Winterslaap voor de El Verde.

Elke week bezoeken we ons bootje om te zien of alles nog ok is. Verleden week waren we eventjes terug aan boord, keken mekaar aan en dachten net hetzelfde op hetzelfde moment. Dat we hier maar snel terug kunnen komen. We checken nog snel of de vochtvreters (wat een naam) goed hun werk doen, en voegen er indien nodig, extra vochtzout aan toe. Alles binnenin van kussens is immers van de wanden gehaald want het geeft toch, samen met normale kondens, zijn vocht af.
Ook onder de pompen die afgekoppeld en leeggelopen zijn  komt er nog altijd water uit. Een half potje op 14 dagen tijd. Langs de ramen hebben we geen vocht. Ook aan de besturing boven is het vocht verholpen omdat er nu winterzeilen voor ieder groot raam gespannen zijn. Een dikke zorg minder, want aan de hoeken van de venster, voor de besturing zijn 2 gaatjes in de hoeken gemaakt om het eventuele vocht naar buiten te laten lopen. Met de winterzeilen er voor is dit niet meer nodig en blijft alles droog.
Wat vooral opvalt is, dat met de kap die achteraan alles dicht, ook de temperatuur onder de kap aanmerkelijk stijgt. Ook blijft het achterdek proper en heeft zij niet te lijden van winterse toestanden. Het is daardoor ook in de onderliggende slaapkamer een stuk warmer. Een goede investering, zo blijkt. Ook zijn de twee bakken met binnenbekleding die over de vluchtramen op het voordek staan goed voor het buitenhouden van vocht voorin het schip, evenals het buitenhouden van kou.
Alles staat in functie van het zoveel mogelijk buitenhouden van kondens. Zo weinig als mogelijk is de binnentemperatuur stijgend of dalend. En dat is goed. Ik heb teveel slechte ondervinding met stoken aan boord in wintermaanden. 't Is kostelijk (verbruik), haalt in feite niets uit en bevorderd kondens. Het op- en neergaan van de temperatuur wakkert kondenswater aan. Dat loopt, of erger nog, blijft staan op de houten bekleding en binnenbekleding, en verspreid zich over de kussens. En wanneer men terug aan boord komt, is het dikwijls te laat en dringen kosten zich op.
Liever voorkomen dan genezen !

Nadat alle voorzet-zeilen geplaatst zijn, was er nog één ding te doen. Frontaal was het zeil met vensters, waarin de overlappingen moesten veranderd worden. Doordat het front afgebroken moest worden, waren de vensters gekraakt, verduurd zeg maar. Ik heb ze dan maar alle drie in éénmaal laten vernieuwen. Vernieuwde, UV-bestendige vensters zitten er nu in, met nylon-katoengaren gestikt, dubbel dan nog, zodat alles in orde moet zijn. Verder werden alle overlappingen aan de goeie kant gestikt en van velcro sluitingen voorzien. De kap watert nu goed af. En hele geruststelling. Ons bootje lig er nu goed bij, volledig in orde om de komende winterprikken goed te doorstaan. Alle slechte drukknopen werden vernieuwd. Alle ritsen werden met WD40 behandeld en gaan moeiteloos heen en weer. Volgende keer komen de beelden van ons bootje in zijn winterpakje.

Nu nog de kap - zoals u op de foto's ziet staan de flappen open - daardoor kan vocht binnendringen. Alle flappen (4 cm breed) worden in de volle lengte afgesneden en langs de andere kant geplaatst, zodat de sluiting correct is. Alle vier de flappen worden zo verwisseld van plaats. De 2 linkse worden 2 rechtse en omgekeerd. Bovendien worden alle naden herstikt en zal het front van de kap er als nieuw uitzien.

Wat een stro...weer deze week. Nu we aan de boot bezig zijn met alle vensters van winterzeilen te voorzien, en we op droog weer hadden gehoopt, hebben ze zowat alle hemelsluizen opengezet. Gelukkig zijn de winterzeilen geslaagd. Alle grote ramen zijn nu van zeilen voorzien. Tussen de ruiten en de zeilen komt nu nog een folie die beschermend optreed tegen vocht en koude. Dit werkje is voor Petra en mezelf. Per raam gaan we de folie op model snijden en achter de zeilen schuiven. Heel goed isolerend. Het komt goed uit, want volgend week-end voorspelt men kouder weer. Net op tijd zijn we klaar met 't werk. Nog één werkje rest ons. Het front van de kap schijn verkeerd te zijn gestikt en de overslagen (flappen) staan open in plaats van gesloten te zijn. Dat heeft voor gevolg dat de regen over de ritssluitingen loopt i.p.v. over de flappen. Doordat er constant regen over de ritsen loopt, komt er al eens een druppel regen door de ritssluiting en valt binnen op het dashboard. Alhoewel mijn dashboard afgedekt is, kan ik er water missen als de pest. Het front van de kap wordt herstikt, alle naden worden met nieuw garen overstikt en de flappen worden gewisseld van kant, zodat ze sluitend zijn. Om alles nog beter te sluiten wordt een velcro sluiting aangebracht. Dan pas zal mijn kap sluitend zijn en in orde voor de komende jaren. Dat is het laatste wat voorzien is voor 2009. De volgende werkzaamheden gebeuren in maart/april 2010. Maar, wanneer we volgend jaar dezelfde zomer mogen hebben als deze zomer, wordt de "Enya" weer voor vele weken mijn huisje op het water.   

De winterperiode is een tijd waar alle bootbezitters hun "schatje" onderhouden. Al of niet zelf of indien niet mogelijk door derden laten verrichten. Aangezien ik in het verleden reeds een paar maal mocht ondervinden "dat gierigheid de wijsheid soms kan bedriegen", laat ik dit jaar een paar stielmensen aan boord komen om ons bootje de nodige zorgen toe te dienen.
* Vooreerst bracht ik inox steunen onder het venster aan, zodat ik, wanneer ik de kap terug vastmaak, de nodige steun heb, en zodat het venster niet meer kan verbuigen. Probleem opgelost.
* Een tweede bewerking is in volle gang. De Enya wordt voorzien van winterzeilen. Voor alle grote ramen worden winterzeilen aangebracht met daar achter, op maat gesneden, warmtebehoudend isolatiemateriaal. Dat zorgt er voor dat er geen kondens kan binnenkomen en de koude afgeschermd wordt. De zeilen kunnen ook dienstig zijn in de zomer, wanneer het warm wordt binnen op de boot, als verkoeling.
* De twee andere bewerkingen gebeuren in het vroege voorjaar. Dan komt de schilder weer het geschonden neusje bijwerken en krijgt de motor zijn jaarlijkse onderhoudsbeurt.
Het is de bedoeling om al deze werkzaamheden in beeld te brengen op ons blogje.
Aflevering 1 komt zo. En nu maar hopen dat net zo'n zomer wordt als vorig jaar.

Vandaag ben ik één jaar thuis met pensioen. Zalig gewoon, en mensen al zagen we gewoonlijk veel en op alles. Wat een luxe om betaald te worden om niets te doen en van het leven te genieten ! Na een ongelofelijke zomer, waar ik een tiental weken aan boord van de "Enya" verbleef, kon het eerste jaar niet meer stuk. Twee vaarverloven en een skiverlof er bovenop. Petra om halfdrie thuis, dus net nog een mooie halve dag samen. Week-ends van drie dagen ('t vrouwtje werkt 4/5) waarop we uitstappen maakten met vrienden naar Gent, Terneuzen, Sas van Gent en Eeklo. Teveel om op te noemen. Met onze tweede "Enya" vaarden we vanaf juni nog 100 uur.
Nu, in de winter heb ik schilderwerk thuis, heb de boot winterklaar gemaakt en wordt hij straks voorzien van winterzeilen. Tussendoor help ik ook een vriend met schilderen (noteer alvast St. Pieter in uw boek over werken van barmhartigheid) en ga ik wekelijks langs om het bootje te inspecteren.
Heb een legging in een kast gemaakt bij de overschakeling van Telenet naar Belgacom, de salon anders geplaatst en andere fraaie huisman-werkzaamheden uitgevoerd. 
Wanneer Petra thuiskomt, staat het eten klaar. Van een ommezwaai gesproken.
Maar.....................'t is allemaal op eigen tempo gebeurd. Stress wordt een vreemd woord en haasten al helemaal onbestaand. Ik betrap er mij op, dat ik van snelheid bij het gaan ben overgeschakeld van haastig lopen naar kuieren en wandelen. Raar !
Hebben zondag in Rijsel op de wijnbeurs geweest met Jöël en Rose, onze vaarvrienden. We gingen om niets te kopen, we kwamen dan ook met een paar kartons buiten. Overal gratis proeven, gelukkig moest ik niet met de wagen. De feestdagen sluiten we af met vrienden, en dan hop naar 2010.
Een jaar waarin ik 65 wordt. 't Zal ne knal geven, denk ik !

Het was geleden sinds mijn scheiding dat ik ze nog gezien had. De "Napo's", een vriendenclub van speedboot-fanaten, die vanuit Camping Napoleonhoeve in Breskens de Nederlandse wateren onveilig plachten te maken. Net als bij mezelf waren de rimpeltjes wat dieper geworden, de haartjes wat dunner en hun stappen wat trager. Het was voor mij een weerzien in mineur, want iedereen was op post om  "Marcel" naar "zijn laatste vaart" te begeleiden. Net geen 70 geworden, het hart had nog gewild, en iedereen die hem kende ook, maar "de overkant" zoals de pastoor het zo goed verwoordde, riep hem.
Eigenaardig, maar in de kerk moest ik in mijn binnenste lachen, om de vele plezante momenten die we met hem hadden gedeeld. Pretentieloos ging hij door het leven, als hoofd van een bedrijf waar meer dan 100 mensen werkten, was Marcel met beide voetjes op de grond gebleven. Het sierde hem.
Ik was fantastisch blij toen ik iedereen terugzag, blije gezichten te ontmoeten, die me hand schudden en vroegen hoe het was. Het deed deugd, mensen !
De Napo's stonden buiten na de dienst. Samengetrokken in een donkere, kille en regenachtige dag.
Den Arno, den Dres, Lange Leo, de Koekoek, de Zwarten, de Peter en 'k ben der misschien nog vergeten, allemaal mooie mensen met wie we mooie uren op en naast het water sleten. Het ga jullie allemaal goed, jongens. Ik durf niet zeggen tot de volgende, misschien wel, maar dan liefst onder andere omstandigheden. Wanneer jullie mijn bootje "ENYA" zien, gelijk waar of wanneer, altijd welkom aan boord. De pintjes zullen klaar staan, al kappen we ze minder snel binnen dan vroeger, ze zullen best smaken. Het deed enorm deugd, daar in die kerk, samen met den Arno,  "MAATJE" zoals we elkaar pleegden te noemen. Daar zaten we dan, twee grote jongens met een grote bek en een klein hart, allebei met traantjes in de ogen. We zijn nog uit het goede hout gesneden, vrienden NAPO's.
Telkens ik mensen terugzie, sta ik versteld dat zovelen mijn blogje lezen. En 't doet deugd !
Edwige, Marcels echtgenote was zichtbaar ontdaan toen ze me zag. Ik wens je sterkte, in de moeilijke tijd die komt, maar weet dat je kunt rekenen op een schare echte vrienden, die hun kameraad "Marcel" een plaats toebedelen in hun hart en hem herinneren als een goed mens.

Ik was vandaag rond 09.30u afgesproken met Karel om z'n bootje uit het water te halen. Een bijkomende helpende hand komt immers altijd van pas op het snelstromende schelde-water. Toen ik er aankwam stond iedereen reeds gereed. Onderweg had Karel al eens gebeld : "dat die mannen al aan 't zagen waren waar ik bleef". Nochtans was ik ruim op de afgesproken tijd, want het tij wacht nooit. We voeren dan ook om halftien op de schelde, richting slipway. Een tractor wachtte ons op. Aan een lange kabel lag de bok in 't water waarop de El Verde moest. Ikzelf, vooraan het schip om het vast te leggen op de bok, en Karel achter het stuur om de boot tegen het tij in op de bok te sturen. In een mum van tijd lag alles vast en kon de tractor aan z'n werk beginnen. Na een kwartier was het scheepje boven en stuurde de tractor de El Verde voor de scheepshal, waar de hoge druk gehaald werd om het onderschip af te spuiten. Nog snel gekeken of de as goed in 't vet zat, en de eerste werkzaamheden zaten er op. Ik nam afscheid van mijn vriend, die me bedankte om zoveel goedheid. Graag gedaan, Karel riep ik nog en de groetjes aan Leon.
Jij ook aan Petra, galmde het weer, en Karel met rode overall reed met de auto om de achtergebleven touwen en fenders die op de kade achtergebleven waren, op te halen. Nadien zou hij het onderschip schoon spuiten en de volgende week kwam de mekanieker om de motor een winterbeurt te geven. De El Verde zou terug op zijn bok wachten op 2010 om terug te beginnen aan een nieuw seizoen, het veertigste reeds. Misschien een tip Karel & Leon om te klinken op z'n verjaardag ???

De winter is voor een boot en haar bezitter niet altijd gemakkelijk. Verscheidene opinies worden geuit en 't is aan mij om daaruit het beste te filteren. De ene zegt binnen, die handel, de andere zegt : moet in 't water blijven liggen, daar hoort hij thuis. Qua kostprijs heb ik zo wat heel Nederland en België via mail met opgave van lengte, breedte en gewicht van mijn boot om een prijs gevraagd. Onderscheid wordt er gemaakt in een plaats buiten en ééntje binnen. Het is het aantal m² plus binnen of buiten zijn bepalend voor de prijs.
Buiten is het goedkoopste. In de prijs zitten het uit het water hijsen en er terug inzetten, het afspuiten van het onderschip, het op een "bok" plaatsen, en 6 maanden stallen op een open, weliswaar afgesloten terrein. Het goedkoopste was Emmeloord (NL) € 478,80 - de duurste was € 975,00 (B), meer dan het dubbele. Onzin, maar goed.
Binnen is natuurlijk duurder, er wordt ook een onderscheid gemaakt tussen niet of wel verwarmd.
Daar kan men rekenen met minimaal +/- € 1.750 - gaande tot € 2.800,00. Niet voor ieders beurs, dus. De onvermijdelijke werkzaamheden die ieder jaar dienen te gebeuren kunnen in afspraak met diegene waar de boot staat.
Uiteindelijk heb ik gekozen dat mijn bootje in het water blijft op z'n ligplaats. Ondertussen zijn er kleine werkzaamheden door ons gebeurd, zoals afplakken van de ramen, er werden 5 grote vochtvreters geplaatst, alle water (toilet-tank-boiler) werd geledigd - pompen afgesloten en leidingen leeggeblazen, en een minimum aan electriciteit. Alle kussen werden van de banken gehaald en kort bij de vochtvreters geplaatst, waarbij ik nog de boot regelmatig verlucht. Alle linnen uit de kasten + alle beddegoed verwijderd en naar huis meegenomen.
De oude isolatie waarmee de ramen afgedicht werden zijn verwijderd en vervangen door een transparante, zodat de zon kan indringen en opwarmen.
De schilder en de technieker werden verwittigd  om medio maart af te spreken.
En nu maar aftellen tot de lente weer in 't land is...

met toelating van de auteur Karel Hoet.

Om 12u. varen we af, de Sloeber en de El Verde. Om 13.07u varen we de sluis Merelbeke uit en zitten dus terug op getijde-water. Het is perfect getimed want het tij begint af te nemen en sleept ons dus mee naar huis. Het gaat een goeie vaart en om 17.15u is de reis voorbij. We hebben in totaal 69 uren gevaren en zijn tweeeneenhalve week onderweg geweest op een erg mooi parcours ! En mijn 10-jarige zelf kan tevreden zijn : mission accomplished.

Met een bizondere waardering voor de schrijfsels van Karel, en ne gemeende "dikke merçi" aan onze vrienden Karel en Leon voor hun mededeelzaamheid naar al mijn blog-vrienden toe.

Vermits mijn echtgenoot niet tot een bezoek aan Waregem te bewegen is, varen we af om 09.50u. We komen aan in Deinze om de afvaart van het mooiste en bekendste stuk van de Leie aan te vatten. In Deinze houden we toch nog een uurtje halt. De bezoekers-steigers van de club lijken me net iets te ver van het centrum en ik weet dat je verderop nog kan liggen. Daar staan bordjes dat je wordt verzocht niet aan te meren op zondag en blablabla wegens aanmeren van blablabla en blablabla dank u voor uw begrip. Niet vandaag dus en we leggen vast. Voortros eerst en met een langer landvast dat we bovenhalen leggen we ook de achterkant vast. Dat is nog niet goed gebeurd of ik zie daar een man afkomen van wie de houding al van op 100m afstand zegt dat ie me het leven zuur gaat maken. Wanneer de man ons inderdaad aanspreekt is het echter één en al viendelijkheid dat op me afkomt. Hij stelt zich voor als de bruggewachter van die brug daar die voor ons niet zal open moeten als we onze mast plat leggen maar bij twijfel moeten we hem toch maar oproepen, dan doet hij wel open. Hij vraagt me hoelang ik blijf, want vandaag, dinsdag, komt er een passagierschip aanmeren, dat staat op die bordjes, weet je wel...
Ik schaam me diep. Ik heb niet goed gelezen. Maar omdat we maar een uurtje blijven zal 't geen probleem zijn... Een uurtje later zijn we dus weer weg en voorbij de brug in Astene houden we nog eens halt voor ons middagmaal. De pracht van deze site is waarschijnlijk elke Belg bekend. Later varen we de Leie verder af. Aan de splitsing volg ik niet de mainstream naar rechts richting Ringvaart, maar draai links, het doodlopende stuk naar Drongen. Vanop de wal aan het centrum van Drongen heb ik deze winter steigertjes gezien. Ik beelde het me toen in met bladeren aan de bomen en veel zon en wil daar nu graag overnachten. Het leek me toen zo schilderachtig en dus niet te missen. De vaart er naar toe is best spannend : smal, bochtig en maar net diep genoeg. De steigertjes die ik op 't oog had moeten in de Lente gekrompen zijn, ik ga er in elk geval niet aanmeren. Onder de brug door - we kunnen er ruim onder - ligt een grotere steiger. Yes !!!...enkel voor bezoekers van aanpalende café. We leggen toch aan en beloven met graagte aan de cafébazin dat we na een bezoek aan 't dorp en het fameuze jezuïtenmoederhuis een pint komen pakken. Haar "allez, 't is goed" gaat met een bijonder ongelovige blik gepaard, maar ze kent ons nog niet goed, hé ! Een uurtje later zijn we present en spoelen we de hitte door met een frisse pint op een schaduwplekje van het terras. Het zijstapje loonde beslist de moeite- mede omwille van het avontuur - maar we besluiten toch om door te gaan naar Gent en aan de Lindelei te gaan liggen. Dan kunnen we vanavond nog een stapje zetten en alvast weer wennen aan het stadsleven. Nu de Gentse Feesten net voorbij zijn, zal 't er niet meer zo druk zijn. (Naïeve kiekens zij we toch).
We legen onze glazen, betalen een inmiddels ontdooide cafébazin en weg zijn we. De Leie is hier zo smal dat we maar net genoeg plaats hebben om te keren. In dit maneuver geraak ik getraind tijdens deze reis. Als we de keersluis aan de overkant van de Ringvaart invaren komt er een aarzelend Minerva-verhuurbootje ons tegemoet. Ik ben door wijze collega-schippers al gewaarschuwd voor "die gasten". Hoewel er plaats genoeg is en bijlange na geen reden tot ongerustheid rijzen mijn intuïtieve haren al ten berge. Ik zie paniek aan de overkant. Ja maar, denk ik, vaar toch gewoon rechtdoor en als je niet durft wijk dan uit ! Ik merk dat zij mijn booje voor een groot schip aanzien en begin te vermoeden dat het wel echt absolute beginners zijn. Ze wijken uit...maar wel in mijn richting !... Ze hebben nog alle tijd om in achteruit te gaan, maar nietemin haal ik het weinige gas dat ik geef, terug... Dit kan toch niet bestaan zeker ...?... Ze gaan niet in achteruit??? Meen je dat nou echt???... ze komen steeds dichter... dit is nu toch te gek om los te lopen !!!... Als ze met veel gegil tegen de El Verde aanknotsen verontshuldigd de schipper zich met een benepen " 't is de eerste keer, meneer..." Dat had ik al berepen. Op zich niks ergs, natuurlijk, bij lange na geen schade, maar wel verschietachtig. Het toont maar weer eens aan dat alertheid steeds geboden is, ook op bloedhete zomernamiddagen !Wat later komen we aan bij de onze vrienden van het VPF aan de Lindelei. Onze geliefkoosde pleisterplaats als we in Gent zijn. Edoch...we blijken niet de enigen die er zo over denken. Propvol ligt het. Wat zal het wezen ? Een plaatske om dubbel te liggen of Portus Ganda. Maar de weg naar Portus Ganda moet ik nog gaan uitzoeken en 't is maar voor één nachje. Dubbelliggen dus... Even kijken, waar is er volk aan boord... Nee maar : hier ligt zowaar de Sloeber !
Clubgenoot en bovendien nog mijn buurman in winterberging. Het is aangenaam treffen en al snel liggen we vast. Ze gaan morgen ook naar huis en dus, varen we samen.

met toelating van de auteur Karel Hoet.

We zijn vroeg op waterpad vandaag : om 08.50u zijn we alweer onderweg. Voor we de aanlegplaats uitvaren hebben we nog eens doorvaart-permissie nodig,  maar we krijgen à la minute groen licht. In Kuurne herken ik de steiger van waaruit ik enkele jaren geleden eens een proefvaart heb gedaan met een bootje van Noorse makelij. Het was een geschikt bootje geweest, maar ik was er toen nog niet rijp voor. En ongetwijfeld ben ik nu beter af !!! We komen voorbij sluis Harelbeke waar we toch 10 minuutjes moeten wachten wegens opvarend verkeer in de sluis en dan zorgt mijn maatje weer eens voor een verrassing - een minder natte deze keer. Ondanks dat het ondertussen meer dan duidelijk is dat hij nu wel voldoende tijd aan boord heeft doorgebracht stelt hij wonder-boven-wonder voor om het kanaal Roeselare - Leie op te gaan en eens te gaan kuieren in de stad waar mijn vader is opgegroeid. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen en om 12u leggen we ons in de kop van het kanaal vast. Daar zijn plaatskes voor 4 jachten voorzien, letterlijk op de kop, zodat je via de punt van het schip je boot moet verlaten. We kiezen voor een iets makkelijker oplossing en leggen ons langszij de hoge kaaimuur en klimmen via een ladder aan de wal. Roeselare, here we are. Ieperstraat 6 is gauw gevonden en in gedachte groet ik mijn vader-als-kind en zie mijn grootmoeder de ramen lappen. Om 16.25u met terug voldoende groente, fruit, koffie en brood aan boord gaat het terug richting sluis Ooigem op naar Waregem. Daar zijn we om 19.30u. Een leuke site, schilderachtig mooi, maar ik laat me vertellen dat de schijn bedriegt en dat het nodig is om de boot stevig vast te maken. Snelle stroming door afkomend Frans regenwater in combinatie met de wilde baren van vorbijkomend vrachtvervoer kunnen wel eens voor onaardige verrassingen zorgen. Nu ja, rgenwater is op dit moment niet echt aan de orde en van passerend vrachtvervoer weet ik als Temsesteiger-lid ook wel één en ander. Ik ga me dus toch aanmelden - onder schampere blik van een plaatselijk clublid die vindt dat schulden haalbaar zijn en niet draagbaar. Maar ik heb mijn kabel aan de walstroom aangesloten en de idee de clubkas te plunderen zint me niks. € 15 lichter, weliswaar met onbeperkte electriciteit, bijvullen van drinkwatertank, een aftandse douche met evenwel onbeperkt warm water en een toilet dat ik afgaand op de geur aan mij laat voorbijgaan, denk ik toch nog eens na over het haalbare/draagbare.

met toelating van de auteur Karel Hoet.

Om 09.50u zijn we weer aan 't varen. Vandaag zal mijn eeuwige voornemen om niet langer dan 4 uur per dag te varen weer eens behoorlijk de mist ingaan. Het traject is niet lang en ik wil er gebruik van maken om enkele tussenstops te doen. Le Quesnoy en Deûlemont worden daarvoor door een brochure aangeprijst. Maar in Le Quesnoy maneuvreren we ons met enige moeite aan de veel te kleine bezoekerssteiger, die dan afgesloten blijkt te zijn als we er af willen. Wanneer we dan bij 't verder varen de steigers met vaste ligplaatsen voorbijvaren zien we dat daar de deur wél openstaat, maar ik heb dan geen zin meer om de opgestoken wind nog eens te trotseren. In Deûlemont ligt de jachthaven overvol en varen we bovendien ei zo na vast bij 't keren. Ook niks dus. De Deûle is hier wel zeer mooi, maar als we om 11.35u de Leie opdraaien krijgen we een nog mooiere vaarweg te zien. Het oogt oorspronkelijker en de Leie doet haar roem hier ook al eer aan. We varen verder tot Menen (13.40u) en gaan daar eens rondneuzen. We zijn nu terug in onze moedertaal aanbeland. De afvaart heeft nog wat spektakel in petto. In ben wat achteloos bij de afvaart en stem me onvoldoende af op mijn onvolprezen matroos die de landvasten losgooit. Leon merkt echter dat de achtertros nog dubbel om de bolder ligt en springt snel nog op de wal om het euvel te verhelpen. Wanneer hij terug aan boord springt is de kont van de boot al een aardig stukje van de wal af. Het gevolg laat zich vochtig raden. In plaats van op de achterplecht te staan hangt mijn bovenbeste matroos aan de reling van het schip. Ik spring bliksmsnel vanachter de stuurstand om hem aan boord te hijsen. Maar dat blijkt onbegonnen werk, bovendien is er geen tijd voor veel geëxperimenteer want de boot drijft terug naar de wal, en ik wil Leon voor geen geld van de wereld tussen kaai en schip verpletterd zien. Snel dus terug naar het roer en de El Verde naar ruimer water sturen. Leon houdt het niet en laat zich in 't water vallen. Ik keer de boot om hem op veilige afstand vast te leggen. Ondertussen komt er een allicht-goed-bedoelende-Menenaar afgesneld onder luid geroep of ik wel kan varen en dat ik van boord moet komen en nog zo wat andere onzin. Enfin, wanneer je hulp nodig hebt moet je niet al te kieskeurig zijn en met verenigde krachten hijsen we Leon op het droge. De verdere reis naar Kortrijk verloopt voorspoedig.
In de Guldensporenstad vragen en krijgen we doorgang op VHF-kanaal 20 en we vinden een goed plaatske. Om 17.30u liggen we vast aan de steiger bij de Broeltorens, € 8,00 water en electra inbegrepen, maar douche en toilet moeten nog gebouwd worden. Vele euro's aan liggeld zal ik deze reis niet besteed hebben : met alle veranderingen in ons beroepsleven dit jaar komt zo'n goedkope vakantie me wel uit ! We hebben hier andermaal zeer sympathieke buren, ditmaal uit Nederland, en hoewel het niet tot aperitieven komt houden we er toch weer een leuk contact aan over.

Zondag blijven we in Kortrijk en bezoeken er het Begijnhof, de Sint-Maartenskerk waar we ook nog een kort clavecimbelconcertje meepikken, en de stemmige OLV-kerk, de Sint-Antoniuskerk met het graf van Broeder Isidoor, het Groeningheveld, het Stadhuis en buiten de stad ook nog het Stadsgroen Marionetten met zijn libel die een weids overzicht over de stad geeft.

Met toestemming door de auteur Karel Hoet.

Om 9u verlaten we de Scarpe in het mooie Douai en vergezeld door een verfrissende regen varen we het Canal de la Haute-Deûle op. Met maar twee (grote) sluizen in het verschiet gaan we er weer een stevige vaardag van maken,  zodat we vanavond in Lille of omsteken zijn. Aan onze stemming is het merkbaar dat we op terugreis zijn en dat het zwaartepunt van onze vakantie achter ons ligt. Op de middag leggen we langs de kade in Pont-à-Vendin om brood te kopen en even de benen te strekken. De regen is net opgehouden en de lucht trekt weer open. We varen verder langs dit kanaal dat afwisselend baladeert door industrieterreinen en groene zones. Tegen Lille aan passeren we nog een indrukwekkende, grote en duistere gevangenis. We beseffen dan nog niet dat we nu ook op helicopters moeten beginnen letten...
Lille heeft wel een aanmeerplaats voor pleziervaart die er mooi en uitnodigend uitziet, maar we hebben deze stad al eerder bezocht en hebben nu meer zin in buitenlucht. We varen nog even verder en kiezen voor het haventje van Wambrechis, een vijftal kilometer verder. Het is een leuk plekje waar we ook nog een dagje gaan blijven. We liggen afgescheiden van het kanaal in wat vroeger waarschijnlijk de aanloop naar een nog bestaand, maar ondertussen niet meer gebruikt sluisje was. Op de wal liggen een bakkerij, die ons de volgende ochtend van neusstrelende geuren zal voorzien, een theeroom, een taverne en een krantenwinkel. Op de achtrgrond staat een kerk, waarvan de toren sterk doet denken aan die van Saintes-Maries-de-la-Mer in de Camargue, en het kasteeltje van de vroegere heren van dit dorp. Er is dus een gezellige vankantiedrukte rondom ons en het geeft het geheel een prettig sfeertje. We krijgen geen havenmeester te zien, maar omdat we toch willen douchen zoek ik hem de volgende ochtend zelf op. € 11,00 per nacht, electriciteit inbegrepen. Hier kennen ze hun prijzen weer, al is het zeker niet overdeven. Op wandel geraken we aan de praat met een oude Fransman. Het wordt een bijzondere babbel waarin de man steeds meer van zijn leven prijsgeeft en dat eindigt in wijze beschouwingen over het wel en wee van het leven. Aha, en ik die dacht dat de vakantie haar beste belevingen al gegeven had ! We bezoeken er ook nog een fascinerende tuin die meer dan een hectare groot is. Het is eigenlijk een toonperceel van een tuinzaak maar het is open voor het publiek. Sterk aanbevolen !

met toelating door de auteur Karel Hoet.

Vandaag begint de terugreis echt. We willen langs de Leie terug naar huis, en dat maakt dat het toch nog een heel tripje wordt. Als Leon vooraf nog naar 't havengebouwtje gaat om te douchen zijn er bij de havenmeester weer Nederlanders met taalproblemen. Als goeie scout is hij steeds paraat voor een goeie daad en biedt aan om te vertalen. "Nou meneer, da's leuk, kan je die man effe vertellen wat en fosj is ?"
"Sorry, mevrouw, wat is een fosj ?" "Nou, een fosj, weet u niet wat een fosj is ?" "Nee, mevrouw, ik heb geen idee wat een fosj zou kunnen zijn. Is dat een onderdeel van uw zeilboot ? Maar nee, een fosj is toch een fosj ! Het is de naam van ons schip, kijk zelf maar..." En Leon leest de naam op de romp van het schip : "De Kleine Vos"... Dit wordt een verhaal dat we binnen 20 jaar nog bovenhalen op elk familiefeest !

Afvaart om 12.20u want we hebben het niet kunnen laten om nog eens door Cambrai te wandelen... De bedoeling is om enkele uurtjes te varen en op een mooi plekje te stoppen. Dat zou kunnen nabij de pont d'Estrun, maar dat vinden we wel heel snel. We varen dus toch het brede Canal de la Sensée op, richting Douai. In de volle hete zon varen we steeds verder. We komen niet echt uitnodigende plekjes tegen, en het hele kanaal heeft niks uitdagends na de verrassingen van de kleine Escaut canalisée. Het wordt een beetje voort tuffen in de hitte en na verloop van tijd zijn we al zo dicht bij Douai dat we maar gelijk besluiten tot daar door te varen. Het wordt dus weer een lange trip en na drie sluizen en vijf uur varen leggen we om 17.40u aan op de Scarpe in Douai. Een verloren steiger waarop een familie staat te vissen lijkt ons de enige aanmeermogelijkheid. De familie kijkt ons wantrouwig aan als we ons met veel omzichtigheid, en zonder  hun vislijnen onderuit te varen, vastmaken aan de kop van de steiger. Het is hier wel een rommeltje met achterbuurtallures. Ik ben er eigenlijk niet tevreden mee. Bij navraag blijkt dat we de Scarpe nog stadinwaarts kunnen volgen. Voor de knoertoude ophaalbrug zullen we ringen vinden om ons vast te maken. We starten de motor dus terug - de vissers zijn inmiddels naar huis - en steken van wal. Een beetje verder wordt het smal en ondiep, dus op ons dooiste gemakjes varen we verder. Aan het einde van een smalle groen-tunnel verschijnt een open ruimte met het mooie ophaal-bruggetje. Maar voor die open ruimte is een touw met ballen over het water gespannen. Duidelijk een signaal dat we niet verder mogen en we kunnen er dus niet bij !!! Dit is wel de slechtste plaats om te keren. Maar heel voorzichtig en met veel opgewoelde modder lukt het toch en keren we terug naar de eerste plaats. Is dit nu de locatie om onze Nationale Feestdag door te brengen ?

Douai is al die moeite méér dan waard ! Het is een heel oude en heel mooie stad. Stel je Lier voor, maar dan drie keer uitgestrekter. Na een beloftevolle avondverkenning is het wel duidelijk dat we de hele woensdag in deze stad zullen doorbrengen. Met o.a. een geleid bezoek aan het Belfort en Stadhuis. We hebben een hele goeie gidse die de geschiedenis van de regio in de Vlaamse context kadert. Wanneer we de trappen van het Belfort beklimmen hebben we het geluk dat de beiaardier zich net uitleeft op het klavier : het is overweldigend mooi. De klank van de klokken nodigen je uit en zuigen je de hoge draaitrap op. Het is een uitbundig feest van overvloedige (en wel heel luide) muziek ! Wanneer we bovenkomen vallen onze monden open van verbazing : de beiaardier die deze orgie van wellustige klanken over de stad uitstrooit is...haast nog een kind !!! Gegeneerd houdt hij op als hij ons ziet, maar de gids moet niet lang aandringen (op ons verzoek) of de jongen brengt met ingehouden trots de beiaard weer tot leven. Het is weer één van die mooiere belevenissen uit ons bestaan.

Dineren doen we in een bescheiden hotel-restaurantje op de Place Carnot. Voor alweer geen geld krijgen we een fijn menu, ons opgediend door een praatgrage en hartelijke garçon. De God van het vakantiegenoegen verwent ons vandaag ! In de namiddag bezoeken we nog het Musée de la Chartreuse waar we een onbekende meester uit het schildersgilde ontdekken die in al zijn onbekendheid best naast Jordaens of Van Dijck mag staan ! Ook de zaal met beelden is hier een prachtige ervaring. Het is de omgebouwde kapel van het kooster en de archiect heeft de kunst verstaan om er een openbaring van licht en ruimte van te maken ! We blijven nog de avond in de stad rondhangen en zijn heel blij met deze onverwachte ontdekking. Onze kijk op Frankrijk is verruimd ! Wanneer we op terugweg naar de boot aan het ophaalbruggetje over de Scarpe kijken, kunnen we zien dat er een jachtje aangemeerd ligt.
Het afsluittouw dat er gisteren nog lag, is nu verdwenen.