Het einde van de tunnel is in zicht.

Het zou een verhaal kunnen zijn over twee landlopers, die met elkaar optrokken en ongelofelijke avonturen beleefden. Maar neen, het zijn gewoon twee aan elkaar rakende kanalen, het ene, gelukkig bevaardbaar, het andere jammer genoeg niet en gescheiden door een keersluis.
Er is vooreerst de "Stinker" vroeger bevaarbaar voor beroepsvaart tot max 47m schepen (ca.350 t op de aangegeven diepgang), ook wel eens Schipdonkkanaal genoemd. In Balgerhoeke stond er vroeger een silo, waar zelfs granen vanuit Duitsland werden aangevoerd. Ook binnenlands heb ik zelf nog schepen bevracht naar Balgerhoeke, maar toen al met verminderde diepgang van 1,80m, en voor een spits (38m schip) was dat max 250 ton. Bij schaalvergroting in de binnenvaart bleek deze geringe tonnemaat niet meer haalbaar tegenover de silogiganten in Gent en Antwerpen.
Het kanaal zelf werd gegraven in 1852 en diende als afleidingskanaal die het overtollige water van de Leie moest opvangen. Nu nog wordt er regelmatig gespuid, waardoor men ten zeerste moet opletten bij het invaren van de Schipdonksluis. Ikzelf ondervond het aan den lijve....
De bijnaam "Stinker" kreeg het kanaal ten tijde van de industrie in Eeklo en het vlasroten langsheen de Leie. Maar de Stinker stinkt al lang niet meer, de vissen zwemmen weer rond en voor ons, gegadigden van het bootje, is het een schitterende daguitstap. Aan het bijna-einde van het kanaal twee mogelijkheden om aan te leggen, de jachthaven Eeklo. Men moet dan, aan de windmolen rechtsuit het kanaal naar Eeklo, dat jammer genoeg doodloopt in Eeklo zelf.
Wanneer men het kanaal richting Balgerhoeke verder neemt, komt men aan V.V.W. Nieuwenrode, een schitterende club aan een gezellig taverne gelegen en dito fietspad dat naar Balgerhoeke loopt, en verder dan de keersluis van Balgerhoeke. Net er voor de antieke spoorlijn, met alle industrieeel erfgoed erbij horend.
Eénmaal voorbij de keersluis komt men aan de "Blinker", ook wel Leopoldkanaal genoemd.
Dit onbevaarbare kanaal werd gegraven in 1845 en loopt van Boekhoute (Braakman) tot in Heist. Het diende als ontwateringskanaal voor de omliggende polders. Dit kanaal werd gegraven door de jonge Belgische staat, die na de onafhankelijkheid in 1830, een niet al te best buurtschap hadden met de "hollanders". Vroeger gebeurde de ontwatering van onze polders via het "Lapscheurse Gat" , een kreek die nog steeds de grens vormt tussen België en Nederland, en naar de Noordzee afgevoerd wordt via Sluis en Cadzand. Bij de scheiding van de Verenigde Nederlanden sloten de Nederlanders alle sluizen af. Het gevolg liet niet op zich wachten en diverse landbouwgronden werden waterziek. Omdat het Leopoldkanaal het zuiverste was van de twee vaarten, kreeg het de bijnaam de "Blinker"
Beide vaarten bezitten een unieke bomenrij (populieren), die wel eens "de kathedraal van de bomen" genoemd wordt. Met de fietsen er bij is een uniek natuurgebied vlakbij.
In Oostkerke kruisen deze beide kanalen de "Damse Vaart", vroeger ooit bevaarbaar. Om deze drie kanalen elkaar ongestoord te kunnen laten kruisen bouwde men een technisch hoogstaand kunstwerk : "de siphon". De Blinker en de Stinker doken onder de Damse Vaart, zodat de scheepvaart op de Damse Vaart ongehinderd kon gebeuren.
Tijdens de tweede wereldoorlog werd de siphon door de duitsers opgeblazen en de Damse Vaart langs beide kanten afgesloten. Vandaar dat men in Damme het restaurant "de siphon" kent. Kortom, het is een mooi natuurgebied met kreken en grachten, een uniek watergebied ook dat door de vooroorlogse nijverheid nog gebruikt werd.
Er is sprake om in deze bedding een duwvaartkanaal neer te poten, om voor een binnenlandse ontsluiting te zorgen voor de Zeebrugse haven. Ik hoop dat het niet zo ver komt.
Geef mij maar het rijke krekengebied met al zijn ontspanningsmogelijkheden.

Bij nazicht in mijn bootpapieren, kwam ik allerlei boekjes tegen van mijn vroeger bootje. Boekjes over de dieptemeter, over het kompas, over mijn boordradio enz...
Ik belde onmiddelijk naar de huidige eigenaars Karel en Leon, en kwam te weten dat onze vrienden op verlof zijn met ons, sorry, hun bootje. Vermits ze die avond in Gent aankwamen, boden we aan hun de boekjes te brengen waarop ze ons prompt uitnodigden op een etentje aan boord.
24 juli, één van de weinig prachtige avonden reden we naar Gent, Snepkaai waar de El Verde lag.
Van ver zagen we ons prachtig bootje glimmen in de avondzon. Karel kwam ons al tegemoet gelopen en onder de brug was er een nieuw soort voet- en fietsbrug aangebracht.
Kortom, bij aankomst, kwam ook Leon buiten. Hij fungeerde als kok van dienst. Na de begroeting werd ons een vegetarisch driegangen maaltijd opgediend. Het smaakte. Gewoon prachtig, die avond, met een goede temperatuur. Tot 23.00 uur zaten we buiten gezellig te keuvelen. Die avond was weer te kort en ons afscheid was weer van : "tot ziens".
Met een beetje weemoed keken we nog eens naar ons bootje, dat de dag nadien naar Oudenaarde ging varen. Behouden vaart, El Verde.

Folkert Harmens Kuipers emigreerde vanuit het friese straatarme Akkrum naar de Verenigde Staten.
Bij één van zijn bezoeken aan zijn vader, viel het hem op hoe arm de bevolking die hij achtergelaten had wel was.Hij besloot tot het bouwen van woningen voor behoeftigen. In het park rondom kun je een karpervijver bewonderen en een zonnewijzer. Ook een mausoleum en een regentenkamer behoren tot het estate. Mr. Kuipers was ondertussen in de U.S.A. omgedoopt als Cooper. Coopersburg werd gebouwd en een aantal jaren geleden gerestaureerd. Ook vandaag worden deze mooie woningen bewoond door behoeftige, oude ééns- of tweepersoonsgezinnen.
Volgens mij, maar wie ben ik, het mooiste gebouw uit Akkrum.

nog een fotootje !

Die vraag stellen we ons nu ook wel een beetje. We zitten met een dilemma. Pracisch alle papieren zijn binnen, behalve de zendmachtiging van het BIPT. Volgend week-end gaan we weer naar Langweer met een tweede lading voor ons bootje. Ondertussen heb ik gemailed naar de werf van oorsprong, Frisian Motor Boats in Westergeest, tegen het Lauwersmeer aan. Zij maken de Lauwersmeerkruiser en kotters.
Omdat er volgend jaar enkele nieuwigheden ons te wachten staan, zou ik aan de werf opdracht geven om enkele werken uit te voeren. Een vuilwatertank en boiler om mee te beginnen en verder ook de buitenbesturing een beetje verbeteren. Ze is wat sober uitgevoerd. Ook de dieptemeter is zo'n voorhistorisch ding van Seafahrer. Mensen met bootjes kennen die wel, die dingen die ronddraaien. Geef mij maar de digitale dieptemeter, zoveel gebruiksvriendelijker. Ik wacht nog op een definitief antwoord van de werf en hoop dat ze mijn bootje kunnen aannemen. Ik sta alvast op de wachtlijst.
Ja, jullie horen het goed, die werven draaien zo goed dat er een wachtlijst is voor klanten. Maar omdat mijn bootje zo dicht bij de werf ligt, en ikzelf van zo ver moet komen, zou men een uitzondering maken voor mij. Afwachten, dus !
Als de werkzaamheden achter de rug zijn, zou ik met een weekje verlof terugkeren van het Lauwersmeer, het noordelijkste meer tegen de wadden aan, tegenover Terschelling.
Terug een avontuur om naar uit te kijken, waar we vol ongeduld op wachten. Volgende week wat meer foto's en misschien wel een vaart op de Langweerder Wielen. Ook onze eerste overnachting op ons bootje staat ons te wachten. We kijken er vol spanning naar uit.

Vanaf volgende week begint ook een koopjesjacht op diverse dingen die we nodig hebben voor ons schip. Een tweede marifoon, een draagbare, de "zwarte bol" voor het stilliggen, de radarreflector, de diverse letters die vanaf 1 januari 2008 van kracht worden in het nieuwe politiereglement.
Een fotootje van Petra, het eerste bakje troost aan boord van het m/s Enya.

Wij zijn gisteren weer naar "Langwar" gereden, waar ons bootje nog voorlopig onder dak lag. We hebben haar buiten gebracht, en daar lag ze dan te blinken in een waterzonnetje. Langweer zoals het in het nederlands heet, barste gisteren uit zijn voegen. Op de Langweerder Wielen waren het zeilwedstrijden voor jongeren, de passantenhaven lag dan ook vol met boten allerhande van ouders die hun "youngsters" kwamen aanmoedigen. Ook de kleinkinderen van Menno deden mee, en ééntje van hen werd eerste in zijn categorie op 42. Een lefgozertje dus, zoals men daar zegt.
We beginnen stilaan in onze "Enya" onze weg te vinden. Zoals beloofd hierbij ook enkele foto's.

Volgende week begint de race naar de papierwinkel. Nog drie papiertjes scheiden ons van het varen met onze Lauwersmeer Kruiser, de immatriculatieplaat, de vlaggebrief en de zendvergunning van het BIPT.
Vooral deze laatste instelling is de stugheid in persoon. Heel anders vergaat het Nederland, één papiertje en alle toelatingen zijn ok. Wanneer ik de ganse wirwar van vignetten en benodigde papiertjes aan hen probeer uit te leggen, vallen bij onze noorderburen de monden open. Deze week kwam de verzekering in orde en de vaarvignet. Voor de rest had ik de verkoopsoverdracht nodig en die heb ik nu.
Cross fingers, zou ik zeggen.

Bij een doop hoort Champagne, dan liefst van een Vlaams Huis in de Champagnestreek. Wanneer dit kan met aardbeien, en onderliggend de streek waarvan hij komt en onze favorite muziek ,die de naam van onze boot wordt. E Viva Enya !

daar ga je, en het ga je goed !

Zoals je weet ging mijn bootje over in andere handen. Karel en Leon zijn de nieuwe skippers on board.
Van hen kreeg ik de melding van hun eerste vaart. Vanuit hun thuishaven Temse gingen ze naar St. Amands aan de schelde, daar waar het graf van de vlaamse franstalige dichter Emile Verhaeren rust.
Hun terugtocht, denk ik, moet zo euforisch geweest zijn, dat ze maar besloten 's anderendaags naar Gent te varen en meteen hun eerste sluis te nemen. Beiden waren in de wolken van ons,  eh excuseer, hun bootje !
Op pinksteren-maandag kwamen ze terug naar Temse met de voldoening dat hun boot nu eindelijk vaarklaar was.
Deze week kregen we meteen ook de laatste foto's van ons, samen met de "El Verde". We bewaren ze voor immer in ons hart, temeer daar we er geweldige  en spannende en mooie momenten met beleefden.
We hopen hen dikwijls op 't water te zien en wensen bij deze "een goeie vaart".