Het vijfdelige kerstessay van Tinneke Beeckman in De Standaard, geeft op een boeiende en indringende wijze de 'machtsstrijd' tussen individualisme en gemeenschapszin weer, die in de laatste decennia in West-Europa beslecht lijkt te zijn in het voordeel van het individualisme.

Tegelijk heeft zij een scherp oog voor de negatieve, steriele, soms destructieve gevolgen daarvan. De verbrokkeling van de grote verhalen of de complete verdwijning ervan, laat de mens, en zeker de jongere generaties , uiteindelijk, na de uitwerking van de prestatie- en consumptieroes, vereenzaamd, doelloos en toekomstloos achter.

Beeckman volgt Arendt in haar opvatting dat in de loop der eeuwen het christendom in sterke mate gezorgd heeft voor het grote, zingevende verhaal waarin de mens steeds het nieuwe kan creëren. Die mogelijkheid is terug te voeren op de geboorte van Jezus . 'Christus wordt de nieuwe inspiratie, ook voor de religieuze en ­politieke grondslagen van de samen­leving', aldus Arendt. Christus verbindt de gelovigen

Wellicht heeft Beeckman zich bij de planning en het schrijven van dit essay, als ongelovige (cfr. deel 1) voorgenomen zich zo goed mogelijk te beperken tot de analyse van wat zij in verleden en heden waarneemt en meent te onderkennen. Zij ziet de kwalen, gevaren en de oorzaken ervan. Maar zij heeft ook oog voor wat doorheen de tijd de mens(heid) behoedde voor de destructieve reductie tot homo laborans en homo faber.

En zij weet, net als Arendt, hoe belangrijk het Christuskind en het christendom altijd geweest zijn voor de 'handelende mens', de mens heeft een 'initium' (Augustins), een 'begin' (steeds opnieuw) om te handelen binnen en ten bate van een gemeenschap.

Ik ben ervan overtuigd dat ook Beeckman het christendom ziet als een van de belangrijkste remedies om de enorme problemen voor mens en samenleving aan te pakken. De conclusies uit haar essay zijn voor iedere lezer duidelijk: het christendom kan voor een ommekeer zorgen, kan het zingevende grote verhaal brengen.

Waarom schrijft zij dat niet openlijk?

In het derde deel van haar kerstessay in De Standaard trekt Tinneke Beeckman  de aandacht op de botsing tussen individualisme en gemeenschapsgevoel.

Ik denk dat die spanning er altijd in min of meerdere mate geweest is en niet alleen bij de jongere generaties. Afhankelijk van de cultuur en het geestelijk klimaat zal het individu sterker op de voorgrond treden of zal de gemeenschap een dominante rol spelen.

Het is duidelijk dat in de laatste decennia, althans in West-Europa, individualisme, zelfbeschikking, persoonlijke identiteit, authenticiteit prominent zijn, ten nadele van het grote verhaal, de gedeelde normen en waarden.

Dat 'jezelf kunnen, mogen, willen zijn', is ongetwijfeld waardevol maar Beeckman wijst ook en terecht op de 'collateral damage'. En die geldt niet alleen voor jongeren. Voor hen zijn de eenzaamheid en de ontreddering wellicht het sterkste omdat buiten henzelf de grote leegte dreigt. De ouderen kunnen terugvallen op, zoeken troost in het grote verhaal van hun kinder- en jeugdtijd waar volgens hun aanvoelen nog een sterk gemeenschapsgevoel heerste. 

Voor de overgrote meerderheid van de Vlamingen werd dat 'grote verhaal' gevormd en verteld door het christendom en de katholieke Kerk.

In een reactie op de hommage aan de Zuid-Afrikaanse anglicaanse aartsbisschop Tuto, door Bob Geldog, in DS van 28 december, schrijft een lezer:

1.  Daarbij kan nog opgemerkt worden dat de 'levensbeschouwelijke outing' bijna altijd gebeurt op een negatieve manier, als een antichristelijke en/of antikatholieke profilering.
3. Hoe verfrissend zou het zijn, mochten deze schrijvers, als ze dan toch de behoefte voelen (hoewel de lezer dat helemaal niet vraagt) om iets los te laten over hun levensbeschouwing, op een positieve manier die kort verwoorden.
5. Nu lijkt het bijna altijd zo dat ze het christendom nodig hebben om iets over hun levensbeschouwelijke identiteit onder woorden te kunnen brengen. En dat is spijtig genoeg negatief en vaak agressief.

Sinds 2000 verschijnen er tussen Kerstmis en Nieuwjaar zgn. kerstessays in de krant De Standaard.

Bizar is dat de religieuze, en in het bijzonder de christelijke thematiek van Kerstmis, in zo goed als alle  kerstessays, afwezig is. Een uitzondering vormt het essay van Rik Torfs in 2003.

Je vraagt je af hoe het in godsnaam (!) mogelijk is dat de redactie van De Standaard (je weet wel de kwaliteitskrant die ooit AVV-VVK in het vaandel voerde), erin slaagt christelijke essayisten te ontwijken.

Daarbij komt nog dat de auteurs, zoals Tinneke Beeckman in het kerstessay van dit jaar, die hun onderwerpen behandelen op zo'n manier dat de lezer zou kunnen denken dat ze christelijk zijn,  het gegarandeerd nodig vinden  om te beklemtonen dat ze dat niet zijn of dat ze atheïst zijn of wat dan ook. Maar niet christelijk gelovig, denk dat asjeblief niet!

Deze veel voorkomende obsessieve drang, intrigeert me al lang. Waarom vinden in casu Vlaamse intellectuelen, die voor het grootste deel uit christelijke gezinnen stammen, die vaak carrière gemaakt hebben binnen en dankzij katholieke structuren en instellingen, het absoluut nodig te beklemtonen dat zij niet (langer) christelijk zijn? 

'Halt aan het profitariaat!', toeteren de Vlaamse ministers, in het bijzonder de christendemocratische (???) Hilde Crevits, die uitpakken met het voorstel van verplichte gemeenschapsdienst voor langdurig werklozen.

Cynischer kan niet als je net gelezen hebt dat de christendemocratische (???) minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden het onderzoek naar sociale fraude (geschat op 25 miljoen euro per jaar) voorrang geeft op dat naar fiscale fraude (geschat op 230 miljard euro per jaar).

Voorlopig dus geen halt aan het echte, grootschalige, miljardenprofitariaat. En dan maar zeuren over het gebrek aan vertrouwen in de politiek of over het succes van het extremisme!

Angela Merkel, ook al beschouwen sommige opiniemakers haar als een 'machtspolitica', toonde door haar houding in de migratiecrisis van 2015, dat zij ontvankelijk was voor goedheid, misschien is een beter woord 'menselijkheid'.

Haar 'wir schaffen das' was  geen euforisch, pocherig campagnekreetje, wel de nuchtere maar vastbesloten uitspraak van een staatsvrouw die humaniteit op de eerste plaats zet. En ja, zij is, alleen al daardoor, een 'Grande Dame in de recente Europese geschiedenis'.

Dat 'wir schaffen das'-beleid stak schril af tegen de weigerachtige, vaak ook onbarmhartige, onmenselijke houding van de meeste andere Europese democratieën.

Maar daarmee zijn die niet aan hun proefstuk. Het barbaarse Duitse naziregime deed vanaf 1933 vele duizenden joden besluiten het land te ontvluchten. Al heel vlug maakten bijna alle West-Europese democratieën de immigratie van joden zo goed als onmogelijk.

Paus Franciscus:

'De rechten van arbeiders, migranten, zieken, ongeboren kinderen, de stervenden en de armsten, worden in toenemende mater genegeerd en miskend in deze verspillende cultuur. Degenen die niet de mogelijkheid hebben om uit te geven en te consumeren lijken niets waard te zijn'.

De paus schonk dan specifiek aandacht aan de situatie van de landarbeiders, aan wie wettelijke rechten ontzegd worden. In Italië werken meer dan 450.000 migranten in de agrarische sector. Zij worden vaak uitgebuit als gevolg van hun onzekere wettelijke status, en rapporten hebben aangetoond dat de pandemie de situatie nog erger heeft gemaakt.

'We zien hoe vele arbeiders gebruikt worden voor de fruit - en groenteoogste, slecht betaald worden en ontslagen worden, zonder enige vorm van sociale bescherming.'

1. Niet niks wat Marc Reynebeau (DS 8 december) leest in Coens' tekst in De Tijd.

   Het mensbeeld van de CD&V-voorzitter, reikt niet verder dan het materiële, het geld. Armoede is volgens Coens te wijten aan een individueel falen en hij voegt er ook nog een morele veroordeling aan toe: vele armoedzaaiers zijn luie profiteurs. Coens stigmatiseert dus en kan zo de schuld van het politieke falen op de werklozen schuiven. Overigens worden sociaaleconomische correcties op een bepaald moment, 'onrecht', aldus de baas van de christendemocraten! Coens pookt de rivaliteit en de afgunst tussen de laagste sociale klassen op, hij organiseert de sociale uitsluiting.

   Kortom, deze voorzitter van de CD&V is een donkerblauwe, rechtse, populistische neoliberaal, die het volkomen aan sociale empathie ontbreekt, de 'propagandist van een onchristelijk mensbeeld'.

   Het is duidelijk de CD&V met een voorzitter die de kernwaarden van de partij van tafel veegt, die bovendien slecht overkomt, niet de gave van het woord heeft, onsamenhangend en gebrekkig formuleert, in steeds sneller tempo de totale ondergang tegemoet snelt.

   Wat staat de CD&V te doen? Deze voorzitter moet beter vandaag dan morgen, de laan uitgestuurd worden. Als dat niet mogelijk is, omdat er te veel CD&V'ers in de hogere partij-echelons, dezelfde opvattingen over mens en samenleving zijn toegedaan, dan moeten ze zo eerlijk zijn het woord 'christen' uit de partijnaam te verwijderen. Wat Coens orakelt staat haaks op een christelijk mens- en maatschappijbeeld.

   Maar hoe dan ook, deze 'outing' van een incompetente voorzitter, is een van de laatste stuiptrekkingen van een eens zo machtige en nu zieltogende politieke partij, die al langer bezig is met de verloochening van haar kernwaarden, verblind als haar topfiguren zijn door de lokroep van materialisme en rechts neoliberalisme.

De bondscoach van de Yellow Tigers, de nationale damesvolleybalploeg, blijkt een emotionele terrorist te zijn. Enkele speelsters deden op Canvas een niet zo fraai boekje open over de coach.

In augustus verscheen er op de site van Sporza nog een bejubelend portret van de getalenteerde Vande Broek. Sportpsycholoog Stef Van Puyenbroek stak de loftrompet als volgt: 'Als leidinggevende is hij ook héél erg begaan met het welbevinden van zijn medewerkers. Als speelsters ernstige problemen hebben is hij er ook voor hen. Gert zal meegaan voor een onderzoek wanneer een speelster een blessure heeft."

Volgens enkele speelsters is de realiteit toch wel anders. Volgens één van hen was het vooral ‘roepen en tieren door de coach en staf.' 'Het was verdeel en heers door angst te gebruiken naar de groep toe’, aldus de speelster, waarna ze verschillende persoonlijke aanvallen voorleest van haar gsm. ‘Worden jullie gesponsord door obesitas, hoer, vadsige schijtwijven, bende trienen, geit, dom wicht, boerenpaard, dansende discotheekwijven...’

Nou, dat kan tellen. En deze man is ook nog, hou u vast, hoogleraar aan de respectabele KU-Leuven!

Wim Simons, psychiater en psychiatrisch therapeut, constateert in een opiniestuk in DS van 5 december, het 'eroderen van ons collectief inlevingsvermogen', een 'verschuiving naar het rationeel ontpersoonlijken van de anderen', 'het ontbreken van richtinggevende ethische waarden'. Ik denk dat velen het eens zijn met die analyse en vaststellingen.

De kwalen zijn gekend. Waar is de remedie te vinden?

Een wereldwijde religie en religieuze instantie proclameren alleszins collectief inlevingsvermogen, respect voor mens en natuur, en bieden richtinggevende ethische waarden aan. De paus en de Kathoiieke Kerk zijn overduidelijk wat dat betreft .

Waarop wachten andere religies en humanistische verenigingen, om zelfbewust aan de revalidatie te beginnen, een ethische leidraad aan te bieden, te verdedigen, te verspreiden?

Het moet toch duidelijk zijn dat alleen maar de constatering dat het onvermogen of de onwil om zich te verplaatsen in de ander veroorzaakt wordt door plat egoïsme, geen remedie is. Die is wel te vinden in meer en meer mensen die vanuit religieuze en/of humane motivatie dat 'plat egoïsme' bestrijden.

Ook ene Niek De Roo, baas van het Projectbureau Herbestemming Kerken, een departementje van Vlaamse Bouwmeester.be, wil  zijn afkeurend licht laten schijnen over het plan van een geloofsgemeenschap om een nieuwe kerk te bouwen (DS 4 december).

Misschien heeft Niek De Roo wel wat 'accurate kennis van zaken', wat zijn job en de mogelijke opdrachten voor zijn 'projectbureau' betreft, maar zich verdiepen in de religieuze betekenis van een kerk en in een christelijke gemeenschap, zit er bij hem niet in.

Zou het niet eerder zo zijn, dat hij door het initiatief van de Emmaüsparochie, een mogelijke begeleidingsopdracht voor zijn projectbureau 'Herbestemming Kerken', ziet voorbijgaan? Is zijn bekommernis  om de andere parochies en om 'de pastorale behoeftes en noden', geloofwaardig? Of is het een middeltje om zijn echte bedoeling, nl. het plan van een geloofsgemeenschap in diskrediet te brengen, te laten doordringen in ruimere kring?

Getuigt het niet van enige hoogmoed als baas van een 'Projectbureau Herbestemming Kerken’, een oordeel te vellen over de pastorale behoeften en spirituele noden van een geloofsgemeenschap? Of de paus als argument voor je afwijzing te misbruiken?

Het valt wel vaker op dat in de reacties op pleidooien voor een menswaardige opvang van al aanwezige asielzoekers/vluchtelingen, de aandacht gericht wordt op de migratieproblematiek en -politiek. Beschouwen die mensen de beestachtige behandeling van haveloze medemensen als een afschrikmiddel? Wanneer een zelfde aantal dieren in vergelijkbare omstandigheden verkeerde, zouden ze wellicht verontwaardigd in de pen kruipen.

Een samenleving, een beleid, die niet in staat blijken te zijn of niet bereid zijn 'brood, bed en bad' te voorzien voor medemensen: kinderen, zieken, bejaarden, moeders, vaders... kunnen bezwaarlijk nog uitpakken met de zgn. 'westerse normen en waarden'.

Door deze basisbehoeften te vermengen met de ruime migratieproblemen of het zo voor te stellen dat 'brood, bed, bad', DE migratie bevordert of stopt, bezondigen ze zich daarenboven nog aan een hypocriet alibi voor het letterlijk in de kou laten staan van machteloze mensen.

In De Standaard van 29 november verscheen een opiniestuk van dr. Wim Distelmans, onder de titel: 'Hoe palliatieve sedatie onder de radar blijft'.

Erg consequent is Distelmans niet in dat opiniestuk. Enerzijds pleit hij ervoor dat palliatieve sedatie ' net als euthanasie wettelijk moet worden geregistreerd'. Anderzijds kant hij er zich tegen dat wordt nagegaan dat de euthanasie die een Gentse arts uitvoerde, gebeurde volgens de wettelijke procedures. Dat is des te merkwaardiger omdat dr. Distelmans lid is van de Federale Controle- en Evaluatiecommissie Euthanasie.

'Intelligent vonnis laat een vraag onbeantwoord', is de titel van een commentaarstuk van Bart Brinckman in DS van 26 november.

Maar Brinckman maakt niet erg duidelijk wat die 'woekerende laatste vraag is'. UIt de laatste alinea leid ik af dat een vraag zou kunnen zijn: waarom was De Pauw er zich nooit van bewust dat hij kon doorgaan als een man 'die carrières kon maken en kraken'. En de tweede vraag die eruit afgeleid kan worden is: waarom ontbrak het De Pauw aan dat 'evidente inzicht'.

Een poging tot antwoord op die waarom-vragen zou ongetwijfeld een erg boeiend commentaarstuk opleveren.

1. ‘Hoe slim we ook zijn, hoe graag we ook denken dat we slim zijn of hoe graag we anderen willen laten denken dat we slim zijn. Iedereen is tot nederigheid gedwongen’, schrijft Ive Marx in DS van 22 november.

   Zoals de columnist het formuleert, is het een nederigheid ‘van moeten’. Maar hoe dan ook laat dit besef van nederigheid zich inschrijven in een eeuwenoude benadering en beoefening van ‘nederigheid’ binnen onze Grieks-joods-christelijke cultuur en waardebeleving.

   In de Griekse oudheid was er waardering voor de mens die zijn grenzen kende. Het gnoothi seauton (‘kent uzelf’) brengt de Atheense burger het inzicht bij dat hij geen God is maar een sterveling

   De joods-christelijke traditie ontleent haar opvatting van nederigheid ook aan de invulling van het ‘kent uzelf’. Zoals de liefde betreft de evangelische nederigheid evenzeer God als de naaste. Naar het voorbeeld van Jezus stelt een christen, ook in deze pandemie, zich dienstbaar op tegenover de anderen.

   Thomas van Aquino verstaat de nederigheid als een vorm van matigheid. Zij houdt ons af van alle valse ambities doordat ze ons plaatst in de juiste verhouding tot God en tot de naasten, in het bijzonder tot de sociaal onaanzienlijksten.

   Niet verwonderlijk dat een filosoof als Nietsche de grootste verachting had voor de nederigheid.

In DS van 23 november laat taalwetenschapper Freek Van de Velde (Katholieke Universiteit Leuven) zijn licht schijnen over de mankementen van ons onderwijssysteem.

Telkens wanneer ik negatieve (al dan niet terecht) kritische beschouwingen lees over ons onderwijssysteem, besluipt me volgende bedenking. De auteurs die in vaak goed geschreven artikels het onderwijs fileren, zijn 'geslaagde producten' van het onderwijs dat ze krachtig over de hekel halen. Dat onderwijs heeft toch in grote mate ertoe bijgedragen dat zij in staat zijn in een behoorlijke taal hun analyses, ideeën en voorstellen onder woorden te brengen.

Een volgende vraag die zich dan opdringt is: zou het onderwijs waarvan deze auteur droomt, mensen vormen die, net als hij, de capaciteiten verwerven om op hun beurt hun onderwijssysteem met de nodige kritische zin te benaderen, te analyseren, de mankementen accuraat onder woorden te brengen, hervormingen of verbeteringen te bedenken?

Nieuwe cijfers tonen aan hoe vaccin beschermt tegen besmetting en ziekenhuisopname in ons land

Zopas is het jaarrapport over de Katholieke Kerk in België in 2020, verschenen.

Klik op onderstaande link voor de voornaamste elementen uit dat rapport. 

Bijlagen:
https://youtu.be/bto7EOb7ezE   

Dat de EU nauwelijks aandacht kan of wil opbrengen voor de duizenden haveloze mensen, mannen, vrouwen, kinderen, die in onmenselijke omstandigheden gevangen gehouden worden aan de grens tussen Wit-Rusland en Polen, is een pure schande en een gigantische aantasting van de zgn. Europese normen en waarden.

Het is een schande, een misdaad tegen de menselijkheid, dat er al niet lang efficiënte en massale hulp voor onderdak, voedsel, hygiëne en medische zorg op gang gekomen is.

Het is een schande voor onze joods-christelijke beschaving dat de christenen, katholieken en orthodoxen, niet met kracht die situatie aanklagen, de politieke leiders onder druk zetten om hulpactie te ondernemen.

Het is een schande dat de religieuze leiders nalaten de veroordeling van dergelijke massamarteling van de daken te schreeuwen.

Het is een schande dat zovele mensen, in hun angst voor migratie, ermee instemmen, ja, het zelfs toejuichen, dat weerloze mensen op een mensonwaardige manier worden behandeld, worden opgejaagd, worden vastgezet.

In 'Winteruur' op Canvas, nodigt Wim Helsen interessante gasten uit voor een gesprek over hun favoriete tekst.

Bisschop Johan Bonny kiest voor 'Houtekiet' van Gerard Walschap.

'Hij zat daar niet te prevelen of kruistekens te maken. Hij keek rustig over de velden en in de lucht. En hij voelde zich een met die oneindigheid, waarin onvatbaar voor woorden en gedachten, dat fijne raadsel zweeft, dat ons allen boeien blijft ...'

Klik op onderstaande link.

Bijlagen:
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/7/winteruur-s7a8/   

Bart Sturtewagen omschrijft in De Standaard van 12 november, twee voor Vlaanderen pertinente elementen in de klimaatcrisis.

Op het wereldklimaatpodium is België, is Vlaanderen, een irrelevante figurant, een cheerleader. En 'we bevinden ons in de irreële fase waarin velen denken dat de lasten op anderen kunnen worden afgewenteld terwijl de sterksten de lusten naar zich toehalen'.

Dat speelt zich ook af op het mondiale niveau, maar in zakdoek Vlaanderen valt dat getouwtrek om de eigen welvarende positie niet te laten aantasten door klimaatmaatregelen, wellicht nog scherper op.

Want de essentie van een afdoende beheersing van de klimaatverandering, is te vinden in het terugdringen van onze productie-consumptie-winsthonger. En voor die duidelijke communicatie, is elke minister, elke politicus, elke politieke partij, bevreesd als voor de dood.

Ook de media dragen hier een zware verantwoordelijkheid. Al te lang hebben zij achter de feiten en de waarschuwingen hebben aangehold of ze hebben ze geminimaliseerd. Dat doen ze niet voor sommige andere thema's. Integendeel. Is de verklaring te vinden in het feit dat in de klimaatcrisis, ook voor de media, belangrijke economische en financiële belangen meespelen?

Stefan Hertmans: 'Hoe te leven op de ruïnes van het kapitalisme' in De Standaard der Letteren van 6 november:

'De neoliberale lijn die zich tot grondstroom had verklaard, deed vrij snel de onderste regionen van onze samenleving in de problemen belanden. De armoede nam toe, de radeloosheid ook. Het nieuwe proletariaat bestond plots ook uit jonge mensen van heel diverse origine die zich met een brommertje of bakfiets de ziel uit het lijf reden om bestellingen aan huis te leveren, of om met hun eigen amper afbetaalde wagen een cent bij te verdienen – niet opgevangen door enige vakbond, vielen ze onbeschermd ten prooi aan wetten van multinationals die ongrijpbaar blijven voor een rechtvaardige werkethiek.'

In zijn 'groene encycliek' formuleerde paus Franciscus het in 2015 al glashelder: ‘De bedreigingen die voortvloeien uit ongelijkheid en de vernietiging van het milieu zijn met elkaar verbonden en moeten dus samen aangepakt worden. De aanpak van de milieuproblematiek mag zich niet beperken tot economische, wetenschappelijke of technische oplossingen. We moeten onze omgang met de natuur radicaal veranderen, en dat veronderstelt een dieper liggende motivatie. Die komt voort uit verbondenheid met de naaste (in het bijzonder de arme), met de kosmos en met de Schepper. In het hart van deze integrale ecologie staat de oproep tot dialoog en een nieuwe solidariteit, waarin welzijn - en niet winst - de belangrijkste waarde is in de zoektocht naar het algemeen belang’.

Ook uit het pauselijk document blijkt overduidelijk dat we afstand moeten nemen van de huidige productie-, consumptie- en winstobsessie. Die 'bekering' houdt natuurlijk een verlies aan (westerse) materiële welvaart in.

Dat het Vlaamse klimaatplan erg weinig aandacht heeft voor de sociale implicaties, vloeit onvermijdelijk voort uit de ideologie en de maatschappijvisie van de partijen die de Vlaamse regering vormen.

NVA, CD&V en Open VLD zijn in sociaal-economisch opzicht rechtse, neoliberale partijen. Echte bekommernis om de zwakste bevolkingslagen, die zich ook concreet vertaalt in financiële en fiscale maatregelen, is niet aan hen besteed.

Het plan om De Lijn sterker en sterker te privatiseren, is een ander stuitend voorbeeld van neoliberaal beleid: meer aandacht voor de commerciële belangen van de privésector dan voor de mobiliteitsproblemen van de gewone man.

Marc Reynebeau stelt in de laatste paragraaf van zijn column in DS van 3 november, de kern van het klimaatprobleem op scherp.

Een echte oplossing, een effectieve omslag zal alleen maar mogelijk zijn, wanneer er voldoende publieke en ideologische steun én politieke daadkracht komen voor een maatschappijmodel dat de heerschappij van productie-consumptie-winst sterk aan banden legt.

Wie denkt dat 'technische innovaties' erin zullen slagen de opwarming en meer algemeen de milieudestructie van onze planeet te stoppen, zonder fundamenteel ons maatschappijmodel te wijzigen, zal bedrogen uitkomen.

Klik op de link om de video van de Paus te zien: 

https://youtu.be/nTjbtKfvUIE

'ALS het links is...'klinkt het herhaaldelijk in de laatste alinea van Mia Doornaerts column in De Standaard van 28 oktober.

Deze adellijke 'blanke seut' (zo betitelt ze zichzelf) noemt toch wel heel wat voorwaarden op die vervuld moeten zijn om zichzelf op de blanke seutenborst het label 'rechts' als eretitel op te spelden.

Het is zo goed als onmogelijk dat alle 'alsen' de realiteitstoets doorstaan. En dus is barones Doornaert, in haar Leuvense studententijd toch een beetje de rode compagnon van Paul Goossens en Ludo Martens, eigenlijk nog altijd niet helemaal aan die eretitel toe. Van de revolutionaire Leuven '68-barricades naar het pluche van de Brusselse salons: de mars is niet helemaal voltooid.

Over 14 dagen een volgende stap 'voorwaarts rechts!', een volgende poging om de realiteit te doen passen in haar ideologische kraam. Pogingen waartoe de linkse gazet 'De Standaard' haar grootmoedig de kans biedt.

Het is goed dat Luc Van Gorp, voorzitter CM, in De Standaard van 21 oktober,  de personeelsproblematiek in het onderwijs verruimt tot andere sectoren en dat hij zoekt naar de oorzaken ervan.

Ik ben het met hem eens dat meer en meer mensen het gehad hebben met 'een lineair systeem waarin snelheid, efficiëntie en excellentie de ultieme maatstaven zijn'.

Dat systeem dat mensen doet afhaken en ziek maakt, moet grondig onder de loep genomen worden, moet fundamenteel veranderd worden. Van Gorp heeft overschot van gelijk dat dergelijke hertekening, dergelijke 'renaissance' vorm moet krijgen met grote inbreng van de basis en van het georganiseerde middenveld.

Goede Vrienden

Ieder mens draagt bewust of onbewust een onstuitbare honger naar het volmaakte geluk en dus naar  God in zich, wat we eerder (XVI.30; 23 juli 2021) treffend konden illustreren met de bekering van de heilige Augustinus. Hij begint zijn   “Belijdenissen” ook met de vermaarde woorden “Irrequietum est cor nostrum donec requiescat in Te - Onrustig is ons hart totdat het rust in U”. Het eerste deel van zijn  leven is een hartstochtelijke zoektocht naar het ware, het schone, het goede, het volmaakte geluk. Pas vanaf zijn bekering beseft hij dat heel zijn wezen eigenlijk hunkert naar God, de enige die dit alles geven kan. Ik wil nu zijn levensverhaal vervolledigen en het verdere verloop voorstellen omdat het eveneens zo inspirerend is.

Na zijn bekering en zijn doopsel door de  heilige Ambrosius in Milaan in 387, wil Augustinus terug naar N-Afrika, naar het ouderlijk huis in Thagaste. Ver van alle drukte  en samen met vrienden wil hij daar een contemplatief leven leiden zoals hij eerder beleefde op het landgoed van zijn vriend in Cassiciacum (NW van Milaan). Voor hun vertrek, in Ostia, sterft zijn moeder Monica, in grote dankbaarheid om wat ze mocht beleven: de bekering van haar man en nu van haar zoon. De kinderen willen haar naar  Afrika overbrengen maar zij hecht er geen enkel belang aan en vraagt enkel dat ze voor haar zouden bidden bij het altaar van de Heer. Drie jaar (388-391) leeft Augustinus een gelukkig religieus gemeenschapsleven als monnik, asceet, theoloog en bekend schrijver, samen met een kleine groep. In de lente van 391 gaat hij een vriend, die zich bij hen wil voegen opzoeken in Hippo, na Carthago, de grootste en belangrijkste stad van Numidië. Hij weet echter niet dat de oude bisschop Valerius, een Griek, dringend  op zoek is naar  iemand die in het Latijn kan prediken. De volksmenigte herkent Augustinus en begint te roepen “Augustinus priester”! Hij zelf protesteert, smeekt en weent … tevergeefs. Uiteindelijk vraagt hij enkele maanden om zich voor te bereiden. Hij aanvaardt dit offer als uitboeting voor zijn zonden.   Hippo biedt voor hem geen enkele vreugde. Hij wordt priester gewijd en vijf jaar later hulpbisschop van Valerius, die hij ook zal opvolgen. In Hippo was er een verschrikkelijke kloof tussen rijken en armen: de armen leefden in krotten aan de haven, de rijken in villa’s in de stad. Bovendien  waren er meer donatisten dan katholieken. De donatisten vormden een sterk georganiseerde en fanatieke sekte, genoemd naar de schismatieke bisschop  Donatus van Carthago. Vanaf 312 leerde hij dat  alleen heiligen de ware Kerk vormen en dat de geldigheid van de sacramenten afhangt van de heiligheid van de bedienaar. Het donatisme verscheurde de Kerk en de samenleving. Augustinus zal verschillende werken schrijven tegen de donatisten en stellen dat de zonde wel de Kerk besmeurt maar ons niet uitsluit van de Kerk. Hij heeft veel geleden onder hun aanvallen.

Augustinus laat een klooster bouwen en wil rond zich de clerus verzamelen in een soort monastiek gemeenschapsleven. Porphirius, zijn biograaf, schrijft dat Augustinus “een onvermoeibare bisschop en herder was, die de weg effende voor het monastieke leven in Afrika”. Drie jaar voor zijn dood dicteert hij zijn “Retractationes” of herzieningen. Hierin geeft hij vooral veel zelfkritiek en zelden een zelfverdediging. Hij is onder meer veel  kritischer tegenover de mythologie en de heidense cultuur. Wat wij in de huidige “mémoires” van vele groten overvloedig aantreffen, is bij hem totaal afwezig: de zorg voor eigen postume glorie. Hij blijft gefascineerd zoeken naar de waarheid omtrent God en de Kerk, precies zoals hij in zijn “Belijdenissen” schreef: “Laat heb ik U liefgekregen, o schoonheid, zo oud en zo nieuw… Ik werd ver van U gehouden door dingen, die niet bestaan zouden hebben, als ze niet in U bestaan hadden…Wanneer ik U eenmaal aan zal hangen uit heel mijn wezen, zal er voor mij nergens meer leed zijn… Gestreden wordt er tussen mijn boze droefheden en mijn vrome vreugde… Ik, arme, Heer heb erbarmen met mij… Geef wat Gij beveelt en beveel wat Gij wilt… Wie immers naast U iets liefheeft dat hij niet om Uwentwil liefheeft, heeft U te weinig lief. O liefde, die altijd brandt en nimmer dooft, o liefde, mijn God, steek mij in brand! Geef mij onthouding!...” (X, XXVII, 38; XXVII, 39, XXIX, 40).

Hij die aanvankelijk niet kon begrijpen hoe een man kan leven zonder passionele liefde voor een vrouw en hij die onder druk van zijn moeder afscheid nam van zijn eerste vriendin en ondertussen toch een tweede vriendin nam, ontdekte de liefde van God als een veel groter geluk. Van dan af kon hij niet leven zonder vrienden om hem heen. Als bisschop verzamelde hij zijn clerus en leefde  met hen als in een  monastieke gemeenschap, waar het werk grotendeels vervangen werd door de pastorale zorg. Het doel dat hij nastreefde was: één hart en één geest vormen in God. In 430, in zijn 76^e levensjaar en het 35^e van zijn bisschopsambt komen de vandalen aan in Hippo. Op zijn ouderdom behield hij een volkomen helderheid van geest. Hij heeft geen testament gemaakt maar vroeg om goed zorg te dragen voor de bibliotheek van de kerk. Tien dagen voor zijn dood vroeg hij hem niet meer te komen bezoeken. Hij voelde zich zondaar, wilde wenen en bidden om zich voor te bereiden op de definitieve ontmoeting met God. Wanneer hij op 28 augustus 430 de keizerlijke uitnodiging ontvangt voor deelname aan het derde oecumenisch concilie in Efeze (431), sterft hij.

Augustinus is eerder een voorloper van de Middeleeuwen dan een uitloper van de Oudheid. Hij heeft de grootste invloed uitgeoefend op de westerse beschaving. Hij is theoloog, filosoof, bijbelgeleerde, polemist, redenaar, schrijver, opvoeder en vooral herder. Hij schreef 113 boeken, 226 brieven en liet meer dan duizend preken na. Meest bekend zijn de “Belijdenissen” (397-401) en vervolgens zijn “Stad Gods” (413-426). De verwoesting van Rome in 410 door de Visigotische koning Alaric is het begin van de val van het Romeinse Rijk. Sinds ’n eeuw is het Romeinse Rijk christelijk geworden en vele heidenen zien hierin de oorzaak van de ondergang van Rome. Hiertegen gaat Augustinus frontaal in de aanval: Rome is het slachtoffer geworden van zijn  eigen wreedheid en morele verwording. Geen rijk kan blijven bestaan op overheersing, uitmoorden en plunderen van andere volken. Augustinus schrijft een theologie van de geschiedenis en van de tijd. Hij onderscheidt twee principe: de aardse  vergankelijke rijken en het blijvende, geestelijke  Rijk Gods. Dit werk heeft een enorme invloed gehad en is meer dan 500 maal met de hand gekopieerd en bewaard in verschillende  bibliotheken. Zijn meest dogmatisch diepzinnige beschouwing handelt “Over de Drie-eenheid”, waaraan hij meer dan 15 jaar heeft gewekt (tussen 399-419). In zijn preken over de psalmen treffen we naast een diepe geestelijke inhoud tevens sprankelende woordspelingen aan.

Augustinus (354-430), een man van vlees en bloed, heeft langs de ervaring van menselijke liefde en vriendschap de weg naar de ware Bron gevonden: Gods immense Liefde.
                                                                                                                         P. Daniel

Terecht wijst Tineke Beeckman in De Standaard van 21 oktober op de verantwoordelijkheid van mevrouw De Vos als zaakvoerder en manager. Zij was al jaren op de hoogte van Bart De Pauws gedrag ten aanzien van werkneemsters en medewerksters en liet na de nodige maatregelen te treffen.

Er zijn andere dossiers bekend waarbij gerecht en media ook aandacht hebben voor de superieuren van daders en slachtoffers, wanneer die oversten grensoverschrijdend gedrag toedekken of nalaten daaraan paal en perk te stellen .

'België mist al een halve eeuw kansen op een fundamentele remedie voor zijn aangeboren handicaps', schrijft Bart Sturtewagen in De Standard van 15 oktober.

Een merkwaardige zin. Als die handicaps aangeboren zijn, kwamen ze dan pas tot uiting na 140 jaar? Welke zijn die 'aangeboren handicaps'? En wat is een fundamentele remedie?

De klemtoon ligt m.i. al te vaak en bijna uitsluitend op de bestuurlijke structuur van België. Politici en journalisten verspreiden de overtuiging dat een bestuurlijke herinrichting alleen maar voordelen oplevert voor de bevolking. Die reorganisatie moet dan voor de ene in de richting van een sterkere federale staat België gaan, voor de andere is een onafhankelijk Vlaanderen het paradijs.

Alleszins is het zo dat de 'aangeboren handicaps' niet verhinderd hebben dat België, ondanks de (sub)regionale verschillen, uitgegroeid is tot een van de welvarendste en rijkste landen ter wereld met een sociaal zekerheidssysteem dat (tot nu toe) ook de zwaksten en meest weerlozen een vangnet kan bieden.

Gebedsintentie van paus Franciscus voor oktober:  de echte zending van een christen.

Klik op onderstaande link.

Bijlagen:
https://youtu.be/nTjbtKfvUIE   

Het optreden van barones Mia Doornaert in De Afspraak van vorige dinsdag 28 september, is verhelderend voor de extreme ideologische en politieke visie die zij fanatieker en fanatieker koestert.

Ook schokkend door de fundamentalistische bijna hysterische gedrevenheid en opwinding waarmee zij doorratelend haar verafgoding voor de extreem rechtse provocateur Eric  Zemmour onder woorden probeerde te brengen en zijn veroordelingen minimaliseerde. Daarbij merkte psychiater Verhaeghe fijntjes op dat de man met, volgens Doornaert, 'een mateloze liefde voor Frankrijk', wel 'veroordeeld was volgens de Franse wetgeving die hij promoot'.

Mia Doornaert raakte helemaal de trappers kwijt, toen het hoofdstuk Zemmour en vrouwen ter sprake kwam. De barones die er zich graag op laat voorstaan , een verdedigster van de rechten en van de gelijkwaardigheid van de vrouwen te zijn, nam op een onsamenhangende, stokkende en extreem emotionele en verbijsterende manier, de verdediging op zich van de seksistische en vernederende uitspraken van Zemmour over vrouwen.

Er is in westerse landen een toenemende trend om begrafenisrituelen, ook religieuze, af te handelen los van de (geloofs)gemeenschap waartoe de overledene behoord heeft en waarin hij of zij geleefd heeft. Dat leidt onvermijdelijk tot de erg beperkte aanwezigheid van niet alleen familieleden maar vooral ook van vrienden en buren bij begrafenisrituelen en tot een intenser isolement en een grotere anonimiteit.

Die tendens ontzegt aan mensen de herinnering van een gemeenschap. Aan de manier waarop een cultuur met zijn doden omgaat, kunnen wij aflezen wat haar verhouding is met de levenden. Volgens de christelijke overtuiging heeft de mens een waarde die de dood overstijgt.

Het respect voor de overleden nabestaanden houdt ook in dat de kinderen, ook al zijn ze niet langer kerkelijk, zich afvragen of het niet de diepste wens was van de overleden ouder om een kerkelijke uitvaartplechtigheid te krijgen.

In het 'Algemeen Kohier van Lasten, Bedingen en Voorwaarden, die bindend zijn voor het verkopen der onroerende  goederen die deel uitmaken van het Koninklijk Domein der Kempen, gelegen onder de gemeenten Retie en Arendonk, ter plaatse gekend onder de benaming 'Reties Goor', en die verkocht werden door de Compagnie Immobilière de Belgique, gevestigd te Brussel', blijkt dat bij de verkoop in 1951 onder de rubriek '6. Erfdienstbaarheden', het volgende staat vermeld:

'In ieder geval zullen de bestaande dreven voor de helft of voor het geheel door de aanpalende eigenaars respectievelijk moeten aangekocht worden, deze zullen eeuwigdurend moeten blijven bestaan met hun huidige minimumbreedte en toegang moeten verlenen aan alle aanpalende eigenaars of aanpalende eigenaars der door de Compagnie Immobilière de Belgique verkochte goederen, die enig belang of voordeel zouden genieten uit deze door de koopster opgelegde erfdienstbaarheid'.

Daaruit kan geconcludeerd worden dat

-1. de verdwijning of versmalling van dreven in de loop van de voorbije decennia, onwettelijk is:

-2. de eigenaars van grond binnen de grenzen van het Reties Goor, of het nu privé-eigenaars, verenigingen zoals Natuurpunt, openbare besturen zoals het ANB of het provinciebestuur of het gemeentebestuur, via de dreven toegang hebben of toegang kunnen verlenen aan hun gronden. En dat de verbodsborden die aan de verschillende toegangswegen door privépersonen geplaatst werden, elke wettelijke grond missen.

Begin december verschijnt 'RETIE en de TWEEDE WERELDOORLOG', uitgegeven door de Retiese heemkundige kring 'Zeven Neten' en geschreven door Willy Thijs en Walter Raeymaekers. Ook Erna De Bie en Guy Aarts maakten deel uit van het redactieteam.

BRIEVEN VAN DIKKE FREDDY

Aan Matthias Diependaele, minister van de Zwarte Lijst

Erik Vlaminck

Zaterdag 25 september 2021 om 3.25 uur

Geachte heer,

Ik wil u welgemeend feli­citeren omdat u er, knal in de week van het WK wielrennen, in geslaagd bent om in alle gazetten en op alle tv- en radioposten te komen. Weinigen die geen coureur zijn, zullen u dat nadoen en vele van uw collega’s zullen gegarandeerd razend jaloers zijn.

De straffe toer die u daarvoor hebt uitgehaald, is de zwarte lijst voor mensen die hun sociale woning verwaarlozen, er vuilnis opstapelen of er aanhoudend lawaai maken. Die slechte burgers moeten de eerstvolgende drie jaar onder bruggen gaan slapen. Die bruggen worden hoe dan ook verwaar­loosd, vuilnis is er met hopen en lawaai is er altijd. Voor wie op uw zwarte lijst figu­reert, is het er gewoon thuis­komen.

Zelf moet ik voorlopig geen schrik hebben om op uw zwarte lijst te belanden, want ik heb het geluk nog niet mogen hebben om een soci­ale woning te betrekken. Samen met 170.000 ande­ren (dat komt ongeveer overeen met de optelsom van alle inwoners van Aarschot, Blankenberge, Borgworm, Ieper, Middelkerke, Poperinge, Sint-Martens-Latem en Scherpenheuvel) sta ik in ons Vlaamse landje op een wachtlijst om vanuit mijn bed naar een sociaal plafond te kunnen kijken.

Op die wachtlijst kom ik geen stap vooruit, onder andere omdat ik geen personen ten laste heb. Nochtans – en dat heb ik ook al aan uw voorganger gemeld – heb ik met mijn thuis­verpleegster, mijn schuldbemiddelaar, mijn diverse sociale assistenten en mijn trajectbegeleidster meer personen ten laste dan de gemiddelde Belg.

Ik heb u ook met veel bravoure horen uitleggen dat het met die wachtlijst allemaal zo erg niet is. De wachtlijst is in 2020 immers maar 10 procent langer geworden, terwijl hij in 2019 alstublieft 14 procent langer was geworden. Het gaat dus om een krimpende vermeerdering, en dat betekent dat ik mij geen zorgen­ hoef te maken. Bovendien is voor de wachtlijst­burgers de huurpremie uitgevonden.

Ik heb dan ook vol goede moed een huurpremiedossier ingediend, maar dat is tegengevallen. Ik sta nog maar dik drie jaar op de wachtlijst en dat is blijkbaar niet lang genoeg. Bovendien is de gemeubelde kamer die ik betrek niet voorzien van dubbel glas en dat is een van de vele voorwaarden om als armoezaaier een huurpremie te kunnen krijgen. En zo zijn er nog een paar dingen die mijn dossier onontvankelijk maken.

Volgens een van mijn kameraden moet ik een chemisch bedrijf oprichten. Hij beweert dat er in die branche geen wachtlijsten zijn en dat premies er zonder veel voorwaarden te ver­krijgen zijn. Kunt u mij laten weten of dat inderdaad zo is en of ik kans maak om langs die weg eindelijk toch eens een premie te ontvangen?

Uitkijkend naar uw antwoord, groet ik u met hoog­achting,

Frederik De Meester,

bij de meeste ministeries ook bekend­ als ‘Dikke Freddy’

----------------------------------

Antwoorden aan Dikke Freddy

Mijn beste Dikke Freddy,

Merci voor uw compliment. Ge moet het maar kunnen. Maar dat is een bewijs dat ik de stiel beheers, jongen. En jaloers zijn ze, zij maar zeker! En dan hebt ge nog niet gezien hoe wij, met onze voorzitter op kop, floreren op social media. We gooien er dan ook wel wat miljoentjes tegenaan, maar het loont!

Nu, wat die zwarte lijsten betreft, ge moet daar niet zoveel tamtam over maken. 't Is zoals ge zelf zegt: veel van die mensen komen echt thuis onder een brug en voelen zich echt niet thuis in een huis.

Het vernoemen van al die dorpen en stadjes om tot 170.000 te komen, vind ik vrij en vrank gezegd, wel erg populistisch, dat moogt ge weten.

t Is precies alsof ge jaloers zijt op mensen die personen ten laste hebben. Een eenvoudige oplossing: zorg ervoor man, dat er wat meer Vlamingskes komen! Of zijt ge daar te oud voor?

Haha, ik weet wel waarom ge er de chemie bijsleurt. Maar van de chemie weet ik niks af. Informeer eens bij Joke of den Ben.

Vlaamse groeten,

Matthias

Beste gelovige, beste geëngageerde pastor of vrijwilliger,  best lid van een pastorale eenheid, beste geïnteresseerde,  

​Bij het begin van de zomer bezorgden we je een 'save-the-date’ voor de vurige afsluiting van het project Handelingen op pinkstermaandag, 6 juni 2022 in Turnhout. 

We bezorgen je alvast wat meer informatie over deze diocesane ontmoetingsdag met als motto: 'Als een lopend vuurtje': 

• Waar? De Turnhoutse binnenstad: 6 kerken, het Begijnhof, musea, het HIVSET, de Grote Markt, verschillende straten en pleinen, ... 

• Wanneer? 6 juni 2022 van 9u30 tot 18u00 

• Voor wie? Iedereen is welkom: jong en oud, gezinnen, jeugdbewegingen, , teams en werkgroepen vanuit het hele pastorale veld, geëngageerde vrijwilligers uit geloofskernen, geïnteresseerden in ons aanbod, toevallige passanten, inwoners van Turnhout, leden van verenigingen en groepen uit Turnhout en ons bisdom, ... 

• Waarom?  We willen het project Handelingen feestelijk afsluiten en vooruitblikken naar de toekomst, elkaar in verbondenheid ontmoeten, laten zien waar we voor staan als Kerk in ons bisdom. Onze bisschop zal ons die dag de vraag stellen: 'Wie wil in de voetsporen van Petrus en Paulus als apostel mee getuigen en opstaan?' 

• Wat? Een gevarieerd feestelijk en inhoudelijk binnen -en buitenprogramma voor iedereen: jong en oud, waaruit je kan kiezen en waarin we alle zintuigen aan bod laten komen. 

• Hoeveel kost het? 6 juni 2022 bieden we je helemaal gratis aan. Een vrije bijdrage wordt erg op prijs gesteld. 

• Meer info? Vanaf oktober stapsgewijs meer info terug onder de tegel 'Pinksteren 22' op www.handelingen.be en www.bisdomantwerpen.be .

• Wil je erbij zijn?: Bezorg ons nu alvast je naam, (mail)adres en telefoonnummer via: handelingen@bisdomantwerpen.be. We houden je dan persoonlijk op de hoogte. Vanzelfsprekend behandelen we jouw gegevens discreet conform de GDPR-regelgeving. 

We kijken er alvast naar uit om jou en vele anderen op maandag 6 juni 2022 te ontmoeten in Turnhout! 

namens het team Handelingen, 

Chris Van Vliet 

Coördinator project Handelingen