Archief

In een verleden bericht melde ik u dat ik me fel bezeerd had, bij het aanmeren van mijn boot. In Brugge ging het mis. In deze stad moet men, behalve voor de sluis, ook aanmeren bij diverse bruggen. Bij geen enkele, noch bij de sluis, heeft men de mogelijkheid tot aanmeren.
Het was dan ook net voor de sluis, dat ik moest wachten op een binnenschip dat in het sas lag, en er, langs mijn kant moest uitkomen.
Ik lag aan een houten oeverbalk, dan een halve meter water overgroeid met onkruid en daarachter damplanken die de werkelijke oever vormden. Dus ik stond op de balk en sprong over de halve meter water op de graskant. Ik klom naar boven en legde ons vast aan de vangrails langs de weg. Dus, terug naar beneden wou ik van het gras op de balk terug aan boord klimmen.
En daar precies ging het fout ! 
Het had die morgen geregend en het gras lag er nat bij. Bij het naar beneden komen, slipte ik op het gras en kwam met het scheenbeen tegen de houten balk terecht, met het ene been in het water en het andere andere been nog op de graskant. Zo snel als ik kon terug aan boord. Ik ben nochtans iemand die zeer goed tegen pijn kan, maar toen kon ik de eerste tien minuten niets zeggen.
Ik vroeg zelfs aan Petra om het stuur over te nemen, en dat gebeurd zelden.
Toen ik in Beernem aankwam, was het been al in fel gezwollen toestand.
Gedurende de tien dagen er opvolgend, was de wond aan het zuiveren. 
Vrouwen zijn slimmer op zo'n momenten, en het was Petra die mij naar de spoed in het ziekenhuis stuurde. Dat was gisteren. De dokter van dienst, zei dat het niets te vroeg was. Hij zuiverde de wonde en sindsdien loop ik met een pleister met daarboven een stevig verband aan het been.
Hopende dat deze pijnlijke situatie snel een einde neemt, want mijn beentje moet straks tip top in orde zijn, om te skiën.
 

Ten opzichte van verleden jaar heb ik weinig gevaren, vind ik. Maar het was dan ook een raar jaar. Het voorjaar was zeer wisselvallig tot slecht, zeg maar. De zomermaanden, of wat daar moet voor doorgaan, waren gevarieerd. Er was vooreerst juni en september, die voor mij de beste maanden leken. Overwegend droog, maar voor mij met te veel wind.
En dan het snikhete juli, toen ik lag te puffen aan boord en mij van het ene terras (met de nodige verfrissingen) naar het andere sleepte. Temperaturen die TE waren, noch om te werken, noch om te varen. En toen kwam september. Ik moest toen op verlof, want ik was toen al, aan mijn derde poging om met verlof te gaan, toe. Gelukkig deed ik, wat ik moest doen. Wij hadden van 1 t/m 24 september, 2/3 dagen minder weer, voor de rest behoorlijk qua temperaturen. Jammer dat onze geplande reis naar Noord-Nederland niet kon doorgaan. 4/5 en 5/6 beaufort zijn voor ons bootje iets te veel van het goede om op ruime waters te varen, zoals wester- en oosterschelde, hollands diep en grevelingenmeer. Maar goed, jammeren doen we zeker niet. We hadden een schitterend verlof in België en veel van de door ons aangedane steden waren een ontdekking.
Volgend jaar durf ik niets meer te zeggen. Twee mogelijkheden : Nederland of  Frankrijk, de(Champagnestreek). We zien wel.
Ondertussen zijn de defecte onderdelen besteld op de werf. Het rubberen elleboogstuk is nieuw en is opgestuurd. Voor de luchtfilter, die ga ik laten lassen, zodat hij niet meer trilt.
Toen ik deze week de werf belde, om de leveringsdetails af te spreken, viel het me weer op, hoe hartelijk Friesen kunnen zijn. Het was blijdschap langs beide kanten.
Op anderhalf jaar tijd draaide de motor van ons bootje reeds : 544 u 53 min.
Laat ons hopen dat er dit jaar nog een paar uurtjes kunnen bijkomen. 

        
data             van                       naar                vertrek       aank.   uurteller        km.     sluis

01.09.    Spanjeveerbrug         Deinze                  14.00        18.05     4.465,15      41,30      1
02.09.    Deinze                       Izegem                 08.55        12.30     4.469,10      41,70      2 
03.09.    Izegem                      Kortrijk                09.50        12.15     4.473,15      18,30      2
04.09.    Kortrijk                     Péronnes              09.10        17.20     4.476,49      41,70      9
05.09.    Péronnes                   Beloeil                  09.20        16.00     4.484,48      29,40     11
06.09.    Beloeil                       Geraardsbergen    08.40        15.20     4.490,52      30,70     17
07.09.    Geraardsbergen         Ninove                 11.50        14.45     4.496,23      15,60      3
08.09.    Ninove                      Beernem               10.00        20.50     4.499,13      94,60      6
09.09.    Beernem                   Oostende               09.40       17.40     4.507,41      39,70      3
10.09.    Oostende                  Oudenburg            14.00        16.15     4.513,12       5,50       2
11.09.    Oudenburg                Diksmuide             10.00        14.10     4.516,42     37,90       1
12.09.    Diksmuide                 Ieper                     10.50        14.20     4.519,46     22,00       2
13.09.    Ieper                         Oudenburg            08.50        15.45     4.523,12     57,60       3
14.09.    Oudenburg                Beernem               08.45         15.00     4.530,07     32,30       1
15.09.    Beernem                   Spanjeveer            09.30         13.30     4.535,42     43,40       1

                                         afgesloten op                                               4.539,53

We hebben in het totaal 74,38 uur gedraaid - 551,7 km afgelegd en voorbij 64 sluizen gepasseerd.    

Rond kwart over negen vertrekken we vanuit Oudenburg met een overtrokken weertje. De temperatuur is goed en het blijft droog, meer hoeft dat niet te zijn.
Net wanneer ik Plassendale buitenvaar, begint de temperatuurmeter gevaarlijk te stijgen. We doen een noodstop en leggen direct op de remming buiten de sluis aan. Ik doe de motorluiken open en de kabine vult zich met stoom. De radiator flitst het door mijn hoofd. Het rubberen elleboogstuk vooraan de motor blijkt lek te zijn. 'k Heb mij gelukkig gisteren bij den delva een lijm gekocht, bestand tegen warmte, vocht en trillingen. Ik raadpleeg Robert van de Stardust, mijn toeverlaat bij problemen. Ik giet lijm tussen het lekkende gedeelte en span er daarna tape over. Terug gemonteerd, vul ik de radiator weer en kuis al het water op dat onder de motor staat. Op een beperkt toerental begin de terugtocht. We hebben beslist onze reis in te korten en tot Beernem te varen. Aan de eerste brug in Brugge staat Robert mij al op te wachten. Hij is van Wetteren gekomen om eventueel te helpen. Op zo'n mensen kunt ge staat maken. Na een babbeltje ga ik verder. Kwart na één zitten we in de sluis in Brugge. Voor één van de bruggen mistrap ik me en schiet met mijn been tussen een damplank en een balk van de remming, alles overgroeid met onkruid. Pijn en nog eens pijn. Ik verbijt de pijn en vaar verder. Even later ben ik blij dat Petra het stuur overneemt. 
Ik vaar rond drie uur in de box in Beernem. Petra verzorgd mijn been. Het is fel gezwollen.
De dokter stel ik uit tot thuis. Genoeg pech voor één dag, morgen beterschap hoop ik. Spanjeveer, onze thuishaven.  Hopelijk gaat alles goed.

Dinsdag 12 september 2006   -   10.50 u   -   4.519,46 u   -   22 km.

Vandaag een korte trip naar Ieper. Twee sluizen en twee bruggen scheiden ons van deze mooie stad, waar we eerder al eens waren. De Ieperlee, of het kanaal IJzer/Ieper zoals het officieel te boek staat loopt dood in Ieper. We hebben in Diksmuide bijzonder onrustig geslapen. Boeren, die heen en weer reden tot laat in de avond en in de vroege ochtend met zware tractoren met daarop helle flikkerlichten. Leuk is anders. Ook over de brug naast de IJzertoren dendert heel wat verkeer.
Maar goed, we zijn weg. We varen nu echt door het gebied, waar Willem Vermandere over zingt : "duizend en duizend soldaten" Een aanklacht tegen oorlog en al dat zinloze gedoe.
't Is één uur als we in Boezinge sas toekomen, onze eerste sluis, anderhalve km. verder ligt het tweede sas al, Boezinge dorp. Samen brengen de twee sluizen ons 7m hoger. Het vaargebied tussen het begin van de ijzer en halverwege de ieperlee is het mooist. Daarna begint de industrie die eindigt aan "den delva", mijn favoriete doe-het-zelfzaak. Midden in de industire staat nog altijd de toren van Lernout en Hauspie, de twee giganten in de electro business, die door allerlei nalatigheden en tegenslagen als bakstenen vielen. Met hen zeer veel mensen uit de regio, die hun zuurverdiende centjes in een bodemloze put zagen verdwijnen. Om twintig over twee leg ik me aan bij VVW Ieperlee, de plaatselijke club.
Petra gaat shoppen in de stad, "en gij trekt wel uwe plan in den delva", zegt ze met een knipoog.
Ze weet ook dat ik daar zo graag eens rondloop. In feite heb ik nooit niets nodig, en toch kom ik er altijd met iets buiten. Na mijn bezoekje, schilder ik wat aan ons bootje.
Petra is ontgoocheld over de winkels, ik daarentegen ben best tevreden met het gepresteerde werk.
Rond zessen maken we ons klaar, we gaan naar de "last post" om 20.00 uur en daarna staat een etentje op het programma. We doen eerst een terrasje en zakken rond achten af naar de Menenpoort, HET monument van alle gesneuvelden tijdens de GROTE OORLOG.
Nog altijd, is de 1° wereldoorlog verplichte leerstof in England. Hier weet geen enkel kind iets over die oorlog. De Engelsen zijn hier dan ook weer flink vertegenwoordigt. Ik schat dat er een kleine 3.000 mensen zijn. Om 20.00 uur brengen drie klarons de "last post". Ingetogen, en nog altijd veel mensen met tranen in de ogen, begint de dagelijkse hulde in Ieper. Kinderen en volwassenen dragen kransen met papaverbloemen naar boven. Je hoort een muis lopen, zo stil is het. Dan leest een oudere engelsman een brief voor van een gesneuveld familielid. Tientallen flitsende fototoestellen doen hun werk. Hier staan honderdduizenden namen ingegrift van gesneuvelden. De klaron muziek weergalmt onder de Menenpoort en iedereen is geëmotioneerd. Ook Petra is onder de indruk, zij had dit nog nooit meegemaakt.
Nadien gaan we naar de Vivaldi, het restaurant waar we verleden jaar lekker gegeten hebben. We eten er voortreffelijk. En toch... galmt het deuntje van de "last post" nog door mijn hoofd. Want ook Afghanistan en Irak liggen niet zo ver van Ieper. En de waanzin, hij duurt voort !

Maandag 11 september 2006   -   10.00 u   -   4.516,42 u   -   37,9 km

't Is vandaag 11 september, vijf jaar geleden nu al. Al die fameuze knallen in New York die de wereld deden nadenken. Het zinloze geweld ook, pure fanatieke waanzin tegen onschuldige mensen die in het verkeerde land woonden op het verkeerde moment met een verkeerde leider.
'k Weet nog goed, enige tijd nadien ben ik de film 9/11 gaan zien. Dan heeft men toch wel heel andere gedachten gegeven over ene Mr. Bush.
We hebben samen met de Nederlanders overlegd om te vertrekken, zodat de mobiele ploeg slechts één keer alle bruggen moet draaien. Vijf bruggen scheiden ons van Nieuwpoort, daarna gaan we elk onze kant. Zij gaan verder naar Veurne, ikzelf ga naar Diksmuide op de IJzer.
Ongeveer halverwege het kanaal Plassendale/Nieuwpoort in Snaaskerke komen wij een 57m schip tegen dat helemaal naar Plassendale in achteruit gaat, omdat er in het kanaal geen enkele zwaaikom is. We passeren hem allemaal met de grootste voorzichtigheid.
Even voor Nieuwpoort ga ik bakboord uit richting St. Jorissluis, de Nederlanders gaan rechtdoor richting Nieuwpoort. Luid zwaaiend en toeterend nemen ze afscheid.
De grote St. Jorissluis geeft toegang tot de kom van de IJzer, een vestiging van het Bloso, om jonge gasten de kans te geven te leren zeilen. Bij het overschrijden van de kom ligt VVW Westhoek, waar we verleden jaar lagen. We bellen Rita en Ivan om te horen of ze niet aan boord zijn, maar jammer genoeg zijn ze thuis. Zij hebben hier hun vaste ligplaats. 
De IJzer op dan maar, tot Diksmuide. 't Is 25° warm, 't zonnetje geeft katoen en wij varen "cabrio".
Hier langs weerskanten mooie weiden, die zoveel leed en bloed herbergen. Hier gaven zovelen hun leven, voor wat ? en voor wie ? Jammer, dat zovele jonge mensen hier stierven. Meestal jonge Vlaamse boerenzonen, die niet eens verstonden wat hun Franstalige officieren te zeggen hadden. Met hen ook honderdduizenden Engelsen, Indiërs, Sikhs, Fransen, Duitsers, Oostenrijkers. Ik word nog altijd stil wanneer ik hier voorbijvaar. Ik passer de Dodengang, men heeft er nu ook een steigertje gemaakt. Wat verder komt de statige IJzertoren in zicht en om tien na twee lig ik in de jachthaven van Diksmuide. We gaan boodschappen doen in de nabijgelegen supermarkt. We wandelen richting IJzertoren en snuisteren wat rond in de winkel, maar vinden jammer genoeg geen passende Vlaamse vlag, want de onze is ver versleten. Ergens in het lommer op de markt drinken we een fris pintje en wandelen door Diksmuide. Als stad betekent het niets. Weinig animo, in tegenstelling tot b.v. Geraardsbergen, waar we eerder waren. 
We eten aan boord, het smaakt. We genieten van een prachtige zomeravond en lezen wat. Wanneer het donker wordt, kruipen we tevreden in ons nestje. Een prachtige dag, hop naar de volgende.  

Vrijdag 15 september 2006   -   09.30 u   -   4.535,42    -   43,4 km.

Vandaag onze laatste dag. 't Is mooi weer. 'k Heb toch wat kunnen slapen met mijn been. Het is fel opgezwollen en staat blauw. Petra reklameert en zegt me dat ik naar de dokter moet. Misschien heeft ze wel gelijk. 't Is rustig op het kanaal, weinig beroepsvaart. We varen rustig op 1600 toeren om de motor niet al te zeer te belasten. Twee uur later komen we voorbij Schipdonksluis gevaren.
Rond de middag, denk ik aan de sluis van Evergem te zijn en zo gebeurd ook.
Ik moet wat breder rekenen qua tijd, want met 300 toeren minder loopt ons bootje ook wat minder snel. We zijn alleen in de grote sluis in Evergem, en bij het buitenvaren liggen talrijke binnenschepen te wachten. Er is maar drukte aan één kant, zo blijkt.
Het kanaal Gent/Terneuzen ligt woelig zoals altijd. Bij het voorbijvaren bij Van Heyghen zie ik nog steeds geen wrakvan de gezonken zeeboot. Ludo belt me en spreekt af bij aankomst. Rond halftwee zit ik op de moervaart en maakt de Ludo een paar foto's van onze El Verde.
We drinken een pintje en gaan nog eens kijken naar de gezonken zeeboot.
Net als we er aankomen, zeggen de mannen van de berging dat er beweging komt in het wrak.
Een uur later hangt het wrak reeds boven water. 't Heeft enkele maanden geduurd eer men het boven water kreeg. We eten met Ludo samen een frietje aan 't frietkot en rijden dan naar huis.
He was een h  e e r  l  j k  v e r l o f !  

Donderdag 7 september 2006   -   11.50 u   -   4.496,23 u   -   15,6 km.

't Is winderig, bewolkt en er hangt regen in de lucht. Heleaal anders dan gisteren, typisch Belgisch. Met een temperatuur vooraan in de twintig, voor mij is dit genoeg. We trakteren ons op een ontbijt bij de lokale bakker. Het smaakt heerlijk en met nog een brood er bij betalen we nog geen 5 €. Volgens mij heeft er iemand een fout getikt. Maar goed, wij gaan bergaf naar ons bootje en nemen in het voorbijgaan van het clublokaal VVW Den Bleek nog een douche, waarna we de sleutel in de brievenbus steken zoals afgesproken.
We geven de "El Verde" een flinke poetsbeurt en maken de motor startklaar voor de korte tocht naar Ninove. Met de sluismeester hebben we de dag voordien een afspraak gemaakt om te vertrekken rond de middag. Rond tien voor twaalf verlaten we onze ligplaats. De sluismeester, die ons reeds gezien had, heeft de sluis al klaargezet. Vandaag staan er drie sluizen en twee ophaalbruggen op het programma. Voorbij de sluis van Idegem moet er nog een brug gedraaid worden door dezelfde sluismeester. Hij doet ons teken om te stoppen, want de elektriciteit is uitgevallen, en bijgevolg kan de brug niet gedraaid worden. We doen dan maar een babbeltje met de sassenier over koetjes en kalfjes. Hij kijkt regelmatig naar zijn kot, zoals hij het noemt en ziet opeens zijn noodverlichting uitgaan en de gewone verlichting schiet terug aan. De man haast zich naar de overkant en draait de brug. We zwieren hem goeiedag toe en varen verder naar Ninove. We passeren Nederlanders die zwierig zwaaien in onze richting. Je ziet ze overal, die Ollanders en wanneer je ze vraagt naar het waarom ,antwoorden ze steevast : "'t Is bij jullie zoveel leuker". Toch wel een opsteker voor ons landje. We varen verder en komen aan het leuke sluisje Pollare. We hebben mazzel en kunnen er gelijk in. Rond 14.45 u meren we aan bij VVW Ninove, net onder een design bruggie voor voetgangers en fietsers. En om verder te borduren op z'n hollands. We halen 's avonds een bakje petat met jus en eten er een eitje met crevetjes er bij. Lekker toch !
Terug naar het Vlaams, we lezen ons krantje, luisteren wat naar de radio en kijken daarna op de pc naar een filmpje. Morgen staat Beernem als eindpunt, een marathonvaart van om en bij de 100 km.
Dus, vroeg uit de veren. We stellen het alarm in op onze gsm, en slapen rustig in.

Zondag 10 september 2006   -   14.00 u   -   4.513,12 u   -   5,5 km.

't Is een schitterende zondag in Oostende. Ik moet denken aan Louis Neefs, die zingt : "Aan het strand van Oostende". We wandelen 's morgens op het strand en rapen schelpjes voor Petra. Ze wil er iets creatiefs mee doen. Liefst verschillende kleuren zowel groot als klein. We duiken een boatshop in en kopen er een mat met nautische vlaggen en "welcome erop. Ook koop ik een doosje met nautische cijfervlaggen op om visitekaartjes er in te steken.
We lopen langs de Amandine, de laatste Vlaamse IJslandvaarder. Op de wal gezet en er een thematisch museum van gemaakt. Een eerbetoon aan deze onverschrokken mensen, die dagenlang van huis waren en de wateren rondom IJsland beviste.
Ik loop naar de Mercatorsluis om af te spreken en te betalen. € 20,- liggeld. Straks, bij het passeren door de De Meysluis nog eens € 12,5. Een snelle rekensom leert me dat het uitstapje me € 45,- gekost heeft. Ze gaan mij hier niet meer zien, denk ik. Waaschijnlijk is dit de reden waarom men practisch geen enkel jacht vanuit het binnenland meer in Oostende krijgt. Misschien is het ook gedaan om de heren zeilers te plezieren. Geen vreemd volk tussen ons.
We vertrekken om 14.00 u en liggen een halfuurtje later in de sluis. Geen ferry-verkeer, dus hop naar de volgende sluis. Snel genomen en daarna de drie bruggen en we gaan weer richting Plassendale. We gaan door de openstaande sluis en komen in Oudenburg rond 16.15 u aan.
We zijn met vier jachtjes, enkele nederlanders die regelmatig in Spanjeveer komen, liggen er ook.
' Avonds eten we in de Abdijhoeve, na eerst op het terras een lokaal biertje gedronken te hebben.
We wandelen terug via de Oudenburgse vaart, genieten nog van de avond en gaan rond 22.00 u onder zeil.