik vloek tegen mezelf om zoveel nonchalanche. Door de regen is het kanaal naar Balgerhoeke ruim drie meter diep.
Vijfhonderd meter voor Balgerhoeke is er een kanaaltje naar Eeklo, slechts 2 km bevaarbaar.
We zwaaien voorbij de watersportclub en komen terug. We leggen ons net voorbij de club vast. Het is 15.00 uur.We bellen naar de club, men beloofd ons stroom te geven, maar we moeten een uurtje wachten. Na anderhalf uur zijn we aangesloten op de stroom.
We besluiten om te gaan wandelen naar het centrum. Onderweg gaan we een winkel binnen en doen gauw nog wat aankopen.Op de markt wandelen we en ontdekken een goed restaurantje.
Omdat het toch rond zes uur is, eten we op het terras. We blijken een goeie keuze gemaakt te hebben. Nadien nog een wijntje, wandelen we rustig terug.Effen aan boord om de boodschappen af te zetten en terug naar het terras van de club. 't Is TE mooi weer om binnen te blijven.
We willlen vroeg vertrekken 's anderendaags en wanneer we aan boord zijn, doet de wijn de rest.
We slapen als een roos in het stille kanaaltje.
Na onze electro-kabel afgekoppeld te hebben, maken we los. Aan de hoek van het kanaal naar Eeklo staat een windmolen, daar varen we linksaf het Schipdonkkanaal af. De talloze oversteekbruggen voor voetgangers en fietser zijn met bloembakken behangen. Het oogt prachtig.
Aan de Schipdonksluis gekomen, geef ik bij het uitvaren volle gas. Zonder kleerscheuren kom ik nu wel voorbij de kolk. Bakboordkant uit richting Gent. 't Is nog warmer als gisteren. Achter de hoge dijken blijft de warmte hangen. We zijn na een uurtje bij de Evergemsluis en slechts tien minuutjes later reeds op weg naar het kanaal. We roepen op, voor we het kanaal opvaren of er niets af- of opvarig is. De politieboot antwoordt ons dat we er rustig kunnen uitkomen en zwaaien naar ons.
We groeten hen terug en kennen de mannen van eerder. Aan de koeltoren gaan we stuurboord uit,
en komen terug op de Moervaart. Rond 13.00 uur leggen we aan op Spanjeveer.
Onze klok heeft reeds meer dan 100 uur gedraaid.

Vandaag start de thuisvaart. We vernemen dat de "Stardust" met de "Undine" langszij goed zijn aangekomen op onze thuishaven.
De Oude Leie is een prachtig stuk rivier, soms jammer genoeg te vol gebouwd met prestigieuse, dallasachtige villa's. Tijdens onze vaart over de Oude Leie ontdekken we een nieuwe plaag, die zeer gevaarlijk aan het worden is. De verhuur van kleine motorbootjes vanuit Gent ! Groepjes, dronken mensen sturend aan een motorbootje denken dat bootje varen hetzelfde is als laveren met de auto. Onze ganse vloot haalt noodstops uit om deze bootjes te ontwijken door hun onverantwoord gedrag. Van mij mag iedereen varen, wel wetend waar hij mee bezig is ! We vloeken een paar keer, maar geraken zonder schade, de ringvaart op. Daar staat de waterpolitie klaar om ons terug te begeleiden tot aan Spanjeveer. Allemaal samen nemen we de laatste sluis, zeesluis Evergem, waar de bouw van een tweede sluis al aardig opschiet. Vanaf de ringvaart komen we terug op het kanaal Gent-Terneuzen. De ons bekende koeltoren zien we naderen, en eens deze gepasseerd slaan we stuurboord uit en komen op onze rustige Moervaart, voorbij het recyclagebedrijf en de twee eerste watersportclubs, zien we in de verte Spanjeveerbrug. Eénmaal deze onderdoor leggen we rustig aan op ons plaatsje. Onze teller staat ondertussen op meer dan 85 uur dat ons motor draaide dit jaar.
08.05.05

Het begint slecht, want het regent pijpestelen. Ook vannacht heeft het veel geregend, en men waarschuwt ons voor water dat uit Frankrijk komt. We zien het aan de steiger, die bijna onder water staat. Twee leden blijven achter, we waarschuwen hen echter voor het wassende water. Er staat een flinke stroom en we lopen zonder al teveel toeren 12/13 km/u. De kleur van het water is ook veranderd naar zanderig bruin.We varen door Kortrijk, de sluis van Harelbeke tegemoet.Na een kleine, korte panne van de "Speedy" trekt Robert hem terug naar het midden van het kanaal en alles is in orde. Bij de volgende sluis is het, na het schutten, weer prijs. Ditmaal geeft de motor van de "Undine" het op. We krijgen het niet klaar en de "Stardust" van Robert neemt de "Undine" langszij om hem te slepen. Morgenvroeg vertrekt Robert langs het afleidingskanaal, en de rest gaat verder via de oude Leie. 's Avonds komen de achtergebleven "Jason" en "Sunset" erbij, alsook de "Kelvic" vanuit Izegem. We zijn nu met tien schepen. We eten 's avonds bij Lucas in 't Oud Sashuis "een grote beete" dat is een groot, grof stuk brood met ofwel paté klaargemaakt met kriek ofwel een groot stuk hesp ofwel een groot stuk kaas. Die avond in één van Lucas' zaaltjes is voor ons groep alleen een feest die tot de vroege uurtjes duurt. 's Nachts wordt ik opgeschrikt door een afgaand alarm op mijn bootje, hoewel ik geen enkel alarm bezit. Vermoedens gaan in de richting van.........maar die betaal ik nog wel eens met dezelfde munt. Morgen komt de vaart terug naar onze club.
07.05.05