Boot Holland

Soms zitten we in Seefeld, soms zijn we thuis. Wanneer we dan thuiszitten gaan we uit sympathie eens naar Gent. We vinden het overdreven 11 € te betalen in Gent (3 euro korting), we betaalden in Duesseldorf 4 euro meer voor 18 hallen vol watersportgeweld. Veruit de meest interessante watersportbeurs ter wereld bij onze oosterburen. Maar goed, we kwamen een clubgenoot tegen (de Wim) en kochten ons waterwegvignet 2010. Daar moeten we dan ook al niet meer naar omzien. Voor de rest viel ons het grotere segment van 30' tot 40' op. Daar waar het vroeger meer speedboten waren, komen nu ook de traaglopers aan bod en de sloepen. Ook de volgbootjes (zodiac, suzamar e.d.) zijn in opmars. Kledij, schoeisel, accessoires mag best wat meer. Wat auto's daar stonden te doen evenals sqads enz... is mij een raadsel. Daar zal sponsoring wel voor iets tussenzitten. Geladen met de gebruikelijke boeken, die ik niet in het nederlands kon krijgen in Duesseldorf, dropen we af richting Lokeren. Leesvoer voor de komende weken.
De volgende beurs wordt Leeuwarden, waarvan ik heel veel verwacht. Iedereen wie staal in het hart draagt, moet noar Ljouwart in Frÿlan (naar Leeuwarden in Friesland).
Tot dan !!!

Wie heeft er nooit dat drinklied gehoord of gezongen. Toen ik op Boot Duesseldorf was, werd mijn aandacht getrokken door een eigenaardig bootje. Totaal rond en in het knal-oranje. Kwestie van op te vallen. Het werd omgeven door een schare "Hollanders". Een "Oranje" bootje trok hen wel aan. Futuristisch van uitzicht ging ik kijken toen de hele meute weg was. Tot mijn grote verwondering was het een varende bar- en/of eetgelegendheid door een buitenboordmotortje aangedreven. Ik zag deze zomer reeds een polyester drijvend eiland met palmboom, bar en een hele schare jonge hollanders, luid zingend over "de klok van Arnemuiden".
Wel, gasten, dan is hier voor jullie "HET SCHIP" Voor mijn blogvrienden de foto's er bij.

Men kan er nog nauwelijks naastkijken, wat verschillende netwerken boomen. Grenzeloos, mijns insziens, sommige zoals Facebook hebben reeds miljoenen mensen binnen.
Ben je pro of contra ? De realiteit gebiedt ons om pro te zijn,maar...
Liefst met de nodige zorg en voorzichtigheid, want blogs en netwerken kunnen ook deels gevaarlijk zijn. Sowieso staan we reeds, zonder het te weten, geboekt bij diverse netwerken. Denk maar eens aan de verschillende bedrijven die lijsten hebben met alle mogelijke en denkbare personalia, gaande van de normale zoals adres en telefoonnummer, maar ook de minder aangename zoals geloofsovertuiging, politieke gezindheid, geaardheid, enz...
Om nog maar te zwijgen over de echt over de schreef gaande info, zoals afwijkingen psychisch en fysisch, financiële toestanden, schulden, crimineel verleden, enz...
Maar het heeft ook z'n goeie kanten. Door het wegvallen van de gezellige buurten van vroeger, die geen TV of radio hadden, maar met elkaar overlegden hoe ze sommige dingen gingen doen. Ook de bereidheid van hulp geven aan elkaar. Dit is allemaal verleden tijd. Vriendschap is een vies woord geworden, en iets belangeloos doen voor vrienden of familie wordt met de nodige argwaan bekeken. Jammer, want dit is de enige juiste weg voor een betere samenleving. Verdomme 'k had beter in de politiek gestapt ! Wat ik feitelijk kwijt wou, is dat ik ook op Facebook sta, enkel om te netwerken en vrienden die me willen contacteren te helpen. Om sociale barrières neer te halen en mensen wat dichter bij elkaar te brengen.
Dat wou ik effe kwijt !!!!!!!!!!!!!

Hopende dat de Koning Winter overleden is, waarvoor mijn dank...
Wanneer dan sommige lezers mij verwijten een luiaard te zijn, omdat ik te weinig schrijf in deze komkommertijd, is het "er over" Is het een gebrek van bezoekjes van de Muze of is het een triestig omzien naar een minder gezellige tijd ? Wie zal 't zeggen. Feit is dat noch de "Muze", (destijds fantastisch café in Antwerpen met Ferre Grignard), noch de luiheid er iets met te maken hebben.
Wat dan wel ? Er is gewoon geen nieuws. De wekelijkse bezoekjes gaan gewoon door, want mijn bootje, dat mag ik wel zeggen, wordt "gesoigneerd" als de besten.
Om dan sommige mensen toch iets gelukkiger te maken, hierbij wat sfeer-foto's van een winterse "Enya", de koude verbijtend en uitziende naar warmere dagen.

Een winter als deze baart me altijd de nodige zorgen. Dat het een paar dagen vriest of sneeuwt kan in principe geen kwaad. Erger is het wanneer die kwibussen van weermannen met allerlei uitspraken komen over langdurige vriesperiodes "die wel eens zouden kunnen langduren".
Aan zulke uitspraken kan ik me mateloos ergeren, omdat je niet meer weet of het al of niet zal bewaarheid worden. Maar goed, ook al probeer ik Petra honderd maal te zeggen dat zulks niet per sé waar zal zijn, toch is ze altijd danig ongerust over haar bootje.
Gisteren had ze een vrije dag, en in plaats van zoals elke vrouw te gaan shoppen met de koopjesperiode, gingen wij zien achter een vuurtje om aan boord te zetten en de motorruimte te verwarmen. We kochten een electrisch kacheltje, termosthaat en de mogelijkheid om op 750/1500 en 2000 watt te verwarmen. Omdat het overdag weinig of niets vriest binnen, denk ik hem te koppelen aan een stekker met uurregeling zodat hij 's avonds rond 17.00 aanslaat tot 's anderendaags 09.00 uur. Een potje water in de buurt moet een controle mogelijk maken of het al of niet vriest binnen. Doordat ik de volledige kap heb opgezet denk ik minimum 3 graden ter winnen binnen. Aangezien ik toch thuis ben kan ik altijd effen gaan kijken. Het vuurtje wordt vandaag geplaatst. 

Dat het ook voor anderen in de winter onderhoud en toezicht geblazen is voor hun bootje, mag blijken uit de foto's mij toegestuurd door de vrienden Karel en Leon.
Wij konden hun prachtige reisverhalen naar de bron van de Schelde lezen op mijn blog. Ligging is de jachthaven van Temse, waar ik ieder jaar met Karel zijn bootje op het droge mag brengen.
Ook dit jaar brachten we de El Verde op zijn "bok" op het droge. Karel haalde het originele dekkleed er over en nu staat de El Verde droog op z'n bok, beschut van regen en wind te wachten op "nattere tijden" wanneer hij weer als een groen visje mag spartelen in het ruime sop.

P.S. Ook een foto, toen ik met Petra de El Verde aan de kade aanmeerde in Lokeren.

Elke week bezoeken we ons bootje om te zien of alles nog ok is. Verleden week waren we eventjes terug aan boord, keken mekaar aan en dachten net hetzelfde op hetzelfde moment. Dat we hier maar snel terug kunnen komen. We checken nog snel of de vochtvreters (wat een naam) goed hun werk doen, en voegen er indien nodig, extra vochtzout aan toe. Alles binnenin van kussens is immers van de wanden gehaald want het geeft toch, samen met normale kondens, zijn vocht af.
Ook onder de pompen die afgekoppeld en leeggelopen zijn  komt er nog altijd water uit. Een half potje op 14 dagen tijd. Langs de ramen hebben we geen vocht. Ook aan de besturing boven is het vocht verholpen omdat er nu winterzeilen voor ieder groot raam gespannen zijn. Een dikke zorg minder, want aan de hoeken van de venster, voor de besturing zijn 2 gaatjes in de hoeken gemaakt om het eventuele vocht naar buiten te laten lopen. Met de winterzeilen er voor is dit niet meer nodig en blijft alles droog.
Wat vooral opvalt is, dat met de kap die achteraan alles dicht, ook de temperatuur onder de kap aanmerkelijk stijgt. Ook blijft het achterdek proper en heeft zij niet te lijden van winterse toestanden. Het is daardoor ook in de onderliggende slaapkamer een stuk warmer. Een goede investering, zo blijkt. Ook zijn de twee bakken met binnenbekleding die over de vluchtramen op het voordek staan goed voor het buitenhouden van vocht voorin het schip, evenals het buitenhouden van kou.
Alles staat in functie van het zoveel mogelijk buitenhouden van kondens. Zo weinig als mogelijk is de binnentemperatuur stijgend of dalend. En dat is goed. Ik heb teveel slechte ondervinding met stoken aan boord in wintermaanden. 't Is kostelijk (verbruik), haalt in feite niets uit en bevorderd kondens. Het op- en neergaan van de temperatuur wakkert kondenswater aan. Dat loopt, of erger nog, blijft staan op de houten bekleding en binnenbekleding, en verspreid zich over de kussens. En wanneer men terug aan boord komt, is het dikwijls te laat en dringen kosten zich op.
Liever voorkomen dan genezen !

Nadat alle voorzet-zeilen geplaatst zijn, was er nog één ding te doen. Frontaal was het zeil met vensters, waarin de overlappingen moesten veranderd worden. Doordat het front afgebroken moest worden, waren de vensters gekraakt, verduurd zeg maar. Ik heb ze dan maar alle drie in éénmaal laten vernieuwen. Vernieuwde, UV-bestendige vensters zitten er nu in, met nylon-katoengaren gestikt, dubbel dan nog, zodat alles in orde moet zijn. Verder werden alle overlappingen aan de goeie kant gestikt en van velcro sluitingen voorzien. De kap watert nu goed af. En hele geruststelling. Ons bootje lig er nu goed bij, volledig in orde om de komende winterprikken goed te doorstaan. Alle slechte drukknopen werden vernieuwd. Alle ritsen werden met WD40 behandeld en gaan moeiteloos heen en weer. Volgende keer komen de beelden van ons bootje in zijn winterpakje.

Nu nog de kap - zoals u op de foto's ziet staan de flappen open - daardoor kan vocht binnendringen. Alle flappen (4 cm breed) worden in de volle lengte afgesneden en langs de andere kant geplaatst, zodat de sluiting correct is. Alle vier de flappen worden zo verwisseld van plaats. De 2 linkse worden 2 rechtse en omgekeerd. Bovendien worden alle naden herstikt en zal het front van de kap er als nieuw uitzien.

Wat een stro...weer deze week. Nu we aan de boot bezig zijn met alle vensters van winterzeilen te voorzien, en we op droog weer hadden gehoopt, hebben ze zowat alle hemelsluizen opengezet. Gelukkig zijn de winterzeilen geslaagd. Alle grote ramen zijn nu van zeilen voorzien. Tussen de ruiten en de zeilen komt nu nog een folie die beschermend optreed tegen vocht en koude. Dit werkje is voor Petra en mezelf. Per raam gaan we de folie op model snijden en achter de zeilen schuiven. Heel goed isolerend. Het komt goed uit, want volgend week-end voorspelt men kouder weer. Net op tijd zijn we klaar met 't werk. Nog één werkje rest ons. Het front van de kap schijn verkeerd te zijn gestikt en de overslagen (flappen) staan open in plaats van gesloten te zijn. Dat heeft voor gevolg dat de regen over de ritssluitingen loopt i.p.v. over de flappen. Doordat er constant regen over de ritsen loopt, komt er al eens een druppel regen door de ritssluiting en valt binnen op het dashboard. Alhoewel mijn dashboard afgedekt is, kan ik er water missen als de pest. Het front van de kap wordt herstikt, alle naden worden met nieuw garen overstikt en de flappen worden gewisseld van kant, zodat ze sluitend zijn. Om alles nog beter te sluiten wordt een velcro sluiting aangebracht. Dan pas zal mijn kap sluitend zijn en in orde voor de komende jaren. Dat is het laatste wat voorzien is voor 2009. De volgende werkzaamheden gebeuren in maart/april 2010. Maar, wanneer we volgend jaar dezelfde zomer mogen hebben als deze zomer, wordt de "Enya" weer voor vele weken mijn huisje op het water.   

De winterperiode is een tijd waar alle bootbezitters hun "schatje" onderhouden. Al of niet zelf of indien niet mogelijk door derden laten verrichten. Aangezien ik in het verleden reeds een paar maal mocht ondervinden "dat gierigheid de wijsheid soms kan bedriegen", laat ik dit jaar een paar stielmensen aan boord komen om ons bootje de nodige zorgen toe te dienen.
* Vooreerst bracht ik inox steunen onder het venster aan, zodat ik, wanneer ik de kap terug vastmaak, de nodige steun heb, en zodat het venster niet meer kan verbuigen. Probleem opgelost.
* Een tweede bewerking is in volle gang. De Enya wordt voorzien van winterzeilen. Voor alle grote ramen worden winterzeilen aangebracht met daar achter, op maat gesneden, warmtebehoudend isolatiemateriaal. Dat zorgt er voor dat er geen kondens kan binnenkomen en de koude afgeschermd wordt. De zeilen kunnen ook dienstig zijn in de zomer, wanneer het warm wordt binnen op de boot, als verkoeling.
* De twee andere bewerkingen gebeuren in het vroege voorjaar. Dan komt de schilder weer het geschonden neusje bijwerken en krijgt de motor zijn jaarlijkse onderhoudsbeurt.
Het is de bedoeling om al deze werkzaamheden in beeld te brengen op ons blogje.
Aflevering 1 komt zo. En nu maar hopen dat net zo'n zomer wordt als vorig jaar.

Vandaag ben ik één jaar thuis met pensioen. Zalig gewoon, en mensen al zagen we gewoonlijk veel en op alles. Wat een luxe om betaald te worden om niets te doen en van het leven te genieten ! Na een ongelofelijke zomer, waar ik een tiental weken aan boord van de "Enya" verbleef, kon het eerste jaar niet meer stuk. Twee vaarverloven en een skiverlof er bovenop. Petra om halfdrie thuis, dus net nog een mooie halve dag samen. Week-ends van drie dagen ('t vrouwtje werkt 4/5) waarop we uitstappen maakten met vrienden naar Gent, Terneuzen, Sas van Gent en Eeklo. Teveel om op te noemen. Met onze tweede "Enya" vaarden we vanaf juni nog 100 uur.
Nu, in de winter heb ik schilderwerk thuis, heb de boot winterklaar gemaakt en wordt hij straks voorzien van winterzeilen. Tussendoor help ik ook een vriend met schilderen (noteer alvast St. Pieter in uw boek over werken van barmhartigheid) en ga ik wekelijks langs om het bootje te inspecteren.
Heb een legging in een kast gemaakt bij de overschakeling van Telenet naar Belgacom, de salon anders geplaatst en andere fraaie huisman-werkzaamheden uitgevoerd. 
Wanneer Petra thuiskomt, staat het eten klaar. Van een ommezwaai gesproken.
Maar.....................'t is allemaal op eigen tempo gebeurd. Stress wordt een vreemd woord en haasten al helemaal onbestaand. Ik betrap er mij op, dat ik van snelheid bij het gaan ben overgeschakeld van haastig lopen naar kuieren en wandelen. Raar !
Hebben zondag in Rijsel op de wijnbeurs geweest met Jöël en Rose, onze vaarvrienden. We gingen om niets te kopen, we kwamen dan ook met een paar kartons buiten. Overal gratis proeven, gelukkig moest ik niet met de wagen. De feestdagen sluiten we af met vrienden, en dan hop naar 2010.
Een jaar waarin ik 65 wordt. 't Zal ne knal geven, denk ik !

Het was geleden sinds mijn scheiding dat ik ze nog gezien had. De "Napo's", een vriendenclub van speedboot-fanaten, die vanuit Camping Napoleonhoeve in Breskens de Nederlandse wateren onveilig plachten te maken. Net als bij mezelf waren de rimpeltjes wat dieper geworden, de haartjes wat dunner en hun stappen wat trager. Het was voor mij een weerzien in mineur, want iedereen was op post om  "Marcel" naar "zijn laatste vaart" te begeleiden. Net geen 70 geworden, het hart had nog gewild, en iedereen die hem kende ook, maar "de overkant" zoals de pastoor het zo goed verwoordde, riep hem.
Eigenaardig, maar in de kerk moest ik in mijn binnenste lachen, om de vele plezante momenten die we met hem hadden gedeeld. Pretentieloos ging hij door het leven, als hoofd van een bedrijf waar meer dan 100 mensen werkten, was Marcel met beide voetjes op de grond gebleven. Het sierde hem.
Ik was fantastisch blij toen ik iedereen terugzag, blije gezichten te ontmoeten, die me hand schudden en vroegen hoe het was. Het deed deugd, mensen !
De Napo's stonden buiten na de dienst. Samengetrokken in een donkere, kille en regenachtige dag.
Den Arno, den Dres, Lange Leo, de Koekoek, de Zwarten, de Peter en 'k ben der misschien nog vergeten, allemaal mooie mensen met wie we mooie uren op en naast het water sleten. Het ga jullie allemaal goed, jongens. Ik durf niet zeggen tot de volgende, misschien wel, maar dan liefst onder andere omstandigheden. Wanneer jullie mijn bootje "ENYA" zien, gelijk waar of wanneer, altijd welkom aan boord. De pintjes zullen klaar staan, al kappen we ze minder snel binnen dan vroeger, ze zullen best smaken. Het deed enorm deugd, daar in die kerk, samen met den Arno,  "MAATJE" zoals we elkaar pleegden te noemen. Daar zaten we dan, twee grote jongens met een grote bek en een klein hart, allebei met traantjes in de ogen. We zijn nog uit het goede hout gesneden, vrienden NAPO's.
Telkens ik mensen terugzie, sta ik versteld dat zovelen mijn blogje lezen. En 't doet deugd !
Edwige, Marcels echtgenote was zichtbaar ontdaan toen ze me zag. Ik wens je sterkte, in de moeilijke tijd die komt, maar weet dat je kunt rekenen op een schare echte vrienden, die hun kameraad "Marcel" een plaats toebedelen in hun hart en hem herinneren als een goed mens.

Ik was vandaag rond 09.30u afgesproken met Karel om z'n bootje uit het water te halen. Een bijkomende helpende hand komt immers altijd van pas op het snelstromende schelde-water. Toen ik er aankwam stond iedereen reeds gereed. Onderweg had Karel al eens gebeld : "dat die mannen al aan 't zagen waren waar ik bleef". Nochtans was ik ruim op de afgesproken tijd, want het tij wacht nooit. We voeren dan ook om halftien op de schelde, richting slipway. Een tractor wachtte ons op. Aan een lange kabel lag de bok in 't water waarop de El Verde moest. Ikzelf, vooraan het schip om het vast te leggen op de bok, en Karel achter het stuur om de boot tegen het tij in op de bok te sturen. In een mum van tijd lag alles vast en kon de tractor aan z'n werk beginnen. Na een kwartier was het scheepje boven en stuurde de tractor de El Verde voor de scheepshal, waar de hoge druk gehaald werd om het onderschip af te spuiten. Nog snel gekeken of de as goed in 't vet zat, en de eerste werkzaamheden zaten er op. Ik nam afscheid van mijn vriend, die me bedankte om zoveel goedheid. Graag gedaan, Karel riep ik nog en de groetjes aan Leon.
Jij ook aan Petra, galmde het weer, en Karel met rode overall reed met de auto om de achtergebleven touwen en fenders die op de kade achtergebleven waren, op te halen. Nadien zou hij het onderschip schoon spuiten en de volgende week kwam de mekanieker om de motor een winterbeurt te geven. De El Verde zou terug op zijn bok wachten op 2010 om terug te beginnen aan een nieuw seizoen, het veertigste reeds. Misschien een tip Karel & Leon om te klinken op z'n verjaardag ???