Zopas de in 2006 uitgebrachte film 'Das Leben der Anderen' gezien. Indrukwekkend.
De film speelt in de vroegere DDR en behandelt op een sobere manier de afluisterpraktijken van de Stasi, de Oost-Duitse geheime dienst. Het hoofdaccent verschuift allengs naar de gewetensbezwaren van de geheimagent, die de opdracht gekregen heeft een toneelauteur en zijn vriendin af te luisteren. Uiteindelijk zal de Stasi-agent zich engageren om de arrestatie van de schrijver te verhinderen. Daardoor komt hij echter zelf in de problemen.
Na de 'Wende' komt de schrijver op het spoor van de vroegere Stasi-officier. Hij zal hem niet lijfelijk ontmoeten maar hij schrijft een roman 'Sonate für einen guten Menschen' en draagt het boek op aan HGW XX/7, de codeaanduiding van de geheimagent.
Ontroerend is het slot wanneer HGW XX/7 reclame ziet voor het boek, de boekhandel binnenstapt, de opdracht leest, het boek wenst te kopen en tegen de winkelbediende zegt, wanneer die vraagt of het boek ingepakt moet worden: 'Nein, es ist für mich.'
Op de laatste dag van september begonnen de machines te ratelen. Zij vraten gangen in het maïsveld en legden huizenstroken bloot. Als reuze-insecten gleden zij onstuitbaar over de akker.
Een vreemde angst zocht langzaam zijn weg in mij: zou na het verdwijnen van de geelgroene stengels de wereld aan mijn achterdeur nog herkenbaar zijn?
Het geratel rukte nu ongehinderd mijn hersens binnen. Wat bleef er anders over dan via de voordeur de straat op te vluchten waar ik slechts op het nippertje de truck met maïspulp ontwijken kon.
Verder hoorde ik gelukkig herfstvogels boven het nu doffere lawaai uit.
Reeds voor negenen komen ze aangereden in hun chique sleeën die ze nonchalant parkeren op het erf van de boerderij bezit van een der heren. De pachter aanhoort aandachtig hun wensen. Dan trekken ze met hun zware laarzen de lege weitassen en de leren jassen losjes pratend de bossen en weiden in. De zenuwachtige honden nog rillerig op hun poten stoeien voor hen uit. Al spoedig zijn ze verzwonden in de oktobermist. Van dan af hoor ik geregeld de schoten echoën. Ze verscheuren de stilte van de straat. Tegen vijven zijn ze daar weer beladen met hazen en konijnen. Ze bespreken nog even met de boer de jachtresultaten. Twee staan er voldaan tegen de mesthoop te wateren. Dan verlaten ze in hun snelle wagens onze landelijke oorden.
De boer heeft voor zijn gedienstigheden een konijntje gekregen.
Het is bij Janssen Pharmaceutica niet anders dan bij andere grote bedrijven: werknemers worden aan de deur gezet, neit omdat de firma verlies lijdt maar omdat de winstmarge kleiner wordt en de aandeelhouders financieel minder aan hun trekken komen.
De nettowinst van Janssen Pharmaceutica gaat inderdaad de laatste jaren in dalende lijn. Vergeleken met 2005 verminderde de nettowinst over 2006 liefst met 42% maar bedroeg toch nog 200 miljoen euro.
De vragen die bij deze ontslagen dan ook gesteld zouden moeten worden, zijn de volgende: is het in sociaal-ethisch opzicht te verantwoorden dat werknemers ontslagen worden wanneer een bedrijf nog royale winsten maakt en wanneer personeelsinkrimping ook als bedoeling heeft de aandeelhouderswinsten op peil te houden?
Het onderzoeksrapport over de sociale achtergrond van aso-leerlingen van Ides Nicaise e.a. van het Hoger Instituut van de Arbeid (K.U.-Leuven) is ontluisterend voor ons zo geroemde onderwijs maar geen verrassing voor degenen die nauw betrokken zijn of waren bij het Belgische onderwijssysteem.
De sociale tegenstellingen in ons land zijn gigantisch, aldus de auteurs, en dat manifesteert zich ook in het onderwijs. Van de 10 % armste leerlingen blijft er op 15-jarige leeftijd, slechts een op de tien over in het aso; van de tien procent rijksten is dat negen op de tien. Sterke leerlingen klitten samen in elitescholen, zwakke leerlingen verkommeren in gettoscholen.
Dat alles is een uitwas van een liberale onderwijsmarkt. Volgens de onderzoekers, is er geen enkel land in Europa waar het onderwijs zo liberaal georganiseerd is als in België.
Terwijl Koninklijk Verkenner Van Rompuy zich in stilte hult, kan voormalig Koninklijk Formateur Leterme het niet laten, uitspraken te doen die door de Franstalige politieke klasse en door heel wat Vlamingen, aangevoeld kunnen worden als provocerend, vernederend en eerder onverstandig.
Leterme ziet klaarblijkelijk niet in dat op die manier de aversie van de Franstaligen voor hem nog groeit en de regeringsonderhandelingen nog moeilijker worden. Bovendien brengt hij het discrete verkenningswerk van zijn partijgenoot Van Rompuy in gevaar.
Het is onbegrijpelijk wat de waarschijnlijk toekomstige premier bezielt om het ene flatertje na het andere communicatiefoutje op te stapelen. Joëlle Milquet heeft overschot van gelijk wanneer ze zegt: die man zou er beter voorlopig het zwijgen toe doen.
In 'Kerk+Leven' noemt hoofdredacteur Toon Osaer de langzame godsverduistering in onze cultuur, de hoofdreden voor het massaal afhaken van ook de oudere generaties.
De Kerk moet m.i. dan ook steeds opnieuw, duidelijk en scherp, het antwoord formuleren op de vraag: Is God nuttig en nodig? Zij moet niet alleen binnen de steeds maar krimpende kerkgemeenschap maar ook en vooral daarbuiten, de essentie van ons geloof verkondigen. En die is: God is de ultieme zingever en biedt aan de mensen een perspectief over de dood heen.
Vaak ervaar ik een zekere schroom en terughoudendheid om over die geloofsessentie te getuigen en wordt het kerkgebeuren al te vaak gereduceerd tot liturgie en catechese voor een kleine, trouwe kudde of enkele keren per jaar voor de massa die dan nog een kerkelijke show à la carte voorgeschoteld wil krijgen.
De mensen vanuit het godsgeloof, vanuit het 'credo', antwoorden op zingevings- en eeuwigheidsvragen voorhouden, is erg confronterend maar is volgens mij het enige middel om de voortschrijdende godsverduistering een halt toe te roepen en om te vermijden dat de plaatselijke kerkgemeenschappen socio-culturele verenigingen naast de vele andere, worden.
Als Herman Van Rompuy erin slaagt de formatieonderhandelingen weer vlot te krijgen, levert hij een waar huzarenstuk af.
Is hij dan ook niet de geknipte man om de federale regering te leiden? Zowel zijn staat van dienst in de Belgische politiek als zijn intellectueel niveau, maken hem in ieder geval geschikt voor het premierschap, ook al ben ik het niet eens met zijn sterk liberaal gekleurde visie op het economisch beleid.
Toen ik vanmorgen opgewekt mijn huis verliet, vond ik de straat niet meer. Nochtans, ik was er zeker van, de dag voordien lag zij er nog. Wat doe je dan? Je draait je om en wilt het schokkend nieuws vertellen aan de uwen. Helaas, het huis, je thuis, was ook verzwonden. Er zat niets anders op, zo dacht ik toch, dan in de witte, zachte wolk, die juist van pas al aangedreven kwam, mezelf maar neer te vlijen, al hopend dat de wind me naar het zuiden sturen zou, waar 'k in de warme zon andere luchtkastelen bouwen kon.
De Vlaamse regeringsonderhandelaars zitten verstrikt in de 'communautaire' verkiezingsbeloften. Ze hebben de kiezers op een sloganeske manier een Vlaamse hemel op aarde beloofd.
Maar hoeveel doorsnee-Vlamingen én politici (willen) weten wat de effecten zijn van meer federalisering of van de splitsing van B-H-V?
Leterme en co. herhalen tot vervelens toe dat het allemaal goed is voor 'de mensen'. Maar die mensen zijn door de huidige onderhandelaars als het ware geprepareerd om daaronder vooral te verstaan; goed voor onze portemonnee. De rest van het communautaire gedoe kan de meesten geen bal schelen.
De Westhoek: Stuivekenskerke-Passendale
