Dinsdag 20 maart 2007
Baardenhaiku
DE VALSE BAARDEN
VAN TWEE KANDIDAAT-PREMIERS:
DE VLAAMSE FIERHEID!
Geschreven door Gust Adriaensen om 08:47
Maandag 19 maart 2007
De negende dialectendag
De dialectendag in 'Lamot', Mechelen, kende met o.a. lezingen en workshops over de kinderspelwoordenschat en de chattaal van Vlaamse jongeren een boeiend verloop.
Gedeputeerde Ludo Helsen hield een geestige toespraak waarin hij verklapte dat hijzelf ooit nog aan dialectonderzoek in zijn eigen dorp had gedaan en waarin hij een lans brak voor het verder inventariseren van de volksliedjes in de streektaal.
Journalist Marc Reynebeau bracht een scherpzinnige analyse van de taalsituatie in Vlaanderen. Die is volgens hem niet zo rooskleurig. De overgrote meerderheid van de Vlamingen spreekt het dialect (of beter de streektaal) noch de standaardtaal behoorlijk. Wat opgang maakt, ook in de media, is 'tussentaal', 'verkavelings-Vlaams', 'soapserie-Vlaams'. En het promoten van dergelijke taal, die dan nog volkomen ten onrechte 'dialect' genoemd wordt, is voor vele BV's niets anders dan een alibi voor het eigen onvermogen om in alle omstandigheden een vlotte algemene taal te gebruiken.
Ik denk dat Reynebeau gelijk heeft. Het beste onderwijs ter wereld en de talloze A(B)N-acties ten spijt, slagen de meeste Vlamingen er niet in zich een soepele lingua franca eigen te maken. Maar ook van dialect of streektaal is niet echt nog sprake. Diverse tussentaaltjes regeren.
Het algemeen Nederlands, aldus Reynebeau, wordt nog altijd gepercipieerd als een 'artificiële', hoe dan ook onnatuurlijke taal, die door haar vermeende elitaire karakter vaak zelfs aversie oproept. Het is iets voor dikkenekken. Of erger nog, voor Hollanders.
Het zijn een taalevolutie en -gevoel waarover we niet fier kunnen zijn. Wat meer is, Vlaanderen dreigt aan een Babelse spraakverwarring ten onder te gaan. De vrijwel constante ondertiteling van onze medeburgers op TV, kan die ramp, aldus Reynebeau, maar tijdelijk uitstellen.
Gedeputeerde Ludo Helsen hield een geestige toespraak waarin hij verklapte dat hijzelf ooit nog aan dialectonderzoek in zijn eigen dorp had gedaan en waarin hij een lans brak voor het verder inventariseren van de volksliedjes in de streektaal.
Journalist Marc Reynebeau bracht een scherpzinnige analyse van de taalsituatie in Vlaanderen. Die is volgens hem niet zo rooskleurig. De overgrote meerderheid van de Vlamingen spreekt het dialect (of beter de streektaal) noch de standaardtaal behoorlijk. Wat opgang maakt, ook in de media, is 'tussentaal', 'verkavelings-Vlaams', 'soapserie-Vlaams'. En het promoten van dergelijke taal, die dan nog volkomen ten onrechte 'dialect' genoemd wordt, is voor vele BV's niets anders dan een alibi voor het eigen onvermogen om in alle omstandigheden een vlotte algemene taal te gebruiken.
Ik denk dat Reynebeau gelijk heeft. Het beste onderwijs ter wereld en de talloze A(B)N-acties ten spijt, slagen de meeste Vlamingen er niet in zich een soepele lingua franca eigen te maken. Maar ook van dialect of streektaal is niet echt nog sprake. Diverse tussentaaltjes regeren.
Het algemeen Nederlands, aldus Reynebeau, wordt nog altijd gepercipieerd als een 'artificiële', hoe dan ook onnatuurlijke taal, die door haar vermeende elitaire karakter vaak zelfs aversie oproept. Het is iets voor dikkenekken. Of erger nog, voor Hollanders.
Het zijn een taalevolutie en -gevoel waarover we niet fier kunnen zijn. Wat meer is, Vlaanderen dreigt aan een Babelse spraakverwarring ten onder te gaan. De vrijwel constante ondertiteling van onze medeburgers op TV, kan die ramp, aldus Reynebeau, maar tijdelijk uitstellen.
Geschreven door Gust Adriaensen om 18:12
Donderdag 15 maart 2007
Wandelen in de Kempen
De zuidelijke lus (16 km) van de Aadalroute in Bladel (Noord-Brabant) staat garant voor een prachtige en duidelijk bewegwijzerde (met wit-gele tekens) wandeling.
Een aanbevolen vertrekpunt is het centrum van Bladel maar onze wandelgroep verkoos als startplaats De Grote Cirkel, in de buurt van de weg Postel-Reusel. Tussen deze weg en de E34 ligt een uitgestrekt natuurgebied.
De goed begaanbare bosdreven van de Peelse en Kroonvense Heide leiden je naar de drie Kroonvennen (in maart-april kan het er krioelen van de padden) en 't Neerven. Je stapt een eind langs de Aa of Goorloop in een schitterend afwisselend landschap van weiden en bosschages. Je trekt door het landgoed Ten Vorsel waar een recent gebouwd Franciscus van Assisikapelletje uitnodigt tot een moment van rust en bezinning. In het druk door jonge gezinnen bezochte recreatie- en bungalowpark Het Vennenbos kan je een stukje eten. Wil je iets meer de sfeer van de oude Kempen opsnuiven, dan is taverne 't Nekkermenneke een absolute aanrader.
Kortom, een van de mooiste wandelingen die we in de Antwerpse en Noord-Brabantse Kempen al gemaakt hebben.
Geschreven door Gust Adriaensen om 20:32
Dinsdag 13 maart 2007
De verrechtsing van CD&V
Het bijna gelijktijdig verdwijnen van vakbondsvrouw Greta D'hondt en het binnenhalen van Volvo-topman Leyman, is symbolisch voor het duidelijker en duidelijker verschuiven van CD&V naar een rechts conservatisme in sociaal-economisch opzicht.
Het rijtje van CD&V-politici die het in de partij voor het zeggen en die weinig of niets met werknemers en zeker niet met de vakbonden te maken (willen) hebben, is ondertussen indrukwekkend geworden: de gebroeders Van Rompuy, Schouppe, Peeters, De Crem en Leterme himself En nu dus Leyman, die onmiddellijk volop in the picture komt.
Ik vraag me af hoe het ACW zijn steun aan CD&V nog langer kan verantwoorden en wat de zgn. ACW-mandatarissen denken te betekenen in die partij.
In de politieke besluitvorming tellen de ACW-mandatarissen nog amper mee en in Ter Zake zei de journalist dan ook terecht: 'CD&V is een andere partij aan het worden.' Leyman deed niet de minste moeite om daartegen ook maar iets in te brengen.
Het rijtje van CD&V-politici die het in de partij voor het zeggen en die weinig of niets met werknemers en zeker niet met de vakbonden te maken (willen) hebben, is ondertussen indrukwekkend geworden: de gebroeders Van Rompuy, Schouppe, Peeters, De Crem en Leterme himself En nu dus Leyman, die onmiddellijk volop in the picture komt.
Ik vraag me af hoe het ACW zijn steun aan CD&V nog langer kan verantwoorden en wat de zgn. ACW-mandatarissen denken te betekenen in die partij.
In de politieke besluitvorming tellen de ACW-mandatarissen nog amper mee en in Ter Zake zei de journalist dan ook terecht: 'CD&V is een andere partij aan het worden.' Leyman deed niet de minste moeite om daartegen ook maar iets in te brengen.
Geschreven door Gust Adriaensen om 21:38
Maandag 12 maart 2007
Een lentegedicht van dertig jaar geleden
Op het signaal
van de hoofdvogel,
de bontgevederde,
wipten ze allemaal
uit hun winterverblijven.
De bomen waren nog kaal
maar de lucht
hing plots
vol lentegeluiden.
Mijn winterogen gingen open
naar de krokusjes
blauw en geel
in de nog slaperig tuin.
Maar de kinderen
dartelden reeds door het gras,
ze rolden juichend
tot voor mijn pantoffels.
Over de zonnige straat
wandelde de buurvrouw.
Haar baby kraaide.
Ik riep nog net op tijd
een groet van uit de tuin.
Mijn stem klonk anders.
Verder het land op
zag ik een boer
met grote ernst
de stalmest uitspreiden.
Het winterruige paard
sloeg met zijn staart
de eerste vliegen weg.
Het was de derde maart.
Geschreven door Gust Adriaensen om 21:33
Zaterdag 10 maart 2007
Feniks Tony Van Parijs
Ik krijg het meer en meer op de heupen van dit parlementslid, dat steevast 'de justitiespecialist van de CD&V' wordt genoemd.
Telkens er ook maar iets is dat met justitie te maken heeft, is de voormalige minister er als de kippen bij om op een betuttelende, betweterige, verwijtende en moraliserende manier zijn opvolgster de les te spellen en paars te veroordelen. Vaak is hij daarbij bovendien flagrant intellectueel oneerlijk.
Nu ook weer is er het stuitende leedvermaak met de huidige justitieminister naar aanleiding van het mislukken van het zgn. 'feniksproject'. 'De mythische vogel die uit zijn as verrijst, is zelf tot stof en as verworden', peroreert bolleboos Van Parijs. De 'justitieminister' vergeet dat hijzelf als justitieminister indertijd dertien informaticasystemen liet installeren of in stand hield die incompatibel waren. Je moet geen grote computerspecialist zijn om te weten dat zoiets onvermijdelijk enorme problemen kan veroorzaken.
Maar dat alles zal onze 'justitiespecialist' worst wezen. Als hij maar in het nieuws komt en zijn frustratie om een verloren ministerpost verder kan botvieren.
Telkens er ook maar iets is dat met justitie te maken heeft, is de voormalige minister er als de kippen bij om op een betuttelende, betweterige, verwijtende en moraliserende manier zijn opvolgster de les te spellen en paars te veroordelen. Vaak is hij daarbij bovendien flagrant intellectueel oneerlijk.
Nu ook weer is er het stuitende leedvermaak met de huidige justitieminister naar aanleiding van het mislukken van het zgn. 'feniksproject'. 'De mythische vogel die uit zijn as verrijst, is zelf tot stof en as verworden', peroreert bolleboos Van Parijs. De 'justitieminister' vergeet dat hijzelf als justitieminister indertijd dertien informaticasystemen liet installeren of in stand hield die incompatibel waren. Je moet geen grote computerspecialist zijn om te weten dat zoiets onvermijdelijk enorme problemen kan veroorzaken.
Maar dat alles zal onze 'justitiespecialist' worst wezen. Als hij maar in het nieuws komt en zijn frustratie om een verloren ministerpost verder kan botvieren.
Geschreven door Gust Adriaensen om 22:18
Vrijdag 9 maart 2007
BORRELENDE NOOTJES
¶: Het Reties zangkoor 'Recanti' nodigt uit op
BORRELENDE NOOTJES
een aperitiefconcert
zondag 25 maart 11 u.
'De 7 Nethen'
St.-Martinusstraat 34, Retie
Geschreven door Gust Adriaensen om 21:44
Vrijdag 9 maart 2007
Kleingoed
In deze doffe maanden
reageren mijn registreerantennes
minder gevoelig.
Ik moet hoogdringend
de frisse lucht in.
Met verse aandacht
het mierenpaadje beijken
op het zwarte asfalt
een zanderig weggetje
waarop een chaotische drukte heerst
aan beide kanten
van het tuinpad
duikt het een donkere tunnel in
in het midden een grote bocht
om een vergeten strohalm heen.
Een sporenlezer moet ik weer worden
buurmans hond volgen
wanneer hij er niet is
zijn vaste gang
langs de slaapkamerkant
naar de slijkerige sloot
ligt mooi afgedrukt
in het reeds lange gras.
Nauwlettend toezien
hoe de regenworm
zich uit de pas omgespitte grond
moeizaam omhoogwringt
of de slijmerige slak
even met een grassprietje aanraken.
Glimlachen
om de paniekerig wegvluchtende kevertjes
wanneer het licht plots doordringt
in het geheimzinnige gangetje
tussen muur en graspol.
Een lieveheersbeestje
je wijsvinger laten beklimmen
tot de top bereikt is
zijn glanzende dekschildjes
zijn trillende donkere vliegvliesjes
openen zich naar het zonlicht.
Heerlijk, dit wereldje
van kleingoed.
Geschreven door Gust Adriaensen om 08:55
Donderdag 8 maart 2007
Parlementslid Greta D' hondt stopt ermee
De beslissing van mevrouw D'hondt om haar mandaat op te geven, heeft m.i. vooral te maken met de antivakbondmentaliteit in de top van de CD&V en het meer en meer wegschuiven naar rechts van deze partij.
Als Greta D'hondt in het nieuws kwam, was dat de vakbondsvrouw die met goed onderbouwde tussenkomsten en voorstellen maar ook met grote gedrevenheid de belangen van de werknemers verdedigde, de afkalving van de sociale zekerheid aanklaagde en de minder sociaal bewuste collega's, ook in de eigen partij, duidelijk de les spelde.
Klaarblijkelijk is ook de CD&V dergelijke competente en volwaardige parlementsleden liever kwijt dan rijk. Greta D'hondt was te vaak een vervelende luis in de pels van de sterke rechts-conservatieve vleugel van CD&V. De partijtop -met op kop onze grote staatsman Leterme (die enkele maanden geleden de vakbond uiterst brutaal schoffeerde)- heeft liever te maken met volgzame jaknikkers en als het om vrouwen gaat ook liefst nog met volgens de eisen van de media en de reclame gestroomlijnde dames.
In dat plaatje wilde Greta D'hondt niet passen. Ze heeft groot gelijk. Maar het is wel spijtig dat een rechttoe rechtaan sociaal bewogen parlementslid haar mandaat niet meer ziet zitten omdat de partij die nog altijd door de vakbond gesteund wordt, meer en meer misprijzen voor diezelfde vakbond over heeft.
Als Greta D'hondt in het nieuws kwam, was dat de vakbondsvrouw die met goed onderbouwde tussenkomsten en voorstellen maar ook met grote gedrevenheid de belangen van de werknemers verdedigde, de afkalving van de sociale zekerheid aanklaagde en de minder sociaal bewuste collega's, ook in de eigen partij, duidelijk de les spelde.
Klaarblijkelijk is ook de CD&V dergelijke competente en volwaardige parlementsleden liever kwijt dan rijk. Greta D'hondt was te vaak een vervelende luis in de pels van de sterke rechts-conservatieve vleugel van CD&V. De partijtop -met op kop onze grote staatsman Leterme (die enkele maanden geleden de vakbond uiterst brutaal schoffeerde)- heeft liever te maken met volgzame jaknikkers en als het om vrouwen gaat ook liefst nog met volgens de eisen van de media en de reclame gestroomlijnde dames.
In dat plaatje wilde Greta D'hondt niet passen. Ze heeft groot gelijk. Maar het is wel spijtig dat een rechttoe rechtaan sociaal bewogen parlementslid haar mandaat niet meer ziet zitten omdat de partij die nog altijd door de vakbond gesteund wordt, meer en meer misprijzen voor diezelfde vakbond over heeft.
Geschreven door Gust Adriaensen om 00:00
Zondag 4 maart 2007
Provinciale Statenverkiezingen in Nederland
In de Volkskrant wordt een ontluisterend beeld geschetst van de Provinciale Staten en hun politici.
De provinciale 'beleidsmensen' vertonen in hoge mate 'conflictvermijdend gedrag' luidt het. 'Ze zijn dol op borrels en 'n vlaggetje op hun auto maar houden minder van debatteren.
Ze zijn er dan ook niet op uit de bevoegdheden die de provinciebesturen hebben, echt te gebruiken. Ze passen ervoor de gemeentebesturen tegen de haren in te strijken, bv. op het vlak van de ruimtelijke ordening. Ook in Nederland wil elk gemeentebestuur klaarblijkelijk een bedrijventerrein. Het provinciebestuur kan dat beletten maar doet het niet. Gevolg: een wildgroei van bedrijventerreinen. Ander voorbeeld: de natuurbeschermingswet geeft de provinciebesturen de mogelijkheid te beschermen landschappen aan te duiden. Er wordt geen gebruik van gemaakt want te conflictueus.
De Volkskrant besluit: de provinciale politici buigen liever in plaats van de rug te rechten.
Als dit beeld klopt, kan ik alleen maar constateren dat de Vlaamse provinciebesturen bergen vaak erg degelijk werk verzetten. Hoewel in Vlaanderen geregeld gepleit wordt voor het afschaffen van deze 'middenbesturen', hebben de provinciebesturen, zeker de laatste decennia, een niet te onderschatten rol gespeeld op het vlak van de cultuur en de natuur.
Geschreven door Gust Adriaensen om 21:09
Donderdag 1 maart 2007
Ridder
De knapen staan me bij:
de maliënkolder aangeschoten
het glanzend harnas
stuk voor stuk
zorgvuldig aangepast
moeizaam op het paard gehesen.
Ik weet de jonkvrouw zo nabij.
't Vizier is neergeklapt
de sporen in de flank geslagen
de lans gestrekt.
Kijkt zij naar mij?
De botsing der titanen.
Zijn lans die afschampt
op mijn schitterend schild
de borstplaat ingedrukt
ik hoor mijn ribben kraken
de wereld draait zich om
ik stort in 't perk.
Komt zij tot troost nu toegesneld?
Een hoopje schroot wordt weggebracht
daarin een dwaze ridder ach!
Gedeukt 't kuras
de hoofse minne onaangetast
blijf ik van haar dromen.
Geschreven door Gust Adriaensen om 20:03
Dinsdag 27 februari 2007
Democratie
De vaudeville rond het lijsttrekkerschap van Dirk Sterckx maakt m.i. nog maar eens duidelijk dat er regelgeving nodig is omtrent het al dan niet opnemen van een mandaat.
Het principe zou moeten zijn dat iedereen die zich kandidaat stelt en verkozen wordt, het mandaat ook opneemt.
Partijen en politici die omwille van vooral electorale overwegingen bij elke verkiezing aan dat principe tornen, beseffen klaarblijkelijk niet dat op die manier hun geloofwaardigheid én ons democratisch systeem uitgehold wordt.
Het principe zou moeten zijn dat iedereen die zich kandidaat stelt en verkozen wordt, het mandaat ook opneemt.
Partijen en politici die omwille van vooral electorale overwegingen bij elke verkiezing aan dat principe tornen, beseffen klaarblijkelijk niet dat op die manier hun geloofwaardigheid én ons democratisch systeem uitgehold wordt.
Geschreven door Gust Adriaensen om 21:31
Zaterdag 24 februari 2007
Een vis in koel water
Zo ben ik gebleven
een vis in koel water.
Glij door wier en lis
op zoek naar aas.
Vermijd de worm
die opzettelijk langs
de slangenwortel kronkelt.
Want niet nog eens
wil ik zo gruwelijk
beetgenomen worden
als toen ik hierlangs zwom.
Haak en weerhaak
in mijn bek hapte ik
pijn van langzame worging
mij bevrijden kon
in een ultieme sparteling
en in het water pletste
vlug wegglijdend
in het vertrouwde kruid.
Zo ben ik gebleven
een vis in koel water.
Geschreven door Gust Adriaensen om 10:31
Donderdag 22 februari 2007
Vakbond en stempelgeld
Hoewel de reactie van ACV- regio Aalst Oudenaarde al heel wat nuanceert, toch mag de vakbond op geen enkele manier de indruk wekken dat de uitbetaling van stempelgeld afhankelijk is van het lidmaatschap van de vakbond. Dat zou machtsmisbruik, intimidatie en normvervaging betekenen. Stempelgeld is overheidsgeld. De uitbetaling ervan is een taak die de vakbonden op zich nemen tegen vergoeding. De informatie daarover moet vanwege de vakbond correct en duidelijk zijn.
Anderzijds lijkt het in de media brengen van het Oudenaardse incident meer en meer een VLD-manoeuvre te zijn om nog maar eens de vakbonden in een slecht daglicht te stellen.
Maar het moge duidelijk zijn: verenigingen van werknemers zijn in dit tijdperk van globalisering meer dan ooit nodig.
Geschreven door Gust Adriaensen om 17:42
Dinsdag 20 februari 2007
Klanken van tederheid
Zoals ik jou
klein donzig diertje
in mijn armen hield
streel ik je
twintig jaar later
met klanken van tederheid
wapen ik je
met woorden van liefde
voor de tijd die vliegt
zoon.
Geschreven door Gust Adriaensen om 09:27
Maandag 19 februari 2007
Socialisme: taboe voor 'Groen!'.
Na Jos Geysels enkele maanden geleden in 'Knack', wil nu ook Vera Dua in een dubbelinterview met Bruno Tobback in 'De Morgen', zeker geen socialist genoemd worden.
Die categorische afwijzing zal iedereen verbazen die ook maar een beetje hoogte heeft van de maatschappijvisies van de politieke partijen in Vlaanderen. Tenzij zowel Geysels als Dua 'socialisme' gelijkstellen met het marxisme-leninisme of verengen tot een of andere politieke partij.
De groene kopstukken van vroeger en nu, weten beter dan wie ook dat vele van de uitgangspunten en doelen van het ecologische denken haaks staan op ons kapitalistisch-liberaal economisch systeem.
Als je de ecologische beweging loshaakt van het streven naar solidariteit, van het socialisme in de ruime betekenis, loop je het gevaar terecht te komen in een groen fundamentalisme of in een elitair clubje van 'natuurliefhebbers' en kun je zonder al te veel problemen bijvoorbeeld Leopold Lippens van Knokke een, weliswaar bejaarde, groene jongen noemen.
Zou de koudwatervrees van 'Groen!' voor het socialisme niet een van de oorzaken zijn van de neerwaartse spiraal waarin de partij terechtgekomen is? Velen in de groene beweging zien scherp genoeg in dat de afwijzing van het socialisme door partijkopstukken meer te maken heeft met tactiek en electorale overwegingen dan met het eerlijk uitdragen en realiseren van een ecologische maatschappij- en mensvisie.
Die categorische afwijzing zal iedereen verbazen die ook maar een beetje hoogte heeft van de maatschappijvisies van de politieke partijen in Vlaanderen. Tenzij zowel Geysels als Dua 'socialisme' gelijkstellen met het marxisme-leninisme of verengen tot een of andere politieke partij.
De groene kopstukken van vroeger en nu, weten beter dan wie ook dat vele van de uitgangspunten en doelen van het ecologische denken haaks staan op ons kapitalistisch-liberaal economisch systeem.
Als je de ecologische beweging loshaakt van het streven naar solidariteit, van het socialisme in de ruime betekenis, loop je het gevaar terecht te komen in een groen fundamentalisme of in een elitair clubje van 'natuurliefhebbers' en kun je zonder al te veel problemen bijvoorbeeld Leopold Lippens van Knokke een, weliswaar bejaarde, groene jongen noemen.
Zou de koudwatervrees van 'Groen!' voor het socialisme niet een van de oorzaken zijn van de neerwaartse spiraal waarin de partij terechtgekomen is? Velen in de groene beweging zien scherp genoeg in dat de afwijzing van het socialisme door partijkopstukken meer te maken heeft met tactiek en electorale overwegingen dan met het eerlijk uitdragen en realiseren van een ecologische maatschappij- en mensvisie.
Geschreven door Gust Adriaensen om 12:51
Zondag 18 februari 2007
Haiku
Paasbloemen in knop
te vroeg in februari
door vorst gebroken.
Geschreven door Gust Adriaensen om 19:02
Vrijdag 16 februari 2007
Een blik over de grens
De leiders van de drie partijen (CDA, PvdA, Christen Unie) die de nieuwe Nederlandse regering vormen, zien er netjes opgevoede en erg slimme jongens uit. Vooral Balkenende en Rouvoet is het sérieux van hun calvinistische achtergrond in alles en nog wat aan te zien. Bos komt met zijn geamuseerde-ironische smile en zonder dasje ietwat frivoler voor de dag.
Het program van de Christen Unie, de partij van Rouvoet, intrigeert. Zij noemt zichzelf een christelijk-sociale partij. Haar sociaaleconomische visie staat zeer dicht bij die van de Nederlandse socialisten (PvdA, SP). In ethische kwesties probeert zij zich te laten leiden door christelijke uitgangspunten.
Een gelijkaardige politieke formatie is er in Vlaanderen niet. Misschien is er wel een niet onbelangrijk segment van de Vlaamse kiezers te vinden voor dergelijke christelijk-sociale partij.
Geschreven door Gust Adriaensen om 21:06
Donderdag 15 februari 2007
Wijsheid uit India
Oog om oog,
op den duur
is de hele wereld blind.
MAHATMA GANDHI
Geschreven door Gust Adriaensen om 08:10
Maandag 12 februari 2007
Natuur en poëzie in het Prinsenpark
Wijd open is de poort.
Ontsluit je geest, je hart.
Wolken onder hoog blauw
drijven bij je binnen.
Bomen spreken je aan
in hun menigvuldige gedaanten.
Een zacht ruisen
van varens en grassen
begeleidt je stappen.
Vogelzang weerklinkt
vanuit de struiken.
Plots geritsel
en dan stilte.
In het blarentapijt
zie je het leger van een ree.
Rimpeling en spiegeling
is het water van de beek.
Wandel met al je zintuigen
ten einde toe
en zeg tegen Tatanga Mani,
de wijze:
"Ik heb geluisterd.
Overal vernam ik gefluister.
Over het weer.
Over de dieren.
Over de Grote Geest."
(De indiaan Tatanga Mani zegt o.m.:
"Weet jij dat bomen praten?
Ja, zij praten, zij praten met elkaar.
Ze praten ook tegen jou als je luistert.
Maar blanke mensen luisteren niet.
Ze hebben het nooit de moeite waard gevonden
om naar ons, indianen, te luisteren.
Ikzelf heb veel van bomen geleerd:
soms iets over het weer, soms iets over dieren,
en soms iets over de Grote Geest.")
Geschreven door Gust Adriaensen om 14:23