Onder de titel 'In godsnaam, geef kleuters geen godsdienst', in DS van 29 mei, verklaart parlementslid Jean-Jacques De Gucht (Open VLD) , dat het absurd is dat kinderen die nog niet kunnen lezen of schrijven, vanaf volgend schooljaar wel al godsdienst of zedenleer zouden moeten volgen. Dat vindt Jean-Jacques De Gucht absurd.

Het tekenen van de petitie “Ieder leven is dierbaar” is meer dan alleen het onderstrepen van je overtuiging dat alle menselijk leven, van de moederschoot tot het graf, heilig is.

Het is een oproep aan de autoriteiten van Nederland en België om niet alleen te stoppen met toegeven aan de eisen van de abortuslobby, maar zich actief inzetten om de levens van hun mensen te beschermen, ongeacht de levensfase.

We moeten dit eisen, omdat anders het dodental nog onvoorstelbaarder zal oplopen dan nu al het geval is.

In een column waarin Marc Reynebeau o.a. de vermogens(winst)belasting ter sprake brengt, schrijft hij: 'Wie het moreel afkeurende argument van de afgunst bovenhaalt,  moet ook letten op de tegenhanger ervan: hebzucht'. Inderdaad.

Wat meer is. Hoe groter de hebzucht, graaizucht, ostentatieve superluxe van de (super)rijken zijn en hoe duidelijker bv. de fiscale bevoordeling vanwege de overheid van die bevolkingsklasse is, hoe begrijpelijker en normaler en meer verantwoord de 'afgunst' is.

Ook als brandstof om te streven naar structurele veranderingen, bv. door het afdwingen van een vermogens(winst)belasting.

Er is al enkele dagen heel wat beroering over een geïmporteerde, met hondsdolheid besmette kat.

Je krijgt de indruk dat het al dan niet euthanaseren van een  besmette kat, meer emoties losmaakt , tot bij ministers toe, dan het aborteren of euthanaseren van mensen.

‘Echte machtsmensen, zoals Johan Vande Lanotte (SP.A) en Bart De Wever (N-VA), hebben het al lang begrepen: dit is een tijd om aan het roer te staan’, schrijft Bart Sturtewagen in De Standaard van 15 mei. 

Voor Vande Lanotte hoeft dat (politieke) roer niet meer. Bij De Wever, een machtsmens pur sang, moet het besef dat hij zichzelf al maanden geleden door verkeerde inschattingen en electorale strategieën, buiten spel heeft gezet, bijzonder pijnlijk zijn. Van aan de zijlijn hoor je hem amper zo nu en dan zijn frustraties en bitterheid ventileren én zijn hengelen naar erkenning en macht op het federale niveau.

Toch een wel wat triest gedoe voor een voorzitter-voor-het-leven van de grootste partij.

'Zonder een billijke, democratische en solidaire spreiding van lusten en lasten', lukt een efficiënte aanpak van collectieve dreigingen niet, stelt Marc Reynebeau in DS van 6 mei terecht.

En het is goed dat hij het zgn. trickledowneffect nog eens duidelijk herleidt tot wat het altijd is geweest: een ultraliberaal smoesje om (groeiende) ongelijkheid en nog meer privileges voor de welgestelden te verantwoorden.

In De Standaard van 2 mei, wijdt Paul Goossens enkele beschouwingen aan wat hij noemt 'het revival van het collectief' in deze coronacrisis.

Goossens stelt terecht dat de WZC's uit de greep van de commercie gehaald moeten worden. De hoogbloei van de privé-WZC's is een van de symptomen van het overwicht van het individuele belang op de samenleving, een samenleving die door liberalen en conservatief-liberale nationalisten beschouwd werd en wordt als een fictie. Deze coronacrisis maakt duidelijk dat de samenleving ertoe doet.

En in die richting moeten beleidsmaatregelen gaan. Concreet kan dat volgens Goossens o.a. inhouden: de WZC's niet langer in de greep van het winstbejag, een echte herwaardering van de zorg (in personeelssterkte en verloning), een vermindering van de ongelijkheid (de coronacrisis maakt de grote ongelijkheid nog scherper en dramatischer).

Een versterking van de samenleving, het 'collectief', is absolute voorwaarde voor de bescherming van de zwaksten. Die zijn altijd het eerste slachtoffers van de verbrokkeling en de uitholling van de collectieve voorzieningen.