Momenteel wordt binnen de Katholieke Universiteit Leuven gedebatteerd over het al dan niet behouden van de K.

Op de diverse internetfora laten ook heel wat lezers hun mening daarover horen.

Een merkwaardige gedachtekronkel kan bij degenen die resoluut pleiten voor het wissen van de 'K' geconstateerd worden. De universitaire onafhankelijkheid en onpartijdigheid worden naar voren geschoven om het adjectief 'katholiek' te wissen. Die gelden dan klaarblijkelijk alleen maar wanneer het 'katholiek' gaat.

Over het belang van onafhankelijkheid en onpartijdigheid ten aanzien van het bedrijfsleven, de politieke en financiële machten, het kapitalisme, enz. wordt met geen woord gerept. Nochtans weten de voorstanders en voorvechters van het 'seculariseren' van de Leuvense universiteit, zeer goed hoe afhankelijk bv. het universitaire onderzoekswerk is van het bedrijfsleven en hoe sterk het ermee verweven is.

Over dat gebrek aan onafhankelijkheid en onpartijdigheid maakt men zich klaarblijkelijk minder zorgen.

Deze studie draagt bij tot het beter in kaart brengen van het tragische fenomeen. Maar brengt zij ook echte aanzetten tot preventie, tot sterke daling van de frequentie?

Is er al ooit uitgebreid onderzoek geweest naar het waarom van de grote verschillen tussen landen, regio's, culturen, religieuze en kerkgemeenschappen?

Vereenzaming wordt vaak gezien als grote risicofactor. Zijn de oorzaken van de groeiende vereenzaming, niet alleen van oude maar ook van jonge mensen, al zo nauwkeurig mogelijk blootgelegd? Hoe is het perspectief- en zingevingsverlies bij vele jonge mensen te verklaren? Zou het kunnen dat zij en ook vele ouderen het grote verhaal waarin het leven van hun ouders en de vorige generaties zin en toekomst had, niet meer vinden? Of dat er alleen maar wat versplinterde stukjes van overblijven?

Dat grote verhaal heeft met spiritualiteit, met immateriële waarden, met religie te maken. Materialisme stilt onze honger naar zingeving niet.

Het woord kafkaiaans is dezer dagen niet van de lucht. De beslissing van de Raad van State in verband met een tramlijn tussen Deurne en Wijnegem wordt zo genoemd.

Het etiket past eerder bij de lawine van kritiek die een van de hoogste rechtscolleges te verwerken krijgt vanwege politici en media. Kafkaiaans, antiburgerrechten en beangstigend, kan die kritiek genoemd worden.

Media en politici die voortdurend de mond vol hebben over het respecteren van de rechtsstaat en van de rechten van de burgers, hebben nu alleen maar kritiek op de volkomen legale beslissing en wat het nog erger maakt, op de burgers die gewoon gebruik maakten van hun rechten.

Want wie zijn in deze zaak de echte schuldigen? De instanties die procedurefouten maakten, die zonder definitieve vergunning de werken toch aanvingen. Zij zijn vier jaar illegaal bezig geweest. Zij moeten aangeklaagd worden.

En als de politici al jaren beweren dat bepaalde vergunningsprocedures aangepast moeten worden, waarom zijn ze dan al die tijd zo nalatig geweest om dat te doen? Luiheid? Onbekwaamheid?

De zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard geeft aan Dirk Verhofstadt veel bladruimte om een pamflet tegen paus Johannes-Paulus II te schrijven.

Ook al is hij historicus, echte objectiviteit mag je van Dirk Verhofstadt niet verwachten. Dat is onderhand wel bekend. Hij bekijkt en beoordeelt alles en iedereen door een ideologische bril. En die bezit sterke antireligieuze, antikerkelijke en anticlericale glazen.

Het is ondertussen ook wel bekend dat De Standaard zowel in de berichtgeving als in columns de antireligieuze, antikerkelijke toer opgaat. Vaak loopt het echt de spuigaten uit. Een ronduit sektarisch artikel als dat van Verhofstadt staat helemaal niet alleen.
 
Wat het nog erger maakt is dat er op de dag voor de zaligverklaring van Johannes-Paulus II helemaal geen aandacht gegeven werd aan de betekenis van deze paus en aan de kenmerken en gebeurtenissen die geleid hebben tot deze zaligverklaring.

Deze tendentieuze opstelling van de krantenredactie stuit tegen de borst en doet meer en meer twijfelen aan de objectiviteit en de genuanceerdheid van de krant.