Archief

Waarschijnlijk denken velen dat we reeds vertrokken zijn, maar we wachten nog altijd op het betere weer. Daar waar we enige tijd geleden aan boord lagen te puffen van de overdreven warmte, en niet in staat bleken verder dan het eerstvolgende terras te geraken, wachten we nu op wat minder regen, maar zeker zo belangrijk wat minder wind. Zoals het nu is, een windkracht van 3/4 en 4/5 is het voor ons type bootje TE veel, aangezien we ook ruime waters overmoeten, zoals de westerschelde, de oosterschelde, het hollands diep en het grevelingenmeer, alvorens ik op de ietwat rustiger kanalen kom. We hebben onze nieuwe datum op vrijdag a.s. gezet.
Alles wat enigszins aan boord moet, is aan boord. Gisteren hebben we vol getankt.
De eieren voor de H.Clara brachten tot op heden niet veel soeps.De kaarsjes die we aangestoken hebben ook niet. Maar goed, we treuren er niet om en rekenen toch op een beetje hulp van boven.
Petra wordt zenuwachtig en bekijkt iedere weersvoorspelling met argusogen.
Maar veranderen doet het niet veel, men voorspelt nu al t/m woensdag regen.
Afwachten maar.... 
 

Ontdekte toevallig op een site in nederland volgende leuke gedichtje.
Het gaat over één van de oudste nog varende binnenschepen. Het werd gebouwd in 1894 en vervoerde hoofdzakelijk turf.Het is volledig hersteld en eigendom van een museum. Het bootje heet familietrouw en wordt onderhouden door een ganse schare vrijwilligers. Je moet dit hier maar eens proberen. Wie meer foto's wil zien kijkt maar eens op hun site : www.familietrouw.nl

ik vaar op mijn getij,
op zoete en zoute stromen,
al vaart een ander mij voorbij.
Ik hoop er ook ooit te komen.

Het vertrek komt nu heel dichtbij. We hopen dat de weergoden ons gunstig gezind zullen zijn en een deftig weertje zullen geven. Overwegend droog, een buitje mag, en liefst zo weinig mogelijk wind. We zijn er van overtuigd dat we het volle aantal kilometers niet zullen halen. Maar we gaan zo ver mogelijk proberen te geraken.Maar het blijft mijn droom om het ijsselmeer over te steken, dit jaar of een volgend jaar. Of het lukt lezen jullie later wel. 't Is de bedoeling dat ik ieder dag het logboek bijhou en daar een tekstje in verweef, zodat het ganse leesbaarder wordt.
Het kan zijn, afhankelijk van het weer, dat we donderdagavond nog naar Terneuzen varen, om dan op vrijdagmorgen de oversteek van de westerschelde te doen en bij Vlissingen het kanaal te nemen naar Veere, om zo op het Veerse meer te raken en dan naar Kortgene te varen. Dit is onze eerste stop.
We zien wel waar het op uitdraait. Het moeilijke, maar ook het plezante is, dat je zo'n reis nooit volledig kan plannen. En dat houd ook in, dat spanning en nieuwsgierigheid blijven, ook tijdens de reis. Men is maar zeker wanneer de reis voorbij is. En dat heeft beslist ook zijn charmes.  

We staan er niet meer bij stil, maar telkens we iets aan dit blogje toevoegen, worden er op een aantal schermen kritisch gelezen wat onze hersenspinsels wel zijn.
Het kan ons misschien verbazen, maar niet zelden krijg ik vanuit Nederland een berichtje met grotendeels positieve waardering voor mijn blog, maar in het algemeen ook voor het seniorennet.
Men moet zaken nu éénmaal nemen om wat ze zijn, en wanneer het positief is, is het positief. Met name het seniorennet, benijdt men ons in het buitenland. 
Voor mij is dit bizonder goed, omdat Nederland, het watersportland bij uitstek, mij zeer goede contacten oplevert, die ik anders nooit zou kennen.
Niet enkel de werf, waar mijn bootje ooit van stapel liep, was er als de kippen bij, om alle fratsen met onze "El Verde" te lezen, maar ook een collega "oostvaarder" mailde me deze week, met een technisch vraagje over onze bootjes en de winterberging er van, vergezeld van een s c h i t t e r e n d e foto van zijn bootje.
We spraken af onder ons beiden om met elkaar in contact te blijven. Misschien bezoeken we elkaar wel eens om over onze bootjes te keuvelen. Lekker gezellig, met een natje en een droogje, zoals onze noorderburen het zeggen. 

Maandag verjaarde ik. Ons Sophie, mijn dochter, belde vanuit Italië om een gelukkige verjaardag te wensen. Groot was dan ook mijn verbazing toen ze ook meldde, dat onze Wout met de fiets gevallen was ginder en dat zijn knie genaaid was. Met het week-end komen ze terug en hoop ik wat meer te horen hoe het is. 't Is ook zo, dat wanneer hij op zijnen opa trekt, er ons nog moeilijke tijden te wachten staan. Kwestie van roekeloosheid, bedoel ik. Nu, met ouder te zijn, verwacht ne mens, dat jonge gasten toch anders zijn, dan jezelf ooit was. Onvergefelijk, niet !
Ook het knietje van Petra evolueert niet zoals verwacht. Toen er een kijkoperatie uitgevoerd werd, was de verwachting van : "nog twee/drie weken en we denken er niet meer aan". Nu, vijf weken later, is alle leed nog niet geleden. Dikwijls zwelt de knie nog en heeft ze moeite met het plooien van de knie. Mijn knie, daar zwijg ik over. Na meer dan tien operaties aan de knie, ben ik het één en ander gewoon. En of die plooit of niet, daar denk ik al lang niet meer aan. Ne mens, geraakt aan alles gewend. Mijn knie wordt met de dag beter. Of is dit maar een gedacht ! 

't Was gisteren onze verjaardag. Inderdaad, wij verjaren samen. Gemakkelijk, soms onhandig, maar zeker goedkoop ! En neen, nen hollander ben ik niet. We werden samen 100 jaar.
Als beloning hebben we een halve dag gewerkt aan ons bootje. Wat schuren, wat verven en voor onze deur een muggehor gemaakt. Kwestie om het niet te verleren. Maar.........
Hetgeen ons toekwam van kaartjes,telefoontjes, mailtjes en é-cards was niet mis. En het deed deugd, soms van mensen waar je niet direct aan denkt. Maar toch, het blijft me verbazen hoe sommige mensen op zo'n momenten toch aan je denken. DANKJEWEL.

't Is werken geblazen, nu ik voor een paar dagen thuis ben. Voor de toegangsdeur van het kombuis een muggenhor maken en wat roestige plekjes schuren en daarna schilderen. Want voor de grote trip moet alles piekfijn in orde zijn. De beide fietsjes de banden oppompen en wat opblinken en aan boord alle zeekaarten en andere klaarleggen. Financieel alles voorbereiden, want "koken kost geld" zegt het spreekwoord, maar een paar keer meer gaan eten, zal iets duurder zijn.
En houten lat met daarop alle cijfertjes, zodat de inhoud van de mazouttank zichtbaar is en hopen op zonnig, zij het niet zo warm weer. En nu maar aftellen, 13,12,11,10,9............
Och, en één keer er aan begonnen, zal het weer zo snel voorbij zijn.
Tot de volgende !

We hebben 's morgens genoten van een lang ontbijt met het grondig doornemen van onze zondagskrant. Langs de overkant van de dender zwaait onze kameraad-clochard ons een goeie morgen toe. We zwaaien terug ! We doen nog een wandelingetje en spreken af met de mensen aan de brug om te vertrekken om half één. Stip rond die tijd zien we aan de overkant de gele wagen van de mobiele ploeg. We starten en zwaaien met de kop brugwaarts. De brug gaat omhoog en wij er onderdoor. Reeds drie kwartuur later lopen we de sluis van Denderbelle binnen en lopen er tien minuten later buiten richting Dendermonde. Om kwart voor twee zijn we al aan de sluis en kunnen direct binnen, ook deels omdat we op voorhand opgeroepen hebben. We vorderen snel en staan verbaasd, wanneer we, na een prachtige tocht over de zeeschelde, de sluis van Merelbeke naderen. Het is drukkend warm en regelmatig iets drinken is de boodschap. Om kwart voor vijf  lopen we Merelbeke al binnen en komen nu op de ringvaart. We gaan de richting van Evergem, en verwonderen ons er over dat er zo weinig vaart is. Waar zijn toch allemaal die jachtjes die overal aangemeerd liggen ? We verstaan er niets meer van. De koeltoren aan de hoek van de moervaart komt in 't zicht. Het is kwart over zeven wanneer we aanmeren op spanjeveer.
We hebben in het totaal 4.465,30 uur gedraaid, waarvan er dit jaar 50,3.
Aangezien de afstand 78 km bedroeg, is de gemiddelde snelheid in het heenvaren 8,66 km/u, bruggen en sluizen inbegrepen en 12,48 km/u in het terugkomen. Het scheelt 2 volle uren. Zeeeeeeeer veel !

Wij hebben lekker geslapen in Aalst. Rechtover ons bootje slaapt er een man op de bank in 't park. We hebben hem gisteren al gezien. Ik had zelfs een praatje met hem toen ik een foto van mijn bootje maakte vanaf de overkant. Hij wordt wakker en zwaait een goede morgen naar mij. Ik zwaai terug en bedenk wat die man allemaal denkt. Hij zit de ganse dag op z'n bankje. Er zijn nog veel eigen mensen die tussen de mazen van het net vallen. Blijkbaar is het op media-gebied interessanter voor politici om te helpen op een verre plek in de wereld waar controle minder goed kan, dan hier voor onze eigen mensen. Maar goed, effe een bedenking van mezelf.
We gaan richting stad en krijgen een belletje van vriend Ludo die ons komt verblijden met een bezoekje. We spreken af dat hij in de late middag komt, zodat wij samen een hapje kunnen gaan eten. Winkeltje in, winkeltje uit, overal solden zoals overal momenteel. Bij A.S. adventure kopen we wat kledij aan - 70%. Kwestie is om op onze centen te letten. Petra is daar erg strikt in, en gelijk heeft ze. In een cd zaak vind ik nog een cd van Blue Blot, één van mijn lieverdjes.
Rond de middag eten we bij "Lowie" een prachtige broodjeszaak, met daarnaast van dezelfde bakker een bakkerij. We eten beiden een slaatje met geitekaas,noten en spekjes. Hmmmmmmmm !
Na de middag wandelen we nog wat door de stad en kopen kersen. We stappen terug naar ons bootje en verwennen ons met een biertje en een wijntje.
We nemen een douche en komen er als twee nieuwe mensen uit. Ludo belt in de late namiddag dat hij vertrokken is. Een uurtje later is hij er, we nemen samen nog een biertje en gaan daarna een wandelingetje doen. De vrouwtjes lonken winkelwaarts, wij lonken meer in de richting van een goed terras. Nog maar net zitten wij op het terras of er verschijnen donkere wolken. Het voorspelt niets goeds. Het begint na een kwartiertje te druppelen en daarna flink te regenen. Wij vluchten binnen bij een italiaans restaurant. Nog maar net een plaatsje of iedereen vlucht ergens binnen. Het regent pijpestelen. We eten osso buco en Petra  neemt een pizza. Met een glaasje italiaanse wijn smaakt het. Na het onweer gaan we naar de boot. 
We nemen afscheid van Carine en Ludo en zijn weer blij effe wat bijgepraat te hebben. 't Gaat goed met zijn nieuwe job en dat merk je aan hem. Petra heeft het ook gezien bij Carine, die zich toch wel zorgen maakte. Wanneer het goed gaat met onze vrienden, voelen wij ons daar ook goed bij.  Zo is dat. Tevreden babbelen we nog wat na, en kruipen in onze kooien rond half twaalf, een lange, warme nacht tegemoet ! 
P.S. Mochten er mensen zijn, die denken dat we aan de drank zijn, 't is nie woar, 't is van de wamte !