SP-A en LDD hebben volkomen gelijk: het lamleggen van de normale werking van het parlement door de meerderheidspartijen, om de mogelijke val van de regering (voorlopig) te vermijden, is een kwalijke uiting van misprijzen voor de democratische volksvertegenwoordiging.
LDD (Lijst De Decker) heeft vorig weekend haar programma bekendgemaakt. Daarbij kregen de voorstellen omtrent de maximumsnelheid, de beteugeling van jongerencriminaliteit, de belastingen en de transfers naar Wallonië, extra veel aandacht.
Wat LDD voorstelt is m.i. inspelen op individueel machogedrag in het verkeer ('waarom mag ik niet zo snel rijden als ik wil?), is aanwakkeren van de angst voor probleemjongeren ('harde repressie is nodig: stop ze in bootcamps'), is versterken van de persoonlijke hebzucht ('belastingverlaging met 5 % en geen cent mag nog afvloeien naar Wallonië').
Waarover deze 'partij van het gezond verstand' zich zeker het hoofd niet breekt, zijn de dramatische menselijke en materiële gevolgen van overdreven snelheid, de maatschappelijke oorzaken van probleemgedrag bij jongeren (en ouderen) en de oplossing ervan, de mogelijke desastreuze gevolgen van sterke belastingverlaging en verwerping van de solidariteit, voor het sociaal vangnet van grote groepen van de bevolking.
Ten slotte. Dat De Decker als parlementslid uitpakt met het overtreden van de wegcode en belastingontduiking propageert, is een regelrechte schande en maakt van hem een populistische tafelspringer in het kwadraat. Dat klaarblijkelijk heel wat middenklasse-Vlamingen van een extremistische figuur als De Decker, het politieke heil verwachten, wijst niet op een genuanceerde en sociaal bewogen visie op de samenleving.
Nu de Franstaligen geen vertragingsmanoeuvres omtrent de splitsing BHV meer inroepen, bechuldigen de Vlaamse meerderheidspartijen hen van chantagepraktijken. Als dat geen sterk staaltje van Vlaamse politieke schijnheiligheid is!
Het bewijst dat zeker CD&V en Open VLD, maanden geleden, toen ze in de commissie de splitsing van BHV stemden, erop rekenden dat de Franstaligen de parlementaire beslissing met alle middelen zo lang mogelijk, onmogelijk zouden maken.
De Franstaligen geven Leterme en co. de kans 'vijf minuten politieke moed' te tonen, en wat gebeurt? De Walen en Brusselaars krijgen weer op hun donder.
Hieruit kan maar een conclusie getrokken worden: ondanks hun stoere beslissing in de commissie, hadden de Vlaamse meerderheidspartijen niets liever gehad dan dat BHV nog heel lang in de diepvriezer gebleven was.
Uit een studie van het ABVV blijkt dat het aantal 'working poor' (mensen die een job hebben en toch op de grens van armoede balanceren) op 20% geschat mag worden.
Dat zal weinigen verbazen. De steeds maar grotere kloof tussen inkomsten uit arbeid en winsten uit kapitaal, veroorzaakt een almaar sterkere opdeling tussen (super)rijken en (dood)armen.
Opmerkelijk zijn de inhoud en de teneur van de meeste reacties op de krantenfora. Vele briefschrijvers, meer dan waarschijnlijk loontrekkers, zijn van mening dat die groeiende armoede niet het gevolg is van bepaalde uitwassen van ons kapitalistisch systeem maar leggen de schuld bij de politiek, de vakbonden en, toppunt, bij de 'working poor' zelf!
Werknemers als grote tegenstanders van hun minder fortuinlijke collega's! Het doet aan de tijd van Daens denken.
Door de systematische afbouw van ziekenhuisbedden voor chronische psychiatrische patiënten, zonder dat er voorzien wordt in voldoende alternatieven, dreigen velen van hen op straat terecht te komen.
Dat is in een van de rijkste regio's ter wereld een regelrechte schande. Chronische psychiatrische patiënten zijn sociaal de allerzwaksten en er begint zich hier een scenario af te tekenen, dat sterk aan de situatie in de VS doet denken, waar vele daklozen in feite psychisch labiele mensen zijn.
De zorg voor de psychisch zieke medemens is bij ons, vergeleken met de (financiële) inspanningen en technische hoogstandjes voor de behandeling van lichamelijke mankementen, al niet fameus. De chronische psychiatrische patiënten dreigen evenwel letterlijk naar de vergeetputten van onze in materiële overvloed zwelgende maatschappij verwezen te worden.
Vorige zaterdag ongeveer 26 km gewandeld in Borgloon en omgeving.
Borgloon is een fraai stadje en de omgeving is prachtig. Heuvelachtig, boomgaarden, een verzonken spoorbedding als wandelpad, de kluiskapel van Helshoven, de Romeinse heirbaan, enz.
En als toegift: een openluchttentoonstelling langs ons wandeltraject in Kuttekoven met o.a. de ondertussen berucht geworden terreinwagen met daarin de blootfoto's, die vorige zaterdag, zonder zwarte tape nog veel onschuldiger waren.
Het was een happening die de talrijke omstanders de adem afsneed. Op bevel van de korpschef staken de Antwerpse spuitgasten hun broek af en toonden, zoals Brabo al decennia doet, hun billenpartij aan de dames en heren politici op 't Schoon Verdiep, de toeschouwers op de Grote Markt en aan Vlaanderen en de wereld, terwijl ze scandeerden: 'Kus mijn kloten'.
De combinatie van de twee tot de verbeelding sprekende anatomische onderdelen in handeling en slogan, was niet direct duidelijk en kon alleszins voor de slechte verstaander van onze taal, en zo lopen er, naar verluidt, in Antwerpen ontzaglijk veel rond, tot verwarrende en vervelende associaties leiden.
De politie keek monkelend toe en dus, zo moest geconcludeerd worden, hoefde de kontendemonstratie noch de kusuitnodiging beschouwd te worden als 'openbare zedenschennis' of 'seksuele intimidatie'. Nochtans, zo dient er voorzichtigheidshalve aan toegevoegd te worden, is het niet aan te raden , meen ik, solo of met je familie of vriendenkring, een dergelijk evenement op Markt, Meir, Wapper of ergens anders te lande, te organiseren, tenzij het artistieke en/of sociale karakter ervan, onomstotelijk bewezen worden kan en door de overheden ook zo werd geaccepteerd.
Het verband tussen de schreeuwende en de gebukt, met de broeken op de enkels staande brandweerlieden en hun sociale verontwaardiging en eisen , bleek niet overduidelijk. Die laatste moesten dus vakkundig door de vakbondsafgevaardigden, op enige afstand van de blote gatskaken, blootgelegd worden. Een minder goede verstaander, weer eens, zou allicht in het protest misschien een eis aan het stadsbestuur voor het gratis verstrekken van ondergoed gezien hebben.
De actie werd in de media welwillend gekwalificeerd als een plezante uiting van straffe Antwerpse humor, waardoor een van de vele clichés over de 'koekenstad', waarvan het waarheidsgehalte het best altijd sterk betwijfeld wordt, eens te meer versterkt werd.
Wat is er toch met onze dierbare noorderburen aan de hand? Voor de geïnteresseerde grensbewoner die ik ben, is het al maanden alsof niet Balkenende en co. het politieke leven bepalen maar wel Wilders en Verdonck. Twee onversneden liberale populisten en conservatieve nationalisten, die het gemakkelijk winnen van onze Vlaamse Dewinter of Dedecker.
Verdonck, die wat graag aanpapt met dubieuze zakenmensen, viel tijdens haar ministerschap op door de stuitende onbarmhartigheid waarmee ze het migranten- en vluchtelingenprobleem benaderde en peroreert nu in de beste nationalistische traditie over 'de trots op Nederland' en 'de eigen identiteit, de eigen tradities, de eigen waarden'. En Wilders heeft het zich in zijn hoofd gestoken dat hij een zending heeft: Nederland bevrijden van het islamgevaar.
Echt verontrustend vind ik evenwel dat klaarblijkelijk zeer vele Nederlanders deze twee politieke tafelspringers vertrouwen en door dik en dun steunen.
De publicatie van het salaris en de bonussen van de gouverneur van de Nationale Bank en de topman van Fortis, heeft de discussie over de omvang van lonen en vergoedingen weer aangewakkerd.
Ter verdediging van de supersalarissen en de graaibonussen, het spel van vraag en aanbod aanvoeren, snijdt alleen hout in een absoluut liberaal-kapitalistisch systeem. Dan hoef je geen rekening te houden met de sociale correcties die essentieel zijn voor onze toepassing van het kapitalisme.
De exuberante verloning en extravoordelen maken de loonvork veel te breed en verstoren in erge mate het sociale klimaat en overleg. Hoe kunnen de schatten verdienende toplui in het bedrijfsleven, bv. nog op een geloofwaardige manier aandringen op loonmatiging?
Er stelt zich ook een fundamenteel ethisch probleem. De gigantische geldstroom naar topmensen en aandeelhouders, versterkt het onevenwicht tussen inkomsten uit kapitaal en die uit arbeid. Geplaatst tegenover de vele duizenden mensen in Vlaanderen, die onder de armoedegrens leven, om nog niet te spreken over de miljoenen op wereldschaal, kunnen deze superwinsten niet anders dan immoreel genoemd worden.
Maar ook los van de schrijnende en opstandig makende tegenstelling rijk-arm, zou het verwerven van duizelingwekkende rijkdom, voor het individu dat nog enig moreel besef heeft, geen vanzelfsprekendheid zonder ethische dimensie mogen zijn.
Meerderheidsdictatuurtje