Halverwege.

Derde keer, goeie keer ! 'k Schreef reeds drie artikels en telkens als ik ze wilde opslaan, weg artikel. Dus nog maar eens. We gaan vandaag een ganse dag Gschwandtskopfen. Het bergje heen en weer, van Seefeld naar Seewaldalm en terug. Met de vierzetellift naar boven, een paar honderd meter naar beneden skiën, de sleeplift nemen om dan de ganse afdaling tot beneden in Seewaldalm te doen. Wanneer we daar zijn, terug de sleeplift op, dan honderd meter naar beneden waar we een andere sleeplift nemen die ons bovenop de Geschwandtskop brengt om dan in één ruk naar beneden, naar Seefeld te skiën, wat neerkomt op een klein uurtje.
Uitermate goede sneeuw vandaag, met verse sneeuw vannacht en daarna gerold door de tractors, zodat de piste er vandaag weer pico bello bijligt. 'k Heb tegen Petra gezegd haar bochten wat minder scherp aan te snijden om haar knie te sparen. 's Middags wanneer het ganse trajekt tweemaal gedaan hebben is ze in de wolken. De pijn in de knie is veel minder. Het zijn andere uitbaters in het chalet in Seewaldalm, zodat we ons terug riskeren om iets te eten.
De nieuwe uitbaters verrassen ons in de postieve zin. Hier zullen we nog komen. De vorige mensen waren een ramp. Na het eten terug aan de slag. Nog snel een wijntje op het terras in volle zon en terug naar boven. We doen hetzelfde trajekt nog tweemaal, dan stopt Petra. Ik ga nog éénmaal naar boven om dan in volle snelheid een afdaling te doen. De adrenaline gaat omgekeerd evenredig naar omhoog met mijn ouderdom. Petra heeft net haar schoenen uitgedaan en in de auto gezet of ze ziet me al naar beneden komen. Gij gaat nog eens alles breken, zegt ze. Rekords, vraag ik. Ze schud het hoofd om zoveel wijsheid. Er is toch niets aan te doen, luisteren doet ge toch nie ! Ik probeer haar nog te zeggen dat er geen flitspalen stonden, dus dat ze gerust mag zijn.
We rijden naar ons appartement en nemen een bad. We hebben afgesproken om vanavond in het poepchique hotel Elite te gaan eten. Op ons paasbest uitgedost wandelen we naar beneden rond 19.00 uur. We duiken in de zetels voor de apero en genieten nadien aan tafel van een heerlijke maaltijd. Petra's oogjes glinsteren. Ik ben aan het rekenen hoeveel dagen ik zal moeten afwassen. Grapje, want wanneer de ober verschijnt met de rekening verschieten we allebei. Voor ons beiden € 48,00 hoofdschotel, dessert en wijn bij het eten en koffie na. Waar kan je dit bij ons ?
Goedgeluimd beginnen we aan de klim naar 't appartement. We kruipen direct in ons bedje, want na een schitterend ontbijt, een wervelende dag op de ski's en een heerlijk avondmaaltijd zijn we moe.
Wie neemt het ons kwalijk wanneer we allebei als blokken in 't slaap vallen en dromen van nog meer sneeuwpret.

Vandaag dinsdag, we waren bijna aan de helft van ons verlof. Wat gaat het weer snel ! 't Was tevens de koudste dag vandaag. Toen ik vanmorgen naar de bakker reed (08.00 u) vroor het
- 14°. Brrrrrrrrrrrr. Een schitterende zon probeerde de boel op te warmen, maar dat gebeurde maar met mondjesmaat. De wagen had ook twee pogingen nodig om te starten. Maar goed, na 't ontbijt nog wat lummelen aan tafel met de krant, om ons daarna klaar te maken om te skiën. Gans de dag op de Birkenlift om vanaf morgen de rest van onze skiverlof op de Gschwandtskopf door te brengen. Rond de middag beneden lekker gegeten, telkens met de magnifieke achtergrond van het Karwendelgebergte. Jongens, wat is het mooi in Seefeld. Hier heeft ons Heer toch wel zijn best gedaan.
We gingen na het skiën shoppen in de nieuwe Spar en kochten een assortiment kazen met een heerlijk flesje wijn om 's avonds in alle rust bij de TV op het appartement te blijven.
Na het skiën zette ik Petra af in Seefeld, die zou nog wat winkelen. Ik naar boven, een lekker verkwikkend bad, het zeteltje in om nog wat nieuws van het thuisfront te garen.
Een uurtje later was Petra er, niets gekocht, want alles veel te duur. Een sjaaltje dat ze graag zag : € 250,00. Nou, nou, in Seefeld kennen ze de prijzen wel.
Na onze kaastafel met een lekkere wijntje doken we in ons bedje, want het was toch wel weer een vermoeiende dag geweest. Tot morgen, Seefeld ! 

 

't Week-end achter de rug, dus aan de slag. Een dagje rusten is ok, maar nu datgene waarvoor we gekomen zijn : skiën. In de voormiddag kiezen we voor de Gschwandtskopf en in de namiddag gaan we voor de Birkenlift. De ganse reeks bergen die Seefeld omringt behoren tot het Karwendelgebergte en telt toppen van 2200/2300 meter. Door de omringende bergen heeft Seefeld een soort micro-klimaat en is het practisch altijd sneeuwzeker.
Inskiën vandaag, want 't is weer een jaartje geleden. Jammer dat dit Tirol 900 km en meer verwijderd is van ons, anders stonden we hier zeker meer.
Het zachtste deel van de Gschwandtskopf eerst voor Petra, de Happy Schleppi-piste. Na een paar keer gaan we al wat hoger. De ganse voormiddag skieën we op en af. Rond de middag pakken we ons boeltje samen en gaan eten op de volgende lift, de Birken. Van de buitenlucht krijgt een mens honger. Onze skibotten wat losser gezet tijdens de maaltijd, om nadien terug aan te spannen want we willen zeker nog een uurtje de Birken op. Fantastische sneeuw, er is een klein beetje gevallen 's nachts en dan aangereden. Beter kan het niet.
Rond drie uur stoppen we. We gaan shoppen in de splinternieuwe SPAR (ook eigendom van Aelbrecht), stoppen bij de uurwerkmaker om mijn horloge op te halen en stappen de "TENNE" binnen om Petra haar "SACHERTOARTE" te bezorgen. En zeggen dat mevrouw Sacher, bordeelhoudster was in Wenen, maar fortuin maakte met haar taart. 't Kan verkeren ! Ikzelf nam een ijsje. We besloten niet te gaan eten die avond, maar gezellig thuis te blijven en pannekoeken te bakken. Nu we toch een appartement hadden, vond ik dat we er moesten van genieten. Om 19.00 uur keken we naar het nieuws op één via BVN, genoten van een wijntje en kropen om tien uur in ons nestje. We waren moe !!!
We hadden genoten van ons dagje, en waren tevreden over onze ski-prestaties. Morgen weer aan de slag en ditmaal de ganse Gschwandtskopf tot in Seewaldalm en terug, droomden we luid.

't Was na achten toen ik mijn ogen opendeed. De geur van verse koffie en warme koeken kwam me tegemoet. Petra had al naar het stadje geweest en ook een krant meegebracht. Zaaaaaaaaaaaalig !
In alle rust ontbijten, meer had ik niet nodig vandaag. De dag van gisteren had duidelijk zijn tol geeist. Na 't eten legden we alles in de kasten. We waren klaar om naar het stadje te gaan. Vandaag geen ski. Gewoon de spiertjes laten relaxen. Ik liet mijn uurwerk achter bij de uurwerkmaker voor een batterij. We stapten de winkel van Seefeld, bij Aelbrecht binnen. Een halfuurtje later hadden we alles ingeslagen om de volgende week gladjes door te komen. 'k Had ook aan mijn bootje gedacht, een paar waterbestendige sloefen om op 't dek te zwabberen.
Met al dat gesleur hadden we een extra fruitsapje verdiend in de shop ernaast. Terug op het appartement genoten we de overgebleven koeken en verse koffie. We keken om één uur op BVN naar het nieuws op één. Na de middag een uurtje relaxen en daarna naar het Ferienhotel om aan het zwembad helemaal tot rust te komen. Petra in de eucalyptus-sauna, ikzelf na een paar baantjes in het zwembad, het bubbelbad in. We genoten beiden met volle teugen. 
De après-ski namen we in het Ferienhotel beneden aan de bar met een stevige rode wijn.
't Werd avond en onze magen maakten ons attent dat het etenstijd werd. In de Seefelder Stuben genoten we Italiaans, een Pizza Margarita en een Spaghetti met scampi's. Overgoten met het juiste wijntje sloten we onze eerste, rustige dag af.
We begonnen aan de klim naar het appartement en voelden onze maaltijd krimpen. Rust doet wonderen en zo'n dagje hadden we nodig. 

06.03.10

't Was onchristelijk vroeg, die zaterdagochtend, kwart voor drie asjeblief ! Ik waande me zo waar een warme bakker, maar dan ééntje die 't koud had. Snel een koffie met een boterhammetje, gewassen en aangekleed en klaar waren we voor onze jaarlijkse trip naar Seefeld in Oostenrijk.
Niet enkel de plek waar we beiden ons hart verloren en trouwden, maar ook een familieplek bij uitstek om er wintersport te bedrijven.
Op de GPS stond er 916 km geprogrammeerd. We zouden, indien er geen onderbrekingen waren, rond 16/17.00 uur in Seefeld zijn. Ik zou, zoals gewoonlijk de eerste 3/400 km voor mijn rekening nemen, en na het ontbijt zou Petra de volgende 400 sturen. Het staartje, de "Fernpas" was dan weer voor mij. Voor het eerst waren we afgestapt van hotels en hadden we een appartement gehuurd. Goedkoper voor het verblijf, maar duurder omdat we altijd gingen eten, zodat het verlof als geheel op 't zelfde neerkwam.
De eerste 150 km vlogen voorbij in de nacht, maar toen we de streek van de Hoge Venen naderden begon de zwaarste sneeuwval, die ik in jaren beleefd heb. Aangezien, zoals gewoonlijk, de sneeuwruimers nog sliepen in België, werden de banen onherkenbaar. Ik passeerde de ene achter de andere auto, of in de gracht, of tegen de vangrail. Ik vloekte binnensmonds en dat valt bij mij nauwelijks voor. Vermoeiend, dat is het minste dat ik er kan van zeggen, en het scheelde weinig of ik was omgedraaid om terug naar Lokeren te rijden.
Nog 700 km, mensenlief ! In Duitsland sliepen de sneeuwruimers niet, met drie schrepers naast elkaar die achteraan zout strooiden vlogen ze over de autostrades. Achterlijk land, dat Belgenland, dacht ik. Ik vergat, niet ten onrechte trouwens, de laatste tijd meer en meer mijn nationaliteit te vermelden wanneer ik in het buitenland was.
In Trier (na 400 km) vond ik tijd om te ontbijten. Na zoveel uren zitten turen in de sneeuw, was mijn vat leeg. De volgende 400 nam Petra voor haar rekening. Het weer verbeterde enigszins en we vorderden goed. Voor Fuessen, aan het einde van de autostrade, werd ook Petra moe. Niet van het rijden als dusdanig, maar wel van het enerverende "STAU" (file). We reden gewoon van de ene file naar de andere. Ondertussen was het donker geworden. Het begon opnieuw harder te sneeuwen. Nog 65 km te gaan, de Fernpas nog over en dan naar Seefeld. Het was één langgerekte file tot over de pas. Er wachtte ons iemand op aan het appartement tot 20.00 uur, maar dat haalden we niet. We melden ons dan maar aan in het Ferienhotel, waar alles klaar lag. We kregen op iedere skipas 50% afslag, ons 7 overnachtingen werden er maar 6 gerekend en omdat we contant betaalde op 't einde van de rit kregen we nog eens 5% korting. Een Kaltschmid geschenk, zeg maar !
Nadat alles geregeld was, gingen we eten in "Alt Seefeld" rechtover het hotel. De warmte in het restaurant deed ons opgloeien, deels ook van de vermoeidheid. Aan de Römerweg, zochten we na 't eten ons appartement. In het donker met sneeuwval en vermoeid, vonden we niet direct het nummer 737. We stopten een auto op de verlaten weg en vroegen de man het adres. De vriendelijke Seefelder bracht ons met de wagen tot aan het hotel. We bedankten de man om zoveel moeite. Ik liep terug naar mijn geparkeerde auto en bracht hem voor de deur. Ik denk dat we nog nooit zo snel uitegeladen waren. Snel tandjes poetsen, bad nemen en naar bed.
We hadden 17 uur gereden, 920 km ver. Een tragisch rekord !
Ineens werd het stil op het appartement, want twee vermoeide Vlamingen sliepen in een zalige rust.   

Het antwoordje was heel eenvoudig en herinnert me aan de vroegere lessen Fysica.
De brug moet enkel het gewicht van het water dragen, omdat een schip het water verdringt die hetzelfde gewicht heeft als het schip zelf, om het even hoe zwaar het schip geladen is.

Hohenwarte Magdeburg is een waterstraat gelegen boven de Elbe in Maagdeburg, een van de mooiste steden uit het vroegere Oost-Duitsland.
Het overspant de Elbe en is 918m lang (690m over 't land en 228m over 't water) en 34m breed.
Niet minder dan 24.000 ton staal en 68.000 m³ beton werden in deze kolos verwerkt. De werken duurden van 1997 tot en met 2003 en kostten een half miljard euro.
Tenslotte nog een vraag voor onze techneuten onder ons.
Draagt zo'n brug enkel het gewicht van het water of draagt zij het gewicht van het water + het gewicht van de schepen ? Probeer daar maar eens over na te denken.

Regelmatig krijg ik via berichten of mail, mensen die me inlichtingen vragen over de aanschaf van een boot of bootje. Heel dikwijls verwijs ik hen naar het internet en de vele sites die er te bekijken vallen over watersport in het algemeen. Je kan het zo gek niet verzinnen of er zijn vele sites, elk gespecialiseerd in zijn eigen domein. Vandaar ook dat ik voor de vele blogvrienden regelmatig "mijn favoriete sites" ga veranderen, zodat ze bij elke vraag direct de benodigde gegevens kunnen bekomen. Het blijft vanzelfsprekend dat ze ook altijd bij mij terecht kunnen om alle mogelijke inlichtingen te bekomen. Daar is Seniorennet het geschikte instrument voor.
 Elk in zijn hobby helpen.
Groetjes,
Oostvaarder

Ondanks Koning Winter ons maar blijft dwarsbomen, is het nooit verboden om reeds te dromen over onze vaarvakanties. We gaan ook nu proberen om nieuwe horizonten te verkennen en te komen waar onze Enya nooit was. Gedurende de maand mei valt ons eerste verlof. Tussen 13/5 en 24/5 zijn deze 10 dagen uitermate geschikt om een tochtje te maken. Vierhonderd en twaalf kilometer met dertien sluizen er bovenop is haalbaar over deze periode.
Aangezien Petra op 13/5 reeds vroeg thuis is, lijkt deze dag geschikt om boot, bagage en  bemanning vaarklaar te maken om 's anderendaag te vertrekken. Richting Terneuzen, waar de eerste sluis ons wacht, de Oostsluis, die ons op de altijd drukke Westerschelde zet. Via het kleine vaarwater steken we de Westerschelde over om in Vlissingen de tweede sluis te nemen en richting Middelburg te varen, waar onze eerste dag zal eindigen.
Op 15/5 varen we verder het Kanaal door Walcheren af en stevenen af op de Koninginnestad Veere, waar we op het Veerse Meer komen, een vakantiebestemming van vele Vlamingen om er aan watersport te doen. 't Is uitkijken op het Veerse Meer, met de kruisende surfers. Als tweede overnachtingsplaats kozen we Kortgene, vlakbij de uitgang van het meer naar de Oosterschelde toe. Op de derde dag beginnen we met de Zandkreeksluis die de verbinding maakt tussen Veerse Meer en Oosterschelde en passeren de Keeten, het Mastgat en de Zijpe en varen bakboordkant naar Bruinisse om daar de sluis te nemen die toegang geeft tot het Grevelingenmeer. We moeten helemaal de plas over om net voor het eiland de Hompelvoet bakboord naar Port Zélande te varen.
Port Zélande een prestigieuze haven met achter zich de Grevelingendam. Daar blijven we een dagje passagieren en bezoeken het leuke winkelstadje Renesse (zo iets als Sluis). 
De 18e gaan we naar Willemstad, mooi stadje aan het Hollands Diep, eerst terug over de Grevelingen, Bruinisse buiten met daarna de machtige Krammer- en Volkeraksluizen. 
's Anderendaags vertrekken we uit Willemstad naar de Biesbosch, waar we zeker een dagje blijven. Dit bos- en waterrijke gebied is de droom van iedere watersporter. We gaan proberen of we plaats hebben op één van de onbewoonde eilandjes, zonder water of electriciteit, daar zorgen we zelf wel voor. Een rustdag met wat zwemmen, een boekje lezen en luieren. Dolce far niente, van het hoogste niveau.
We zijn nu uitgerust en vertrekken via Werkendam sluis en het Wantij om daarna via een stukje Oude Maas naar het drukke Zwijndrecht (NL) te varen. Op naar de Spui en Oud-Beijerland, waar we de riem er afleggen voor vandaag.
De dag erna (22/5) begint de terugtocht naar Ooltgensplaat via Goudswaard naar het Haringvliet, voorbij het eiland Tiengemeten om daarna de sluizencomplexen Volkerak, Krammer de verbinding terug te nemen naar de Oosterschelde. Ons doel is het Kanaal door Zuid-Beveland, waar ons de sluizen wachtten in Hansweert. We beginnen dan aan de oversteek van de Westerschelde opnieuw richting Terneuzen, waar we na het schutten in de Oostersluis een veilig plaatsje zoeken in de Aricom jachthaven. Op 2e Pinksterdag doen het laatste stuk naar onze vaste ligplaats Spanjeveer.
Hieronder vindt u onze geplande reis in detail.
datum    van                   naar              kilometer      sluizen       bruggen     keersluizen

14/5       Spanjeveer       Middelburg         57,3               2                 4                0
15/5       Middelburg       Kortgene            23,1               1                 0                0
16/5       Kortgene          Port Zélande       57,5               2                 0                0
17/5       Rustdag
18/5       Port Zélande     Willemstad          51,6               3                 0                0
19/5       Willemstad        Biesbosch           33,5               0                 0                0
20/5       Rustdag
21/5       Biesbosch         Oud-Beijerland   42,1               1                 0                0
22/5       Oud-Beijerland Ooltgensplaat      42,2               1                 0                1
23/5       Ooltgensplaat    Terneuzen           76,2               3                 0                1
24/5       Terneuzen         Spanjeveer          27,8               0                 0                0
    

In Leeuwarden begint vandaag Boot Holland. Normaliter zouden we morgen of overmorgen naar Friesland gereden zijn, maar Koning Winter dwarsboomde onze plannen.
300 km heen en nog eens zoveel terug met deze weersomstandigheden waren trop.
En trop is teveel, zei ooit V.D.B. Boot Holland staat vooral gekend als de beurs van het staal.
95% van alle stalen plezierschepen worden in Nederland gebouwd. Veel van deze werven zijn op Boot Holland vertegenwoordigt. Via kennissen had ik gratis kaarten gekregen, maar met zo'n winter was het risico te groot. Uitgesteld is niet verloren, en wanneer de weergoden ons gunstig gestemd zijn, gaan we er volgend jaar heen. We zijn allebei Friesland aanhangers en verblijven er graag.
Tot kiik Frÿlan.

Soms zitten we in Seefeld, soms zijn we thuis. Wanneer we dan thuiszitten gaan we uit sympathie eens naar Gent. We vinden het overdreven 11 € te betalen in Gent (3 euro korting), we betaalden in Duesseldorf 4 euro meer voor 18 hallen vol watersportgeweld. Veruit de meest interessante watersportbeurs ter wereld bij onze oosterburen. Maar goed, we kwamen een clubgenoot tegen (de Wim) en kochten ons waterwegvignet 2010. Daar moeten we dan ook al niet meer naar omzien. Voor de rest viel ons het grotere segment van 30' tot 40' op. Daar waar het vroeger meer speedboten waren, komen nu ook de traaglopers aan bod en de sloepen. Ook de volgbootjes (zodiac, suzamar e.d.) zijn in opmars. Kledij, schoeisel, accessoires mag best wat meer. Wat auto's daar stonden te doen evenals sqads enz... is mij een raadsel. Daar zal sponsoring wel voor iets tussenzitten. Geladen met de gebruikelijke boeken, die ik niet in het nederlands kon krijgen in Duesseldorf, dropen we af richting Lokeren. Leesvoer voor de komende weken.
De volgende beurs wordt Leeuwarden, waarvan ik heel veel verwacht. Iedereen wie staal in het hart draagt, moet noar Ljouwart in Frÿlan (naar Leeuwarden in Friesland).
Tot dan !!!

Wie heeft er nooit dat drinklied gehoord of gezongen. Toen ik op Boot Duesseldorf was, werd mijn aandacht getrokken door een eigenaardig bootje. Totaal rond en in het knal-oranje. Kwestie van op te vallen. Het werd omgeven door een schare "Hollanders". Een "Oranje" bootje trok hen wel aan. Futuristisch van uitzicht ging ik kijken toen de hele meute weg was. Tot mijn grote verwondering was het een varende bar- en/of eetgelegendheid door een buitenboordmotortje aangedreven. Ik zag deze zomer reeds een polyester drijvend eiland met palmboom, bar en een hele schare jonge hollanders, luid zingend over "de klok van Arnemuiden".
Wel, gasten, dan is hier voor jullie "HET SCHIP" Voor mijn blogvrienden de foto's er bij.

Men kan er nog nauwelijks naastkijken, wat verschillende netwerken boomen. Grenzeloos, mijns insziens, sommige zoals Facebook hebben reeds miljoenen mensen binnen.
Ben je pro of contra ? De realiteit gebiedt ons om pro te zijn,maar...
Liefst met de nodige zorg en voorzichtigheid, want blogs en netwerken kunnen ook deels gevaarlijk zijn. Sowieso staan we reeds, zonder het te weten, geboekt bij diverse netwerken. Denk maar eens aan de verschillende bedrijven die lijsten hebben met alle mogelijke en denkbare personalia, gaande van de normale zoals adres en telefoonnummer, maar ook de minder aangename zoals geloofsovertuiging, politieke gezindheid, geaardheid, enz...
Om nog maar te zwijgen over de echt over de schreef gaande info, zoals afwijkingen psychisch en fysisch, financiële toestanden, schulden, crimineel verleden, enz...
Maar het heeft ook z'n goeie kanten. Door het wegvallen van de gezellige buurten van vroeger, die geen TV of radio hadden, maar met elkaar overlegden hoe ze sommige dingen gingen doen. Ook de bereidheid van hulp geven aan elkaar. Dit is allemaal verleden tijd. Vriendschap is een vies woord geworden, en iets belangeloos doen voor vrienden of familie wordt met de nodige argwaan bekeken. Jammer, want dit is de enige juiste weg voor een betere samenleving. Verdomme 'k had beter in de politiek gestapt ! Wat ik feitelijk kwijt wou, is dat ik ook op Facebook sta, enkel om te netwerken en vrienden die me willen contacteren te helpen. Om sociale barrières neer te halen en mensen wat dichter bij elkaar te brengen.
Dat wou ik effe kwijt !!!!!!!!!!!!!

Hopende dat de Koning Winter overleden is, waarvoor mijn dank...
Wanneer dan sommige lezers mij verwijten een luiaard te zijn, omdat ik te weinig schrijf in deze komkommertijd, is het "er over" Is het een gebrek van bezoekjes van de Muze of is het een triestig omzien naar een minder gezellige tijd ? Wie zal 't zeggen. Feit is dat noch de "Muze", (destijds fantastisch café in Antwerpen met Ferre Grignard), noch de luiheid er iets met te maken hebben.
Wat dan wel ? Er is gewoon geen nieuws. De wekelijkse bezoekjes gaan gewoon door, want mijn bootje, dat mag ik wel zeggen, wordt "gesoigneerd" als de besten.
Om dan sommige mensen toch iets gelukkiger te maken, hierbij wat sfeer-foto's van een winterse "Enya", de koude verbijtend en uitziende naar warmere dagen.

Een winter als deze baart me altijd de nodige zorgen. Dat het een paar dagen vriest of sneeuwt kan in principe geen kwaad. Erger is het wanneer die kwibussen van weermannen met allerlei uitspraken komen over langdurige vriesperiodes "die wel eens zouden kunnen langduren".
Aan zulke uitspraken kan ik me mateloos ergeren, omdat je niet meer weet of het al of niet zal bewaarheid worden. Maar goed, ook al probeer ik Petra honderd maal te zeggen dat zulks niet per sé waar zal zijn, toch is ze altijd danig ongerust over haar bootje.
Gisteren had ze een vrije dag, en in plaats van zoals elke vrouw te gaan shoppen met de koopjesperiode, gingen wij zien achter een vuurtje om aan boord te zetten en de motorruimte te verwarmen. We kochten een electrisch kacheltje, termosthaat en de mogelijkheid om op 750/1500 en 2000 watt te verwarmen. Omdat het overdag weinig of niets vriest binnen, denk ik hem te koppelen aan een stekker met uurregeling zodat hij 's avonds rond 17.00 aanslaat tot 's anderendaags 09.00 uur. Een potje water in de buurt moet een controle mogelijk maken of het al of niet vriest binnen. Doordat ik de volledige kap heb opgezet denk ik minimum 3 graden ter winnen binnen. Aangezien ik toch thuis ben kan ik altijd effen gaan kijken. Het vuurtje wordt vandaag geplaatst.