Kunstcriticus De Wever

Wat opvalt zowel in het artikel in De Standaard als in vele reacties, is dat bewust of onbewust het verschil niet wordt gemaakt tussen de 'officiële' UCL (een universiteit die opleidt, onderzoekswerk doet en officiële diploma's aflevert) en een vzw, weliswaar gelinkt aan de UCL maar een organisatie die zich 'seniorenuniversiteit', een vrijetijdsvereniging, te vergelijken met bv. de OKRA-academie, de DF-lezingen door universiteitsprofessoren, enz.

De UCL en deze 'université des ainés' in één mandje stoppen, doen uitschijnen dat de UCL hetzelfde is als deze seniorenuniversiteit, getuigt van kwade wil of gebrek aan kennis.

Je kan het schrappen van een lezing door om het even wie, betreuren, ten strengste afkeuren, direct spreken over censuur, geen probleem. Maar het blijft evenzeer het volste recht van een vereniging, om dat te doen. In het verenigingsleven gebeurt dat wel vaker. Daar kraait geen haan over.

Alleen als De Wever zich weer eens slachtoffer voelt en direct over censuur begint te jeremiëren, brult de leeuw.

Open VLD-politica Rutten hield enkele dagen geleden in De Standaard een  neoliberaal, vrij machiavellistisch pleidooi voor een relativering en vermindering van ontwikkelingshulp.

Zij stelt wel dat het doel niet alle middelen heiligt maar om haar pleidooi beter te verpakken en te doen plakken, sleurt ze er twee items bij die het altijd wel doen, zeker bij conservatieve liberalen.

Zij heeft het over de 'heilige koe van de 0,7 procent-norm' en poneert dan -het doet me warempel aan de onfeilbare uitspraken van een paus/pauzin denken- dat 'die fetisj een misplaatste restant van een schuldgevoelig katholiek onderbewustzijn' is. Sjonge, sjonge toch. Een ander chantagevoorbeeld: geen ontwikkelingshulp tenzij medewerking van de betrokken landen aan de terugkeer van illegalen.

Terecht vermeldt Rutten als oplossing van vele problemen in de ontwekkelingslanden:  'Bring the mills to the cotton'. Ze vergeet erbij te vermelden dat het hoofdzakelijk het Westerse liberale kapitalisme was en is, dat die oplossing verhindert. Ook in België.

De verdiensten die Dehaene ongetwijfeld op het politieke vlak in het bestuur van het land en in Europa heeft gehad, worden nu ondergesneeuwd, weggeveegd door het debacle van Dexia, waarin hij een voorzittersfunctie had.

De media en het 'gewone volk' kunnen dat beschouwen als een tragedie. De vraag is of Dehaene zelf er echt persoonlijk onder lijdt. Hoe dan ook, het is geen fraai einde van een openbare figuur die de laatste decennia dag na dag in het nieuws was.

Decline and Fall. Dat 'verval' en de aantasting van Dehaenes, toch wel grosso modo positieve, reputatie, begonnen na zijn actieve Belgische politieke carrière, toen hij er zich toe liet verleiden vele erg lucratieve mandaten in allerlei firma's en holdings op zich te nemen.

Zo ontstond geleidelijk aan het beeld van Dehaene als gehaaide poenschepper zonder scrupules. Dat beeld verdrong al vrij vlug zijn imago als no-nonsense maar deskundige en vindingrijke politieke fikser, die op veel sympathie kon rekenen.

Nu is de 'val' compleet.

De deelname van Wim Distelmans aan het maatschappelijke debat omtrent levenseinde en -beëindiging is al geruime tijd intens en waardevol. Maar na lezing van een brief van hem in De Standaard van 18 oktober, geraak ik er sterker en sterker van overtuigd dat hij verstrikt geraakt is in de ijzeren logica van de (bijna)absoluutheid van het zelfbeschikkingsrecht.

Het eindpunt van die logica kan niet anders zijn dan het recht van elke persoon of zijn omgeving om een einde te (laten) maken aan zijn leven en daarbij een beroep te kunnen doen op een door de overheid voorzien en betaald wettelijk en medisch systeem.

Distelmans zal die uiterste consequenties ook wel zien maar hij schrikt er vooralsnog voor terug dat ook duidelijk te zeggen.Een voorbeeld in de vermelde brief is dat hij 'existentieel lijden' alleen maar verbindt met bejaarden terwijl het natuurlijk in alle leeftijdsgroepen voorkomt.Waarom beperkt hij zich tot de ouderenzorg? Het kan niet anders of in een volgende fase van zijn euthanasiestrategie zal hij ook andere leeftijdscategorieën onder de euthanasieloep nemen. 

Distelmans verwerpt terecht 'therapeutische hardnekkigheid'. Bezondigt hij zich niet meer en meer aan 'euthanasiehardnekkigheid'?

Enkele dagen geleden schreef Open VLD'er Mathias De Clerq in De Standaard een artikel waarin hij als liberaal op basis van inhoudelijke elementen het nationalisme verwerpt. Onder de titel 'Identiteit is er gewoon' replikeerde de nog niet zo lang geleden tot het nationalisme bekeerde Siegfried Bracke daarop met een venijnige brief ad hominem.

Het is er Bracke in zijn vederlichte brief duidelijk om te doen, een politieke tegenstander in Gent, met name de 'goede Mathias', op een denigrerende en sarcastische manier te behandelen. Bracke waant zich de superieure intellectueel die het onervaren broekventje De Clerq eens een lesje zal leren, die 'ze weer eens wat hebben laten schrijven'.

Wat een minachting voor andere maatschappijvisies en de vertegenwoordigers ervan, welke bewust omfloerst geformuleerde insinuaties, komen tot uiting in heel wat van Brackes zinnen. Mocht hij met naar de vorm dergelijk proza voor de dag komen in zijn Vlaams-nationale club, hij zou ongetwijfeld ontmaskerd worden als een individualistische intellectueel met een heel dikke nek.

Inhoudelijk is Brackes reactie van een ondraaglijke lichtheid. De column van die 'goede Mathias, die er op vooruitgaat', en als 'Bracke dat zegt, zal het wel waar zijn', had veel meer body.

Kan ook moeilijk anders. Bracke is een salonnationalist, die met carrièreplanning bezig is.

Heel wat mensen, en zeker de aanhangers van nationalistische partijen als VB en NVA, springen toch wel erg gemakkelijk om met het begrip 'volk'. Voor hen lijdt het geen twijfel dat er een 'Vlaams volk' bestaat. Iemand als De Wever bouwt op die overtuiging zijn, vooralsnog, politieke succes.

Nochtans is het me tot nu toe niet duidelijk geworden of gemaakt waarop men zich baseert om resoluut te spreken over een 'Vlaams volk' en met niet minder aplomb het bestaan van een 'Belgisch volk' te ontkennen.

Beschouwt men de taal als het beslissende element? Of is het gewoonweg een gevoelszaak die teruggaat naar de 19de-eeuwse romantiek? Of is het 'Vlaamse volk' gewoonweg een politieke en technocratische creatie die het resultaat is van de opeenvolgende staatshervormingen?

Historisch gezien snijdt het begrip 'het Vlaamse volk' geen hout.  Een boeiende opgave voor gedreven historici: zet de historische argumenten voor het bestaan van een 'Vlaams' en/of  een  'Belgisch' volk, eens naast elkaar.

Groeiend respect voor Di Rupo en de onderhandelaars. Door taai overleg en creativiteit, zijn ze er al een aantal keren in geslaagd eerbare compromissen te bereiken. Dat is een van de essentiële kenmerken van een democratie en absoluut noodzakelijk in een complex land als België.

Het alternatief is gewoonweg de splitsing van het land. Daar is geen meerderheid voor te vinden en daar durft ook NVA vanuit electorale overwegingen, al maanden niet meer openlijk voor uitkomen. Jeremiëren, keffen, aanklagen, stoer doen van aan de zijlijn, is natuurlijk gemakkelijk maar maakt meer een meer een zielige indruk.

En hoe dikwijls hebben Vlaams-nationalisten nu al de waarlijk indrukwekkende boodschap de wereld ingestuurd dat al die Vlaamse onderhandelaars 'hun broek hebben laten zakken tot op de enkels', met de 'billen blootstaan'? Hebben ze nog wel een broek aan?

Enkel VB'ers en NVA'ers lopen klaarblijkelijk nog rond met strak opgetrokken, stevig ingeriemde pantalons om hun onbezoedelde Vlaamse kont.