VIII/19

Vrijdag 25 juli 2014

Hulde en dank aan onze weldoeners.

Vroeger hebben we reeds een voorlopig verslag gegeven van de wijze waarop de financiële middelen, die ons gul geschonken zijn besteed werden. Het ging onder meer om groot en zeer kostbaar materiaal zoals de twee mobiele hospitalen. Nu gaat het over de hulp aan afzonderlijke families en personen. Vanuit België en Nederland zijn vele containers verzonden die meestal niet tot bij ons konden komen. Vrijwilligers over heel het land verspreid, hebben gezorgd dat hetgeen specifiek voor ons klooster is, in bewaring wordt gehouden terwijl de noodhulp verdeeld wordt. Ondertussen kwamen hier wel trucks toe vanuit Rusland met hulpgoederen, die verzameld zijn door de Russiche orthodoxe kerk in samenwerking met het Rode Kruis en de Arabische tegenhanger, de Rode Halve Maan. Alles wordt deskundig en centraal geregeld door moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel. Dag en nacht spannen zij zich in om het lijden van de Syrische bevolking zoveel mogelijk te verlichten. Ziehier enige achtergrondinformatie en een kort verslag met enkele beelden. Dit is uiteindelijk enkel maar mogelijk dank zij jullie inzet, geldelijke en materiele hulp. Sommigen hebben zich, ook in België, dag en nacht ingespannen voor Syrië. Anderen hebben door geldelijke bijdragen geholpen. Aan hen allen is deze hulde en dank gericht.

Daadwerkelijke humanitarie hulp

In het begin van 2011 ontstonden er plots grote beroeringen in Syrië. Onze Libanese zusters hadden meteen de intuitie dat buitenlandse machten nu hier chaos wilden brengen zoals ze in Libanon hadden bewerkt. Deze zusters hadden namelijk de oorlog in Libanon meegemaakt en de vader van moeder Agnes-Mariam was een Palestijnse christen, afkomstig uit Nazareth en slachtoffer van de etnische zuivering door de zionisten. Het overwegend en zeer christelijke Libanon werd plots slachtoffer van massamoorden en verwoestingen. Land en volk werden in stukken verbrokkeld, de soenitische moslims waren nu in de meerderheid en het geweld kon overal en altijd uitbarsten. De zionisten hadden hun slag thuis gehaald en konden verder met hun militaire supermacht willekeurig het land blijven aanvallen en verzwakken wanneer ze maar wilden... tot nu toe.

De allereerste intuitie omtrent de opstanden in Syrië, door het buitenland opgezet, werd door de gebeurtenissen steeds meer bevestigd. De manipulatie van de media was echter zo grondig voorbereid dat de waarheid voor de openbare opinie verborgen bleef. In deze omstrandigheden waren visie en moed van het allergrootste belang. Moeder Agnes-Mariam nodigde midden november 2011 een groep van 16 internationale onafhankelijke journalisten uit, om de toestand hier gedurende een week te komen

waarnemen om dan van de waarheid te kunnen getuigen. De meesten hebben dit ook gedaan. Deze journalisten kwamen ’s avonds terug in ons klooster en deelden met elkaar en ons de ervaringen die ze op verschillende plaatsen in het land hadden opgedaan. Voor onszelf was dit een uiterst rijke journalistieke leerschool. De week eindigde met een druk bijgewoonde persconferentie in Libanon. Dit was een begin van een ommekeer in de bewustwording.

Ondertussen stond moeder Agnes-Mariam al op de zwarte lijst zodat zij voor alle rebellengroepen een prioriteit werd, wat haar uitschakeling moest verzekeren. Samen met zr. Carmel is ze echter in een waanzinnige rit, net op tijd, onze gemeenschap Mar Yakub kunnen ontvluchten. Dit is inmiddels al meer dan twee jaar geleden (juni 2012). Sindsdien hebben beide zusters niet opgehouwden zich dag en nacht af te sloven om al het mogelijke te doen om het Syrische volk en land mee te helpen redden van de ondergang. Zonder vrees ging moeder Agnes-Mariam in op alle uitndogingen om te getuigen van wat er in Syrië werkelijk bezig was: in Rome, Brussel, Parijs, Genève, Londen, Ierland, Australië, Maleisië. Zij nam deel aan de pelgrimstocht van vrede, door enkele nobelprijswinnaars georganiseerd met een bezoek o.a. aan Syrië en Iran. Een zware opdracht werd een reeks conferenties doorheen de Verenigde Staten van Amerika, waar zij achtervolgd werd door een groep die haar conferenties trachtte te verstoren en haar persoon te belasteren. Onverschrokken ging zij openlijk de confrontatie aan, die meestal eindigde in een ontmaskering van haar belagers en een enthousiast applaus van het publiek. Tegelijk aanvaardde zij de uitnodigingen van allerlei tv-stations om in een uitgebreid interview de werkelijke toestand toe te lichten en op te roepen tot hulp aan Syrië. En geheel anders dan onze zelfverklaarde "Midden-Oosten specialisten", die vanuit hun luie zetel "de ontwikkelingen in Syrië op de voet volgen", om dan onze media verder te vergiftigen en gewoon de westerse oorlogspropaganda na te praten, was zij telkens, geheel onverwacht met een blizbezoek aanwezig op de plaatsen waar terroristen een aanslag of een massalachting hadden gepleegd. Zij was er om de werkelijkheid te zien, rechtstreeks contact te nemen met de slachtoffers en de hulp te coordineren. Is het te verwonderen dat er lastercampagnes tegen haar werden opgezet, waarvan sommigen met medewerking van buitenlandse regeringen en hun geheime diensten? In onze gemeenschap hebben wij al haar initiatieven gevolgd en telkens intens gebeden opdat zij de nodige kracht en bescherming zou krijgen om haar taak onvermoeibaar verder te zetten. Het ging er soms bijzonder gespannen aan toe. In Homs heeft zij een verzoening willen bewerken tussen rebellen en leger. Daarvoor wilde zij persoonlijk de hoogste rebellenleider zelf spreken. De wagen waarin zij zat werd tweemaal beschoten, toen zij er naartoe reed en toen zij terugkeerde. Zij bleef evenwel ongedeerd. Ook in Maadamyye (Damascus) was de bevolking er zeer erg aan toe. Het was door rebellen gegijzeld terwijl het leger hen trachtte te omsingelen. Ook daar nam zij het initiatief om een verzoening te bewerken. Zr. Carmel was zeer ongerust en uiteindelijk erg kwaad

omdat de toestand daar levensgevaarlijk was. Moeder Agnes-Mariam keek zr. Carmel aan en zei: "

Vertrouw op de heilige Geest" en zij stapte met een witte vlag door de vechtende linies, recht naar het hoofdkwartier van de rebellen, terwijl twaalf scherpschutters hun geweer op haar hadden gericht. Zij sprak met de leider van de rebellen en tenslotte werden duizenden mensen bevrijd. Ongelooflijk maar waar.

Moeder Agnes-Mariam heeft twee verenigingen opgericht, een voor een nationale verzoening waarin tevens alle stamhoofden van Syrië vertegenwoordigd zijn en een voor humanitaire hulp. Alleen over de laatste geven we hier een kort verslag. Al hebben we geen enkel gezag om voor het wereldforum een voorstel te formuleren, toch doen we het. Wie de werkelijke inzet overschouwt van moeder Agnes-Mariam, gesteund door zr. Carmel en heel de gemeenschap van Mar Yakub gedurende gans deze oorlog, moet besluiten dat zij de Nobelprijs voor de vrede meer dan waard is, al zal dit wel het allerlaatste zijn dat de Amerikaans-zionistische wereldheersers zullen toelaten.

In 2012 richtte moeder Agnes-Mariam het "

Humanitarian Assistance Team" op met een grote groep vrijwilligers. Het zijn christenen en moslims die de mensen in de grootste nood, onafhankelijk van hun geloofsovertuiging trachten te helpen. Vele mensen die vroeger erg welstellend waren en nu in de diepste ellende verkeren, hebben de neiging zich eerder te verbergen dan zich te manifesteren. Het gebied van de hulpverlening is vooral de streek tussen Homs en Damascus. Het is een belangrijk maar ook beperkt gebied. Wij zijn ook maar beperkt. Wel is er nog een aparte groep die vanuit Tartous werkt. Er werd een poster gemaakt voor de vereniging met de naam van moeder Agnes-Mariam (Fadia al Laham), om duidelijk de verantwoordelijkheid voor de betrouwbaarheid van deze hulpverlening te garanderen. Dit vergemakkelijkt het werk

van de vrijwilligers en geeft hen vertrouwen. Een gezin dat tot onze gemeenschap behoort en afkomstig is uit Damascus zorgt dag en nacht voor een goede coordinatie. In 2014 hebben ze 11.550 pakketten met voedsel en medische hulp kunnen verdelen in Damascus en de voorsteden, in Homs en Dar’aa. Bovendien hebben ze overvloedig lakens, matrassen, kleding en speelgoed kunnen uitdelen. Soms wordt ook geldelijke hulp gegeven. De kerngroep van deze vrijwilligers hebben we vroeger al eens "de twaalf apostelen" genoemd en worden nu ook officiëel erkend en gewaardeerd om hun deskundige en onbaatzuchtige inzet.

Een van onze vrijwilligers overhandigt een truck voedsel en hygiënisch materiaal aan een vertegenwoordiger van de Syrische Vereniging voor sociale zaken, bestemd voor Adra, in de buitenwijken van Damascus, waar zwaar gevochten is.

Vrijwilligers met hulpgoederen op weg naar Damascus.

De burgemeester van Maadamiyye en zijn staf krijgen een truck met voedsel, hygiënisch materiaal, melk en chocolade. Eind 2013 werd dank zij de inzet van moeder Agnes-Mariam het beleg en de gijzeling van de bevolking gebroken en verlieten de rebellen de stad. In alle huizen was er ingebroken en vele huizen waren verwoest.

Het team brengt voedsel en medische hulp, melk en chocolade naar Dar’aa, aan de grens met Jordanië (buiten het aangeduide vierkant op de kaart). Hier is de oorlog tegen Syrië eigenlijk begonnen.

In de lente van 2014 werden de families van Ma’aloula geholpen, (mogelijk de oudste christelijke stad na Jeruzalem) waar nog de taal van Jezus, het Aramees gesproken wordt: voedsel, medische hulp, kleding, matrassen, lakens, verwarmingstoestellen, zeep, hygënisch materiaal (samen 2, 5 ton). De terroristen hebben de stad en kloosters grondig verwoest. Antoon, een jonge christen kreeg een revolver tegen zijn hoofd en moest moslim worden. "

Ik ben christen en zal als christen sterven" was zijn antwoord. Hij werd vermoord en wordt nu als martelaar vereerd. De bevolking kan nog lang niet terug naar hun huizen. De verwoesting van Ma’aloula en zijn kloosters is een dolksteek in het hart van de gehele christenheid.

In Abasyeen (Damascus) konden 100 families geholpen worden met voedsel en hygienisch materiaal, melk en kleding

In 2014 werden in Damascus 15 auto’s met kleding uitgedeel, door Moeder Angès en zr. Carmel overgebracht vanuit Libanon.

Vorige week vertrok een vol minibusje vanuit ons klooster naar Shel (in de buurt van Nebk), waar de terroristen weg zijn na vele huizen te hennen verwoest en geplunderd

.

Voedsel, hygienisch materiaal en 6oo dekens worden uitgedeeld in Jreijir (Damascus)

Shel

Voedsel en hygiënisch materiaal wordt uitgedeeld in Ma’amoura

Ons eigen dorp Qara heeft een rijke geschiedenis. In de Middeleeuwen waren er meerdere kerken en zelfs een bisschopszetel. De centrale moskee was aanvankelijk een heidense tempel, daarna de St. Nicolaaskerk, volgens de traditie gebouwd door de heilige Héléna in de 4

e eeuw. Het is voor deze centrale moskee dat wij met eigen ogen de opstand hebben zien onstaan. Wij wandelden met de pastoor vrolijk door het dorp, bezochten enkele zieken, baden voor hen en deden inkopen om dan samen met enkele jongeren in de pastorie te eten. Op een vrijdagavond was een groepje vreemde mannen wild aan het schreeuwen en ze filmden hun eigen protest. Erg ongemakkelijk liepen we vlug door de groep heen. En in november 2013 was het dorp door duizenden terroristen ingenomen. Na anderhalve maand gevechten met het leger waren de terroristen weg. Inmiddels was ook heel de bevolking gevlucht. Dank zij de hulp van onze groep konden de bewonders terugkeren. 5250 voedsel- en hygienische pakketten, 17.000 dekens en 10.000 materassen werden uitgedeeld. Hier ligt een deel opgeslagen in de St. Michiels kerk van onze byzantijnse pastoor, Deze kerk werd door terroristen van binnen grondig vernield maar is inmiddels helemaal hersteld. De rust is bijna teruggekeerd in het dorp en de bewoners zijn nagenoeg allemaal terug.

Dorpsbewoners vullen de nodige papieren in

De grote kerk van de (niet voltooide) nieuwbouw van ons klooster Mar Yakub doet dienst als opslagplaats: dekens, voedsel- en hygiënische pakketten werden van hier uit verdeeld in Qâra, Jrejir en Yabroud.

Op onze grote binnekoer kwamen trucks toe met hulpgoederen vanwege de Russisch orthodoxe kerk, die mede door dorpsbewoners van Qâra worden gelost.

Terwijl de plaatselijke kliniek in Qâra aan de kinderen de nodige verzorging verleent krijgen ze speelgoed. Zo komen de kinderen, die meer geïntersseerd zijn in het speelgoed dan in de medische zorg.

Deze moeder bleef achter met vijf kinderen. Haar man is nog steeds vermist, de twee meisjes zijn ziek en de baby heeft kanker. Zij ontvingen matrassen, voedsel, hygiënisch materiaal, kleren, melk en geld voor de huur van twee kamertjes gedurende vier maanden.

Dit zijn kinderen van de catechesegroep van de Zeitoun kerk van het Grieks Melchitisch patriarchaat in Damascus. Ze kregen voetballen.

Dit is een arm druzengezin waarvan de vader gedeeltelijk verlamd is en een van de kinderen gehandicapt. De moeder kan als opdienster werken in een polykliniek maar moet nog van het ene hulpcentrum naar het andere om rond te komen. Ze verdient 8000 Syr. P. en heeft 30 000 S.P. maandelijkse kosten aan medicijnen.

. Ons team kon hen de nodig hulp geven. Twee kinderen van deze familie zijn ziek. We konden hen medicijnen geven, geld en een rolstoel.

Mar Yakub, Qara, Syria deirmaryakub@gmail.com

'Ontzeg mensen de herinnering van een plaatselijke gemeenschap niet'

De waarde van afscheidsrituelen binnen de eigen gemeenschap

Er is in westerse landen een toenemende trend om begrafenisrituelen, ook religieuze, of begrafenissen tout court, af te handelen los van de (geloofs)gemeenschap waarin de overledene geleefd heeft. Of via begrafenisverzekeringen zelfs los van de nabestaanden.

Dat leidt onvermijdelijk tot minder betrokkenheid, de erg beperkte aanwezigheid van vooral dan nog naaste familieleden bij begrafenisrituelen en tot een intenser isolement en een grotere anonimiteit en vervreemding.

Een tendens die in de lijn ligt van het voorgaande, begint zich af te tekenen o.a. in Duitsland: mensen anoniem begraven.

De aartsbisschop van Berlijn heeft zich daartegen gekant. 'Daardoor wordt aan mensen de herinnering van een gemeenschap ontzegd. Aan de manier waarop een cultuur met zijn doden omgaat, kunnen wij aflezen wat haar verhouding is met de levenden. Volgens de christelijke overtuiging heeft de mens echter een waarde die de dood overstijgt.'

Tot nu toe zijn de volgende kandidaten bekend voor de twee ministerposten die Open VLD in extremis kreeg toebedeeld in de Vlaamse regering:

Alexander De Croo
Jean-Paul De Gucht
Sven Gatz
Annemie Turtelboom
Bart Somers
Bart Tommelein
Noël Slangen

Voor enkelen die naast de postjes grepen wordt door Gwendolyn Rutten aangevoerd dat het allemaal zo vlug moest gaan dat ze niet op tijd hun domiciliëring naar Brussel konden overbrengen. Kom nou. Precies alsof die formaliteit van de eedaflegging en de andere rituelen niet verplaatst konden worden als Rutten echt haar zinnen op bv. Jean-Paul De Gucht had gezet.

En de gazetten slikken die partijtopuitleg maar. Terwijl het duidelijk is dat het gaat om een bikkelharde strijd tussen verschillende liberale clans en om de versterking van Gwendolyns positie met voluit te vertrouwen volgelingen.

VLAAMS REGEERAKKOORD IS GEMISTE KANS VOOR PERFORMANT ARMOEDEBELEID

Bert D'hondt van Welzijnszorg Bron: Phk/Kerknet

BRUSSEL (KerkNet) – Volgens het samenwerkingsverband ‘Ieders stem telt’ is het centrumrechtse Vlaamse regeerakkoord een gemiste kans om werk te maken van een echt en performant armoedebeleid. Daardoor dreigen de meer dan 600.000 Vlamingen in armoede grotendeels aan de kant te blijven staan. Te weinig en te vaag, zo luidt het bij ‘Samenlevingsopbouw’, ‘Uit de Marge’, ‘Welzijnsschakels’ en ‘Welzijnszorg’, die samen het samenwerkingsverband ‘Ieders stem telt’ vormen.

Coherent armoedebestrijdingsbeleid

Bert D'hondt, medewerker politiek beleid van Welzijnszorg: "Heel wat partijen maakten verkiezingsbeloftes om van armoedebestrijding een speerpunt te maken in de komende legislatuur, maar de visietekst geeft weinig antwoorden. Positief is dat er bij de hervorming van de kinderbijslagen een sociale toeslag zal zijn voor gezinnen met lage inkomens. Hoe dit gerealiseerd zal worden en of er geen nieuwe armoedevallen ontstaan, bijvoorbeeld bij grote gezinnen omwille van het afschaffen van rangtoeslagen, valt af te wachten. Ook bij de kinderopvang is er expliciet sprake van inspanningen voor de toegang van kwetsbare gezinnen. Een verdere automatisering van rechten, waarvan sprake, is een stap vooruit. Op andere domeinen wordt geen aandacht besteed aan mensen in armoede of valt te vrezen dat de vermelde maatregelen een negatief effect hebben. Op de woningmarkt is er geen sprake van een extra financiële ondersteuning voor huurders op de private markt of een uitbreiding van het aantal sociale huurwoningen. Bij tewerkstelling is er geen sprake van mensen in armoede. Op het vlak van onderwijs of gezondheid is geen sprake van ongelijkheid of de bestrijding daarvan."

Armoede is geen keuze

Toch blijft het samenwerkingsverband hoopvol: "Een regeerakkoord is geen beleidsnota. Er zullen nog veel maatregelen concreet uitgewerkt worden de komende weken en maanden en ook belangrijke dossiers zoals de kinderbijslag en woonbonus zijn nog niet uitgeklaard. Er is dus nog een kans dat alle excellenties uitgebreid werk maken van een horizontaal armoedebestrijdingsbeleid. Armoede is geen keuze, het is een schending van fundamentele rechten. Maar met wat nu bekend is, zal de armoede niet dalen en zullen de doelstelling van het ‘Pact 2020’ niet gehaald worden. Mensen in armoede verdienen meer ambitie."

(Kerknet)

Björn Rzoska, fractieleider van Groen, is van mening dat CD&V 'volop kiest voor een conservatieve regering op Vlaams en federaal niveau'.

 'CD&V steekt de progressieve stemmen in haar rechterzak om conservatief beleid mogelijk te maken. Vele progressieve kiezers die voor CD&V hebben gestemd, moeten zich vandaag bekocht voelen', besluit Rzoska. 'En door met de coalitiepartners van de Vlaamse regering front te vormen voor federale onderhandelingen, speelt ze ook nog eens volop in de confederale kaart van N-VA.'

Professor Nuyens (KUL-UA):

'Ruim een miljoen Belgen slikt elke dag antidepressiva. Dat is 30 procent meer dan gemiddeld in Europa en bijna even hoog als in Zweden, Finland en Denemarken.'

VIII/18

Zondag 20 juli 2014

Is niets meer “heilig”, dan is ook niets meer “veilig”

De erkenning van het heilige blijft onuitroeibaar aanwezig in iedere samenleving. Het verdwijnt niet, het verplaatst zich. De Franse Revolutie wilde het religieuze en het heilige voor goed uitroeien en het hoogtepunt van de “laïciteit” vieren, door de “Verlichting van de opperste Rede”. In de geschiedenisboeken wordt dit tot nu toe nog beschouwd als een vooruitgang in de menselijke beschaving. In feite was het een terugkeer naar de oertijd. Een vrouw werd op een hoge troon geplaatst in de kathedraal en iedereen moest niet zomaar de rede erkennen maar de “Godin” van de Rede aanbidden. De leden van de ISIS (in ’t Frans EIIL, in het Arabisch Daesh), voorlopig herleid tot IS (islamitische staat), wellicht de meest beestachtige groep, hebben eveneens de onweerstaanbare drang om hun duivels gedrag te rechtvaardigen als zijnde heilig: Allahoe Akhbar.

Ook al schijnt de westerse beschaving het heilige grondig opgeruimd te hebben, dit is slechts schijn. Een begrafenisdienst in een crematorium is niets anders dan een slechte copie van een begrafenisdienst in een kerk, maar dan nagenoeg zonder inhoud. Of kijk naar het verloop in een modern ziekenhuis, dat de gebruiken van het ritueel uit onze middeleeuwse kathedralen probeert toe te passen. De personen met witte jassen zijn als de priesters en hebben de leiding. Zij mogen komen op plaatsen die voor anderen ontoegankelijk zijn en die als “het heilige” beschouwd kunnen worden. Het gewone volk moet in stilte op de voorziene plaasten wachten. Of denk aan het verloop van het WK voetbal, dat volgens strikte liturgische voorschriften is georganiseerd..

De vernietiging van het Syrische volk en land, van het Iraakse volk en land, van het Palestijnse volk en land, de uitroeiing van christenen, de etnische zuiveringen zoals nu in Oekraïne en elders, de algemene ontwrichting van nagenoeg alle morele waarden in het Westen, de vernietiging van de menselijke waardigheid en leven, van huwelijk en gezin, van de soevereiniteit van volk en land... het vormt allemaal samen één geheel: de strijd tussen de duivelse machten en het Rijk Gods. De eersten willen de glorie en de macht van mensen verheerlijken. De kenmerken hiervan zijn leugen, verdeeldheid, onderdrukking, verwoesting, moord en zelfvernietiging. Het tweede geeft waarheid, eenheid, blijvende vreugde en leven. Deze strijd tussen goed en kwaad en de vermenging van beiden, zullen blijven bestaan tot aan het einde der tijden.

Het heilige behoort alleen aan God toe. Een samenleving die zichzelf het heilige toeëigent, verwordt tot een heidense, dierlijke barbarij, zoals de Franse Revolutie bewezen heeft. Dan zijn samenlevingen in staat om mensen te slachten en gelijk wat, zelfs beesten te aanbidden. De ontkenning van de heiligheid van God is de zelfvernietiging van de mens. “Toen liep de hele wereld het beest vol bewondering achterna en zij aanbaden de draak omdat hij aan het beest de heerschappij had gegeven” (Apocalyps 13, 3-4). De Apocalyps komt steeds dichter bij.

Humanitaire hulp… voor wie?

Er is herhaaldelijk en druk overleg gepleegd over het verlenen van hulp in die gebieden die door “de oppositie” worden gecontroleerd. Syrië heeft het daar moeilijk mee. De “internationale gemeenschap” maakt hiervan gebruik om nog eens Syrië te beschuldigen en te zeggen dat “het regime” zijn eigen volk uithongert. Zo wil ze Syrië dwingen onafhankelijke humanitaire hulp toe te laten. Inmiddels werd door de VN Veiligheidsraad unaniem resolutie 2165 aanvaard om langs bepaalde grensovergangen met volledige erkenning van de Syrische soevereiniteit hulp te bieden. Hoe zich dit concreet zal uitwerken laat ik nu terzijde. Ik wil slechts de dubbelzinnigheid die achter deze lobby schuilt aan het licht brengen.

Bachar al-Jaafari, Vitaly Churckin en Li Baodong, de permanente vertegenwoordigers van respectievelijk Syrië, Rusland en China, hebben voor het wereldforum duidelijk en volkomen eensgezind de vinger op de wonde gelegd. Als humanitaire hulp gepolitiseerd wordt, is ze een verkapte vorm van hulp aan het terrorisme. Iedere hulp aan een land dat tot de UNO behoort moet, volgens internationaal recht, met toestemming van die regering gebeuren. Vijftien Syrische en Arabische juristen hadden in een brief hieraan al herinnerd. Een aantal landen blijven echter alle mogelijke middelen aanwenden, zelfs “humanitarie hulp”, om Syrië te ontwrichten.

Tegen Syrië wordt een soort wereldoorlog georganiseerd door wereldheersers met tienduizenden terroristen uit meer dan 80 landen. Hoe kunnen honderden jongeren uit Frankrijk, Engeland, België en duizenden uit Tunesië, Saoedi-Arabië en van elders zonder paspoort of enige voorziening hier “toevallig” komen moorden? Ook in België kun je openlijk en zonder enig probleem alle informatie en hulp krijgen. En nu hebben we weer een triestige primeur in Vlaanderen. Een “jihad-expert”, “een onderzoeker” aan twee gerenommeerde universiteiten krijgt alle ruimte en medewerking voor zijn haatcampagnes tegen Syrië en het aanwerven van nieuwe strijders. Het ziekelijk gedoe van deze gedrogeerde geest wordt fier in een weekblad uitgesmeerd. Ondertussen zijn de 500 miljoen dollar van Obama juist bedoeld om de gebieden van deze rebellen uit te breiden en te versterken want deze noemt hij “bevrijde gebieden” waar hij nu de vrede wil “stabiliseren”. Dat deze “gematigde rebellen” al 33 leden van de Rode halve Maan (hier de tegenhanger van het Rode Kruis) hebben gedood wordt verzwegen. Moeten we blij zijn omdat er zovelen “gematigd” werden omgebracht? En dan maar ijveren voor “humanitaire hulp”! Wanneer je bij uw gebuur stiekem de kraan van de wasbak in de keuken gaat opendraaien en je komt daarna met emmer, dweil en aftrekker mee helpen, ben je niet alleen een huichelaar maar vooral een lafaard. Draai de kraan terug dicht en de problemen zullen vlug opgelost zijn. De ellende van het Syrische volk werd en wordt veroorzaakt door de rebellen, in dienst van buitenlandse wereldheersers. Wanneer de “internationale gemeenschap” eensgezind haar terroristen hier opruimt, is er meteen rust en kan het land zich vlug herstellen. En dit willen sommigen juist tegen iedere prijs beletten.

Na de aanslag van 11 september 2001 in New York zei generaal Wesley Clarck openlijk dat “wij” (G. Bush met zijn militaire raadgevers) besloten hebben in vijf jaar tijd zeven landen aan te vallen (waaronder Syrië, Irak, Libië en niet Saoedi-Arabië, waar de meeste vermeende terroristen vandaan kwamen!) . Alles is te beluisteren op youtube. De zogenaamde strijd tegen het terrorisme was daarna maar een voorwendsel om landen die de opperheerschappij van de bankenindustrie niet erkenden en de WTO (World Trade Organisation) weigerden te tekenen, aan te vallen en te onderwerpen. En zo zijn we heel ver verwijderd van een edelmoedige humanitaire hulp.

Apocalyptische toestanden ...

We beleven alweer een spectaculair wereldnieuws: een nieuw kalifaat met een kalief voor de 21^e eeuw. De volle naam van deze zelfverklaarde kalief luidt: Abu Bakr al-Baghdadi al Hussayni al Qurashi. Hij geldt als de opvolger van Mohammed, “de emier van de gelovigen”, laten we wat oneerbiedig zeggen “de superplus van de mohammedanen”. Die man trekt echter niet alleen alle religieuze maar ook politieke macht naar zich toe. Zijn kalifaat begint bescheiden (?) in Irak maar met de bedoeling dit uit te breiden tot de “omgeving” en uiteindelijk tot heel de wereld.

Voor fanatieke moslims schijnt een kalief en een kalifaat de grote droom te zijn. Het moet een “theocratie” worden volgens “de weg van God”, waarbij zij zelf echter hun onmenselijke wetten opleggen. Zij dromen van een soort wonderlijk herstel van een gouden periode van de islam als wereldoverheersing. Een dergelijke “gouden periode” als ze ooit bestaan zou hebben, was in hoofdzaak te danken aan de christenen, zoals Philip Jenkins in zijn schitterende studie over de duizend jaar van “het vergeten christendom” aantoont. En de beginperiode was al getekend door bloedige strijd (632-661). De eerste kalief Abu Bakr wees zijn opvolger zelf aan: Omar. Er ontstond echter grote onenigheid en deze werd vermoord, evenals de twee volgenden: Osman en Ali. Daarna komt een langduriger kalifaat van de Omeyyaden van Damascus (661-750), van de Abassiden van Bagdad (750-1258) en van Cairo (1261-1517). Er volgen nog kalifaten in Noord-Afrika, Egypte en Cordoba en uiteindelijk zullen de Ottomanen eeuwen lang hun kalifaat vestigen (1517-1924) totdat Kemal Atatürk in 1924 dit Ottomaans kalifaat voor goed zal afschaffen en de Turkse republiek stichten, waarvan hij de eerste president wordt. Een internationaal congres in Cairo (in 1926) wil echter de oude glorie herstellen, wat evenwel niet lukt. Het eindigt met een algemene oproep om het kalifaat te herstellen.

En hieraan heeft dus meneer Abu Bakr enzovoort, in Irak gevolg gegeven. Ook nu is er echter vanaf het begin weer strijd. Trouwens voor de ongeveer 15 % van de moslimwereld, de sjiieten, kan de kalief geen soenniet zijn. Zij volgen Ali, de neef van Mohammed. Bovendien, Abu Mohammad al-Jolani, de leider van al-Nousra kondigt aan dat hij zijn eigen kalifaat sticht en zijn eigen Islamitische staat van Damascus (al-Shamaan), omdat zijn tegen-kalief miljoenen dollars van hen zou gestolen hebben. Dat er veel geld mee gemoeid is, wisten we al. De eerste financieringen van allerlei terroristische groepen gebeurde heimelijk en tactisch langs diplomaten en zakenmensen. Dan veroverden ze zelf inkomsten van de gestolen olie, drugshandel, verkoop van aller kostbaarste historische stukken of langs kidnapping. Sinds 9/11 zijn er voldoende fondsen vrij gemaakt voor “de strijd tegen het terrorisme” en dit gaat vooral naar... terroristische groepen. Het koppige Syrië dat de soevereiniteit van zijn volk en land blijft verdedigen is hierbij het internationaal doelwit. Als de vernietiging van Syrië niet lukt, beginnen ze opnieuw in Irak en Libanon. Of het nu de droom is van een wereldkalifaat, van een zionistische wereldoverheersing, van een “nieuwe wereldorde” of een “New Middle East”, een vrijzinnig Europa op grond van de rede, iedere aardse heerschappij is gericht op menselijke glorie en wordt slechts bereikt door het uitmoorden en onderdrukken van massa’s mensen en het vernietigen van landen. Nogmaals apocalyptische vooruitzichten.

Een strijd tegen de BRICs?

Tegelijk worden er ook zaadjes van hoop uitgestrooid. Daags na het voetbalfeest werd in Fortaleza de 6^e top gehouden van de BRICS (Brazilië, Rusland, Indië, China, Zuid-Afrika) om “zaadjes voor een nieuwe financiële structuur” te zaaien, die meer onafhankelijkheid biedt van de wereldbank (ik blijf weigeren dit woord met hoofdletter te schrijven!) en het IMF en meer de belangen van de betrokken landen zal dienen. Tegelijk kwam er een krachtige verklaring tegen landen die het internationaal terrorisme in Syrië blijven steunen.

Het is niet toevallig dat het nieuwe kalifaat zich uitstrekt aan de grenzen van de kernlanden van de Brics, nl. Rusland, Indië en China. Is dit een onderdeel van dezelfde strijd van het westers imperialisme om in deze landen fanatieke moslims aan te wakkeren?

Onze Argentijnse en Duitse paus hebben mogelijk met spanning de wedstrijd om de wereldbeker voetbal kunnen volgen, waarbij uiteindelijk de laatste de eer van de overwinning behaalde. Geef ons dan maar een dergelijke “westerse” wedstrijd voor onze twee pausen in plaats van alle gruwelen van deze terroristen.

Syrië viert feest

Er wordt op dit ogenblik in onze streek nog zwaar gevochten en er zijn meerdere jonge soldaten door terroristen gedood. De gruwelen houden niet op. Toch is er goede hoop dat de streek zal gezuiverd worden van rebellengroepen dankzij de heldhaftige en systematische inzet van het leger. In het oosten van het land is het nog moeilijker. Toch gaat Syrië zijn weg van onafhankelijkheid verder. Op 16 juli heeft de president de eed afgelegd. Het werd een groots feest in Damascus met een lange toespraak, herhaaldelijk onderbroken door luid applaus en lachende gezichten. Het nalezen van de toespraak van de president is de moeite waard.

De president prees het volk dat zo eensgezind blijft in de strijd tegen het internationaal terrorisme en buitenlandse heersers die “hun democratie” willen opdringen. Hij dankte de twee andere presidentskandidaten om hun inzet. Hij prees de moeder die al vanaf vijf uur ’s morgens aan het stemlokaal stond met een foto van haar vermoorde zoon, de gewonde soldaat die in zijn rolstoel ging stemmen en de honderdjarige vrouw die wilde deelnemen aan de verkiezingen. De westerse kolonialisten met hun handlangers hebben de verkiezingen willen boycotten maar ze hebben gefaald. Zij willen ons tot slaven maken in eigen land, zei hij, maar het volk heeft zelf de leiding genomen en gesproken. Deze overwinning is echter te danken aan het bloed van onze martelaren. Hij sprak ook over het beleid in de toekomst. Hij wil iedere onnodige confrontatie met het westen vermijden maar de huichelarij blijven ontmaskeren. Landen die nu volop het terrorisme steunen, zullen er vroeg of laat zelf slachtoffer van worden. Hij wil iedere buitenlandse inmenging blijven afwijzen en resoluut het terrorisme bestrijden. Tegelijk wil hij verder werken aan de onderlinge verzoening en de heropbouw van het land.

Over heel het land werden nogmaals spontane volksfeesten gehouden. In Sweida organiseerde een afdeling van de revolutionaire jeugd een feest om de “overwinning van alle Syriërs” te vieren. In Lattakia was het de Nationale Studentenvereniging. In Tartous de raad van bestuur van de gezondheidsdienst die voor hun gebouwen een meeting hield met een toespraak van de directeur Yassin Ibrahim, die zijn hoop uitsprak op een spoedige terugkeer naar de veiligheid van het land. Ook het volk van de Golan stuurde een hartelijke felicitatie naar de president en prees hem als de leider van Syrië én van het Arabische verzet. En bij deze gelegenheid organiseerde het Syrisch Amerikaans Forum in New Jersey een “Ramadan fast-breaking” (Iftar) om zijn solidariteit te betonen met het Syrische volk en de president, in hun strijd tegen het terrorisme.

Daags na de volksfeesten heeft de IS een zeer zware aanslag gepleegd. In Palmyra werden honderden mensen gedood, de gasleidingen en energievoorraden ontwricht waardoor ook wij voorlopig erge stroomonderbrekingen zullen hebben en een oliebron veroverd. Het is de duivelse reactie op de vreugde en de vrijheid van het volk. Het ziet er ook naar uit dat de eenheid van het volk uiteindelijk zal overwinnen. Het leger zal ook hier systematische de leiding terug overnemen.

Mar Yakub viert feest... midden een diepe pijn

In deze sfeer van oorlog en pijn hebben we zaterdag mijn gouden priesterjubileum gevierd. Ik had niets gezegd en niets gevraagd omdat we tenslotte nog steeds in oorlog leven, maar blijkbaar werd de bisschop verwittigd. Maandag kwam hij onverwachts een kort bezoek brengen om te zeggen dat hij wil voorgaan in de eucharistie, Mgr. Jean Abdo Arbach. Hij is van Yabroud maar was jarenlang bisschop in Argentinië en van daar een goede vriend van de huidige paus. Met mijn vlekkeloze spierwitte norbertijnentoog was ik wel erg ver verwijderd van de clochardskledij van onze ordestichter Norbertus, die een ruwe pij droeg van ongeverfde wol. Ik zal de paus zeggen dat gij hier zijn concurrent zijt, grapte de bisschop.

Het misformulier werd genomen van de grote profeet Elias (die voor morgen op de byzantijnse kalender staat). Hiermee wilde de bisschop tegelijk de patroon van het monastieke leven en van onze gemeenschap vieren. De bisschop was getooid in schitterende witte en versierde gewaden, abouna Georges en ik in het goud. Het feestgewaad voor mij was door de zusters voor deze gelegenheid ook gemaakt. De bisschop hield een feestrede. Hij deed natuurlijk ook een dringende oproep om te blijven bidden dat God ons het zware juk dat op Syrië en ook op de Syrische christenen drukt zou verlichten, wegnemen of ons de kracht geven het te dragen. Zulk een byzantijnse pontificale dienst is erg feestelijk en de bisschop heeft een prachtige zware stem. Als kleine kudde van nauwelijks twintig mensen vormden we werkelijk de Kerk van het Midden-Oosten. En we hadden geluk. Pas op het einde van de dienst viel de stroom uit. Ik dankte de bisschop en beloofde voor hem te bidden en God te vragen dat Hij hem de eventuele overdrijvingen jegens mij welwillend zou vergeven, waartegen hij lachend protesteerde.

Ook de receptie was fijn verzorgd met allerlei versnaperingen en versieringen. Trouwens, vanaf ’s morgens vroeg werd ik al verwend. Een laptop voor mijn deur produceerde heerlijke Hildegardgezangen om wakker te worden. De fraters hadden voor een typisch Belgisch ontbijt gezorgd: zacht gekookt eitje met geroosterd (echt Europees) brood, een glas frisdrank, een tas warme melk en een kommetje rijstpap. Ik had er wat moeite mee, wetend dat zovele mensen nog in nood zijn. Gelukkig kan inmiddels in onze streek goed voor de gezinnen gezorgd worden. Bovendien, als ik niet gezond blijf hebben ze met mij nog veel meer last.

Het middageten was op zijn Belgisch: kip met fritten (hand made!). De zusters hadden voor de gelegenheid hun habijt afgelegd en ieder had zich in de mooiste nationale klederdracht getooid: Bretoens, Portugees, Chileens, Venezolaans, Syrisch, ook de kinderen. Werkelijk prachtig. In de loop van de middag bracht ieder een lied of een dans met de bijbehorende uitleg. Kleurrijk en inspirerend. En ’s avonds werd in de kleine binnentuin een warme falaffel met een tas thee verorberd in een ontspannend en gezellig samenzijn. Op de muur werd een grappige film vertoond en voor mij was een mooie hangmat geïnstalleerd, zodat ik al liggend en wiegend alles kon volgen. In de oude monastieke traditie werd aan gouden jubilarissen de “baculum senectutis”, de stok van de ouderdom, gegeven. Ik moet eerlijk toegeven, een hangmat ligt mij veel meer. God zij dank voor deze mooie dag.

'Leert van mij: ik ben zachtmoedig en nederig van hart, (Mat. 11, 28-29)', voor paus Johannes XXIII, die op 27 april jongstleden heilig werd verklaard, was dit de kern van Jezus' boodschap.

Als wij Jezus nu eens aan zijn woord zouden houden, zoals de heilige paus Johannes dat gedaan heeft? Als wij nu eens bij Hem in de leer zouden gaan?

Die uitnodiging, die oproep formuleert prelaat F. Testaert van de Postelse norbertijnenabdij in het laatste nummer van 'Molenijzer', het contactblad van de abdij van Postel.

'Wat veel mensen uitput', aldus de prelaat, 'ook priesters en kloosterlingen, ook christelijke ouders, is dat ze hun tijd moeten verdelen in duizend en één projecten. We hebben moeite om te kiezen tussen God en de wereld, tussen de wil van God en de onze, tussen het geestelijk leven en het materieel succes. Als we het juk van Jezus op onze schouders zouden nemen, in plaats van het juk dat we menen te moeten dragen; als we de wil van God zouden zoeken en niets anders, dan zou het leven veel eenvoudiger zijn! God vraagt ons nooit twee dingen tegelijk. Hij eist niet meer van ons, dan wat we dagelijks kunnen doen. Wij zijn het, die onze tijd overbelasten door valse verplichtingen aan te gaan, omdat we ons elven niet echt willen laten vereenvoudigen door God.' 

(Molenijzer, driemaandelijks tijdschrift, Abdij norbertijnen Postel-Mol
 jaarabonnement voor België 12 euro, voor Nederland 15 euro
 rek. BE95 4194 0102 0458)

Reünietanka

Oud-leerlingendag.
De lentebloesems geuren.
Stralende ogen.
Een gordijn schuift voor het nu.
Mannen worden weer jongens.

(Een tanka is een van oorsprong Japanse dichtvorm, bestaande uit 5 verzen van respectievelijk 5, 7, 5, 7, 7 lettergrepen)

'The Church, by her nature, is missionary. She exists so that every man and woman may encounter Jesus.'

1. De Europese Commissie is een politieke instantie, net zoals de regeringen van de EU-lidstaten. Het is geen rechterlijke instantie.

2. Politici en ook nogal wat forumdeelnemers, die zich meestal erg tot fanatiek eurosceptisch opstellen, beschouwen de uitspraak van de EC nu als een onfeilbare Europese goddelijke be- en veroordeling.

3. Tegenstanders van de staatswaarborg beschouwen het ACW, naargelang het in hun kraam past al dan niet als een bank.

4. Men kan regeringsbeslissingen aanvechten -dat gebeurt ,gelukkig maar, in een democratie voortdurend, maar een democratische beslissing moet waarborgen bieden voor degenen voor wie ze bedoeld is. Anders ondermijnt de democratie zichzelf.

5. De tegenstanders stellen zich ondemocratisch op, door de scheiding tussen uitvoerende en rechterlijke macht te betwisten. Een regeringsbeslissing moet uitgevoerd worden tenzij de rechterlijke macht die beslissing on(grond)wettelijk verklaart. Dat is tot nu toe niet gebeurd.

6. De motieven om de regeringsbeslissing aan te vechten, zijn duidelijk persoonlijk en politiek gekleurd. Ze hebben naar mijn mening weinig te maken met respect voor onze democratische instellingen. Uit vele reacties blijkt dat de weerstand ingegeven is door een vorm van negatieve en rancuneuze afgunst in de zin van \'ik niet, dan gij ook niet\'. Anderzijds is ondertussen glashelder gebleken dat de actie van parlementslid Dedecker de politieke agenda diende om de invloed van het ACW en het middenveld te ondermijnen. De zware beschuldigingen van fraude en schriftvervalsing heeft hij na de verkiezingen, nu zijn partij en CD&V zowel Vlaams als federaal in hetzelfde bed willen duikelen, ingeslikt en hij zwijgt als vermoord over het Arco-dossier..

7. Uit heel wat forumreacties spreekt ook veel clementie en begrip en vertrouwen voor de (groot)banken, hun ondanks de crisis nog enorm royale bezittingen, de exuberante verloning van hun topmensen, de kritiekloze acceptatie van de miljarden staatswaarborg, hun ondeskundige, risicovolle, louche internationale, financiële machinaties, enz. Daarentegen ventileren nogal wat mensen hun afkeer en wantrouwen voor in het bijzonder het christelijke middenveld. Klaarblijkelijk is er voor hen veel aan gelegen dat middenveld voorgoed te vermorzelen en monddood te maken.

 In een ontmoeting met economisten, zei paus Franciscus o.a. het volgende:

'Wat staat ons te wachten, wanneer de mens zijn 'menselijkheid' verliest? Wat dan gebeurt, aldus de paus, kan 'wegwerpbeleid', 'wegwerpattitude' genoem worden: wat niet nodig wordt geacht, wordt weggegooid, omdat de mens niet in het centrum staat. En wanneer de mens niet in het centrum staat, is iets anders in het centrum gesitueerd en staat de mens in dienst van dat andere ding.'

Het Vaticaan gaat volgens insiders een woelige avond tegemoet. De Zwitserse Wacht is in de hoogste staat van paraatheid gebracht om desnoods kordaat op te treden en de gemoederen te sussen.

De Wereldbekerfinale tussen Argentinië en Duitsland trekt namelijk ook zijn sporen in Vaticaanstad. Uiteraard heeft de huidige Argentijnse paus Franciscus in het anderhalve jaar van zijn pontificaat al heel wat medestanders verworven en zij zullen fervente supporters van Argentinië zijn. Maar je mag zeker niet denken dat de teruggetreden Duitse paus Benedictus, die binnen de muren van het Vaticaan verblijft, geen aanhangers meer heeft. Die kiezen onvervaard voor de Mannschaft en het Deutschland über alles.

Het belooft een pittige strijd te worden tussen de twee coaches en hun teams. Coach Franciscus opteert eerder voor het wat robuustere, rechtstreekse werk. Coach Benedictus is duidelijk voorstander van een verfijnder, gesofisticeerder, intellectualistischer spel.

Dat zijzelf ook wel eens tegen een bal trappen of koppen in de Vaticaanse tuinen tijdens hun vrije tijd, bewijzen de twee actiefoto's , die door de Vaticaanse persdienst, weliswaar  na lang aandringen, werden vrijgegeven.

Pater Lombardi, de baas van de persdienst, beklemtoonde dat de twee pausen-coaches, zowel in hun beleid als in hun onderlinge oefenpartijtjes binnen de Vaticaanse muren, fair-play zeer hoog in het vaandel dragen. Daarvan zijn we 200% overtuigd!

Hoe dan ook, het wordt vanavond spannend in de Vaticaanse vertrekken. Er wordt zelfs gefluisterd dat mocht Argentinië winnen, er witte rook uit het schoorsteenpijpje van de Sixtijnse kapel zal komen. Bij verlies van de Argentijnen: zwarte. Wait and see!

Paus Franciscus:

'De Wereldbeker maakt het mogelijk dat mensen van verschillende landen en religies samenkomen. Moge de sport altijd de cultuur van ontmoeting promoten.'

VIII/17

Vrijdag 11 juli 2014

Eens zullen de straatstenen het uitschreeuwen

Van de crisis, die begin 2011 in Syrië uitbrak, werd door media en politici meteen een (te) duidelijk beeld geschetst in een soort drieluik. Het was een etterbuil van dictatuur, schrikbewind en corruptie, die eindelijk openbarste. De toestand werd vervolgens dramatisch omdat de vreedzame verzuchtingen van het volk bloedig werden onderdrukt, waardoor een burgeroorlog ontstond. Het Westen met zijn grote traditie aan democratie en vrijheid had dus de plicht de onderdrukte bevolking militair ter hulp te snellen.

Deze voorstelling had evenwel niets te maken met de werkelijkheid, maar was een verzonnen verhaal voor oorlogspropaganda. We hebben het steeds opnieuw aangetoond: “een spontane volksopstand”, “een burgeroorlog”, “gematigde rebellen als vrijheidstrijders” ... hebben hier nooit bestaan. De diep betreurde, vermoorde pater Frans van der Lugt s.j. van Homs was een gematigd en bescheiden man die zich inzette voor de behoeftigen en armen maar niet voor een politieke richting. In een van de weinige interviews zei hij niettemin wat ook wij hier hebben meegemaakt, nl. dat het vanaf het begin gewapende rebellen waren die op de politie schoten.

Syrië was een lekenstaat die voor deze oorlog inderdaad niet veel aandacht gaf aan individuele, politieke vrijheden. Afgezien van een rijke heersende klasse was er een grote gelijkheid. Mannen, vrouwen, onafhankelijk van hun geloofsovertuiging konden alle posten bekleden. Het volk leefde vrij welvarend, in een grote harmonie en er heerste een goede openbare veiligheid. Een kostbaar fototoestel onachtzaam laten liggen in een zetel in de vlieghaven of elders was geen probleem. Als je er weer aan dacht kon je het ding terugvinden precies op de plaats waar je het had laten liggen. Een jonge vrouw kon ’s nachts in de stad gewoon iemand om hulp vragen wanneer ze de weg kwijt was. In Damascus waren de deuren van alle huizen dag en nacht open, zoals dit in ons klooster trouwens ook was. Zie je dit in Brussel of in een andere westerse hoofdstad gebeuren?

Media en politici vertelden niet dat Syrië, samen met vier andere landen, direct na de aanslag van 9/11 op de Twin torens van New York, genoemd werd als land dat militair moest overmeesterd worden (hoewel de vermeende terroristen uit Saoedi-Arabië kwamen, de grote bondgenoot van het Amerikaans-zionisme!). De werkelijke “misdaad” van Syrië was immers dat het nog niet onder westerse heerschappij leefde, maar als een onafhankelijk, soeverein land. Bovendien bezat het grote energierijkdommen en lag het op een strategisch uiterst belangrijke plaast. Wie hier baas is, beheerst het hele Midden-Oosten, bezit en verdeelt de energiebronnen in oost en west naar believen, zit op de stoep van Iran en in de voortuin van Rusland en zelfs van China. Is dit voor wereldheersers niet meer dan genoeg om tot het uiterste toe te trachten dit land in handen te krijgen? Begrijp je waarom deze werkelijke motieven uit de aandacht gehouden worden?

Syrië is inmiddels “succesvol” uitgemoord en verwoest, maar niet verslagen. De wereldheersers kenden wel vele gebreken van Syrië maar niet zijn geestelijke kracht en eenheid. Het succes van de nieuwe constitutie met zijn meer partijen stelsel en zijn eerste vrije, democratische presidentsverkiezingen zijn een enorme aanmoediging geworden. Het werd een explosie van patriotisme, waardoor het volk samen met leger, regering en president nog meer gemotiveerd werd om samen het internationaal terrorisme te trotseren. En dit is het echte wonder van Syrië. Een klein land met veel gebreken, tekorten en zwakheden heeft voor het eerst in onze tijd de oppermachtige westerse heersers met hun bondgenoten en hun onbeperkte voorraad aan gespecialiseerde terroristengroepen eensgezind weerstaan. En Syrië zal stand blijven houden, zoals we vanaf het begin al konden vermoeden.

Gelukkig zijn inmiddels voor velen de ogen open gegaan. Helaas nog niet voor allen, ook niet in het Vlaamse landschap. Sommige zelfverklaarde Midden-Oosten specialisten, of ze Brigitte heten of Willemjan, gaan gewoon door met de oude oorlogspropaganda van drie jaar geleden, zonder enige erkenning van de werkelijkheid en dan nog in naam van kerkelijke organisaties! Onbegrijpelijk en vooral onaanvaardbaar. Hou op met het van buiten af steunen van vreemde vechtende groepjes, er is al te veel gedood en verwoest. Julie zijn medeschuldig aan het verder uitmoorden van onschuldige burgers onder de schijnheilige dekmantel van “hulp” en “steun”. Schande over deze huichelarij en over allen die dit blijven steunen. Erken de echte vreugde van het volk nu het in grote eensgezindheid zijn soevereiniteit heeft verdedigd en zijn eigen toekomst heeft bepaald. Hou op met het brutaal opdringen van uw zogezegde democratie.

In deze vuile oorlog tegen Syrië kan iedereen solidair worden met de onschuldige slachtoffers door overal de moordenaars en hun leugens te ontmaskeren. Yes, You Can!

Open wonden.

De eerste christenen werden belasterd en vervolgd door hen “die zich joden noemen en het niet zijn; ze zijn een synagoge van de satan” (Apocalyps 2,9). Omdat een groot deel van het joodse volk Jezus, de ware Messias verwierp, hebben christenen het joodse volk en hun geloof verworpen. Tot in de helft van de 20^e eeuw hebben joden veel geleden onder de verwerping door christenen. Het dieptepunt werd de uitroeiing van miljoenen joden tijdens WO II. Dit was niet het werk van de christenen, die zelf met massa’s werden uitgeroeid, maar de eeuwenlange negatieve houding van christenen heeft ontegensprekelijk een invloed gehad. Anderzijds hebben ook vele christenen en kerkelijke gezagsdragers, waaronder paus Pius XII, zich op heldhaftige wijze ingezet voor de redding van joden. Inmiddels is er een wereldwijde oecumenische beweging ontstaan van christenen en Joden die Jezus erkennen (messiasbelijdende joden of messiaanse joden) die samen de weg gaan van gebed, boete en verzoening als voorbereiding op een mogelijk tweede concilie van Jeruzalem dat de “eenheid in verscheidenheid” van de Kerk kan herstellen. In Antiochië waren immers gelovigen uit de volkeren en uit het joodse volk nog in de ene Kerk van Christus verenigd.

De stichting van een staat voor het joodse volk in 1948 is een tweede open wonde geworden. In plaats van vreedzaam als Palestijnen en joden verder te leven in een land, volgens evenredigheid verdeeld, vormden zionisten een harde kern die, tegen alle afspraken in, heel het land voor zich en voor zich alleen wilden hebben. Over deze vreselijke “ethnische zuivering” van Palestina door zionisten hebben we vorige keer al geschreven aan de hand van de inmiddels bekende joodse historicus, Ilan Pappe, die samen met anderen, meent dat de tijd van waarheid en herstel is aangebroken. Helaas hebben zionisten toen de houding bepaald die nu nog steeds de officiele joodse politiek is. David Ben Gourion zorgde telkens voor een dubbele boodschap, onderling radicaal verschillend. Naar buiten uit werd een angstpsychose geschapen, de vrees voor een “tweede holocaust”. Dit moest hem toestaan om ondertussen het kleine landje uit te bouwen tot een krankzinnige militaire superstaat. Voor eigen volk werd duidelijk gemaakt dat zij iedere oorlog tegen gelijk wie konden winnen en dat was helaas ook ongeveer zo. Daarvoor werd de minste aanleiding misbruikt om een volgende “zuivering” of “vernietiging” te voltrekken en zich steeds meer land toe te eigenen. Zo werden menigten Palestijnen gedood, massa’s werden uit hun huizen gesleurd, van alle bezittingen beroofd en dan op de vlucht gejaagd. Dorpen werden ’s nacht overvallen, huizen werden opgeblazen terwijl de gezinnen er nog in lagen te slapen. Honderden dorpen werden met de grond gelijk gemaakt en daarna als joods dorp ingehuldigd. Tegelijk werden op Palestijnse grond joodse nederzettingen gebouwd. Hoe meer internationale veroordelingen er kwamen, hoe driester de zionisten te werk gingen. Een recent voorbeeld van internationale schendingen is de bouw van de “apartheidsmuur” flink in Palestijns gebied, waardoor het leven van nog eens zovele Palestijnen kon gebroken worden. Terecht heeft de voormalige minister president van Nederland, D. Van Agt het inmiddels tien jaar oud illegale betonnen monster van 8 meter aangeklaagd (in Trouw 8/7/2014). Hij benadrukt vooral het feit dat hierop internationaal nog steeds geen enkele sanctie is gevolgd. Ik zou zelf voorstellen dat men begint met de massavernietigingswapens van dit land onder internationaal toezicht op te ruimen (chemische, biologische en atoombommen), nu men met Syrië klaar is. De opruiming van de chemische wapens in Syrië heeft uiteindelijk alleen maar gediend om de leugen dat Syrië deze zou gebruikt hebben nog even recht te houden. Inmiddels zijn specialisten van deze opruimersclub zelf tot het besluit gekomen dat het rebellen zijn die chemische wapens blijven gebuiken. En na de opruiming van de joodse massavernietigingswapens moeten vervolgens alle internationale schendingen hersteld worden.

De huidige escalatie van moorden, bombardementen en vernietigingen zijn niets anders dan de voortzetting van de zionistische gruwelen van 1948. Het begon met de ontvoering van drie joodse jongeren. Er is geen enkel bewijs dat Hamas daarbij betrokken was. Over de ontvoering en de moord werden later enkele onbetrouwbare en oncontroleerbare gegevens verstrekt. Nu onthult de Duitse journalist Gerhard Wisnewski dat Tamir Pardo, de chef van de geheime dienst Mossad, de ontvoering van deze jongeren precies een week eerder heeft voorspeld (False Flag in Israël? Mossad-chef sagt Entfürungen der Jugendlichen voraus, 10 juli). Het hele verhaal van ontvoering en moord hangt met haken en ogen aan elkaar. Het komt op een voor de zionisten goed moment waarop ze nog eens hun tientallen moorden en verwoestingen in Palestijns gebied willen rechtvaardigen. En omdat ze Syrië tot heden nog niet konden breken beginnen ze alvast tegelijk in Irak te stoken. Met groot vertoon heeft B. Netanyahu de “onafhankelijke Kurdische staat” al toegejuicht. Heel het Midden Oosten moet in stukken gehakt worden, die dan beheerst kan worden door een “puur joodse staat” van de Nijl tot de Eufraat, zoals aan Abraham werd beloofd (Genesis 15, 19). Het verschil is dat God beloofde voor het volk en het land te zorgen, maar het joodse volk “heeft mijn stem niet gehoord, mijn volk gehoorzaamde niet. Daarom liet Ik hen los met hun hard gemoed, zij gingen hun eigen wegen” (psalm 81, 12 v).

Wij steunen volop het protest van MWS (mediawerkgroepsyrië) tegen de aanhoudende luchtaanvallen op onschuldige Palestijnse burgers en hun eigendommen. “Tel Aviv moet de conventies van Genève en de mensenrechten naleven. Het collectief straffen van Palestijnse burgers is een oorlogsmisdaad en barbaarse praktijk”. Israël moet zich terugtrekken uit de in 1967 bezette gebieden, ook uit Oost-Jeruzalem en de Syrische Golan (VN resoluties 242 en 338). Palestijnse vluchtelingen moeten kunnen terugkeren en gecompenseerd worden (VN resolutie 194). Israël moet zijn nederzettingenexpansie staken en de joodse colonies in bezet gebied ontruimen (VN resoluties 446 en 452). Als deze internationale verordeningen nu niet opgevolgd worden, wat voor zin hebben onze internationale instellingen dan nog?

Het groeiend aantal messiasbelijdende joden én joden die de zionistische gruwel van de huidige staat grondig afkeuren vormen een teken van hoop voor de toekomst. Zij zijn onze broeders en zusters bij uitstek. Wanneer het zionisme bijna zijn opperheerschappij heeft bereikt zal het hopelijk instorten zoals het marxistisch-leninistish, communistisch Oostblok op het hoogtepunt van zijn militaire macht is ingestort. Het joodse geloof, volk en land zijn oneindig meer waard dan een leven van wraak, illegale moord en verwoesting. Zij zijn geroepen om hun ontplooing te vinden in de erkenning van hun Messias, Zoon van God en Redder, tot heil van henzelf en van heel de wereld.

Onderlinge verzoening en humanitaire hulp

Iedere week is het nog hetzelfde lied in een andere toonaard. Volgens de verklaring van een mensenrechtenorganisatie in New York (30 juni) worden kinderen, vaak veel jonger dan 15 jaar, ingezet door alle rebellengroepen, van ISIS tot het vrije Syrische leger. Overigens, is er voor u een verschil wanneer uw familie uitgemoord wordt door de mannen van de islamitische staat of door zogenaamde “gematigde rebellen” of “vreedzame activisten”? Ondertussen worden vooral christenen, samen met soldaten en alawieten vermoord. En het waren juist de christenen die in grote mate de maatschappij in Syrië en Irak opbouwden. De Chaldeeuwse aartsbisschop van Kirkoek vreest nu het einde van de christenheid in Irak “zoals in Turkije, Saoedi-Arabië, Noord-Afrika en zelfs Libanon”

Op menselijk vlak blijven we ons inspannen voor twee bewegingen die beide door moeder Agnes-Mariam werden gesticht en waarvoor ze haar leven heeft ingezet. Enerzijds de nationale verzoening of mussalaha. Na de oorlog en ook nu reeds, zal de belangrijkste opdracht er in bestaan te streven naar een voor ieder rechtvaardig herstel. Tijdens WO II was er in mijn geboortedorp een kleine fabriek van een goed en sociaal bewogen man. Na de oorlog meenden sommigen, geheel ten onrechte, hem te moeten aanklagen als collaborateur en begonnen zijn huisraad buiten te sleuren en op straat te vernielen. Achteraf zei hij dat de verwoesting van zijn fabriek door de Duitsers hem niet zo zwaar viel als deze onterechte wraak van eigen volk. Dit moeten we voorkomen en nu de mussalaha in Syrië volop steunen. Dat is niet alleen de taak van christenen maar van alle mensen van goede wil.

Verder heeft moeder Agnes-Mariam vanuit dit klooster vooral voor de streek van Qalamoun en Damascus een Humanitairian Assistance Team opgericht, dat we al eerder beschreven als de groep van de “twaalf apostelen”. Zij reizen dagelijks in heel de streek rond om de meest behoeftigen, van welk geloof ook, te helpen. Onderweg zijn er verschillende kapotte gebouwen waar scherpschutters zich schuil houden om lukraak op voorbij rijdende auto’s te schieten. Het zijn vurige mannen die door de kracht van het gebed tot heden bescherm gebleven zijn.

Ziehier enkele ervaringen en getuigenisssen van hen. In Damascus zijn de rijken al lang vertrokken. De middenklasse en de armeren zijn gebleven, maar zijn nu allemaal echt armen geworden. Onze vrijwilligers vertelden dat ze in Damascus soms tot 70 “blinde bommen” per dag telden, door terroristen afgeschoten. Niemand wist of hij straks niet getroffen werd. Gelukkig is dit nu minder en heeft het leger meer greep. Omwille van deze bombardementen zochten sommigen asiel in België, Duitsland, Zwitserland of elders...Velen van hen willen echter vanaf de eerste dag dat ze in dat land zijn weer terug. Het doden, verwoesten en polunderen heeft uiteraard op heel de bevolking een sfeer gelegd van onveiligheid, die er vroeger totaal niet was. Ook mensen die vroeger in grote vrede samen leefden kunnen elkaar nu onwillekeurig beginnen te wantrouwen. Bovendien is het leven in Damascus heel duur geworden. Vele families hebben geliefden verloren die gedood of ontvoerd werden. Er zijn vele zieken en vele gehandicapten. Sommige mensen hebben tijdens de belegering door teroristen onkruid gegeten om in leven te blijven. De christenen zijn door de oorlog ofwel verbitterd ofwel nog vuriger geworden. Maloula, het unieke christelijke dorp met zijn rijke Aramese traditie en de taal van Christus is helemaal verwoest en verbrand. De inwoners zijn naar Damascus gevlucht waar de armen levenonderhoud vinden. Ook de zusters zijn weg. Het klooster van de heilige Sergius, een Romeins soldaat en martelaar werd in de 4^e eeuw opgetrokken op een voormalige tempel van Apollos. Ook het klooster van de heilige Thecla, leerlinge van Paulus, is geheel verwoest. De vernieling van Maloula is een dolksteek in het hart van de ganse christenheid. Geheel anders is het naburige Seydnaya, waar jongeren vanaf het begin de verdediging hebben georganiseerd en waar iedereen nu ingeschakel is om de dorpelingen in nood te helpen. Daar prijkt ook het grootste Christusbeeld ter wereld. Er is inmiddels wel officieel overleg om te zien hoe Maloula heropgebouwd kan worden.

Behalve de materiele armoede is er de geestelijke ontwrichting. De vaste waarden van eerbied voor alle menselijk leven, huwelijkstrouw, het gezin hebben veel ingeboet. Door de schrijnende armoede is er een grotere onveiligheid. Kwam je vroeger van Zaventem naar Damascus dan zag je meteen het verschil in familieleven. In Zaventem renden de mensen als mieren door elkaar. Velen waren met twee en af en toe zag je eens een gezin. In Damascus zag je vooral grote families die een gezinslid kwamen ophalen. Een jonge kerel duwde een oude vader of moeder in een rolstoel, jonge vrouwen droegen een baby op de arm, de mannen en kinderen, een gehandicapte... ze vormden allen één familie. Moordbrigades hebben vele gelukkige gezinnen in het hart getroffen. In de Arabische wereld werden miljoenen meisjes en vrouwen opgeroepen om hun “religieuze plicht” te komen vervullen en de rebellen in Syrië ter wille te zijn als beloning en aanmoediging voor hun gruweldaden. Hoeveel naamloze weeskinderen zullen er in Syrië achter blijven

We zullen ons moeten voorbereiden, niet alleen op een materiele heropbouw van het land maar nog meer op een geestelijke heropstanding. Om het te zeggen met de woorden van een van onze vrijwilligersgroep: Misschien zal voor ons de oorlog na de oorlog uitbreken!

P. Daniel

om in te schieten?

Karel Van Eetvelt, de baas van Unizo, is duidelijk de trappers kwijt.

Nog maar enkele dagen geleden pakte hij uit met een regelrechte chantage-enquête waarin gedreigd werd met een boycot en jobschrapping door werkgevers, wanneer ze niet de coalitie en het program kregen die zij eisen. Een schabouwelijke inmenging in het democratische proces van de regeringsvorming.

Nu laat Van Eetvelt zich negatief opmerken door de werkgevers op te roepen de vermoede nepsollicitanten te verklikken bij de bevoegde overheidsdiensten. Want, zo orakelt Van Eetvelt, op die manier kunnen we de sociale fraude bestrijden.

De Unizobaas zou toch eens meer moeten gaan nadenken vooraleer hij weer eens op tv zijn licht (?) wil laten schijnen over alles en nog wat.  Want of het licht van Karels frequente tv-optreden ook positief afstraalt op de middenstanders en hun imago bij de bevolking ten goede komt, is erg twijfelachtig.

Bovendien geeft hij met dergelijke ondoordachte initiatieven en mediaoptredens, prachtige assists aan de vakbonden om het Unizodoel te belagen. Zij zijn al scherp uit de hoek gekomen met het voorstel om ook de werkgevers te verklikken wanneer zij niet reageren op sollicitaties, of sollicitanten aan het lijntje houden, enz.

En wat zou Karel ervan denken wanneer de vakbonden een kliksysteem op poten zetten om de werknemers de mogelijkheid te geven allerlei vormen van geconstateerde of vermoede fiscale fraude bij hun werkgevers, kenbaar te maken aan de bevoegde instanties?

 “Mensen die een religie aanhangen, zijn iets vaker gelukkig en tevreden met het leven dan niet-kerkelijken.”

Dat is de conclusie van een onderzoek van Moniek Coumans voor het Nederlandse Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). In het artikel ‘Meer religieus, meer welzijn?’ onderzoekt Coumans de samenhang tussen religie en welzijn. Welzijn wordt uitgedrukt in geluk en tevredenheid. De onderzoeksvraag is of religieuze mensen daadwerkelijker gelukkiger en meer tevreden zijn met hun leven dan mensen die de kerk niet zien zitten.

Postelkaas en Postelkruiden: twee topproducten die binnen de muren van de norbertijnenabdij van Postel geproduceerd worden.

Ze zijn te koop in het abdijwinkeltje. Maar sinds kort is er voor de kruidenproducten een bijkomende mogelijkheid tot aanschaf: een heuse webwinkel.

Op http://orders.abdijpostel.be maar ook via de website van de abdij (www.abdijpostel.be) is de webwinkel te bereiken.

Alle producten staan vermeld, onderverdeeld in productgroepen (bv. tincturen, capsules,...). De producten kunnen elektronisch besteld worden. Aan de koper wordt automatisch een mail gestuurd met daarop de lijst met bestelde producten en de kostprijs. Na betaling, worden de producten naar de koper verstuurd via Bpack (het vroegere Taxipost).

Broeder Guy Van Leemput, de Postelse norbertijn die verantwoordelijkheid draagt voor de kruidentuin en het kruidenlabo, schreef ook twee boeiende, leerrijke en mooi geïllustreerde boeken over kruiden en hun heilzame werking. 'Het kruidenboek van broeder Guy' en 'Heilzame kruidenrecepten van broeder Guy' zijn te koop in het abdijkwinkeltje en in het VVV-kantoor Colibrant binnen de abdijmuren.

VIII/16  

Vrijdag 4 juli 2014

Van het voetbalfestijn naar de Ramadan

Dank zij het deskundig gepruts van onze fraters achter aan onze oude tv konden we langs een buurland om, tijdens het weekend ‘s avonds enkele matchen van het WK voetbal volgen. Zelfs degenen die zich aan andere werkzaamheden wijden, draaiden hun stoel toch zo dat ze tegelijk de match op tv konden meevolgen. Bij deze een hartelijke felicitatie voor de Belgische ploeg! Het ging er af en toe echt spannend aan toe, totdat de electriciteit weer afgesloten werd en het gewone leven vanzelf in zijn plooi viel.

Twee weken geleden hebben we voor het eerst op zondag middag gezellig in de binnentuin een barbeque gehouden, zoals we voor de oorlog zo dikwijls deden. Nu had onze byzantijnse pastoor voor het vlees gezorgd. Deze zondag, in de late namiddag, kwamen moslims vragen of ze onze barbeque mochten gebruiken. Het is een simpel draagbaar ijzeren stel. Daarmee wisten we dat de ramadan echt begonnen is, waarbij moslims overdag niet eten maar ’s nachts hun schade inhalen.

Moslims vieren met de ramadan uiteindelijk de “nacht van de Al-Qadr”, de nacht van de “bestemming”, waarin alles is gegeven. De koran spreekt over de “gezegende nacht” waarin de engelen en de Geest van God neerdaalden. Het is de nacht boven alle nachten, de nacht van Gods barmhartigheid en van de vrede, waarin het Woord van God is neergedaald. Klinkt dit voor ons niet eerder als kerstmuziek? De mohammedaanse traditie verbindt deze nacht met het neerdalen van het boek van de koran op Mohammed, hoewel dit niet zo uitdrukkelijk wordt gezegd. Door de studies van de fraters rond de islam en de koran hebben we begrepen dat de ramadan inderdaad veel meer geïnspireerd is door ons Kerstfeest, dan we voorheen konden vermoeden. Mohammed heeft de Joden in zijn tijd verweten dat ze Jezus, hun Messias niet hebben erkend. Wat officieel over de ramadan in de koran wordt gezegd sluit in ieder geval sterk aan bij het christelijk geloof van Kerstmis en de geboorte van Jezus als Woord van God dat mens werd. (We hopen ooit deze eenvoudige maar rijke resultaten te kunnen publiceren: “Islam in the Christian Scripture” en “Les musulmans dans la lumière du Christ”)

Ondemocratisch?

Syrië werkt veder aan zijn moeizame en pijnlijke heropstanding. Het leger blijft rebellenhaarden uitschakelen, opruimen of verdrijven. Regelmatig blijven groepen rebellen zich overgeven. Wereldwijd tonen Syriërs hun solidariteit met leger, regering en president. De samenwerking met bevriende landen wordt dagelijks versterkt. Er wordt hard gewerkt aan het herstel van de verwoeste infrastructuur. Scholen, ziekenhuizen beginnen weer zo goed mogelijk te werken. De mussalaha blijft als verzoeningsbeweging groeien...

Het buitenland reageert dikwijls met de opmerking van een pedante schoolmeester: “Ja maar, Syrië is toch helemaal geen democratisch land!” Hierop wil ik duidelijk antwoorden. Syriër is geen ideale samenleving, er zijn nog heel wat gebreken en ondemocratische elementen. De wijze waarop nu aan deze samenleving wordt gewerkt is echter veel beter dan gelijk welke Europese democratie. Wanneer de Tjechen met 13% gestemd hebben bij de Europese verkiezingen, is het dan zo democratisch dat zij vanuit Europa nu een stel superbazen boven zich krijgen die uiteindelijk in hoofdzaak agenten van Amerika zijn? Democratie is, dacht ik, het bestuur van het volk, door het volk en voor het volk. UNO en EU kom eens naar Syrië en kijk hoe ze hier in uiterst moeilijke omstandigheden een harmonieuze samenleving voor iedereen trachten op te bouwen.

Krokodillentranen over de humanitaire situatie

Zowel de UNO als de EU maken zich zorgen over de catastrofale humanitaire situatie in Syrië. Zo willen ze ons althans doen geloven. Ze klagen dat er al minstens 160.000 doden zijn gevallen, dat er miljoenen vluchtelingen zijn in binnen- en buitenland, dat de mensenrechten van miljoenen grovelijk worden geschonden, dat het culturele en religieuze erfgoed wordt vernietigd. De UNO blijft aansturen op sancties en zo mogelijk een militair ingrijpen, tegen Syrië natuurlijk. Dit komt op het moment waarop ISIS en al-Nousra hun gruwelen fors aan het opvoeren zijn in Irak en Syrië. Dit UNO-ingrijpen zou natuurlijk niet bedoeld zijn voor het Noorden en het Noord-Oosten van Syrië, want daar leven de mensen al in het paradijs van de islamitische staat die vorige zondag werd afgekondigd onder het oppergezag van Abou Bakr al Baghdadi, die nu meneer Ibrahiem wordt, de kalief van Syrië, Irak en omstreken (nl. eerst de Arabische wereld en dan het hele westen). Neen, sancties zijn voorzien voor Syrië en tegelijk wordt een forse steun gegeven aan “de gematigde rebellen” om “de vrede te stabiliseren”. Bedoeld wordt dat heel Syrië in feite onder gezag van de terroristen moet komen.. Gelukkig heeft Gennady Gatilof, Russisch afgevaardigde van Buitenlandse zaken deze huichelarij ontmaskerd en laten weten dat Moscou geen enkele resolutie zal steunen met sancties of een buitenlands militair ingrijpen, dat de bevolking nog meer zal doen lijden. Hij vraagt de veroordeling van de echte schuldigen van dit humanitair drama.

De Europese Unie, die de vuile oorlog tegen de Syrische bevolking volop steunt en het slaafje van Amerika is, heeft samen met een vloedgolf van krokodillentranen al nieuwe sancties voorzien. Wil je eens horen wat de Chaldeeuwse patriarch van Babylon in Irak, Louis I Sako hierover denkt? “Het Westen is meer geïnteresseerd aan voetbal dan aan de situatie van de mensen in Irak en Syrië. De westerse politiek is alleen bekommerd om eigen economische belangen”. Exxon-Mobil gaat nu met miljarden investeren in de haven van Antwerpen. Wie is er nog in geïnteresseerd dat juist deze petrolreus de in Syrië gestolen olie verkoopt (zoals we vorige week schreven)?

Een pluim voor de IFJ

De Internationale Federatie voor Journalisten werd in 1928 gesticht en later meerdere malen heropgericht. Ze vertegenwoordigt nu een 600.000 journalisten uit 140 landen. Tijdens het voorbije weekend vergaderde ze te Brussel. Naar verluid werden o.m. twee beslissingen genomen. Vooreerst werden de Israëlische journalisten uit de Federatie geweerd wegens de blijvende onderdrukking van het Palestijnse volk en de blijvende onwettige bezetting van Arabisch land. Vervolgens werden de heren journalisten van de Syrische oppositie eensgezind geweigerd omdat ze in geen enkel opzicht het Syrische volk vertegenwoordigen. Proficiat. Dit is al een stap in de richting van een ethisch verantwoorde journalistiek.

Kruisbeelden in Padoua

Een Finse vrouw, met een Italiaan getrouwd, wil niet dat haar 2 kinderen in de school een kruisbeeld zien. Vanaf 2002 tot 2011 volgt hierop het ene proces na het andere. In 2009 wordt Italia veroordeeld door het Europese hof van Justitie en moet de kruisbeelden verwijderen. Een tegenbeweging wordt gemobiliseerd en in 2011 beslist het Europese hof voor de rechten van de mens dat de afzonderlijke landen een zekere vrijheid hebben omtrent het gebruik van hun eigen religieuze of filozofische symbolen. Massimi Bitonci, burgemeester van Padoua, Noord-Oost Italië, beslist dat er in alle scholen en openbare gebouwen een kruisbeeld moet prijken als uitdrukking van de christelijke cultuur, waarop onze beschaving gegrond is. Ironie van de geschiedenis. De secularisatiebeweging van de 20^e eeuw was het sterkst in Noord Italië! Voilà de max!

Zionisme is niet het authentiek joods geloof

Het zionisme (of sionisme, verwijzend naar Sion, Jeruzalem) is tegelijk een ideologie en een politieke stroming. Het woord komt van de Weense schrijver Nathan Birnbaum in 1890. Het is een seculier streven naar een zuivere joodse staat. Het wil niet de komst van de Messias afwachten maar een eigen aards messianisme uitbouwen. Theodor Herzl met zijn boek “Der Judenstaat” (1896) werd hiervan de vader en David Ben-Gurion de architect. Tienduizenden orthodoxe joden en honderden gezaghebbende rabbijnen hebben zich sindsdien uitgesproken tegen deze nieuwe zionistische opvatting van het jodendom. Ze verwerpen het als fundamenteel anti-joods, waardoor het authentieke, religieuze messianisme vervangen wordt door een aards, militair en onderdrukkend messianisme. Het zionisme is geenszins gelijk aan het authentieke joodse geloof, volk of land. Zie hoe joden zelf hierover denken (www.nkusa.org: Jews united against zionisme).

In voorbereiding op de onafhankelijkheid van Israël heeft David Ben-Gourion een uiterst efficiente zionistische structuur uitgewerkt, beginnend met het verzamelen van alle nodige informatie, o.a. in een dossier over de Palestijnse dorpen. Zionisten gingen systematisch de Palestijnse dorpen bezoeken en genoten van de Arabische gastvrijheid. Ondertussen noteerden zij de namen van de belangrijkste leiders, de rijkdommen en de zwakheden van het dorp. Deze dossiers werden later de handleiding om de Palestijnen uit te drijven of te vermoorden, hun dorpen in te nemen of te verwoesten. Tegelijk bouwden de zionisten een militaire supermacht uit (met massavernietigingswapens) waarmee ze de Palestijnen op elk moment naar believen konden verrassen, afschrikken, straffen, uitdrijven of gewoon uitmoorden. De tactiek van David Ben-Gurion werd steeds geweldadiger.

Wat wij deze dagen weer meemaken weerspiegelt helemaal de werkwijze van het zionisme. Drie joodse kinderen worden vermoord. Hiervoor zouden we mogen verwachten dat de moordenaars moeten opgespoord en gestraft worden. Voor zionisten is niet nodig. Het is voor hen een ideale gelegenheid om meteen massale vergeldingsacties uit te voeren waar, wanneer en hoe zij willen, zonder dat ze zelfs weten wie die kinderen vermoord heeft. Vandaar nu de massale bombardementen op Gaza en met grondtroepen. Onmidellijk heeft al de VN veiligheidsraad heftig deze inderdaad gruwelijke en onaanvaardbare 3 moorden veroordeeld. Van de gruwelijkste’ massaslachtingen echter die terroristen hier in Syrië gedurende drie jaar hebben uitgevoerd met internationale steun, is geen enkele duidelijke afkeuring van de VN veiligheidsraad gekomen. Nooit werden de terroristische aanslagen (ook met steun van zionisten) veroordeeld. Wie kan nu nog ontkennen dat de VN veiligheidsraad gepolitizeerd is?

Een ander wapen dat de de zionisten veelvuldig (mis)bruiken is de lobby van het “anti-semitisme”. In feite betekent antisemitisch het verwerpen of haten van het joodse geloof, volk of land, wat onaanvaardbaar is. Zionisten hebben echter in de openbare opinie ongemerkt daaraan een geheel andere betekenis kunnen gegeven, nl. het afwijzen van de zionistische politiek. Kritiek leveren op het feit dat de zionistische politiek al decennia lang internationale regels kan negeren en daarbij zelfs steeds verder gaan, wordt onmiddellijk aangeklaagd als antisemitisch. Zeggen dat niet alleen de chemische wapens in Syrië moeten opgeruimd worden maar ook de chemische én biologische én nucleaire wapens in ons buurland, dat wordt als antisemitisch bestempeld. Ondertussen wordt tegelijk verdoezeld dat het anti-christianisme in heel de wereld een veel groter onrecht is dan het huidige anti-semitisme. Daarom is het veel zinvoller het Italiaanse initiatief te steunen: “Ferma la Cristianofobia” tegen de wereldwijde christenvervolging.

De sleutel van verzoening en vrede

Van Nederlandse vrienden die goede kontakten onderhouden met enkele Syriërs kreeg ik het boek bezorgd: Illan PAPPE, De etnische zuivering van Palestina, Davidsfonds,Leuven, 2008.Illan PAPPE, professor politicologie aan de universiteit van Haifa is een van de voornaamste joodse vertegenwoordigers van de “Nieuwe Historici”. Samen met andere vakgenoten en een aantal “tegendraadse Joden”, wil hij de waarheid erkennen en onthullen van wat in de openbare opinie nog steeds wordt toegedekt en bestempeld als een gewone “onafhankelijkheidsoorlog” van 1948. In werkelijkheid waren het, zo toont hij aan, massaslachtingen (minstens 31), totale verwoestingen van dorpen en de uitdrijving van een niets vermoedende Palestijnse bevolking. Het was de etnische zuivering van Palestina.

En het zionisme gaat met zijn zuiveringen onverminderd voort in het ontwrichten van het Midden-Oosten en wel met dezelfde immorele methodes, zoals gebleken is in de oorlog tegen Syrië. Iedere gelegenheid wordt benut om te vergelden of te intimideren, te moorden of te vernietigen. Het probleem ligt helemaal niet bij het jodendom of het joodse volk maar bij het heersende “etnisch zionisme”. Illan Pappe schreef zijn gedetailleerde studie op het ogenblik dat de “apartheidsmuur” halverwege was opgetrokken en hij voorspelde dat Syrië en Irak de volgende slachtoffers zouden kunnen worden. Hoe hierbij dan nog sympatie kan gewekt worden voor de rebellen die in Syrië en Irak vechten is mij een raadsel, alsof de etnische zuiveringen hier niet mee tellen. Hij besluit wel met een hoopvolle gedachte dat “wij” de sleutel in handen hebben van de verzoening en de vrede. “Wij”, dat zijn de joden die het zionisme grondig beu zijn, die de werkelijkheid durven erkennen en ook bereid zijn tot eerherstel.

Zijn laatste hoofdstuk opent met volgend citaat van zijn collega, Arnon Soffer, hoogleraar geografie aan dezelfde universiteit van Haifa: “Als wij dus in leven willen blijven, moeten wij doden en doden en doden. De hele dag, elke dag...Als wij niet doden houden wij op te bestaan...” Ondertussen heeft het zionisme zich in de openbare opinie kunnen vestigen als een eerbiedwaardige beweging, terwijl iedereen die houdt van het joodse geloof, volk en land, maar deze immorele afwijking openlijk bekritiseerd, met succes kan worden aangeklaagd én veroordeeld als antisemitisch. Begrijpe wie het begrijpen kan.

Moge het joodse volk zijn echte waardigheid herontdekken en beleven.

Morgen, zaterdag 5 juli wordt een demonstratie gehouden tegen de huidige immorele joodse razzia’s in Palestina: DEN HAAG, verzamelen om 12.45 u. op het Plein.

Tijdens zijn bezoek aan de Italiaanse regio van Moltese, riep paus Franciscus de mensen op om God te volgen door het sjabloon te doorbreken dat opgelegd wordt door het huidige socio-economische systeem. En zo hun realiteit te veranderen in een meer humane en familiegerichte realiteit.

Franciscus:

'Dear young people, do not give up your dreams of a more just world!'

CD&V leert klaarblijkelijk niet van zijn fouten.

Enkele jaren geleden sloot de partij een ondoordacht kartel  met N-VA. Daardoor hielp ze die nationalistische partij, toen een formatie van bijna niks,  uitgroeien tot de grootste partij in Vlaanderen, maar zelf gingen de christendemocraten bijna ten onder.

Nu is ze weer in hetzelfde bedje ziek. De rechtervleugel van CD&V kon maar amper wachten op de uitslag van de verkiezingen om zich onder leiding van Peeters en Beke, op Vlaams niveau vast te klinken aan N-VA. Toch wel merkwaardig omdat het grootste deel van de verkozenen voor het Vlaamse parlement behoort tot de linkervleugel van de partij, de zgn. ACW-stal (moet ik nu schrijven 'de beweging.net-stal'?)

Op het federale niveau timmeren de middenstandersboys Peeters en Beke nog altijd -of het nu om De Wever als informateur of om Michel gaat- ijverig mee voort, niet aan een centrumrechtse maar aan een rechtse regeringscoalitie. Journalist Sturtewagen van De Standaard noemde de regering die zowel De Wever als Michel op stapel proberen te zetten, het beste bewijs van de stelling dat de middenstand het land regeert. Waarom ze dan ook niet een 'middenstandsregering' noemen, voegde hij eraan toe.

Als CD&V bij de verkiezingen nog min of meer kon standhouden, dan heeft de partij dat vooral te danken aan de kiezers uit het ACW. Maar daaraan wordt ook nu weer door de CD&V-top voorbijgegaan.

Waarop wacht het ACW om glashelder naar buiten te treden? Wat de werknemers te wachten staat wanneer Unizo de regering en het regeringsprogram, die ze eist, niet krijgt, is duidelijk genoeg gebleken uit de chantage-enquête die Van Eetvelt organiseerde.

Niet langer zwijgen ACW! Plaats de partij waarvan jullie de ruggengraat vormen onverbiddelijk voor haar verantwoordelijkheid!