Een zalig en gelukkig 2021!Moge de Heer u zegenen
en u behoeden.
Moge de Heer
het licht van zijn gelaat
over u doen schijnen
en u genadig zijn.
Moge de Heer
u zijn gelaat toewenden
en u vrede geven.
(Num.6, 24-26)
'Wij zijn rentmeesters, geen eigenaars van de goederen'Paus Franciscus handelde op 20 augustus 2020 in een toespraak over de 'Universele bestemming van de goederen en de deugd van de hoop'.
Hij wees erop dat door de coronapandemie de ongelijkheid nog sterker naar voren komt.
'Deze symptomen van ongelijkheid wijzen op een sociale ziekte. Het is een virus dat voortkomt uit een zieke economie. We moeten het eenvoudig stellen: de economie is ziek, is ziek geworden. Het is de vrucht van een onevenwichtige economische groei. Dat is de ziekte: de vrucht van een onevenwichtige economische groei - die voorbijziet aan fundamentele menselijke waarden. In de wereld van vandaag bezitten weinige zeer rijke mensen meer dan de rest van de mensheid.Ik herhaal dit omdat het ons doet nadenken.Weinige zeer rijke mensen , een groepje, bezitten meer dan de rest van de mensheid. Dit is een statistisch gegeven. Het is een onrechtvaardigheid die ten hemele schreeuwt! Tegelijkertijd is dit economisch model onverschillig voor de schade die het berokkent aan de gemeenschappelijke woning. Men besteedt geen zorg aan de gemeenschappelijke woning.We staan dichtbij de overschrijding van veel grenzen van onze wonderbaarlijke planeet. Met zware en onomkeerbare gevolgen. Van het verlies van de biodiversiteit en van de klimaatverandering tot de stijging van het zepeil en de vernietiging van het tropisch regenwoud. Sociale ongelijkheid en aftakeling van het milieu gaan hand in hand en hebben dezelfde oorzaak: namelijk de zonde van te willen bezitten en overheersen. Maar dat is niet het opzet van de schepping. 'In den beginne heeft God aan de menselijke gemeenschap het gezamenlijk beheer van de aarde en haar natuurlijke hulpbronnen toevertrouwd , om er zorg voor te dragen.'
Pandemie en populistisch nationalismeIn DS van 26 december maakt Marc Reynebeauduidelijk dat een pandemie als deze coronacrisis de zwakheden van sommige politici en partijen blootlegt.
Volgens hem manifesteren vooral de populistische nationalistische politici en partijen hun onvermogen en onwennigheid. Die inefficiëntie en in gebreke blijven, vinden hun oorzaak in de totale ongeschiktheid van hun vertrouwde methodes voor de aanpak van een pandemie, in het feit dat hun politiek discours vooral teruggrijpt naar 'ideologische aannames, wensdenken en beloften', in hun angst voor electoraal verlies bij het besef dat het bestrijden van een pandemie onvermijdelijk fouten en ontgoochelingen inhoudt.
Terecht vermeldt Reynebeau de populistische politieke leiders van Brazilië, Groot-Brittannië, en de VS, die ook een nationalistische retoriek gebruiken. Het is opvallend dat zij, zeker in de eerste golf, de besmetting minimaliseerden en weigerend stonden tegenover maatregelen. Dergelijke houding was in het begin ook kenmerkend voor de Vlaamse minister-president Jambon en zijn partij.
Kerstboodschap paus
Vaticaanstad, 25 december 2020 - Paus Franciscus heeft vanaf het middaguur zijn traditionele kersttoespraak gehouden. Hieronder staat de integrale tekst.
“Beste broeders en zusters, Zalig Kerstfeest! Ik wil aan iedereen de boodschap overbrengen die de Kerk op dit feest verkondigt, in de woorden van de profeet Jesaja: “Een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven” (Jes. 9,5). Een kind wordt geboren: de geboorte is altijd een bron van hoop, het is het leven dat bloeit, het is een belofte voor de toekomst. En dit Kind, Jezus, is “voor ons geboren”: een ‘ons’ zonder grenzen, zonder voorrechten of uitsluitingen. Het Kind dat de Maagd Maria in Bethlehem heeft gebaard is voor iedereen geboren: Hij is de zoon die God aan de hele menselijke familie heeft gegeven. Dankzij dit Kind kunnen we ons allemaal tot God richten en hem ‘Vader’, ‘Papa’, noemen. Jezus is de eniggeborene; niemand anders kent de Vader dan Hij. Maar Hij kwam in de wereld juist om ons het gezicht van de hemelse Vader te onthullen. En dus, dankzij dit Kind, kunnen we elkaar allemaal oproepen om echt broers en zussen van elkaar te zijn: van elk continent, van elke taal en cultuur, met onze identiteiten en verschillen, maar toch allemaal broers en zussen.
Op dit moment in de geschiedenis, gekenmerkt door de ecologische crisis en ernstige economische en sociale onevenwichtigheden, verergerd door de pandemie van het coronavirus, hebben we meer dan ooit behoefte aan broederschap. En God biedt het ons aan door ons zijn Zoon Jezus te geven: geen broederschap die bestaat uit mooie woorden, abstracte idealen, vage gevoelens... Nee. Een broederschap gebaseerd op echte liefde, in staat om de ander te ontmoeten die anders is dan ik, om mee te voelen met zijn lijden, om hem nabij te zijn en om voor hem te zorgen, ook al is hij niet van mijn familie, mijn etnische groep, mijn religie; hij is anders dan ik, maar hij is mijn broer, zij is mijn zus. En dit geldt ook voor de betrekkingen tussen volkeren en naties.
Moge het Kind van Bethlehem ons dus helpen om beschikbaar, vrijgevig en ondersteunend te zijn, vooral ten opzichte van de meest kwetsbare mensen, de zieken en al diegenen die op dit moment zonder werk of in ernstige moeilijkheden verkeren vanwege de economische gevolgen van de pandemie, evenals de vrouwen die in deze maanden van opsluiting het slachtoffer zijn geworden van huiselijk geweld. Moge de Zoon van God degenen met politieke en overheidsverantwoordelijkheden inspireren om de internationale samenwerking te vernieuwen, te beginnen op het gebied van de gezondheidszorg, zodat iedereen verzekerd is van toegang tot vaccins en behandeling. In het licht van een uitdaging die geen grenzen kent, kunnen er geen barrières worden opgeworpen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Iedereen is mijn broer. In ieder mens zie ik Gods gezicht weerspiegeld, en in hen die lijden zie ik de Heer die om mijn hulp vraagt. Ik zie hem in de zieken, de armen, de werklozen, de gemarginaliseerden, de migrant en de vluchteling.
Laten we op de dag dat het Woord van God een kind werd, onze blik richten op het te grote aantal kinderen in de wereld, vooral in Syrië, Irak en Jemen, die nog steeds de hoge prijs van de oorlog betalen. Hun gezichten prikkelen het geweten van mensen van goede wil, zodat de oorzaken van het conflict kunnen worden aangepakt en er moedige inspanningen kunnen worden geleverd om een toekomst van vrede op te bouwen.
Moge dit een gunstig moment zijn om de spanningen in het Midden-Oosten en het oostelijke deel van het Middellandse-Zee-gebied weg te nemen.
Moge het Kindje Jezus de wonden van het geliefde Syrische volk genezen, dat al een decennium lang uitgeput is door de oorlog en de gevolgen daarvan, die nog verergerd worden door de pandemie.
Breng troost voor het volk van Irak en voor al diegenen die zich inzetten voor de weg van de verzoening, met name voor de jezidi’s, die hard zijn getroffen door de laatste jaren van de oorlog.
Breng vrede in Libië en laat de nieuwe fase van de onderhandelingen die nu aan de gang zijn een einde maken aan alle vormen van vijandigheid in het land.
Moge het Kind van Bethlehem broederschap brengen in het land waar Hij geboren is. Moge Israëli’s en Palestijnen het wederzijdse vertrouwen herstellen om te streven naar een rechtvaardige en duurzame vrede door middel van een directe dialoog, die in staat is het geweld en de endemische wrok te overwinnen, om zo de wereld te laten getuigen van de schoonheid van de broederschap.
Moge de ster die de kerstnacht verlicht, een gids en een aanmoediging zijn voor het Libanese volk, zodat het in de moeilijkheden die het ondervindt, met de steun van de internationale gemeenschap, de hoop niet verliest. Moge de Vredesvorst de leiders van het land helpen bepaalde belangen terzijde te schuiven en zich met ernst, eerlijkheid en transparantie in te zetten, zodat Libanon de weg van de hervormingen kan inslaan en zijn roeping tot vrijheid en vreedzame coëxistentie kan voortzetten.
Moge de Zoon van de Allerhoogste de toezegging van de internationale gemeenschap en de betrokken landen om het staakt-het-vuren in Nagorno-Karabach, evenals in de oostelijke regio's van Oekraïne, voort te zetten en de dialoog aan te moedigen als de enige manier om tot vrede en verzoening te komen.
Moge het Goddelijke Kind het lijden van de volkeren van Burkina Faso, Mali en Niger verlichten, die getroffen zijn door een ernstige humanitaire crisis, met extremisme en gewapende conflicten als oorzaak, maar ook de pandemie en andere natuurrampen.
Moge Hij een einde maken aan het geweld in Ethiopië, waar veel mensen door de botsingen gedwongen worden te vluchten.
Moge Hij de inwoners van de regio Cabo Delgado in het noorden van Mozambique, die het slachtoffer zijn van het geweld van het internationale terrorisme, troosten en moge Hij de leiders van Zuid-Soedan, Nigeria en Kameroen aanmoedigen om de weg van de broederschap en de dialoog die zij zijn ingeslagen, voort te zetten.
Moge het Eeuwige Woord van de Vader een bron van hoop zijn voor het Amerikaanse continent, dat bijzonder zwaar getroffen is door het coronavirus, dat het vele lijden dat het onderdrukt, vaak nog verergerd wordt door de gevolgen van corruptie en drugshandel, heeft verergerd. Help de recente sociale spanningen in Chili te overwinnen en een einde te maken aan het lijden van het Venezolaanse volk.
Moge de Koning van de Hemel de mensen beschermen die gegeseld worden door natuurrampen in Zuidoost-Azië, met name op de Filippijnen en in Vietnam, waar vele stormen overstromingen hebben veroorzaakt met verwoestende gevolgen voor de gezinnen die in die landen wonen, in termen van verlies van levens, schade aan het milieu en gevolgen voor de lokale economie. En als ik aan Azië denk, kan ik het Rohingya-volk niet vergeten: Jezus, arm geboren onder de armen, brengt hoop in hun lijden.
Beste broeders en zusters, ‘Een kind is voor ons geboren’ (Jesaja 9,5). Hij is gekomen om ons te redden! Hij kondigt ons aan dat pijn en kwaad niet het laatste woord zijn. Zich neerleggen bij geweld en onrechtvaardigheid zou betekenen dat men de vreugde en de hoop van Kerstmis afwijst.
Op deze feestdag richt ik mijn gedachten in het bijzonder op hen die zich niet laten overweldigen door ongunstige omstandigheden, maar die ernaar streven om hoop, troost en hulp te brengen, om degenen die lijden te redden en degenen die alleen zijn te vergezellen. Jezus is geboren in een stal, maar gewikkeld in de liefde van de Maagd Maria en Sint-Jozef. Door in het vlees geboren te worden, consacreerde de Zoon van God de liefde van het gezin. Mijn gedachten gaan op dit moment uit naar de gezinnen: naar degenen die vandaag niet kunnen worden herenigd, maar ook naar degenen die gedwongen worden thuis te blijven. Moge Kerstmis voor iedereen een gelegenheid zijn om het gezin te herontdekken als de wieg van het leven en het geloof; een plaats van welkome liefde, dialoog, vergeving, broederlijke solidariteit en gedeelde vreugde, een bron van vrede voor de hele mensheid.
Zalig kerstfeest voor iedereen!”
zalig kerstmis
ZALIG KERSTMIS! |
Kerstbezinning"En het Woord werd geboren als een woordeloos Kind".
Een kerstbezinning in de Sint-Martinuskerk van Retie. Voorganger: pater Nicolaas, prior van de norbertijnenabdij van Postel, pastoor van de pastorale eenheid H. Augustinus. Lector: Caroline Decanniere, parochieassistente.
Kerstwens van kardinaal De Kesel en de bisschoppen van ons landKerstmis 2020 wordt anders dan anders. En toch! De kardinaal en de bisschoppen van ons land wensen u een warme verbondenheid met elkaar en met God.
Klik op onderstaande link.
Bijlagen:
https://youtu.be/LyfIjTla4Ls
De open ruimte onder drukHet joelfeest van HildeIn De Standaard van 19 december schrijft redactrice wetenschap Hilde Van den Eynde over het licht dat de duisternis overwint. 'Vaarwel duisternis, welkom licht' is de titel.
Zij beveelt deelname aan een joelfeest aan. Hand in hand met een geliefde of een vriend kan je dan onder het goedkeurend oog van een druïde door de vlammen van het joelvuur springen. Hilde heeft er al ervaring mee. Zij kent haar weg in 'heidens Vaanderen' (wat dat ook precies moge inhouden ), én schrijft ze: 'Wie zich weleens aan zo’n vuursprong heeft gewaagd, weet hoe louterend die kan zijn'.
Mooi. In haar vervoering krijgt het joelfeest ook voor haar een religieuze betekenis . Dat is duidelijk niet het geval, althans voor haar, met Kerstmis, 'de dag waarop christelijke gelovigen de geboorte van Jezus herdenken'. Een eigenaardige, uitstervende sekte is dat. 'Voor ons, geseculariseerde eenentwintigste-eeuwers', oreert Hilde, 'heeft Kerstmis die religieuze betekenis al lang niet meer'.
Ach, ik gun Hilde haar louterende sprong door het vuur, maar mag ik haar vragen zichzelf niet als maatstaf voor 'ons eenentwintigste-eeuwers' te nemen?
En ook toch de officiële spelling van 'joelfeest' te gebruiken. Zij schrijft joelfeest met een hoofdletter: Joelfeest. Een detail? In de context zeker niet. Voor Hilde, redactrice WETENSCHAP nota bene, is het joelfeest zoveel belangrijker dan het ouderwetse, gedateerde Kerstmis. En dus verdient joelfeest ook een hoofdletter: Joelfeest. Ook al is de officiële spelling met kleine letter. Maar als het van Hilde afhangt, die weg is van het joelfeest, zal daar verandering in komen.
'Verheug u''Voor de mis'DiscriminatieMeer en meer christenen ergeren zich aan het regeringsverbod op religieuze vieringen. De versoepeling (?!) die gisteren waartoe gisteren door de minister van Justitie werd beslist na overleg met vertegenwoordigers van de verschillende godsdiensten, neemt die ergernis niet weg. Integendeel. De beperking tot max. 15 aanwezigen (ook al gaat het om grote kerkgebouwen) wordt eerder ervaren als een bespotting dan als een tegemoetkoming.
Maar velen ervaren ook de houding van de Belgische bisschoppen als zwak. Zij zwijgen of volgen zonder veel weerwerk de richtlijnen van de overheid, terwijl zij goed weten dat in de kerken de afstands- en hygiëneregels en de mondmaskerplicht perfect opgevolgd kunnen worden.
De ergernis heeft niet alleen te maken met het stilleggen van de religieuze vieringen maar wordt ook veroorzaakt door de discriminatoire behandeling van de religies.
Vliegtuigreizen en shopping zijn toegelaten, religieuze vieringen niet: de discriminatie spat er zo van af.
Respect voor godsdienstbeleving!In De Standaard van 4 december schreef Raf Geenens, docent ethiek en rechtsfilosofie aan de KU-Leuven, een opinieartikel onder de titel 'Het einde van de godsdienstvrijheid?'. Hij stelt vast dat er voor de noden van gelovige gemeenschappen geen of nauwelijks begrip is. (zie ook RASP, 4 december)
Dat artikel weekte op het forum van de krant nogal wat reacties los.
Sommige lezers zijn van mening dat het opiniestuk een pleidooi is voor een uitzonderingstoestand voor godsdienstbeleving. Dat is het niet.
Naast een verhelderende benadering van godsdienstvrijheid en tolerantie in binnen- en buitenland, plaatst Geenens de zo goed als volledige lockdown voor religieuze bijeenkomsten naast de versoepeling voor sport-, vrijetijds- en shoppingactiviteiten. Als je alleen nog maar de drukte in de winkelstraten bekijkt en de vele inbreuken op de afstands- en mondmaskerverplichting constateert, en die vergelijkt met de rigoureuze toepassing van afstandsregels, aantal aanwezigen, mondmaskerplicht, in christelijke kerkdiensten , dan kan je niet anders dan de vraag stellen: waarom wordt voor het shoppen de massa getolereerd en waarom blijft het verboden dat een beperkt aantal mensen dat zich houdt aan de voorschriften, kerkdiensten bijwonen? Geenens wijst eerder op de discriminatie ten aanzien van religie.
Het is ook opvallend dat nogal wat forumdeelnemers het gedegen opiniestuk van prof. Geenens, aangrijpen om hun onbegrip maar vaak ook hun misprijzen en regelrechte haat voor religie en Kerk, te ventileren.
Geenens wijst in de eerste plaats op de aantoonbare discriminatie in de maatregelen , de beelden op tv van massa's shoppers zeggen genoeg.
Het artikel van Geenens is bv. de trigger voor een forumdeelnemer om te schrijven: 'Men schaft men beter alle religie in de scholen af en men geeft meer exacte vakken en talen. Dit zal de leerlingen ten goede komen en frustraties over beperkte kansen op de arbeidsmarkt beter verhelpen dan het reciteren van achterhaalde fantasy. Of gaan we op school ook videogames aanbieden: dit is voor velen ongetwijfeld een even nuttige hobby'.
Deze meneer heeft duidelijk geen hoge pet op over godsdienstvrijheid, wil ook het katholiek onderwijs naar zijn hand zetten, noemt religieuze kennis,beleving en rituelen 'achterhaalde fantasy' en vergelijkt ze met videogames.
Maak kennis met Bos+Bos+ een Vlaamse organisatie die zich specifiek inzet voor bosbehoud, beter bos en meer bos in Vlaanderen en de wereld.
Maak kennis met deze natuurorganisatie via onderstaande link.
Bijlagen:
https://www.bosplus.be/nl/
Raad van State vernietigt verbod op religieuze eredienstenVoor het eerst verwerpt de Raad van State een nationale coronamaatregel: het totaalverbod op collectieve religieuze erediensten is strijdig met de godsdienstvrijheid. De regering krijgt vijf dagen om de regel bij te sturen. (Krantenberichten 9 december)
Petitie voor de hervatting van de publieke erediensten|
Een aantal dagen geleden startte een (tweetalige, het Nederlands is evenwel niet de sterkste kwaliteit van de initiatiefnemers) petitie voor de hervatting van de publieke erediensten (met inachtneming van veiligheidsvoorschriften). De vraag is terecht. Het is een duidelijke vorm van discriminatie dat bv. sporten en shoppen zijn toegelaten en dat religieuze bijeenkomsten nog altijd verboden zijn. Ook u kan de petitie ondertekenen via de links onderaan. |
||||||
|
||||||
|
||||||
|
Shoppen wel - Eucharistievieren nietEr komt meer en meer kritiek op de beslissing van de regering om religieuze vieringen nog altijd te verbieden, terwijl het winkelen wel wordt toegelaten.
In De Standaard van 4 december schrijft Raf Geenens, docent ethiek en rechtsfilosofie aan de KU-Leuven, een opinieartikel onder de titel 'Het einde van de godsdienstvrijheid?'. Hij stelt vast dat er voor de noden van gelovige gemeenschappen geen of nauwelijks begrip is. De overheid lijkt zwemmen en doe-het-zelven belangrijker te vinden.
Lees het artikel via onderstaande link.
Er circuleert ook een tweetalige onlinepetitie. Je kan ze openen via onderstaande link.
Ook de bisschoppenconferentie is van mening dat de vieringen onder voorwaarden opnieuw moeten kunnen plaatsvinden. Zie een eerder artikel.
Bijlagen:
OPINIE.docx (19.4 KB)
https://www.pourlamesse-voordemis.be/
KernuitstapBart Sturtewagen heeft het in een commentaarstuk (DS, 26 november) over de 'problematische voortvarendheid' van de Groenen. De aanleiding is het feit dat de Groen-minister werk begint te maken van de kernuitstap. Sturtewagen sleurt er dan nog een Nederlandsonkundige Ecolo-staatssecretaris bij en een Ecolo-parlementslid dat de abortuskwestie terug oprakelt.
Sturtewagen heeft in zijn journalistieke carrière al vaak de traagheid van ministers als het de realisering van het regeringsprogram betreft, gehekeld. Nu vindt hij de voortvarendheid maar niks.
Het zou de lezer heel wat duidelijkheid verschaffen als verwoord werd dat de initiatieven van de Groen-Ecoloministers conform het regeerakkoord zijn of niet. Als zij opgenomen zijn in het regeerakkoord, wat is er dan in te brengen tegen het starten van het implementatieproces?
Uiteraard is het gewenst dat een staatssecretaris ook Nederlands spreekt maar de vermelding van de Nederlandsonkundige Ecolomandataris, komt in deze context geforceerd anti-Ecolo over. Overigens is de beheersing van het Frans bij de meeste Vlaamse excellenties ook bijlange na niet zo goed als bij de premier. Opvallend is ook dat in de 'taalbeheersingskwestie' er nooit aandacht of plaats is voor onze derde nationale taal: het Duits.
En mag een parlementslid niks zeggen wat niet tot het regeerakkoord behoort?
Kortom, het artikel van Sturtewagen doet het sterke vermoeden rijzen dat het hem vooral te doen is om Groen-Ecolo onderuit te halen.
Een Europese gigant?
Barones Mia Doornaert schrijft in De Standaard van 19 november onder de titel 'Een Europese gigant' , een extatische lofzang aan Charles de Gaulle en ze laat niet na terloops een sneer uit te delen aan Alexandra Smarandescu, voorzitter van de Vlaamse Jeugdraad. Die vrouw, 'toch al 24' voegt Doornaert er minachtend aan toe, bezondigt zich aan 'simplisme'.
Bij de zware hommage van Mia Doornaert, toch al 74, aan haar held en heilige Charles de Gaulle, past toch wel wat tegengewicht, om haar te redden uit het simplisme ‘voor of tegen’ dat ze Alexandra Smarandescu, toch al 24, verwijt.
De Gaulle werd door tijdgenoten en medewerkers ervaren als een onaangenaam mens: kil, hooghartig, onbeschoft en gereserveerd; zijn autoriteit cultiveerde hij bewust met een afstandelijke houding. Roosevelt en Churchill vreesden dat hij na de oorlog de zoveelste dictatuur in Europa zou vestigen. Toen hij eenmaal staatshoofd was, weigerde hij om gescheiden mannen in de ministerraad op te nemen. Tot kort voor de vestiging van het collaborerende Pétainregime, toonde hij zich een groot bewonderaar van maarschalk Philippe Pétain. Roosevelt had een uitgesproken hekel aan de Gaulle, de man met het ‘Messiascomplex’. De meeste collaborateurs, onder wie ook de 89-jarige Pétain, verleende hij gratie.
En hoewel De Gaulle met kracht de mythe van het verzet stimuleerde, had hij voor de lokale résistance alleen maar misprijzen. Een verzetsman zei na de oorlog: ‘Ik heb veel ondankbaarheid gezien, maar nooit in deze mate.’ In zijn voorlopige regering, nam de Gaulle verzetsmensen op, onder wie communisten en socialisten, maar ook Vichy-bestuurders. In zijn economische politiek nam hij veel eisen van de communisten over, zoals nationalisatie van grote bedrijven. In de jaren ’50 wierp hij zich eens te meer op als ‘redder van Frankrijk’ maar hij wilde dat alleen maar zijn als het parlement buiten spel werd gezet.
In Algerije zette hij met zijn ‘Je vous ai compris’, de colons op het verkeerde been. Zij zagen hem als de man onder wie Algerije Frans zou blijven, Hun vertrouwen was niet verwonderlijk. Tijdens de oorlogsjaren in Londen was De Gaulle een groot voorvechter geweest van Frankrijks koloniënVlak na de oorlog had de generaal de opstanden in de koloniën Syrië, Vietnam en Algerije nog bloedig onderdrukt. Hij liet in 1960 kernwapenproeven doen in de Algerijnse woestijn. In 1966 stapte hij uit de NAVO. NAVO-vliegtuigen mochten hierna zelfs niet meer over Frans grondgebied vliegen.
Zijn kleinzoon Charles sloot zich aan bij het Front-National omdat die partij volgens hem, het best de ideeën van zijn grootvader uitdraagt.
Een beleid op maat van de blanke middenklasseEpidemioloog Luc Bonneux is in De Standaard van mening dat het huidige coronabeleid een beleid op maat van de blanke middenklasse is en dat de laagste en onderklasse daarvan de dupe zijn.
Bonneux stampt open deuren in. Bij elke crisis, of het nu een economische, financiële of gezondheidscrisis betreft, is de laagste klasse, zijn de zwaksten in de samenleving het grootste slachtoffer en profiteren zelfs niet zelden grote segmenten van de midden- en hogere klasse van de crisissituatie en van de maatregelen die genomen worden. Zijn analyse is correct en het is goed dat hij een en ander nog eens op scherp stelt.
De cruciale vraag is evenwel en Bonneux stelt ze zelf: 'Hoe moet het nu verder?'. Maar hij laat na een duidelijk antwoord te formuleren. Ik adviseer hem dat in een volgend artikel te doen.
Titel en artikel suggereren al wel een mogelijke aanpak. Als het coronabeleid een beleid was en is op maat van de blanke middenklasse met nadelige gevolgen voor en verwaarlozing van de 'onderklasse', dan moet er een grondige 'beleidsbekering' komen: de focus richten op de bevolkingsgroepen die het voor corona al heel moeilijk hadden en nu helemaal dreigen te verzuipen.
Een antifeministische miskleun?
Onder de titel ‘Een antifeministische miskleun’, bekritiseert Mia Doornaert in De Standaard van 13 november het standbeeld van de Britse ‘moeder van het feminisme’, Mary Wollstonecraft. Wat heeft dat naakte figuurtje met de vrouw zelf te maken, vraagt ze zich af.
Mia Doornaert laat zich over leeftijdsgenote Maggi Hambling (1945) toch wel erg laatdunkend uit. Hambling wordt beschouwd als een van de belangrijkste, nog levende Britse plastische kunstenaars. Ze wordt 'geniaal' en 'controversieel' genoemd. Het is opvallend dat de columniste de kritiek op het beeld, die de laatste dagen in de Britse media opdook, grotendeels overneemt. Vergelijk bv. de uitspraak van de feministische auteur Caroline Criado Perez, die het beeld ter ere van Wollstonecraft 'catastrophically wrong' noemde en zei dat het een belediging was voor Wollstonecraft: 'I can't see her feeling happy to be represented by this naked, perfectly formed wet dream of a woman', met passages in Doornaerts tekst.
Dat zij de reactie van Hambling op de kritiek ‘van de pot gerukt’ vindt, doet de wenkbrauwen fronsen. Hambling stelt namelijk dat het haar niet te doen was om een realistische afbeelding te maken, waarbij historische klederdracht zou passen. Nee, door een naaktsculptuur wil zij beklemtonen dat de strijd voor evenwaardigheid van man en vrouw NU nog altijd voortduurt en nodig is. Dat vind ik op zijn minst een respectabele opvatting.
Twaalf haiku's bij twaalf foto'sDe streek met en rond Jodoigne (Geldenaken) wordt La Hesbaye-Brabançonne genoemd en is een rustig, landelijk, zachtglooiend, heerlijk wandelgebied. Tijdens een wandeltocht maakte Maarten een aantal foto's, die me inspireerden tot het schrijven van een aantal haiku's.
(foto's: Maarten Adriaensen)
Klik op onderstaande link. Als een 'verstoorde' lay-out op je scherm verschijnt, schakel je 'bewerken inschakelen' in de bovenbalk in.
Knuffelcontact
De afgelopen week hebben heel wat buitenlandse media bericht over het Belgische fenomeen van het ‘knuffelcontact’. Van Italië tot in de Verenigde Staten zijn mensen in de ban van de bijzondere maatregel. De Chinese omroep CGTN heeft zelfs een geanimeerd filmpje gemaakt om uit te leggen wat zo’n Belgisch knuffelcontact precies inhoudt.
De Britse krant The Telegraph merkt bij de aankondiging van de nieuwe Belgische lockdown op 30 oktober al op dat Belgen voortaan een ‘knuffelcontact’ mogen kiezen. “Het ‘knuffelcontact’”, zo neemt de krant het Nederlandstalige woord in de mond, “werd ingevoerd om de geestelijke gezondheid van alleenstaanden tijdens de lockdown te beschermen. Mensen die alleen wonen mogen volgens de nieuwe regels twee ‘hug-buddies’ krijgen.”
“Hug it out”, kopt de populaire Britse krant The Sun een dag later. “De Belgen kregen te horen dat ze twee ‘knuffelcontacten’ moesten uitkiezen, nu het land zich weer in een nationale lockdown stort - wie zouden de jouwe zijn?” De krant spreekt over twee knuffelcontacten, terwijl het eigenlijk maar om één knuffelcontact gaat. Singles mogen wel nog iemand extra thuis uitnodigen.
Ook Corriere della Sera, een van de grootste en bekendste kranten van Italië, schrijft over het Belgische knuffelcontact. “Dit is wat het is (en wie er meer dan één mag hebben)”, kopt de krant.
Het nieuws wordt zelfs opgepikt tot in Oekraïne, waar Liga.net over het fenomeen van het knuffelcontact schrijft. “Dit schattig klinkende fenomeen is bedoeld om de ernstige psychische problemen van de toch al vermoeide bevolking van het land aan te pakken”, schrijft het medium.
Maar Europese kranten zijn niet de enige die de bijzondere maatregel opmerken. In China bericht China Global Television Network (CGTN) over de in hun ogen opmerkelijke maatregel. De omroep maakt zelfs een geanimeerd filmpje om uit te leggen hoe het kiezen van een knuffelcontact in België precies in zijn werk gaat, en wat de voordelen zijn.
Ook de Gothamist, een lokaal medium in New York City, vraagt zich af “Who is your ‘Knuffelcontact’?”. Het Amerikaans-Canadees mediabedrijf VICE kopt dan weer “Iedereen krijgt een ‘cuddle buddy’ in Belgiës nieuwe lockdown”. VICE deelt het bericht ook op Instagram.
Troost bij rouwIn zijn overwinningsspeech zei Joe Biden:
'Als ik jullie hier allemaal zie voor mij, en aan mijn familie denk, dan denk ik in het bijzonder ook aan Beau, onze overleden zoon. (Bidens zoon overleed in 2015 op 46-jarige leeftijd aan een herstentumor) Er is katholieke hymne die mij geholpen heeft om te rouwen, en ik hoop dat deze hymne ook alle Amerikanen die iemand verloren hebben aan het coronavirus, kan troosten:
And He will raise you up on eagle’s wings,
bear you on the breath of dawn,
make you to shine like the sun,
and hold you in the palm of his hand.’
Hij zal je op de vleugels van een arend verheffen,
je dragen op de adem van de dageraad,
je laten stralen als de zon,
en je in de palm van zijn hand houden.
(klik op onderstaande link )
Bijlagen:
https://youtu.be/MvpjxfWrjzY
'Wil je gelukkig zijn? Wees dankbaar.'Boeiend en inspirerend. De Oostenrijks-Amerikaanse monnik Reindl-Rast spreekt over geluk en dankbaarheid.
Klik op onderstaande link.
Bijlagen:
https://youtu.be/UtBsl3j0YRQ
'Niet minder democratie, meer'Dergelijke opstelling laat geen evenwichtig beeld van feiten toe. Zij giet ze in een mal die zo perfect mogelijk past bij de gewilde politieke, ideologische en identitaire inhoud ofwel voert ze een selectie door in functie van de door haar gekoesterde ideologie of van haar favoriete politieke beleid.
Het is merkwaardig dat barones Doornaert, die zich al tientallen jaren presenteert als een elitaire, culturele intellectueel, in haar columns met volharding en een zeker fanatisme, een anti-intellectueel, populistisch discours uitdraagt. Ook in deze column plaatst zij het ‘gezonde verstand’ van de kiezer tegenover de ‘West-Europese intellectuele elites’, terwijl ook zij zichzelf duidelijk tot de intellectuele elite rekent.
Maar misschien is het haar uiteindelijk erom te doen, als rechtse, elitaire intellectueel, zogezegd de verdediging op zich nemen van de 'gewone mensen' om met hun hulp 'de linkse elite' buiten het speelveld te schoppen.
'De onmacht regeert'Onder de titel 'De onmacht regeert', hekelt Bart Sturtewagen in De Standaard van 31 oktober, het coronabeleid van de diverse regeringen.
Inderdaad, de onmacht regeert. De consumptiedrang drijft boven. De handhaving faalt. Nog geen 24 uur na het afkondigen van de lockdown en de start ervan op 2 november, toonden tv-beelden overvolle winkelstraten. Geen sprake van het respecteren van de afstandsregel, laat staan van de handhaving ervan. Velen schuifelden met de mensenstroom mee met afgezakte mondmaskers.
In de berichtgeving werd veel tijd gegund aan degenen die beweerden dat de regels zo goed werden opgevolgd, terwijl de beelden het tegendeel toonden. Sterke afkeuring was niet te horen. Integendeel, er was nauwelijks bedwongen euforie over het shopplezier en de boomende omzetcijfers.
Duizenden burgers traden in koopextase de bestaande coronaregels met de voeten en geen enkele overheid vond het nodig of durfde op te treden. Wat een pijnlijke en beschamende tegenstelling met de dramatische besmettingscijfers en de ziekenhuisopnames, met de urenlange vergaderingen en persconferenties van de regeringen. Schande! Criminele schande!
De onmacht regeert. Inderdaad. Of regeert het mercantiele cynisme? Antwerpen deed er nog een schep bovenop: koopzondag op 1 november. Bedoeld om zoveel mogelijk kopers naar de winkelstraten te lokken.
De burgemeester kon die 'koopzondag' perfect verbieden. Maar vertikte het. In hemdsmouwen deed hij een lauwe oproep om de regels te respecteren. Een ergere vorm van 'onmacht' en van 'business first' kan je moeilijk bedenken.
De regels werden niet gerespecteerd worden, dat bewees de overrompeling van zaterdag al. De burgemeester van de grootste stad van Vlaanderen weet dat natuurlijk ook. Als tienduizenden mensen toestromen in de winkelstraten, is het onmogelijk de afstandsregel te (doen) respecteren of de mondmaskerplicht te handhaven.
Gouverneur Berx noemde het toelaten van die 'koopzondag' meer dan terecht 'cynisme'. Een toppunt van bestuurlijke onmacht of nonchalance of consumptiecynisme.
Over een aantal dagen zal die massale kooporgie, die bestuurlijke nalatigheid, in de cijfers te zien zijn
Geen publieke vieringen meer in PostelDe abdij van Postel deelt mee dat er vanaf nu 31/10 tot nader order geen openbare eucharistievieringen en getijden meer zijn in de abdijkerk van Postel.
Verstrengen of afremmenDe negationistische, Trumpiaanse, domme quote over het 'niet blussen voordat er een brand is', terwijl er al een stevige brand woedde, van Jan Jambon is de beste illustratie van het ongemak en de onzekerheid waarmee de N-VA de oppositie ondergaat en vooral de verscheurende twijfel omtrent de aanpak van de coronacrisis: verstrengen of afremmen.
Het was een triest dieptepunt van reeds enkele uitlatingen van toppolitici die de wenkbrauwen doen fronsen of totale onverschilligheid oproepen.
De Wever bestond het om in een reactie op het sluiten van de horeca -een oppositiepartij moet toch iets van zich laten horen- te pleiten voor het openhouden van de restaurants. Het dichtgooien van de cafés, daar kon hij mee leven. De Vlaamse caféhouders zullen hem dat niet in dank afnemen. In zijn 'toespraak-bij-de-haard' tot de Vlamingen, verviel de minister-president in een bombastisch, romantisch pepverhaaltje dat niet zou misstaan in Consciences 'De Leeuw van Vlaanderen'. En minister Weyts had het over de 'flandriens', een woord waarbij jonge mensen het in Keulen horen donderen.
David Grossman: 'Hoop antidotum voor depressie'David Grossman, Israëlisch auteur, in De Standaard van 24 oktober:
'Hoop is een geschikt antidotum voor depressie en een krachtig middel om ons niet helemaal door het virus te laten gijzelen. Hoop is altijd een beweging naar voren: vanuit een deprimerende, verstikkende realiteit werp je een anker uit naar een imaginaire toekomst en wanneer het zich daar heeft vastgeklemd, trek je jezelf, als individu of als samenleving, naar dat anker toe. Nog belangrijker dan die daad op zich is het besef dat jij je een toekomst kunt voorstellen. Dat er in jou nog een enclave bestaat, vrij en onaangetast door de situatie.'
Vlaanderens mooiste
Het kan verkeren. Een week geleden nog maar zat Bieke Purnelle in zak en as. Haar ontreddering en grauwe rouw waren grenzeloos diep. Geen Parijs-Roubaix.
'Geen renners met ontstoken teelballen van het gerammel over schots en scheef neergekwakte kasseien’, schreef ze. Een monumentale zin, een constructie die er staat als een huis.
Wat een tegenstelling met Biekes lyrische extase in DS van 19 oktober. De Ronde, Vlaanderens mooiste. Ook voorzien van kasseien, sommige schots en scheef neergekwakt.
Maar geen woord deze keer over de ontstoken teelballen van Mathieu of Wout. Die passen niet in het Vlaamse Paradise Regained.
Hoe armer, hoe meer COVID-overlijdensUit een studie blijkt dat bij de eerste besmettingsgolf, 14,3 procent van de oversterfte bij mannen boven 65 die niet in het rusthuis wonen zich bij de 10 procent armsten voordeed.
Bij de tien procent rijkste mannen lag het aandeel op 5,7 procent, of dus 2,5 keer lager.
Bij vrouwen was dit 14,7 en 5,3 procent, of 2,8 keer lager. De tussenliggende inkomenscategorieën zitten daartussen: hoe lager het inkomen, hoe groter de oversterfte tijdens de coronacrisis.
Pandemie en escapismeFilosoof Ignaas Devisch wijdt in De Standaard van 13 oktober enkele beschouwingen aan de mentale effecten van de pandemie op de mens.
Met de analyse van Devisch ben ik het grosso modo eens. Doorheen de eeuwen worden de individuele mens en het mensdom gekenmerkt en opgejaagd door allerlei vormen van escapisme. Ontsnappen aan de druk, het lijden, de verveling van elke dag. Wanneer door rampen, pandemieën, oorlogen, die ontsnappingsmogelijkheden worden afgesneden, wordt de mens teruggegooid op zichzelf en eventueel zijn beperkte gezinsbubbel.
De existentiële vragen die dan opduiken en die Devisch vermeldt, zijn reëel of ze nu door een mens onder woorden gebracht kunnen worden of niet. Devisch ziet in dat de mens nood heeft aan een toekomstperspectief, een verlosser, een Messias. Maar de filosoof gaat daar niet op door.
Ook hier is het weer opvallend dat postmoderne filosofen als Devisch ervoor terugdeinzen religie en in het bijzonder de christelijke religie, waaraan wij allen fundamenteel schatplichtig zijn, als een zinvolle en zingevende reddingsboei én toekomstverwachting te beschouwen.
Devisch analyseert maar stelt geen oplossingen voor.
De rijkdom zit op hopenMarc Reynebeau in De Standaard van 14 oktober:
'Het nominale vermogen van miljonairs is in België is van 2000 tot 2019 haast verviervoudigd, van 167 tot 625 miljard dollar, aldus Crédit Suisse in het Global Wealth Handbook. Geen verarming dus in die toplaag, anders dan bij de laagste inkomens. Die trend wordt door de pandemie nog verder aangescherpt'.
'De masterproef aan de universiteit van Leeds van de econoom Arthur Apostel (nu verbonden aan de Erasmus Universiteit Rotterdam) leert dat de 1 procent rijkste Belgische huishoudens niet 18 à 20 procent van alle rijkdom in handen hebben, maar 24 procent'.
'Geen Parijs-Roubaix: geen renners met ontstoken teelballen'
Bieke Purnelle, freelanceschrijver, bevalt in De Standaard van 12 oktober van volgende zinnen:
‘Op zondag 25 oktober had ik in een godverlaten Noord-Frans aardappelveld willen staan, mijn ogen op een gegeseld peloton vol dokkerende, vallende, vloekende coureurs. Het mag niet zijn. De mooiste koers van het jaar werd voor de tweede keer dit jaar afgelast. Geen bos van Wallers, geen Mons-en-Pévèle, geen Carrefour de l’Arbre. Geen beslijkte tronies. Geen renners met ontstoken teelballen van het gerammel over schots en scheef neergekwakte kasseien’.
Ontroering greep me aan toen ik deze paragraaf van koersexpert Bieke las. Hoe vol sympathie en empathie zijn deze regels geschreven! Ik was mijn emoties niet meer meester, tranen rolden over mijn wangen bij de lezing van deze monumentale zin: 'Geen renners met ontstoken teelballen van het gerammel over schots en scheef neergekwakte kasseien'. Een historische zin ook. Het is bij mijn weten de allereerste keer dat in De Standaard, een kwaliteitskrant zoals alle lezers dagelijks ervaren, aandacht geschonken wordt aan de ballen van de coureurs, de dwangarbeiders van de weg. En dan nog door een niet onaantrekkelijke vrouw, Bieke, onze wielerspecialist. Me er tot nu toe nooit bewust van geweest dat het gerammel der ballen, veroorzaakt door de schots en scheef neergekwakte kasseien van de Hel van het Noorden, de oorzaak kon zijn van ontsteking onzer edele delen. Elke man, coureur of niet, zal getuigen: dergelijke ontsteking is niet van de poes. Hartelijke dank aan Bieke welde in me op, maar …
Bij nadere overweging, deed de taallogica me tot het schokkende besef komen dat Bieke het spijtig vindt dat het peloton niet een hele tijd lijdt aan pijnlijke ballen. Diepe spijt vervult haar hart omdat de mooiste koers van het jaar voor de tweede keer dit jaar werd afgelast. Hoe schrijnend betreurt zij dat er dit jaar geen bos van Wallers zal zijn. Geen Mons-en-Pévèle. Geen beslijkte tronies. Geen renners met ontstoken teelballen van het gerammel over schots en scheef neergekwakte kasseien.
Onderstboven was ik ervan. Freelancer Bieke houdt van coureurs met ontstoken teelballen. En een andere gedachte kwam in me op. Dit jaar zou de 1ste editie van Parijs-Roubaix voor vrouwen plaatshebben. En dan dringt de vraag zich op: wat zou volgens Bieke, het gerammel over de neergekwakte kasseien bij haar seksegenoten veroorzaakt hebben?
De politieke tragiek van de voorzitterIn De Standaard van 2 oktober stelt historicus Vincent Scheltens onder de titel 'De kater na de Marrakechflater', dat het N-VA zuur opbreekt dat de partij nu aan de zijlijn moet staan.
Nog veel sterker dan zijn partij, zit voorzitter Bart De Wever met een kater. De politieke tragiek van De Wever, ongetwijfeld een bekwame politicus, komt scherper en scherper naar boven.
Door gebrek aan valabele kandidaat-voorzitters, zit hij al twintig jaar -tegen de eigen partijstatuten in- vast gebetonneerd in een voorzittersstoel, waar hij langzaam aan het verstikken is. Hij brengt veel minder talentrijke partijgenoten aan de macht, maar zelf komt hij niet toe aan een uitvoerend Vlaams of federaal mandaat.
Voor jaren worden hij en zijn partij nu weer gedwongen op het federale vlak oppositie te spelen in het gezelschap van rechtse extremisten, die de zgn. 'onderbuik' van Vlaanderen vormen of exploiteren, en die hij grondig verafschuwt. Naast hem bevinden zich aan de linkerzijde mensen als Mertens en Hedebouw, die hij ongetwijfeld waardeert om hun intelligentie en/of humor, maar die hij rabiate communisten moet blijven noemen en moet bestrijden om zijn VOKA-aanhang te vriend te houden.
Een politicus als De Wever moest het met zijn talenten en ambitie al lang tot minister-president of premier gebracht hebben. De angst van hemzelf en van de topmensen van zijn partij, dat N-VA reddeloos aan het zwalpen gaat wanneer hij de voorzittersfunctie opgeeft, houdt hem gevangen in de voorzittersstoel. Dat is op den duur een ongezonde, vermoeiende en contraproductieve situatie voor hem en de partij.
Het zou me niet verwonderen dat De Wever er op een bepaald moment de brui aan geeft en ofwel de politiek verlaat olwel zich helemaal terugtrekt op het Schoon Verdiep.
Vernieuwde website abdij PostelMaak kennis met de helemaal nieuwe en uitgebreide website van de abdij van Postel via www.abdijpostel.be.
Klik op onderstaande link.
Bijlagen:
http://www.abdijpostel.be
Boeken van Postelse abdijarchivaris gedigitaliseerdOp initiatief van vzw Studium Generale (Balen) werd uit het oeuvre van de Postelse abdijarchivaris Ignatius Welvaarts onderstaande lijst boeken gedigitaliseerd en ter beschikking gesteld van geïnteresseerden.
De aanvraag van een van de onderstaande werken kan gebeuren via mail aan de abdijarchivaris: ivo.billiaert@abdijpostel.be.
Respect voor het ongeboren levenBij deze mening passen m.i. deze bedenkingen.
Het gaat o.a. in de abortuskwestie toch wel om een erg fundamenteel principe in de ethiek ook los van religieuze opvattingen. Het heeft te maken met het recht om een zich ontwikkelend, weerloos menselijk leven door een ingreep van buitenaf te beëindigen. Daarenboven dringt zich in de overgrote meerderheid van de abortussen niet de keuze op tussen het leven van de moeder en het leven van het ongeboren kind. Bijna altijd worden abortussen gevraagd omwille van de moeilijke omstandigheden, omwille van de aantasting van de 'levenskwaliteit'.
Die omstandigheden, die gevreesde aantasting kunnen heel zwaar wegen. Maar moet je je niet afvragen of het leven van het ongeboren kind ondergeschikt gemaakt mag worden aan de levenskwaliteit van de zwangere vrouw? Dat begrip 'levenskwaliteit' is hoe dan ook een heel rekbaar en diffuus begrip. Het bevat verschillende dimensies en krijgt verschillende invullingen. Aborteren is evenwel absoluut.
Tegen deze achtergrond, vind ik de opmerking van een andere forumdeelnemer over de 'verantwoordelijkheid van de samenleving' erg waardevol en verruimend.
In het abortusdebat is in de loop der jaren dat thema amper ter sprake gekomen. De wetgever heeft tot nu toe uitsluitend aandacht voor de vrouw die om welke reden dan ook het ongeboren kind niet wil. Drukkingsgroepen en politieke partijen willen het wettelijk kader voor abortus steeds maar verder versoepelen en uitbreiden. Dat houdt in dat de al beperkte wettelijke bescherming van het ongeboren kind, verder en verder krimpt.
De vraag dringt zich dan op waarom het beleid een fundamentele waarde, nl. respect voor het leven, sterker en sterker opzijschuift, om tegemoet te komen aan de moeilijkheden en wensen van een individu? Waarom wordt niet gewerkt, naast preventie, enz., aan een maatschappelijke opvang van ongewenste kinderen? Is dat niet veel humaner dan de liquidatie van ongeboren kinderen op vraag van een individu?
'Gelovigen mogen ook voor hun opvattingen uitkomen'Theoloog Stijn Van den Bossche noemt het opiniestuk van Wim Distelmans en Freddy Mortier in DS van 17 september 'tendentieus
'Tendentieus' is heel zacht uitgedrukt. Mensen zoals Mortier en Distelmans verbinden hun blinde euthanasie-obsessie, telkens wanneer ze weerstand ervaren tegen HUN opvattingen, in een pavloviaanse reactie, met hun fundamentalistische anti-christendomhouding en anti-Kerkopstelling. Dan zijn alle middelen goed, ook fake news of beweringen waarvoor ze -nochtans hooggeschoolde academici- helemaal geen bewijsstukken leveren.
In hun opiniestuk beweren deze heren bv. dat 'bedenkelijke en antidemocratische middelen worden ingezet'? Welke die middelen zijn, wil de nieuwsgierige lezer dan toch wel weten.
Maar Mortier en Distelmans spelen alleen maar stokebrand, kletsen uit hun nek. Concreet benoemen heren! Jullie willen toch niet het etiket 'academische charlatans' opgekleefd krijgen?
Goede Vrienden,
Een speciale VS gezant komt naar Turkije voor een onderhoud met Turkse veiligheidsofficieren en terroristen van de “Witte Helmen” om een aanslag met chemische wapens voor te bereiden in een dicht bevolkte streek van Idlib en de schuld daarvan aan het Syrische leger te geven. Turkije zal voor de uitvoering zorgen samen met zijn terroristen van Hay’at Tahrir al-Cham (het vroegere Al Nousra). Het chemisch materiaal zal als “humanitaire hulp” met vrachtwagens worden aangevoerd. Voor de bescherming van de terroristen in de streek van Jabal Al- Zawiya worden 2000 gasmaskers voorzien en 3000 inspuitingen. Ziedaar een bericht dat door geen enkele van de mainstream media gebracht wordt. Het is dr. Bachar al Jafaari, permanent Syrisch vertegenwoordiger bij de UNO, die op de algemene vergadering van de VN Veiligheidsraad van 10 september 2020 het nieuws meedeelt. Volgens generaal Alexander Greenkiewicz, hoofd van het Russische coördinatiecentrum wordt inderdaad hierrond een mediacampagne voorbereid met fotomateriaal voor buitenlandse correspondenten. Ook Vassily Nebenzia, permanent Russisch vertegenwoordiger bij de VN, merkt op dat de chemische aanvallen tot heden door terroristen werden gepleegd en het zijn de landen die hen steunen die Syrië hiervan blijven beschuldigen.
Deze samenkomst van de VN Veiligheidsraad was niet bedoeld om te spreken over de politieke of humanitaire situatie in Syrië en nog veel minder om het staatsterrorisme van de VS, Israël, Turkije, Engeland en Frankrijk tegen Syrië te beëindigen. Integendeel. Het gaat enkel over het veronderstelde gebruik van chemische wapens door Syrië. In juni 2014 heeft Sigrid Kaag, coördinatrice voor de vernietiging van chemische wapens voor de VN haar officieel rapport gepresenteerd en aangetoond dat Syrië aan alle verplichtingen heeft voldaan en dat alle chemische wapens in Syrië zijn opgeruimd. Dit werd daarna officieel bevestigd door het OPCW (Organisatie voor verhindering van chemische wapens) zelf. Toch werden sindsdien niet minder dan 84 sessies, bijna maandelijks, gewijd aan het “chemisch dossier” om de obsessie van het gebruik van chemische wapens door Syrië levendig te houden. In die zin wordt nu het zoveelste rapport gepresenteerd. Omdat er geen enkel bewijs is van betrokkenheid van Syrië regent het nog steeds vage insinuaties, waarbij het rapport van het incident in Khan Cheikhoun (ten Z van provincie Idlib, 4 april 2017; ’n week later gaven VS, VK en Frankrijk zichzelf het recht om zonder enig bewijs Syrië te bombarderen!) het toppunt vormt. Syrië wordt niet minder dan 32 maal beschuldigt met woorden als: het is waarschijnlijk, naar verluidt, het is mogelijk, men zegt…Alles is nog steeds in dezelfde stijl van de Amerikaanse generaal Colin Powell die voor de VN Veiligheidsraad kwam “bewijzen” dat Irak massavernietigingswapens had. In dezelfde zin zei de VS staatssecretaris John Kelly over de grote chemische aanslag in Ghouta (Damascus, augustus 2013) dat deze “hoogstwaarschijnlijk” door Syrië was gepleegd (terwijl ouders uit dorpen in Lattakia op de video’s van Ghouta hun kinderen herkenden die twee weken eerder door terroristen waren ontvoerd!) Verder is er nog de beschuldiging dat Syrië in 2018 een chemische aanval zou gepleegd hebben door een cilinder van op 5 km afstand af te schieten op Douma (Damascus). Immers, een cilinder werd intact aangetroffen op een bed in een slaapkamer zonder dat er enige schade aan het huis te bespeuren was. De Syrische permanente vertegenwoordiger dr. Bachar noemt dit het achtste wereldwonder!
Wie even nadenkt begrijpt dat het Syrische leger geen gevaarlijke chemische aanslag gaat plegen. Het zou niet alleen gevaarlijk maar ook oerdom zijn. Anderzijds zijn er talloze bewijzen van chemische aanslagen door terroristen, gesteund door de westerse mogendheden. Daarover heeft Syrië al meer dan 200 brieven bezorgd aan de VN met de nodige aanduidingen. Op geen enkele brief is enig antwoord gekomen. In Khan al-Assad (Aleppo) werden op 19 maart 2013 tientallen soldaten en burgers gedood door een chemische aanslag. De Syrische regering zelf vroeg aan de toenmalige secretaris-generaal Ban Ki-moon om een commissie op te richten en een onderzoek in te stellen. Tot op de dag van vandaag werd daarvoor nog niets ondernomen. “Een andere zekerheid is dat alleen Europeanen gifgas hebben gebruikt: Duitsers tegen Fransen en omgekeerd gedurende WO I, de Italianen in Ethiopië en in Libië, de Amerikanen in Vietnam, in Cambodja en in Laos. Tenslotte hebben de Amerikanen atoombommen gegooid op Japan. Dus, je ziet, alleen westerlingen hebben massavernietigingswapens gebruikt, niemand anders, historisch gezien” (dr. Bachar al-Jaafari, 13 september: https://www.mondialisation.ca/onu-syrie-faute-de-mieux-recours-en-fanfare-au-dossier-chimique/5649190).
Dit toont de wereld waarin wij leven. Wereldheersers blijven zich als gieren storten op Syrië, bakermat van de menselijke beschaving en wieg van het christelijk geloof. Alles waardoor het Syrische volk kan gewurgd en het land vernietigd worden, geldt voor hen als ”zelfverdediging” of “nationale veiligheid” en voor de grote internationale organisaties is het “humanitaire hulp”. Criminelen hebben plaats genomen op de rechterstoel.
P.S. Mijn bericht wordt aan verschillende emails ’n tijd tegengehouden of helemaal niet geleverd, om mij onbekende redenen. Wie vrijdag geen bericht ontvangt en het niet aan een vriend kan vragen, mag mij gerust verwittigen zodat ik het opnieuw zal verzenden.
Sinds enkele weken is er vanaf zaterdag een Franse versie van ons bericht klaar voor Franstaligen.
Inmiddels is er ook een Engelse versie beschikbaar
P. Daniel
'Heksenjacht is geen gerechtigheid'Onder de titel 'Heksenjacht is geen gerechtigheid', schrijft barones Mia Doornaert in De Standaard van 10 september, vergoelijkend, relativerend en veralgemenend over de zaak Chovanec en Jambon én de fatale studentendoop van Dia en de Reuzengommers.
Zoals zij in haar columns altijd probeert te doen, giet ook hier weer Doornaert de tragische gebeurtenissen in de mal van haar rechtse, geprivilegieerde middenklassevisie.
Zou barones Mia ook zo schrijven in volgende gevallen?
Een Belgische ondernemer geraakt in een Slovaakse cel en sterft . Twee jaar later wordt de video verspreid waarin te zien is hoe de Belg door de Slovaakse politie de dood wordt ingejaagd, in een omkadering van grapjes en Hitlergroet. De toenmalige Slovaakse minister van Binnenlandse Zaken herinnert zich aanvankelijk niets, ook niet de ontmoeting met de Belgische ambassadeur, even later herstelt zich zijn geheugen enigszins. Zou Mia over dergelijk 'incident' ook zo vergoelijkend en veralgemenend schrijven?
Tijdens een extreem barbaars en vernederend initiatieritueel, een zgn. 'doop', van een van de Antwerpse jongerenbendes, sterft een lid als gevolg van de onmenselijke uren durende 'behandeling', beter 'marteling'.
Zou Doornaert over dergelijk 'incident' ook zo vergoelijkend en veralgemenend schrijven?
Zou zij in dergelijke gevallen ook met 'wijsheid' (zij suggereert dat haar column doordrongen is van 'wijsheid') en , waar gepast , 'genadevol' schrijven?
Broeder Stockman geeft slippendragers lik op stukWat een intellectueel en rationeel heerlijke repliek van broeder Stockman op de 'klacht uit verbittering' van de heren Braeckman en Verhofstadt, kan je vandaag in De Standaard lezen.
Geen speld tussen te krijgen. En sereen. Hier is een man aan het woord die nuchter wijst op zijn rechten als 'gewone burger die niet aanvaardt dat door de obsessie van een advocaat zijn naam lasterlijk wordt besmeurd'.
Wat een tegenstelling tot het anti-katholieke sektarisme van de UGent-personeelsleden die zichzelf degraderen tot slippendragers van een mediageile advocaat en op die manier ook de intellectuele en wetenschappelijke naam van de UGent schade toebrengen.
Een klacht uit verbittering
René Stockman heeft advocaat Walter Van Steenbrugge gedagvaard voor laster in de nasleep van het euthanasieproces. In De Standaard van 5 september stellen stellen Johan Braeckman en Dirk Verhofstadt, professoren aan de UGent, zich daar vragen bij. Zij noemen het een krampachtige en vergezochte klacht uit verbittering
Maar het artikel van deze heren roept meteen ook heel wat vragen op.
Kwam het oproepen door Van Steenbrugge van Stockman als getuige in het euthanasieproces, ook niet 'krampachtig en vergezocht' over?
En komt de sprong van Braeckman en Verhofstadt van dit concrete geval naar het katholicisme in België, ook niet erg geforceerd, vergezocht, krampachtig en bevooroordeeld over? Is dat wel een sprong die 'wijsgerig' te verantwoorden is? Is het niet eerder een uiting van anti-katholiek sektarisme?
Kinderarmoede grootVolgens een rapport van UNICEF groeit in ons land nog altijd een op de vijf kinderen op in armoede en inzake sociaal beleid staan we pas op plaats 32.
Gebedsintentie van de paus voor september: 'Aarde is geen sinaasappel'De paus roept op tot respect voor de natuurlijke hulpbronnen van onze planeet.
Klik op onderstaande link.
ChovanecEr zijn twee elementen die zwaar blijven doorwegen in het dossier van de overleden Slovaak.
1. De luchthavenpolitie van Charleroi heeft zich op een afschuwelijke wijze gedragen en de dood van een onschuldige, verwarde man veroorzaakt.
2. Minister-president Jambon heeft zich nu vooral in nesten gewerkt en ongeloofwaardig gemaakt door zijn leugens en halve leugens omtrent zijn kennis van het dossier en omtrent de contacten met de Slovaakse ambassadeur.
Enorme bosbranden in RuslandEnorme bosbranden in Rusland doen het poolijs sneller en sneller smelten.
'Kinderen (niet) tot last zijn'Tot een heel end in de vorige eeuw kwam het vrij algemeen voor dat '(hoog)bejaarden hun kinderen tot last' waren. Dat behoorde al eeuwenlang tot onze cultuur en ethische opvattingen. Dat is nog altijd deel van heel wat culturen in de wereld.
Op vrij korte tijd is er een fundamentele omslag gekomen, veroorzaakt door verschuivingen in het mens- en maatschappijbeeld, door de sirenenzang van het materialistisch individualisme en/of de doctrinaire dwangbuizen daarvan. Het is een steeds maar door bejaarden herhaald cliché geworden dat zij 'hun kinderen niet tot last willen zijn'. Dat wordt dan in de markt gezet als een humane en moreel hoogstaande houding.
Het artikel van Stuckens in De Standaard van 25 augustus, heeft de verdienste dat het doet nadenken over de 'geldigheid' van dat cliché en over de relationele ouder-kindgevolgen van ons maatschappelijk en cultureel waardesysteem.
De vroegere wederzijdse ouder-kindverplichtingen zijn getransformeerd tot eenrichtingsverkeer van ouder naar kind. Is dat per se beter?
De schande van het spuitjeIn de woonzorgcentra voltrekt zich een nieuw drama. Bewoners geven het op. Hun verlies aan levenslust raakt ons allemaal: het versterkt de overtuiging van mensen dat ze nooit daar en zo willen sterven, schrijft Sarah Vankersschaever in De Standaard van 22 augustus.
Sarah Van Kersschaevers observatie en analyse zijn correct en zij leggen de pijnlijke spreidstand bloot waarin individu en samenleving zich bevinden.
Enerzijds wordt door filosofen, influencers, economen, politici... het individualisme, de zelfbeschikking, de vrijheid, het (economisch) liberalisme en kapitalisme opgehemeld.
Anderzijds worden die zelfbeschikking en vrijheid aan mensen (niet geboren, jong, oud...) ontzegd, ofwel omdat ze niet (langer) passen in het productie-consumptie-winstpatroon, ofwel omdat ze tot financieel interessant onderdeel van dat patroon gereduceerd worden.