Waarom Benedictus XVI het nodig acht expliciet te vermelden dat echtgescheidenen de communie niet mogen ontvangen, is ook voor de nog pratikerende katholieken onbegrijpelijk en roept veel weerstand op.
Ongeacht de praktische onuitvoerbaarheid van het verbod, wekt de katholieke kerk weer eens de indruk dat zij vooral op het vlak van de huwelijks- en seksualiteitsmoraal met erg concrete verbodsbepalingen uitpakt. Al ooit gehoord dat in een pauselijke brief gesteld wordt dat bv. aan fiscale of sociale fraudeurs de communie geweigerd moet worden?
Wanneer de kerk enerzijds aan de communie zulke fundamentele waarde hecht maar anderzijds een welbepaalde groep mensen daarvan uitsluit en op die manier stigmatiseert, kan ze nog moeilijk, in navolging van Jezus Christus, een barmhartige kerk genoemd worden. En wordt de kloof tussen de instelling en het slinkende aantal pratikerenden, gescheiden of niet, almaar groter.
Dit is de tijd waarin nieuwe kracht door alles vaart. Het gras groeit groener, de wind is zoeler en soms hoor je 's avonds reeds buurtende buren. De kinderen huppelen buiten. Ze dansen met vriendjes over de nieuwe straat met kleurige linten in hun blonde haar.
De Nederlandse premier, die nog altijd overkomt als het slimste en braafste jongetje van de klas, weigert met alle mogelijke middelen een parlementair onderzoek naar de Nederlandse steun aan de Amerikaanse inval in Irak.
Die houding versterkt alleen maar het vermoeden dat bij de besluitvorming enkele jaren geleden, een en ander niet erg koosjer is verlopen. Ze zegt ook veel over de democratische inborst van Balkenende. Het fundament van een representatieve democratie is de volksvertegenwoordiging. Zij heeft recht op informatie over en controle op alle beslissingen van de regering. Balkenende schuift dat democratische basisrecht opzij. Wat meer en erger is, hij heeft in de regeringsonderhandelingen de sociaal-democraat Bos, die als oppositielid vroeger sterk aandrong op een parlementair onderzoek, zo ver kunnen krijgen dat hij de antidemocratische weigering slikt. Allemaal heel ontluisterend voor de stijve Balkenende en voor de blitse Bos.
Dat de Nederlandse regering het zich kan veroorloven het parlement voor schut te zetten, zegt evenwel ook veel over de zwakheid van deze democratische instelling en haar politiek personeel. En over het niveau van de politiek-democratische mores.
Nu de verkiezingen naderen, komen er meer en meer deuken in het imago van Leterme.
De Vlaamse minister-president, die wat graag van zichzelf het beeld ophing van de 'serieuze bestuurder', daarmee ook koketteerde, ziet er geen graten in om zonder overleg met de regeringspartners en tegen alle afspraken en princiepsbeslissingen in, het wegenvignet in de papiermand te gooien. Een gesprekje met Balkenende volstaat voor die 'presidentiële' beslissing.
Het was het laatste weekend van maart, dus nog maar enkele dagen lente.
Nog voor de watertoren van Lichtaart constateerden we drie verpletterde eekhoorntjes. Het enige gave dat restte was hun pluimstaart. Het onophoudelijke gekrijs der meeuwen boven het Zwart Water kon de vraag naar het waarom niet verdringen. Diezelfde zondag schoven nog twee krengetjes onder mijn autowielen door. 's Maandags -met mijn zoon op weg naar school- rende een eekhoorntje vlak voor mijn auto de weg over. Ongedeerd bereikte het de bosrand.
Het was het laatste weekend van maart, dus nog maar enkele dagen lente.
De verantwoording voor de beslissing die lang geleden genomen werd om het dorp Doel te verwoesten en zijn dorpsgemeenschap te liquideren, was: de Antwerpse haven moet uitgebreid worden met een zoveelste reuzendok.
Ondertussen is duidelijk geworden dat het aantal containers veel minder snel groeit dan verwacht werd en dat het Saeftinghedok er meer dan waarschijnlijk nooit komt.
Hoewel de redenen voor het van de kaart vegen van het polderdorp dus weggevallen zijn, gaat de Vlaamse regering systematisch en zo goed als ongestoord verder met de destructie van Doel. De beslissing om nog dit jaar 120 leegstaande huizen af te breken, is allicht de doodsteek.
Het lot van Doel en zijn inwoners kan klaarblijkelijk de politieke partijen en de politici geen barst schelen. Alleen 'Groen!' verheft soms nog zijn stem. Vlaams parlementslid Jos Stassen noemt de afbraakbeslissing terecht een schande. Maar veel zal zijn protest niet uithalen.
Het codewoord van CD&V 'respect' geldt niet voor Doel en voor de liberalen zijn de havenbelangen zo veel belangrijker dan een landelijk dorp. Sp-a zwijgt meestal in deze aangelegenheid maar is daardoor ook mede schuldig aan deze lang geplande dorpsmoord.
Een dorp bewust al dan niet doen verdwijnen , is niet zo maar een economische, technocratische beslissing. Ze heeft in essentie met ethiek te maken, met respect voor verleden, heden en toekomst van een gemeenschap.
Dat de Vlaamse ministers Peeters en Keulen er geen graten in zien op korte termijn driekwart van een eeuwenoud dorp met de grond gelijk te maken, duidt op een pijnlijk-scherpe wijze het politiek-morele niveau van deze heren aan. Dat zij doorgaan met deze verbrande-aarde-politiek, ook al zijn er geen economisch-technische redenen meer voor de vernietiging van Doel, maakt het allemaal nog ontluisterender en degoutanter.
Minister-president Leterme is niet meer weg te slaan van televisieschermen. Graag verkracht hij zijn aard met een valse baard, als het hem extra stemmen oplevert, ochermen.
De dialectendag in 'Lamot', Mechelen, kende met o.a. lezingen en workshops over de kinderspelwoordenschat en de chattaal van Vlaamse jongeren een boeiend verloop.
Gedeputeerde Ludo Helsen hield een geestige toespraak waarin hij verklapte dat hijzelf ooit nog aan dialectonderzoek in zijn eigen dorp had gedaan en waarin hij een lans brak voor het verder inventariseren van de volksliedjes in de streektaal.
Journalist Marc Reynebeau bracht een scherpzinnige analyse van de taalsituatie in Vlaanderen. Die is volgens hem niet zo rooskleurig. De overgrote meerderheid van de Vlamingen spreekt het dialect (of beter de streektaal) noch de standaardtaal behoorlijk. Wat opgang maakt, ook in de media, is 'tussentaal', 'verkavelings-Vlaams', 'soapserie-Vlaams'. En het promoten van dergelijke taal, die dan nog volkomen ten onrechte 'dialect' genoemd wordt, is voor vele BV's niets anders dan een alibi voor het eigen onvermogen om in alle omstandigheden een vlotte algemene taal te gebruiken.
Ik denk dat Reynebeau gelijk heeft. Het beste onderwijs ter wereld en de talloze A(B)N-acties ten spijt, slagen de meeste Vlamingen er niet in zich een soepele lingua franca eigen te maken. Maar ook van dialect of streektaal is niet echt nog sprake. Diverse tussentaaltjes regeren.
Het algemeen Nederlands, aldus Reynebeau, wordt nog altijd gepercipieerd als een 'artificiële', hoe dan ook onnatuurlijke taal, die door haar vermeende elitaire karakter vaak zelfs aversie oproept. Het is iets voor dikkenekken. Of erger nog, voor Hollanders.
Het zijn een taalevolutie en -gevoel waarover we niet fier kunnen zijn. Wat meer is, Vlaanderen dreigt aan een Babelse spraakverwarring ten onder te gaan. De vrijwel constante ondertiteling van onze medeburgers op TV, kan die ramp, aldus Reynebeau, maar tijdelijk uitstellen.
De zuidelijke lus (16 km) van de Aadalroute in Bladel (Noord-Brabant) staat garant voor een prachtige en duidelijk bewegwijzerde (met wit-gele tekens) wandeling.
Een aanbevolen vertrekpunt is het centrum van Bladel maar onze wandelgroep verkoos als startplaats De Grote Cirkel, in de buurt van de weg Postel-Reusel. Tussen deze weg en de E34 ligt een uitgestrekt natuurgebied.
De goed begaanbare bosdreven van de Peelse en Kroonvense Heide leiden je naar de drie Kroonvennen (in maart-april kan het er krioelen van de padden) en 't Neerven. Je stapt een eind langs de Aa of Goorloop in een schitterend afwisselend landschap van weiden en bosschages. Je trekt door het landgoed Ten Vorsel waar een recent gebouwd Franciscus van Assisikapelletje uitnodigt tot een moment van rust en bezinning. In het druk door jonge gezinnen bezochte recreatie- en bungalowpark HetVennenbos kan je een stukje eten. Wil je iets meer de sfeer van de oude Kempen opsnuiven, dan is taverne 't Nekkermenneke een absolute aanrader.
Kortom, een van de mooiste wandelingen die we in de Antwerpse en Noord-Brabantse Kempen al gemaakt hebben.
Het bijna gelijktijdig verdwijnen van vakbondsvrouw Greta D'hondt en het binnenhalen van Volvo-topman Leyman, is symbolisch voor het duidelijker en duidelijker verschuiven van CD&V naar een rechts conservatisme in sociaal-economisch opzicht.
Het rijtje van CD&V-politici die het in de partij voor het zeggen en die weinig of niets met werknemers en zeker niet met de vakbonden te maken (willen) hebben, is ondertussen indrukwekkend geworden: de gebroeders Van Rompuy, Schouppe, Peeters, De Crem en Leterme himself En nu dus Leyman, die onmiddellijk volop in the picture komt.
Ik vraag me af hoe het ACW zijn steun aan CD&V nog langer kan verantwoorden en wat de zgn. ACW-mandatarissen denken te betekenen in die partij.
In de politieke besluitvorming tellen de ACW-mandatarissen nog amper mee en in Ter Zake zei de journalist dan ook terecht: 'CD&V is een andere partij aan het worden.' Leyman deed niet de minste moeite om daartegen ook maar iets in te brengen.
Op het signaal van de hoofdvogel, de bontgevederde, wipten ze allemaal uit hun winterverblijven. De bomen waren nog kaal maar de lucht hing plots vol lentegeluiden.
Mijn winterogen gingen open naar de krokusjes blauw en geel in de nog slaperig tuin. Maar de kinderen dartelden reeds door het gras, ze rolden juichend tot voor mijn pantoffels.
Over de zonnige straat wandelde de buurvrouw. Haar baby kraaide. Ik riep nog net op tijd een groet van uit de tuin. Mijn stem klonk anders.
Verder het land op zag ik een boer met grote ernst de stalmest uitspreiden. Het winterruige paard sloeg met zijn staart de eerste vliegen weg. Het was de derde maart.
Ik krijg het meer en meer op de heupen van dit parlementslid, dat steevast 'de justitiespecialist van de CD&V' wordt genoemd.
Telkens er ook maar iets is dat met justitie te maken heeft, is de voormalige minister er als de kippen bij om op een betuttelende, betweterige, verwijtende en moraliserende manier zijn opvolgster de les te spellen en paars te veroordelen. Vaak is hij daarbij bovendien flagrant intellectueel oneerlijk.
Nu ook weer is er het stuitende leedvermaak met de huidige justitieminister naar aanleiding van het mislukken van het zgn. 'feniksproject'. 'De mythische vogel die uit zijn as verrijst, is zelf tot stof en as verworden', peroreert bolleboos Van Parijs. De 'justitieminister' vergeet dat hijzelf als justitieminister indertijd dertien informaticasystemen liet installeren of in stand hield die incompatibel waren. Je moet geen grote computerspecialist zijn om te weten dat zoiets onvermijdelijk enorme problemen kan veroorzaken.
Maar dat alles zal onze 'justitiespecialist' worst wezen. Als hij maar in het nieuws komt en zijn frustratie om een verloren ministerpost verder kan botvieren.
In deze doffe maanden reageren mijn registreerantennes minder gevoelig. Ik moet hoogdringend de frisse lucht in.
Met verse aandacht het mierenpaadje beijken op het zwarte asfalt een zanderig weggetje waarop een chaotische drukte heerst aan beide kanten van het tuinpad duikt het een donkere tunnel in in het midden een grote bocht om een vergeten strohalm heen.
Een sporenlezer moet ik weer worden buurmans hond volgen wanneer hij er niet is zijn vaste gang langs de slaapkamerkant naar de slijkerige sloot ligt mooi afgedrukt in het reeds lange gras.
Nauwlettend toezien hoe de regenworm zich uit de pas omgespitte grond moeizaam omhoogwringt of de slijmerige slak even met een grassprietje aanraken.
Glimlachen om de paniekerig wegvluchtende kevertjes wanneer het licht plots doordringt in het geheimzinnige gangetje tussen muur en graspol.
Een lieveheersbeestje je wijsvinger laten beklimmen tot de top bereikt is zijn glanzende dekschildjes zijn trillende donkere vliegvliesjes openen zich naar het zonlicht.
De beslissing van mevrouw D'hondt om haar mandaat op te geven, heeft m.i. vooral te maken met de antivakbondmentaliteit in de top van de CD&V en het meer en meer wegschuiven naar rechts van deze partij.
Als Greta D'hondt in het nieuws kwam, was dat de vakbondsvrouw die met goed onderbouwde tussenkomsten en voorstellen maar ook met grote gedrevenheid de belangen van de werknemers verdedigde, de afkalving van de sociale zekerheid aanklaagde en de minder sociaal bewuste collega's, ook in de eigen partij, duidelijk de les spelde.
Klaarblijkelijk is ook de CD&V dergelijke competente en volwaardige parlementsleden liever kwijt dan rijk. Greta D'hondt was te vaak een vervelende luis in de pels van de sterke rechts-conservatieve vleugel van CD&V. De partijtop -met op kop onze grote staatsman Leterme (die enkele maanden geleden de vakbond uiterst brutaal schoffeerde)- heeft liever te maken met volgzame jaknikkers en als het om vrouwen gaat ook liefst nog met volgens de eisen van de media en de reclame gestroomlijnde dames.
In dat plaatje wilde Greta D'hondt niet passen. Ze heeft groot gelijk. Maar het is wel spijtig dat een rechttoe rechtaan sociaal bewogen parlementslid haar mandaat niet meer ziet zitten omdat de partij die nog altijd door de vakbond gesteund wordt, meer en meer misprijzen voor diezelfde vakbond over heeft.
In de Volkskrant wordt een ontluisterend beeld geschetst van de Provinciale Staten en hun politici.
De provinciale 'beleidsmensen' vertonen in hoge mate 'conflictvermijdend gedrag' luidt het. 'Ze zijn dol op borrels en 'n vlaggetje op hun auto maar houden minder van debatteren.
Ze zijn er dan ook niet op uit de bevoegdheden die de provinciebesturen hebben, echt te gebruiken. Ze passen ervoor de gemeentebesturen tegen de haren in te strijken, bv. op het vlak van de ruimtelijke ordening. Ook in Nederland wil elk gemeentebestuur klaarblijkelijk een bedrijventerrein. Het provinciebestuur kan dat beletten maar doet het niet. Gevolg: een wildgroei van bedrijventerreinen. Ander voorbeeld: de natuurbeschermingswet geeft de provinciebesturen de mogelijkheid te beschermen landschappen aan te duiden. Er wordt geen gebruik van gemaakt want te conflictueus. De Volkskrant besluit: de provinciale politici buigen liever in plaats van de rug te rechten.
Als dit beeld klopt, kan ik alleen maar constateren dat de Vlaamse provinciebesturen bergen vaak erg degelijk werk verzetten. Hoewel in Vlaanderen geregeld gepleit wordt voor het afschaffen van deze 'middenbesturen', hebben de provinciebesturen, zeker de laatste decennia, een niet te onderschatten rol gespeeld op het vlak van de cultuur en de natuur.
De knapen staan me bij: de maliënkolder aangeschoten het glanzend harnas stuk voor stuk zorgvuldig aangepast moeizaam op het paard gehesen.
Ik weet de jonkvrouw zo nabij.
't Vizier is neergeklapt de sporen in de flank geslagen de lans gestrekt.
Kijkt zij naar mij?
De botsing der titanen. Zijn lans die afschampt op mijn schitterend schild de borstplaat ingedrukt ik hoor mijn ribben kraken de wereld draait zich om ik stort in 't perk.
Komt zij tot troost nu toegesneld?
Een hoopje schroot wordt weggebracht daarin een dwaze ridder ach!
Het sacrament van de liefde
DE VALSE BAARDEN
