Voor alle lezers

een zalig kerstfeest

en

een gelukkig nieuwjaar!

Meester Van Steenbrugge, u weet wel, de lijzig sprekende advocaat met de bestudeerd wilde haarbos, wil de paus dagvaarden. Want zegt Van Steenbrugge: 'De Heilige Stoel heeft directieven gegeven om het stilzwijgen omtrent seksueel misbruik te organiseren. Dus is de foutaansprakelijkheid zo groot als een huis.'

O ja, meester Van Steenbrugge? Heeft de Heilige Stoel directieven gegeven 'om het stilzwijgen te organiseren'? En is de foutaansprakelijkheid zo groot als een huis?

U hebt zich ongetwijfeld, samen met een legertje medewerkers, al maanden verdiept in de studie van die zaken, om zoveel zekerheden te etaleren. U bent kunnen doordringen tot de hoogste Vaticaanse kringen, mr. Van Steenbrugge. Misschien hebt u de paus himself wel op de rooster gelegd? Werkelijk?! U bent een kei, mr. Van Steenbrugge.

Bovendien in twee zinnetjes het proces maken en de schuld vastleggen, je moet het maar kunnen. Fenomenaal!

Maar nu even serieus, Van Steenbrugge. U devalueert het gild der advocaten. U maakt uw confraters te schande. Is er geen gildeorde die u tot de orde kan roepen. Want u hebt nog helemaal geen grond waarop een dagvaarding kan steunen, u kletst wat dat betreft uit uw nek. En u weet, tenzij u oliedom bent, dat het dagvaarden van een staatshoofd zomaar formeel niet kan. En dat, in de dwaze veronderstelling dat het zou kunnen, dergelijke dagvaarding volkomen zinloos zou zijn.

Waarom maakt u uw voornemen dan wereldkundig? Maar één verklaring: mediageilheid. Ze doet u de trappers verliezen, mr. Van Steenbrugge. In combinatie met uw viscerale afkeer voor kerk en hiërarchie, tast ze uw beoordelingsvermogen aan. Uw geloofwaardigheid als advocaat bent u nu zeker kwijt.

En als uw compagnon, mr. Mussche gehoopt had samen met u in het valse licht van deze schijnwerpers te staan ('een dagvaarding van de paus, nou zeg'), dan is ze er aan voor de moeite. Ze komt in het stuk amper voor.

Hoe zelfs de berichtgeving over peilingresultaten op een tendentieuze manier weergegeven kan worden, bewijst het Standaardartikel onder de titel: N-VA en PS blijven de peilingen aanvoeren

Die titel klopt. Maar wat dan volgt is minder fraai. Zeker voor een 'kwaliteitskrant'. Er volgt namelijk
een uiterst merkwaardige weergave van de resultaten van de opiniepeiling.

Terwijl voor de PS het behaalde procent nu, vergeleken wordt met de peiling van september, worden de peilingresultaten van de Vlaamse partijen uitsluitend vergeleken met de verkiezingsuitslag van juni.

Wat blijkt verder? In de peiling van september haalde de PS 39,5 %, nu 38,3 %. Van dat verschil van 1,2% maakt De Standaard 'bijna 2 % minder dan drie maanden geleden'!

Voor de Vlaamse partijen is de voorstelling nog tendentieuzer. Als je de peilinguitslagen van nu vergelijkt met september, dan is de grootste verliezer de N-VA en de grootste winnaar de SPA. N-VA zakt van 32,5 % naar 31,2%; SPA gaat van 12,1 % naar 14,8 %; CD&V gaat van 16,6 % naar 17%; Open VLD zakt van 13,7 % naar 13 %. Sjonge, sjonge.

Het gaat natuurlijk om kleine verschuivingen en het zijn maar peilingen. Maar hoe dan ook: de weergave is tendentieus, is gemanipuleerd: positief gehouden voor N-VA, negatief voor SPA en PS.

Onder de titel 'De bisschop praat maar raak' pakt de Standaardjournalist Pieter Lesaffer de Gents bisschop Van Looy stevig aan. De gedroomde aanleiding voor Lesaffer om zijn anticlericale duivels te ontbinden, is de uitspraak van de Gentse bisschop voor de parlementaire onderzoekscommissie dat hij enkele dossiers omtrent misbruikzaken uit een ver verleden nog niet aan het gerecht heeft overgemaakt.
 
Mijn titel 'Lesaffer schrijft er maar op los', klinkt al even ongenuanceerd als de titel van Pieters artikel. Toch gebruik ik de zin. Want wat doet Lesaffer? Het overgrote deel van zijn stuk bestaat uit een opgediept dossier over ene Luc Pirrong, duidelijk een totaal afgehandelde en uitgeprocedeerde zaak, om op basis daarvan te concluderen en te oordelen dat Van Looy niks inzit met de slachtoffers en niet te vertrouwen is. Toch wel een vergaande en onbewezen gevolgtrekking.

Wil Lesaffer bovendien eens duidelijk maken wat hij in dergelijke 'oude' gevallen als maatregelen eist? En zijn verjaringstermijnen niet bij wet geregeld? Dan kan iedereen, ook bisschop Van Looy, nagaan of een zaak verjaard is of niet.  En vanwaar komt ineens dat absolute geloof van de parlementaire commissie en van de media in het gerecht? Al veel ondervonden van de ijver van justitie in het onderzoeken en berechten van seksuele misdrijven? Het overgrote deel van de aanklachten is verzameld na de bekentenis (zonder enige verdienste van het gerecht) van Van Gheluwe en via kerkelijke instanties.

De uithaal van Lesaffer en co. bewijst nog maar eens dat het een groot deel van de media al lang niet meer te doen is om gedegen en genuanceerde artikels te schrijven over seksueel misbruik en de verantwoordelijkheden daarin, maar om het kerkinstituut en de kerkelijke hiërarchie verder te ondermijnen. Wat vrij veel journalisten de kerkelijke gezagdragers verwijten, nl. dat ze geen barst inzitten met de slachtoffers, demonstreren de mediamensen vaak zelf op een pijnlijke wijze in krant en tijdschrift: echte empathie en bekommernis om de slachtoffers interesseert ze niet echt. Waarom niet? Dat verkoopt al vlug niet meer zo lekker.

Na het interview in Der Spiegel wordt de dubbele agenda van deze grotendeels door de media gemaakte politicus,  nu wel pijnlijk duidelijk.

In eigen land onderhandelt deze man al een half jaar met de Walen en in het bijzonder met de PS, laat zichzelf door de koning aanstellen tot informateur (of wat was zijn functie ook al weer?) en mislukt, komt geregeld bij het staatshoofd langs , verdonkeremaant voortdurend dat zijn partij streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen (want electoraal niet lonend) en verklaart dat hij echt een oplossing wil voor het federale België (uitsluitend op zijn voorwaarden?).

In een internationaal gerenommeerd tijdschrift, geeft hij de Walen en in het bijzonder de PS, de schuld van alles, degradeert hij de koning tot het knechtje van Wallonië en profeteert hij dat België zal 'verdampfen'. Hij verklaart ons land tot 'zieke man van Europa', wat hem als historicus het schaamrood op de wangen zou moeten jagen.

Zijn eerlijkste uitspraak? Vrees voor stemmenverlies bij deelname aan een federale regering. Dus...

Het interview met kardinaal Danneels in het tv-program 'God en klein Pierke', is voor journalist Eeckhaut in De Standaard, de gedroomde gelegenheid om weer eens tekeer te gaan tegen de kardinaal.

Kardinaal Danneels verdedigt zich tegen het verwijt dat hij in het stiekem opgenomen gesprek met het slachtoffer van bisschop Van Gheluwe, helemaal geen empathie getoond zou hebben. Hij zegt dat de geschreven weergave van het gesprek niet uitdrukt wat er in feite gebeurd is. Het timbre van zijn stem, zijn lichaamstaal, het grotere kader: al die elementen zijn volgens Danneels verloren gegaan bij de publicatie van de zogenaamde Danneels-tapes in De Standaard eind augustus.

Journalist Eeckhaut heeft de tapes beluisterd en, schrijft hij, het is allemaal nog erger voor de kardinaal dan de geschreven versie, precies alsof de journalist de opname voor de eerste keer hoort.

En waarom is het  nog erger? Het timbre geeft volgens Eeckhaut aan dat Danneels niets inzit met het slachtoffer. Merkwaardige conclusie. Want deze journalist baseert zich op slechts 1 van de 3 elementen die Danneels aanhaalt, nl. het timbre. Hij verliest daarbij ook nog uit het oog dat het timbre op band nog erg kan verschillen van het timbre in een live-gesprek. Om dan te concluderen dat de geluidsopname nog veel pijnlijker is dan de uitgeschreven versie, is wel erg kort door de bocht. Daaraan dan nog karakteriële en morele beoordelingen (kilte, desinteresse, afstandelijkheid...) van de kardinaal aan vastknopen, steunt nergens op en gaat me werkelijk te ver.

Overigens blijf ik de vraag herhalen: waarom zwegen ook de media over seksueel misbruik tot de bom Van Gheluwe ontplofte? Maak me niet wijs dat ze niet wisten dat er seksueel misbruik was in kerkelijke en andere kringen. Enkele decennia geleden bestond er ook al onderzoeksjournalistiek.
 
Maar de gazetten, ook De Standaard, zwegen. De voortdurende aanvallen op kardinaal Danneels, die allerlei beschuldigingen naar zijn hoofd krijgt geslingerd en op wie gepoogd wordt een karaktermoord te plegen, zijn dan ook een verwerpelijke uiting van selectieve, hypocriete verontwaardiging.

Zou het niet goed zijn dat de media het belang van afgeluisterde gsm-gesprekken en foutief geadresseerde mails niet zo sterk uitvergroten en wat meer relativeren?
 
Want iedereen weet, ook de politici die nu moord en brand schreeuwen over geschonden vertrouwen, dat voortdurend binnen de partijen technische, politieke en persoonlijke kritiek op politieke tegenstanders (en ook medestanders) en hun visies, geventileerd wordt. Of zijn er nog mensen die denken dat bv. alleen Milquet en Genez zich onheus uitlaten over 'de anderen' en dat bv. De Wever of Di Rupo zich daarmee niet inlaat?

Dan is het ook hypocriet in hoofde van de politici en de partijen, van dergelijke lekken het al dan niet slagen van onderhandelingen te laten afhangen. En ook de media demonstreren een niet geringe vorm van schijnheiligheid. Want zij zijn erg happig op lekken, op afluisterpraktijken. Maar wat doen ze met de 'info' die ze, op welke manier ook,  in handen hebben gekregen?  Het belang ervan wordt opgeblazen en er wordt een moreel en politiek oordeel aan vastgeknoopt.

De 1ste Slimste Mens van dit seizoen: wat een afknapper!

Ongeïnspireerd en moeizaam. Een 'jury' die er helemaal niet toe deed. Geen greintje flitsende humor. Een aanstellerige Davidse. Een balende, afwezige Torfs die afging als een gieter en duidelijk niet in zijn gewone doen was. Zijn poging om 'geestig' te zijn door het etiket 'chocoladehoer' op het vrouwelijke 'jurylid' te plakken, was bovendien van een extreem wansmakelijk allooi.

De vijf regeringen van dit land en de bijna ontelbare ministers en staatssecretarissen knoeien er in de asiel- en opvangproblematiek naar hartenlust op los.

Ze slagen ze er niet in de zaken technisch en organisatorisch efficiënt aan te pakken. Het gevolg: een regelrecht schandaal. Een van de welstellendste landen ter wereld laat honderden mensen, onder wie veel kinderen, in de bijtende vrieskou op straat overnachten. Misdadig is dat.

Het wordt nog erger wanneer ministers of staatssecretarissen de verantwoordelijkheid naar anderen doorschuiven.

Stuitend onbarmhartig, bijna hallucinant, was de opstelling van de minister van defensie. Macho De Crem pochte ermee dat hij 2000 opvangplaatsen voorzien had in kazernes. De meeste evenwel ver van de steden gelegen. Er was dus een vervoersprobleem. Maar daarvoor wilde Defensie per se niet zorgen. 'We doen al genoeg', aldus De Crem.

Voor Defensie is dat vervoer natuurlijk een fluitje van een cent. Maar De Crem wil niet want dat vervoer is voor andere instanties, aldus stoere Pieter.

Deze man, een christendemocraat notabene, spendeert met hartstocht miljoenen euro's om de VS ter wille te zijn in bv. Afghanistan, maar weigert mensen in verschrikkelijke nood, naar een veilig en minder koud onderkomen te vervoeren.

Voor de laatste keer zwaaien de deuren van kasteel du Four open voor het grote publiek. Heemkring Zeven Neten organiseert er van 4 tot 7 december de expositie 'Retie, veranderend landschap'

De tentoonstelling is na de publicatie van het prachtige, gelijknamige boek, het tweede luik van het grote erfgoedproject dat heemkring 'Zeven Neten', met steun van Leaderregio Midden-Kempen, presenteert.

Hè,hè, twee van de bekendste misbruik-BV's zitten mekaar flink in de haren.Twee Rikken.

Enerzijds de geëngageerde, getormenteerde, stroeve Devillé. Anderzijds de vlinderende, laconieke, badinerende Torfs. Een ongelijke pennentwist.

Devillé probeert in zijn repliek op wat Torfs schreef over zijn getuigenis voor de parlementaire misbruikcommissie, ook wel wat venijn te spuwen maar het gaat hem niet echt af. Het wereldje van de columnisten,en zeker dat van Torfs, is Devillé vreemd. En inhoudelijk is het stuk een rommeltje waarin moeilijk een lijn en een thema te vinden zijn. Wel een gevoel: 'verongelijktheid'.

Torfs doet zich voor als de man van de wereld, die met zwier overal even zijn neus insteekt maar er zich wel voor hoedt in de krabbenmand, de slangenkuil, de leeuwenkooi terecht te komen. Veel liever ziet hij als (taal)seigneur vanop zijn intellectuele Olympus neer op al het kerkgewriemel, het misbruikgedoe. Contradicties, feitelijke onjuistheden, kramikkige logica en chronologie...het kan de columnist niet schelen. Als het maar lekker leest.

We beleven boeiende tijden!

Davidsfonds Retie stelt voor :

“IJsland ….. land van water, ijs en vuur !!!”

Lezing door Jan Van Mechelen op dinsdag 30 november om 20 uur in De Burcht, Nederstraat 1.

In de zomer van 2009 maakte Retienaar  Jan Van Mechelen een ongewone voettocht over de in 2010 geëxplodeerde Eyjafjallajökull-vulkaan. Van de aswolk die daar het gevolg van was zal nog lang gesproken worden en hebben heel wat reizigers hinder gehad.

Op hun tocht maken zes kameraden kennis met het water, ijs en vuur van dit ruige maar eenvoudig mooie eiland. Nergens kan men de stilte zo horen, nergens is de lucht zo zuiver en de natuur zo ongerept. Maar IJsland is ook de plek waar de aarde nog iedere dag opnieuw geboren wordt en de geologische en vooral de vulkanologische aspecten van IJsland vormen een leerrijke aanvulling op het eigenlijke reisverhaal.

Jan Van Mechelen is een authentieke Retienaar en heeft naast de beklimming van verschillende vierduizenders in de Alpen ook reeds twee van de “seven summits” op zijn palmares staan. Hierover heeft hij voor het Davidsfonds van Retie al twee lezingen gegeven, nl. over zijn beklimming van de Aconcagua (6972m) in Zuid-Amerika en van de Elbrus (5642m) in Rusland.

Het heeft vorige week vanaf donderdag onophoudelijk geregend. En de bodem was door de natte septembermaand grotendeels verzadigd. Maar die klimatologische omstandigheden zijn toch geen exclusieve verklaring voor het feit dat vier dagen regen volstaan om een groot deel van Vlaanderen te doen onderlopen.

De vergelijking met Nederland is verhelderend. Heeft het in Nederland de voorbije week minder geregend dan in Vlaanderen? Neen. Ligt Nederland voor het grootste deel niet onder het zeeniveau en is het niet bekend om zijn talloze rivieren en beken? Ja. Zijn er vorige week in Nederland overstromingen zo omvangrijk als in Vlaanderen geweest? Bijlange niet. Dus...

Dus kan je alleen maar concluderen dat Vlaanderen tekortschiet en vergeleken met Nederland ver achterophinkt met infrastructurele en bestuursmaatregelen om overstromingen tegen te gaan of ze 'in goede banen' te leiden.

Onze belabberde, vaak beschamende ruimtelijke (wan)ordening en stedenbouwkundige chaos spelen in wat vorige week gebeurd is, een nefaste rol. Er zijn bv. nog altijd veel te weinig overstromingsgebieden. Een groot deel van de Vlaamse grond is volgegoten met beton of asfalt, de rivieren zijn gekanaliseerd. Duizenden huizen zijn gebouwd in of vlakbij de winterbedding van rivieren. En wat het nog erger en eigenlijk crimineel maakt: nog altijd worden woningen en verkavelingen gerealiseerd in dergelijke potentiële overstromingsgebieden.

Die groteske, intellectueel ondermaatse, volkomen van de pot gerukte zin, stelt ook De Standaard als krant in een bijzonder slecht daglicht. Want als 'commentaar' wordt in dit artikel de redactionele lijn, door de hoofdredacteur himself, verwoord.

Mochten alle abonnees die onderhand hun buik vol hebben van wat De Standaard onder 'kwaliteit' verstaat, andere kwaliteitsstandaarden opzoeken, dan zou ik die daling van de oplage zonder problemen een vorm van 'justice immanente' noemen.

Zou Vandermeersch zich tot dergelijke enormiteit hebben laten verleiden?

In haar fanatieke anti-Léonardisme bezondigt de zelfverklaarde kwaliteitskrant zich meer en meer aan wishful thinking, indoctrinatie, pretentie  en slordige journalistiek.

Het laatste scherpe voorbeeld is de editie van vandaag. De hele frontpagina wordt gebruikt om twee zinnen af te drukken waarvan de inhoud onbewezen of onjuist is en in hoge mate tendentieus.

Neem nu de zin 'Katholiek Vlaanderen versus Léonard'. Waar haalt De Standaard de bewijzen en het recht vandaan, om veralgemenend in naam van 'Katholiek Vlaanderen' te spreken? Uitermate pretentieus en arrogant. Overigens blijkt uit de reacties van lezers op de internetfora (niet in het minst op dat van De Standaard), dat de meningen over Léonard uiterst verdeeld zijn.

'De kloof in het geloof' is waarschijnlijk gekozen omwille van het binnenrijm. Die kop verwijst dan naar de zgn. 'Léonardtest' op enkele binnenbladzijden. Acht personen geven antwoord op zeven vragen. De helft antwoordt als individu. Dat groepje moet dus volgens de krant 'Katholiek Vlaanderen' voorstellen.

Zeven van de acht vragen zijn geen geloofsvragen. Alleen de laatste 'Gelooft u in leven na de dood?' behoort daartoe. De andere hebben betrekking op de ethische hot items. 

Conclusie: De Standaard doet aan op niets steunende veralgemening en verwart ethiek met geloof. Ofwel weet de krant niet beter en dan verdient ze geen kwaliteitslabel. Ofwel zijn het bewust gebruikte elementen in haar anti-Léonardkruistocht. Ook dat staat haaks op kwaliteit en roept bovendien misprijzen op. 

Hoe dan ook, van een genuanceerde en onbevooroordeelde benadering van de standpunten van de aartsbisschop en van de persoon Léonard is al lang geen sprake meer.  

Wordt het niet te veel voor Rik?

Rik Torfs is een bezig mannetje, een taaie Kempense rakker. Maar trop is te veel….

Want zeg nu zelf: én senator én herbronner van de christendemocratie én hoogleraar én kerkjurist én BV én columnist én gedreven kruisvaarder tegen de roomse duivel Léonard. Toch niet vol te houden!

Zeker niet denken dat Rik al die lucratieve jobs en functies niet serieus neemt. Als goede christen kent hij natuurlijk zijn plichten van staat op zijn duimpje en het fameuze christelijk geweten prest hem ze te vervullen.

Neem nu het eerbiedwaardige mandaat dat hem door het volk en de partij werd toevertrouwd: senator. Daar komt heel wat gezwoeg bij kijken. En het herdenken, het heruitvinden van de christendemocratie! Nou zeg. Onvoorstelbaar studielabeur is dat.

Hoogleraar zijn is toch ook niet van de poes. Zeker niet aan de KATHOLIEKE Universiteit van Leuven. Les voorbereiden en geven, de confrontatie met studenten (die vaak het verschil niet meer kennen tussen mondigheid en brutaliteit), en met collega’s (idem dito), examens afnemen, rector willen worden… Het kruipt toch allemaal in de kleren.

Als wetenschapper heb je het ook niet onder de markt. Wil je in Leuven en de rest van de wereld blijven meetellen als kerkjurist, dan moet je presteren, publiceren, de wereld kond doen van je nieuwe inzichten, invalshoeken, vondsten. De jaloezie van vakgenoten pareren of jezelf wapenen tegen die destructieve en onchristelijke hartstocht. Een hondenstiel.

Dan geeft het BV-schap wellicht nog enige troost en ontspanning. Alhoewel. Media, verenigingen, Gewone Vlamingen (GV’s dus), trekken van alle kanten aan je reeds gehavende kleren, willen je doen optreden in de gekste en infantielste programma’s. Allemaal wel tegen op zijn minst interessante gages. Maar toch. Je wordt er op den duur doodmoe van. 

Dat alles is nog niet het einde. Rik toont geregeld zijn schrijftalent in opiniestukken en columns. Ook die activiteit gaat niet als een fluitje van een cent. Serieuze research moet daar toch aan voorafgaan. En tijd om een stukje te schrijven heb je sowieso nodig.

Kortom, onvoorstelbaar. Waar haalt deze aimabele Kempenaar de tijd, hoor ik de lezer vragen. Ik weet het niet. Zou Rik het weten? Waarom hij het doet, kan ik begrijpen als ik de Bijbel induik. Staat er niet ergens geschreven dat je je talenten ten volle moet ontplooien, niks onder de korenmaat stoppen?

En de laatste weken heeft Rik nog een bijkomende last op zijn tengere schouders geladen: in eenklank en collaboratie met het De Standaard- en De Morgenjournaille, Léonard in het zand te doen bijten. Die vervloekte roomse dictator, die zijn mond niet kan houden, deze leerling van de Duitse rottweiler die het tot paus gebracht heeft,  moet uit zijn zetel gelicht worden.

Een zware taak voorwaar.   Maar Rik wanhoopt niet. Verheugd constateert hij, dat Léonard alleen staat. ‘ De mensen hebben geen vertrouwen meer in hem.’, geeft hij De Standaard mee. Ook aan die absolute uitspraak is natuurlijk uitgebreid en nauwkeurig wetenschappelijk onderzoek voorafgegaan. Een wetenschapper van niveau kan het zich niet permitteren zo maar gratuite beweringen rond te strooien. Nietwaar?

Maar Rik houdt het dus vol. Toch wel een werkkracht en een bijna goddelijke omnipresentie om je Kempense klak voor af te doen.

Foto met achterachterkleinkind

Tien minuten,
vader,

voordat de blokkade
in je halsslagader
de hersenravage aanricht:
je spraak
meedogenloos ontwricht
je rechterkant
van mond tot voet verlamd,

voordat het ziekenhuis
je thuis brutaal verdringt
en jou herleidt
tot te voederen
te verschonen kind,

voordat de angst
dan weer verdriet
bezit nemen
van je geest, je hart,

wordt de foto genomen:

je gezicht, zo zacht,
vergaart licht,
straalt
met z'n zevenennegentig jaar
tot in het vijfde geslacht.

Enkele dagen geleden publiceerde Bert Anciaux in De Standaard een uitgebreid artikel over de asielzoekers. Hij benaderde de problematiek vanuit de morele hoek: het gaat om arme, hulpeloze, gekwetste mensen. En tegelijk drukte hij de onmacht uit om al deze mensen op een efficiënte manier in ons rijke land op te vangen.

Deze diepmenselijke reflectie werkte op de meeste lezers echt als een rode lap op een stier. Op een onvoorstelbaar grove en agressieve manier werd op de mens Anciaux ingehakt, aandacht voor de asielzoekers was er niet, tenzij negatief en vernederend.
 
Nochtans verwoordt Anciaux problemen en vragen in verband met de asielproblematiek, die bij zeer vele humanisten en christenen leven. Ten eerste: de houding ten aanzien van migranten, maar ook de verhouding tussen de verschillende autochtone, sociale groepen binnen onze maatschappij, roept ethische vragen op. Twee: Anciaux is zich scherp bewust van de gespletenheid en de onmacht die degenen (individu's, groepen, religies, politici;..)die allochtonen en vierdewereldmedeburgers als mensen willen benaderen en behandelen, voelen.

Dat op dergelijke vernederende, ridiculiserende, laag-bij-de-grondse manier, de mens Anciaux wordt aangevallen, is wellicht te verklaren doordat er aan het geweten geappelleerd wordt. Wij willen niet geconfronteerd worden met de miserie van anderen. Overigens is het hun eigen schuld, denken we graag. En zo ontstaat een steeds maar hardere opstelling ten overstaan van 'vreemdelingen'.

Maar ook zij die de ethiek erbij brengen, moeten eraan geloven zoals uit de reacties op het artikel van Anciaux blijkt. Een bloemlezing uit de scheldwoorden aan het adres van Anciaux, die lezers van De Standaard, nota bene een zelfverklaarde kwaliteitskrant, in hun onlinebrieven gebruiken, moge duidelijk maken met welke primitieve, destructieve haatgevoelens op een genuanceerd pleidooi voor een menselijke aanpak van asielzoekers  gereageerd wordt: pseudo-intellectuele etter, emo-bertje, kaviaarsocialist, Brusselse opportunist, emoprogressief, Blèrtje, Anciaux: een storm in een glas blaasjes, Bert Bleiter, omo (sic!) politicus eentje die echt kan janken, wereldvreemde dromer, leg hem het zwijgen op, stop hem in een dwangbuis.

Bedroevend en verontrustend. Het zegt veel over het humane en culturele niveau van onze samenleving.

De Wever meet zich vaker en vaker een martelaarsrol aan én vertoont meer en meer symptomen van de Nieuwe Vlaamse Arrogantie.

Niet alleen de Franstaligen zijn tegen hem. Ook Vlamingen hebben het op hem gemunt. En zeker het linkse zootje.

'Maar dat ze maar oppassen: ab obice saevior ibit. Hoe durven ze mijn cijfertjes in twijfel trekken? Hoe wagen ze het kritiek te hebben op mijn teksten! Ik, mijn partij hebben het toch bij het rechte eind. Wij zijn bovendien recht voor de raap en eerlijk als goud, ab reverentia vero. Hoe duidelijk zijn we niet dag na dag over ons politieke einddoel? Bartholomeus locutus est, causa finita! Al de andere politici vertonen een ontstellend gebrek aan intellectuele eerlijkheid. Zij kwetsen en vernederen mij door niet direct te accepteren wat ik probeer op te leggen. Als dat nog lang duurt, doe ik niet meer mee, acta est fabula.'

De Wever, stop met dat irriterende theater. Anders wordt op u helemaal toepasselijk wat Seneca ooit schreef: aliena vitia in oculis habemus, a tergo nostra sunt.

De mediareacties op de bedenkingen van aartsbisschop Léonard omtrent aids, tonen nog maar eens aan tot welk bedroevend laag niveau de Vlaamse media en in het bijzonder de kranten, gezakt zijn. En je hoeft het met Léonard niet altijd eens te zijn om  tot die conclusie te komen. 

Ook de berichtgeving en commentaar van de zelfverklaarde kwaliteitskranten De Standaard en De Morgen worden gekenmerkt door eenzijdigheid, vooringenomenheid, sektarisme, kwaadwilligheid, geraaskal.

Een aantal journalisten is ofwel echt analfabeet, ofwel te lui om zich te informeren, ofwel alleen maar in staat te lezen wat hij of zij wenst te lezen. Vanaf het begin van de commotie was het duidelijk dat niemand van de opiniemakers zich de moeite getroost had de hele context van Léonards bedenkingen te lezen. Ook na de verduidelijking door de aartsbisschop, blijven ze hem onjuist en onvolledig citeren.

Léonard stelt scherp dat ons gedrag gevolgen heeft. Dat is een waarheid als een koe. Dat geldt voor het milieu, voor onze drink- en eetgewoonten, ons rijgedrag, enz. Geen enkele journalist zal dat in twijfel trekken.

Gaat dat ook niet op voor onze seksuele gewoonten? Ja, natuurlijk. Wetenschappelijk onderzoek heeft een en ander al ten overvloede aangetoond.Vandaar de pleidooien, al jarenlang, o.a. door dezelfde journalisten die nu Léonard aan het kruis nagelen, voor veilige seks en het fulmineren tegen het Vaticaanse standpunt omtrent het condoom.

Door de manier evenwel, waarop de media nu de aartsbisschop aanpakken, lijkt het alsof zij ineens de pleitbezorgers geworden zijn van onveilige, promiscue seks.

Onder een erg tendentieuze titel schrijft professor Rik Torfs in De Standaard een bliksemsnelle commentaar op de snelle afkeurende reactie van het Vaticaan op de toekenning van de Nobelprijs geneeskunde.

Wat men ook moge denken over in-vitrofertilisatie, van een professor mag verwacht worden dat hij de dingen niet op een hoopje gooit, ook niet 'in tijden van seksueel misbruik'.

Het lijkt me inderdaad niet correct dat Torfs in het Roomse standpunt omtrent in-vitrofertilisatie, het bewijs ziet dat 'seks en Rome geen vanzelfsprekend huwelijk' is. De columnist is die mening dus wel toegedaan en schrijft vooral over de volgens hem oerconservatieve Vaticaanse opvattingen over seksualiteit en amper over de problematiek van de in-vitrofertilisatie.

Een erg vreemde kronkel in Torfs' redenering is dat hij de fundamentele vragen die Rome heeft bij de in-vitrofertilisatietechniek erkent als 'reële vragen', nl. het lot van embryo's en de vermarkting van de menselijke reproductie. Maar hoogstmerkwaardig: hij ontzegt het Vaticaan het recht daarover mee te spreken.

Wat ik dan verwacht van een opiniemaker als Torfs, is dat hij zijn licht eens laat schijnen over die 'reële' vragen. Is er een ethisch verantwoorde behandeling van 'ongebruikte embryo's' mogelijk? Hoe kan de vermarkting van de menselijke reproductie tegengegaan worden? Of is dat allemaal niet nodig?

Torfs geeft evenwel geen antwoord. Hij laat de lezer op zijn honger.

In ‘De Standaard’ beklemtoont Luc Huyse  terecht hoe moeilijk het is om het 'zelfvertrouwen te herstellen van wie geschonden is'. Vandaar zijn scepticisme ten aanzien van de ‘waarheidscommissie’ die de Kerk wil instellen voor de verdere afhandeling van het seksuele misbruik binnen de instelling. Maar wel alle heil verwachten van 'een openbaar verdict van een strafrechter...', is wel erg kort door de bocht.

Positief is dat Huyse het ook even heeft over andere plaatsen van misbruik en hij geeft een aantal voorbeelden: jeugdbewegingen, leger, sportclubs, instellingen voor mentaal gehandicapten. Als zichzelf respecterend socioloog kon hij ook moeilijk anders. Hoewel het me verwondert dat hij niet de familie en de buurt in het rijtje opneemt.

Maar hij zowel als de meeste andere columnisten en journalisten blijven bijna uitsluitend de Kerk én het seksuele kindermisbruik viseren. Het is een aandachtsvernauwing die m.i. nadelig en gevaarlijk is voor een effectieve bestrijding van misbruik. Zeker sociologen als Huyse weten dat in familie en buurt en in de sectoren die hij opnoemt, misbruik voorkomt. Deze sectoren worden door de media grotendeels met rust gelaten. Waarom wordt er geen grote campagne gelanceerd om slachtoffers van misbruik binnen de familie, de eigen buurt, de sportclub, enz. ertoe aan te zetten zich te melden?

En seksueel misbruik is niet de enige afschuwelijke vorm van machtsmisbruik. Door de exclusieve toespitsing op seksualiteit, is er nog maar amper aandacht voor de slachtoffers van fysiek, psychisch, sociaal en economisch geweld. Bovendien wordt de indruk gewekt dat er van misbruik, ook van seksueel misbruik, geen sprake meer is wanneer iemand meerderjarig is.  

Nadat kardinaal Danneels wekenlang spitsroeden moest lopen en de publieke opinie hem bijna als de 'echte' dader ging beschouwen, keert de aandacht van de media , na het mea culpa van de kardinaal, terug naar de pedofiele bisschop Vangheluwe. Maar m.i. op een merkwaardige manier.

Twee strafmaatregelen komen uit katholieke hoek sterk naar voren. Ze werden al verwoord door de hoofdredacteur van het katholieke opinieblad Tertio en door hoogleraar-senator-teeveester Torfs.

Ten eerste: ontwijding. Vangheluwe moet 'ontwijd' worden. Van mensen als Vande Vyvere en Torfs mag je verwachten dat ze kennis van zaken hebben en correcte informatie geven. Welnu, de priesterwijding is een sacrament en kan volgens de katholieke leer nooit nietig worden, eens ze geldig is ontvangen. Een priester kan wel de clericale status verliezen en hem kunnen alle ambten verbonden aan het priesterschap ontnomen worden. Maar deze specialisten getroosten zich echt niet veel moeite om dat onderscheid voor het doorsneepubliek duidelijk te maken.

Ten tweede: verbanning. De eis om pedofiel Vangheluwe naar het buitenland te verbannen, klinkt sterker en sterker. Hoe men het draaie of kere, dit is gewoonweg onchristelijk. Van oudsher hebben abdijen mensen opgevangen. Zij werden en worden daarbij geïnspireerd door Christus. Het komt uitsluitend  de abdijgemeenschap toe te beslissen of Vangheluwe nog langer in de abdij kan verblijven of niet.

Waarom Vangheluwe, ook door katholieke instanties en opiniemakers, een onderkomen in een abdij 'van bij ons' ontzegd wordt, is me een raadsel. Tenzij hier speelt wat het grote verwijt naar Danneels toe was: het beschermen van het imago is belangrijker dan de christelijke plicht van gastvrijheid.

Huilen Van de Vyvere, Torfs en tutti quanti mee met de wolven in het bos?