Bracke en Versnick pakten recent uit met 'Pak ze hun leefloon af!' als kansarme ouders -en de heren dachten dan uitsluitend aan allochtonen- hun kindjes niet naar de kleuterschool stuurden. Bracke loog er dan nog bij dat kleuters die niet naar school gingen 'spijbelaars' zijn, goed wetende dat er in ons land alleen maar leerplicht is tussen 6 en 18 jaar.

Enkele dagen geleden kwam het al jarenlange misbruik dat leerplichtinge kinderen en jongeren de vakantie niet afwachten om (met hun ouders) op reis te gaan, even in het nieuw. De onderwijsraad en alle netten waren het er over eens dat deze (vaak illegale) praktijk beteugeld moet worden.

Wie verwacht had dat Bracke en Versnick nu ook hun licht over dit probleem zouden laten schijnen, kwam bedrogen uit. Zij gaven niet thuis.

In de lijn van hun pakkende slogan 'Pak ze hun leefloon af!', zou voor dit school- en opvoedingsprobleem 'Pak ze hun vakantiegeld af!' echt passend geklonken hebben uit de mond van deze sociaal bewogen politici.

Inderdaad, h

Grensoverschrijdende inzet voor dieren

Ecoduct over E34 in Postel wordt aanbesteed

Versnick (Open VLD) en Bracke (NVA) willen vanuit vooral Gentse electorale ambities, een onwettelijke en discriminerende eis opleggen en die afdwingen door financiële chantage op de zwaksten uit de samenleving.

Retiese dichteres ereburger van Hoogstraten

                            

Zefa Raeymaekers, geboren op 11 september 1922 in Retie, zorgde er als volksvertegenwoordiger mede voor dat Hoogstraten sinds 1985 de titel van 'stad' opnieuw mocht voeren. De stad Hoogstraten bewees haar erkentelijkheid daarvoor door Zefa onlangs uit te roepen tot ereburger van Hoogstraten.

Buiten haar parlementaire loopbaan was Zefa Raeymaekers, die woonachtig is in Retie, jarenlang journaliste.

Sedert vele jaren en tot nu toe, schrijft zij onder het pseudoniem Rita Reene, ook gedichten. Vele daarvan hebben betrekking op de Kempen en in het bijzonder op haar geboortedorp.

Uit 1991 dateert bv. het gedicht 'De Lind'

het merg verdord
maar toch de schors
een harnas
hecht

geschoord
sinds honderd jaar
door ijzeren stutten
en een staalgevlecht

troont
pal in 't midden
van het dorp
de oude lindeboom

vertrouwd
met lief en leed
van generaties
Retienaren

en die van allen
schaamteloos
alles weet
en zonder schroom

gewoon bewaart, onthoudt,
herinnert ons ook
aan al wat wij vergaten
sinds onze kinderjaren.

Onder de titel 'Tsunami van emoties' schrijft journaliste Veerle Beel impressies bij het tragische busongeval in Zwitserland. Zij besluit haar artikel met: 'Wij zeggen hier tegen elkaar, als er iets ergs gebeurt: ik zal aan je denken. In andere landen zeggen ze nog: I'll pray for you.'

Het kan Beel  toch niet ontgaan zijn dat ook bij ons vooral, op een of andere manier, gebeden werd. In de eerste plaats door christenen. Maar ook door moslims. En dat de rouwplechtigheden inhoudelijk en logistiek tijdens de eerste dagen na het ongeval, hoofdzakelijk gedragen werden door de katholieke gemeenschappen van Lommel en Leuven.

Die laatste zin van Beels stukje komt dan ook over als een clichématige uitsmijter. Ook mevrouw Beel heeft als journaliste klaarblijkelijk schrik van het woord 'bidden'.

Abdij Nabij

Abdijweekend met gezinsdag

Voor jonge gezinnen

en kinderen

Van vrijdag 20 april

vanaf 19.00 u.

tot zondag 22 april

rond 14.30 u.

Of    op zaterdag 21 april

vanaf 9.30 u. tot 17.30 u.

-----------------------------------------

Inlichtingen en Inschrijving:

Voor zondag 15 april 2012

 bij pater Benny

Abdij Postel

Abdijlaan 16

B - 2400 Mol - Postel

Tel.           0496 50 12 55

Fax                       014 / 37.81.23

Vanuit Nederland: 0032.496 50 12 55

e-mail        gastenkwartier@abdijpostel.be

--------------------------------------------------------

Naar aanleiding van het proces over de kindermoord, verschenen er een aantal columns in de media. Ook filosoof Abicht doet zijn duit in het zakje.

Abicht verklaart zich voorstander van het recht op abortus, maar uit heel zijn artikel blijkt een grote voorzichtigheid en onzekerheid. En dat siert hem.

Anderzijds is het m.i. een onjuiste verenging te stellen dat de opvatting 'abortus = moord, eventueel gelegitimeerde moord' en de waarschuwingen tegen 'het beruchte hellend vlak' (waar ligt de grens?), uitsluitend in kringen van 'religieus conservatieve' tegenstanders te vinden zouden zijn.

Het is duidelijk dat ook Abicht zich terdege bewust is van het 'beruchte hellend vlak'. Hij schrijft zelf dat het moeilijk is 'een duidelijke grens' te trekken. Het kan niet anders of Abicht moet fundamentele (gewetens)vragen blijven stellen bij de gelegaliseerde abortus tout court. Ik kan me niet voorstellen dat de grenzen, die in de wetgeving werden vastgelegd, kunnen ontsnappen aan de intellectuele, ethische en filosofische kritiek van Abicht.

Merkwaardig is dat Abicht strak stelt dat 'het recht op abortus niet ter discussie gesteld mag worden'.Waarom niet? Hij doet het zelf.

     In het programma 'Reyers laat' was de burgemeester van Knokke-Heist), graaf Lippens, te gast.

 Met stijgende verbijstering geluisterd naar de platitudes van de baas van het graafschap Knokke. En naar de makke vraagjes van schooljongen Lieven Van Gils. Dan werd Dedecker in dat zelfde programma op een hardere manier door de mangel gehaald.

Hoe bestaat het dat graaf Lippens, aan wie het nog altijd goed te horen is dat hij in privékring vooral Frans spreekt, zonder enig weerwerk van de journalist, zijn afkeer voor de vakbonden en voor ons democratische politieke systeem kan spuien en flagrante leugens kan debiteren (‘ik hou me niet bezig met de zakenwereld’).

Die man manifesteert een fundamenteel minachtende en neerbuigende houding ten aanzien van ‘de gewone Vlaming’ en van de democratie.

Het ergerlijkste is misschien nog wel dat hij die weet te verpakken een  simplistische, populistisch-joviale bonhomie, precies op dezelfde manier als wanneer  hij als een soort stand-up comedian, demonstreert hoe een hondendrol of -plas dient verwijderd te worden van strand of straat van zijn Knokke.

En met die komedie  nog goed wegkomt bij het studiopubliek. En bij Dedecker, godbetert!

In de discussie over de zwaarte van het leraarsberoep, naar aanleiding van het regeringsvoornemen om het TBS-systeem op te doeken, wijst journalist en gewezen leraar Peter Vantyghem op een factor die vaak onderbelicht blijft.

Hij vermeldt de steeds dieper wordende mentale kloof tussen leerkrachten-vijftigplussers en leerlingen. Ze leven grotendeels in verschillende (denk)werelden, spreken een andere taal. In het begin zijn de bewustwording en ervaring van die verschillen nog boeiend en stimulerend. Maar die kloof wordt uitermate vermoeiend en werkt de vervreemding in je eigen werkomgeving in de hand.

Twee andere elementen van de werkbelasting voor oudere leerkrachten, komen in Vantyghems artikel maar terloops -in vele andere artikels nooit- aan bod. Er groeit ook in de leraarskamer bij de oudere onderwijsmensen een verstikkend gevoel van vervreemding, van isolatie.Tussen hen en het gros van de jongere collega's zijn de mentale, pedagogische, didactische en taalverschillen, vaak ook niet meer te overbruggen.

En de zwaarste last voor een aantal oudere leerkrachten: alleen overeind blijven ten aanzien van een groep kinderen, jongvolwassenen.Gebrek aan gezag. Elke dag met angst, onzeker, de leeuwenkuil in. Hun aantal is niet gering. Voor die mensen is het leraarsberoep echt een hondenstiel.